Meningen

Fantastisch acteerwerk van Poelvoorde en de man die uit z'n bek stinkt.

Bij momenten was ik echt aan het schater-lachen (Wanneer Ben bv. zegt: "Deze keer gaan we naar de afgrond, want ik ben dat kanaal zo beu als iets." Ge-wel-dig

Jammer genoeg duurt deze film te lang om verdragen te worden, 95 minuten pure zwartgalligheid is misschien te veel van het goede.

Desalniettemin een uitstekende prent, die misschien beter kon dienen als kortfilm.

3,5*

Van alle Bond-films die ik gezien heb, heeft deze de meest speciale sfeer. Daniel Craig heeft geen moeite met het personage 'Bond'.

Heel erg langzaam, met af en toe actieflitsen houdt Craig stand.

James Bond daarentegen weet me af en toe toch niet te overtuigen, vooral dan naar het einde toe.

Ik geef tenslotte toch 4 sterren omdat ik de sfeer van een goede pokermatch zeker kan appreciëren.

Celda 211 es de puta madre.

Boeiende rolprent. De plotse interactie tussen onschuldige sollicitant en Mala -de puta- madre is interessant en wel degelijk overtuigend, ondanks het twijfelachtige acteerwerk van Ammann. Grootste bijdrage wordt gevormd door de omstaanders, die hoogstwaarschijnlijk écht enkele decennia achter tralies hebben doorgebracht. Die conclusie trek ik alleszins als dat schorre lieverdje met zijn petje in beeld komt. Hoe dan ook, behoorlijk realistisch schouwspel, geholpen door de beverige regisseur. De affaire 'Utrilla' was evenwel onnodig, ook al luidde dit de uiterst doorzichtige verhaalwending in. Ach, ja.

3,00

Indrukwekkende prestatie van Owen, die zich met zichtbaar ongemak door een kapot, doch levendiger dan ooit landschap baant. Een post-apocalyptisch uitgangspunt trekt sowieso al mijn aandacht, maar zeker hier is er in geslaagd het daadwerkelijk boeiend te houden tot de laatste seconde. Vooral het laatste halfuur is redelijk fantastisch. Cuarón zet zijn beste beentje voor en zorgt met zijn hand-held shooting voor extra spanning en realisme.

Een meeslepende film met een heleboel originele en aandoenlijke scènes, die net geen vier sterren verdiend omwille van een treuzelende aanvang.

3,50 (3,75)

Chinatown, een film die zowat elk aspect van de film-noir aankaart.
Schaduwen, intriges, leugens, saxofoontje hier en daar,..
De fans van het genre zullen erg verheugd zijn met deze hommage.

Nicholson zet hier een soort post-Humphrey Bogart neer, en doet dit gewoon schitterend. Samen met Dunaway en zowat elke andere acteur ademen zij de lucht van de jaren veertig uit.

Het verhaal op zich bleef redelijk boeiend. Mysterieus en sfeervol. Hetgene wat mij eigenlijk het meest bezighield was de vraag wat Chinatown er nu eigenlijk mee te maken had. Je krijgt om te beginnen een compleet verkeerd beeld van de film op basis van de titel alleen al. Ik kon het wel accepteren dat Chinatown een deel van het verleden van Gittes bevat, maar wat dan nog?
Dat zijn zo van die dingen die in je gezicht gesmeten worden, en dan moet jij er als kijker maar mee overweg kunnen.
Het feit dat alles dan op het einde op die plek samenvloeit vond ik onnodig en flauw.


Chinatown is zeker geen slechte film en kijkt voor zijn speelduur wel lekker weg. Toch ga ik er een hele tijd mee wachten hem opnieuw te bekijken. Of dat een goed of een slecht teken is, laat ik in het midden.

Ellendige film.

Verschrikkelijke animatie (à la Mummy 3), vreselijk repetitieve en inadequate muziek, verhaalelementen die iedereen al in tientallen andere films is tegengekomen en ontzettende acteerprestaties.

De pluspunten zijn het ontbreken van de achtergrond van de kinderen en de minimale rol die de professor is toebedeeld. Op deze manier wordt er niet teveel geluld over hoe melig de hele situatie daar wel niet is.

De hele film speelt zich dus grotendeels achter die kleerkast af. Wat op zich geen slechte keuze is.

Erg jammer is het dan weer dat de meeste dieren gewoon te ridicuul voor woorden zijn. En het feit dat ze netjes hun engelse grammatica beheersen doet daar niets van af.

Vooral het gedeelte met de bevers is weerzinwekkend.

De film lijkt zich te richten op het grote eindgevecht tussen beide partijden.

Een strijd die volgens mevrouw de ijskoningin al lang beslecht is.

Maar goed, dit is echter niet het geval. Er komen een aantal relatief amusante stukjes in voor. (De feniks en de griffoenen, die hier ook keurig verslag uitbrengen aan de kersverse ridder, what's his name)

Over het algemeen is de apeotheose ronduit slecht. Slecht in beeld gebrachte actie, hilarische duels op de achtergrond, enzovoort.

Niet geloofwaardig, zelfs niet in Narnia.

Nooit meer.

* 1/2

Hoe ver kun je van een origineel afdrijven? Waar Pitch Black nog enige doordachtheid, spanning, humor en visuele prikkels verschafte, doet dit vervolg in geen geval hetzelfde. Vooral Cortez, ehm, Riddick is slechts een schaduw van zichzelf. En hoewel hij doorgaans beter opereert in het donker, kan hij hier beter zelf een kaars aansteken en toegeven dat zijn coole, koele en enigszins intrigerende persoonlijkheid in vlammen zijn opgegaan. In het vervolg misschien wat harder lopen.

De verhaaltechnische banaliteit is tevens een van de grotere problemen. Ontzettend flets en ongeïnspireerd allemaal. De Oscar voor meest overbodige personages werd ongetwijfeld verdeeld over Vaaku’s iets te hoogdravende escort en ‘M’, die schijnbaar aan een extreem geval van flatulentie lijdt. Triestig. Het verhaal kwam zo duf uit de hoek dat het me niet eens zou verbazen moest er op het einde nog zo’n vurige tijger ten tonele zijn verschenen. Zij aan zij met Richard B., die op dat moment voor de vierenvijftigste keer zijn zonnebril van plaats verandert. ‘It’s an animal thing’.

Voorgaande kritiek klinkt wellicht even radicaal als cryptisch, maar op de een of andere manier kon ik tijdens het kijken maar niet terugblikken op de betere voorganger, die lekker simpel vermaak voorschotelde. Ze kunnen hier duizenden trompetten laten schallen, en met veel bombarie komen opdraven met zijplotjes en een twijfelachtige achtergrond voor het hoofdpersonage, doch uiteindelijk waait het hele vehikel omver als een ijdele gorilla voor een draaiende vliegtuigmotor. Enfin, zoek er zelf de symboliek maar achter.

Zeer matig.

2.00 (2.25)

Clerks. is een romantische komedie geworden. En die zoetgevooisde, aandoenlijke boodschappen passen als slagroom bij contactlenzen. De go-kart scène, de achtervolging op Becky, het gesprek in de gevangenis, het voelt allemaal maar raar aan. De voorspelbaarheid kan door de vingers gezien worden, maar het ontbreken van snel op elkaar volgende scherpe dialogen is een te grote aanpassing. Gek genoeg heb ik meer met deze film moeten lachen dan met zijn voorganger. Dit dankzij de schitterende Randal die alles en iedereen genadeloos de grond in boort. Ook de inbreng van een beetje kleur doet goed, al vond ik de referentie naar de eerste Clerks op het einde meer dan geslaagd.

Zo nu en dan hilarisch, maar te weekhartig waardoor personages aan geloofwaardigheid en charme inboeten.

3,00

Zwart-Wit om het grauwe bestaan van Dante en Randal in de spreekwoordelijke verf te zetten? Een andere reden kan ik zo gauw niet bedenken, al lijkt de film op een petieterig budget te teren. Geef mij in dit geval alleszins maar kleur. Verbazend dat de meeste acteurs knap werk verrichten en haast een staande ovatie verdienen voor de bij wijlen onbegrensde dialogen. Soms slaan ze de nagel echt op de kop tijdens de talrijke gesprekken. Elke zin voelt geweldig aan en het geheel is gewoonweg boeiend, grappig, herkenbaar. Er zijn momenten die minder treffend overkomen, maar gelukkig blijven deze beperkt. Hardop schateren en doorgaans gniffelen omwille van de laconieke omgang met omstandigheden en vervelende klanten. De rol van Smith zelf was trouwens één van de beste, ondanks zijn schaarse optredens.

3,50

Grote teleurstelling. Vooral het feit dat ze je op het einde zo goedkoop de laan in sturen kan er bij mij niet in. Waarom hebben ze in hemelsnaam geopteerd voor zo'n enorm voorspelbare en flauwe afloop? Ik heb er geen woorden voor. What were they thinking? Tussendoor verscheen er misschien een glimlach of twee op mijn gezicht, mede dankzij een klassieke trap in de genitaliën. Maar over het algemeen is dit een onaangename zit. De acteurs doen hun werk niet goed en buiten Walken is geen enkel personage de moeite waard om langer dan vijf seconden bekeken te worden. Moest het matige verhaaltje, 'Bruce Almighty' met Sandler en Walken voor mijn part, afgesloten zijn met een cynische noot, dan zou de waardering hoger liggen. De realiteit ligt helaas anders en loopt aldus uit op een onvoldoende.

2,00

Vrij saaie film die ondanks een goed begin steeds verder en sneller de berg afrolt. Het magere moraaltje dat je van kilometers afstand aan ziet komen maakt thans weinig of geen indruk meer, terwijl je een aantal andere films van de regisseur wel degelijk tijdloos kan noemen. Ik meen me nochtans te herinneren dat ik deze Kubrick vroeger fenomenaal vond, mede dankzij een geweldige McDowell. Na deze toevallige herziening ga ik hier slechts deels mee akkoord. De theatrale manier van acteren blijft nog steeds leuk, maar zorgt niet voor een algemene goedkeuring. Ook de overdosis aan klassieke muziek blijkt uiteindelijk nefast. In feite gaat alle lof richting cast, want daarnaast is er werkelijk niets dat overweldigend of imponerend overkomt op mijn bescheiden persoontje.

3,00 (2,75)

Bij momenten erg komische film met originele grappen.

En geef toe, het blijft toch een fantastisch uitgangspunt.. Een groep mensen opgesloten in een oud kasteel op een stormachtige avond.

3.5*

Visueel erg aantrekkelijke film die ook op andere manieren schittert.

Mann weet het verhaal op een enorm mooie manier in beeld te brengen. De beelden van de stad bij nacht en situaties in het algemeen zijn een streling voor het oog. Samen met de score vormt dit het hart van de film.

Het verhaal op zich blijft boeien tot het einde en wist me de eerste keer alleszins op het verkeerde been te zetten. De voorspelbaarheid van de prent is met de jaren wel toegenomen moet ik zeggen, maar goed. Kalme opbouw, af en toe wat actieflitsen en een knap einde.

De acteurs stralen tegelijk rust en totale ontreddering uit. Vooral Foxx past uitstekend in het plaatje, zij het met een soort ingehouden rol. Zijn lichaamstaal en denkwijze zijn zeer goed uitgewerkt en Foxx heeft Max volledig onder controle. Cruise valt ook niet tegen maar is me niet echt opgevallen. Hij verdwijnt wat op de achtergrond, wat waarschijnlijk tot zijn mysterieus karakter moet bijdragen. Veel lof ook voor de dialogen. Alles wat gezegd wordt klinkt weinig geforceerd en natuurlijk.

Collateral bevat een Jazzy sfeertje, dat versterkt wordt door de nacht als centraal gegeven. Weinig spanning, veel ontspanning, naar mijn mening.

4,00 (3,75)

Na een aardige opbouw kom je al meteen tot de vaststelling dat deze film allesbehalve serieus genomen moet worden. Daarvoor oogt het wat te overdreven.

Gelukkig blijkt dat er doorheen het gekke avontuur van Akeem, de immer goedlachse prins, heel wat afgelachen kan worden. Ikzelf heb alleszins verschillende keren plat op de buik gelegen bij het aanschouwen van de ruziemakende kappers. Ongelooflijk dat Murphy en kompaan Hall ieder maar liefst vier zijpersonages voor hun rekening namen.

Jammer genoeg verliest de film in het laatste half uur veel aan kracht, mede door het zwakke spel van vader McDowell. Het wordt langdradig en humor is ver te zoeken.

Uiteindelijk een komedie die makkelijk met het slechte acteerwerk wegkomt, maar er dus niet in slaagt de gehele speelduur boeiend te blijven. Er zitten een paar hilarische momenten in, maar daarnaast zal de essentie zich toch beperken tot een zeer clichématig verhaaltje, waarin de American Dream op een semi-alternatieve manier verteld wordt.

3,00 (2,75)

Oerdegelijke actiefilm die naast het in beeld brengen van honderden figuranten die op hun beurt tientallen kogels in hun kansloze lichaam gepompt krijgen, geen verdere ambities koestert. Niet dat het graatmagere verhaal iets aan de ervaring veranderd, integendeel. Buiten het feit dat die elf uur vliegtijd soms wel heel snel wegtikt en aldus de indruk wekte dat het horloge van Matrix waarschijnlijk een herstelling kan gebruiken, is er werkelijk niets dat de moeite waard is om langer dan een seconde of twee door je hoofd te spoken. Het laatste bloedbad dat het strand van het eiland ontegensprekelijk een permanente rode kleur heeft bezorgd, is één van de beste in zijn soort. Deed me overigens sterk denken aan 'The Expendables', een film die gerust hierop gebaseerd kan zijn.

Hou je van atletische vechtjassen die zich onophoudelijk een weg banen doorheen talloze vijanden en gebouwen? Spreken ondoorgrondelijke chaos en teugelloze veldslagen op grote en kleine schaal je aan? Eet je wel eens rood vlees? Dan is dit een absolute aanrader.

3,50 (3,25)

Sword and Sorcery dus. Het smaakt me wel.

De gevechten stellen weinig voor, maar de epische koorgezangen en de schijnbaar heroïsche opzet van het verhaal werken wel. Verder valt het decor eveneens goed mee. Alleszins geen amateuristisch schouwspel. Er zijn tal van scènes die me oprecht verrast hebben, en dat in positieve zin. En geef toe, hoe vaak heb je een kameel al eens een lel tegen zijn smoelwerk zien krijgen? Enige puntjes van kritiek gaan uit naar de verteller/tovenaar, die om de een of andere reden in Conan zijn meester herkent. Komt nogal ondoordacht over. En ook de uitwerking van de personages kon beter. De boogschutter was namelijk zonder meer een leuke toevoeging, maar graag had ik wat meer van hem gezien of gehoord.

Arnold past in het plaatje en weet ondanks zijn uitermate beperkte gedachtewisselingen toch overeind te blijven. Ik denk dat hij misschien aan vijf zinnen komt over een tijdspanne van een dik anderhalf uur. Gelukkig voert zijn torso veeleer het woord. De vrouwelijke acteur en de rest mogen er ook wezen, al zitten er doorgaans een niet onaanzienlijk aantal barsten en scheuren in hun acteerwerk.

3,50 (3,25)

Leuke, pretentieloze komedie.

Cool Runnings is echt een standaard binnen zijn genre. Typische humor, geinige dialogen en af en toe een serieus moment.

De acteurs stralen heel wat sympathie uit en vervelen eigenlijk op geen enkel moment. Alleen van Candy had ik iets meer verwacht.

Er wordt mooi binnen de lijntjes gekleurd, op veilig gespeeld zeg maar. Nergens een grap te bekennen die provocerend overkomt, niet dat dit per se hoeft.

Helaas weinig voor herhaling vatbaar, en laat dit nu net een film zijn die veel te veel op televisie komt.

Moest het mogelijk zijn geluiden in berichten te plaatsen, dan zou je nu een hels gekreun kunnen horen. Cop and 1/2 is een film die op geen enkel vlak een kans maakt.

Het verhaal is duidelijk op een zondagmorgen bedacht. Het is niet alleen zeer simpel, maar ook clichématig en vooral heel vervelend om te volgen. Elke keer wanneer het verhaal vast lijkt te lopen komen er toevalligheden opduiken. De zwarte auto die ze steeds tegenkomen, 'Bobo' die lukraak op zijn motor passeert,..

Ik snap niet hoe je hier mensen mee kunt vermaken. Er is niets origineels of spitsvondig aan. Het enige dat in stijgende lijn gaat is de wil om de film uit te zetten.

Het acteerwerk is melijwekkend. Vooral Golden II (wat een naam) kan er niets van. Ik heb geen idee hoe ze bij dit kind uitgekomen zijn. Misschien hadden ze oorspronkelijk Golden I gecast, en is er later een verwisseling gebeurd, wie zal het zeggen. Niet alleen is hij compleet ongeloofwaardig, maar hij is ook erg irritant en trekt de film voor het grootste deel zelf naar beneden. De bad-guy is op zijn beurt verschrikkelijk vorm gegeven. Wat voor nut heeft dat hele gedoe omtrent dat zingen eigenlijk? Wederom een rol voor de vuilbak. De enige acteur waarin je een sprankeltje hoop kon bespeuren was Reynolds, maar ook hij wordt door het verhaal verkracht en verliest op den duur zijn charme. Jammer dat hij deze puinhoop moet meesleuren tijdens zijn carrière.

De regie is zeker niet beter en zelfs ontzettend lelijk bij momenten. De meest duffe locaties werden uitgekozen, zoveel is merkbaar.

De soundtrack bestaat uit een hele resem ergerlijke liedjes en de dialogen zijn niet om naar huis te schrijven.

En nu een emmer Wodka om alles door te spoelen.

1,00 (0,75)

Doldwaze actiekomedie die geen seconde stilstaat bij wat er 2 seconden geleden is gebeurd.
Als een ware adrenaline-bom gooit Statham zich in de film en komt naarmate de film vordert steeds geloofwaardiger over.
Bij momenten zeer komische situaties en een goed uitgangspunt.
Van het lage budget zie je bijna niets, er is veel gedaan met weinig geld. (Al komen die beelden van Google Earth misschien wel wat goedkoop over )

Het einde biedt dan eindelijk weer wat rust (die paar seconden dat hij door de lucht vliegt) en zorgt er abrupt voor dat het onvoorkomelijke lot van Chev iets sneller plaatsgrijpt.

De film is voorbij voordat je het weet en blijft (misschien wel logisch?) niet lang hangen. Toch is hij, zolang hij duurt, erg entertainend.

Ik heb hem net gezien en ik moet zeggen: ik ben blij dat hij gedaan is.

in 'Crash' zien we hoe verschillende culturen gevolgd worden en meermaals tot botsing komen.

de zachte muziek (meestal piano) heeft een kalmerend effect, dat nodig is om de harde en oneerlijke situaties van de hoofdacteurs af te koelen.

helaas kwam er na een tijdje meer en meer van die muziek aan te pas die steeds langer begon te duren zodat volledige actiescènes hun spanning verloren. De hoofdpersonages haden vrijwel niets meer te zeggen, ze dachten alleen nog maar.

jammer dat het zo moest verlopen omdat ik in deze film een goed verhaal kan zien. volgens mij hechtten ze meer belang aan de boodschap en het gevoel, iets dat mij op de duur mateloos irriteerde.

Typisch muzikaal drama dat slechts leuk is om één keer in je leven te bekijken. Dit soort films voelen ondertussen wel aan als paddenstoelen die niet langer onder de grond wensen te verblijven. Ditmaal is het dus de beurt aan Otis 'Bad' Blake, die zich hier qua geënsceneerde carrièresprongen nog heeft ingehouden, doch voorts niettemin een volkomen voorspelbaar traject aflegt. Gelukkig speelt Bridges zijn rol zodanig voortreffelijk dat soms het ellendige 'Been There, Done That' gevoel vervaagd. Beetje jammer van een vreemde Gyllengaal, die als een mengsel tussen een dronken puber en naïeve tienermoeder het podium betreedt. Enfin, de muziek spreekt me eveneens niet bepaald aan, wat zodoende bijna resulteert in een krappe voldoende. Mijn hart zal niet gek genoeg zijn.

3,00 (2,75)

De donkere setting voelt opvallend drukkend aan en stelt in samenspraak met de even onverlichte muziek het steunpunt van deze film voor. The Cure en na-apers van Joy Division zijn hier alleszins op hun plaats. Ondanks het feit dat je door zwak acteerwerk en twijfelachtig geweld soms het gevoel hebt naar een B-film te kijken, ligt de realiteit uiteindelijk op een hoger niveau. De stad die door een handvol schurken bij de keel wordt gegrepen, zit blijkbaar bomvol decadente marginalen. Persoonlijk hield ik wel van deze uitzichtloze omgeving. En een onsterfelijke wraakengel die, geleid door een mysterieuze zwarte kraai, de ene na de andere schim uit het verleden om het hoekje helpt, spreekt uiteraard tot de verbeelding. De vlotte gang van zaken en de mooie climax in - hoe kan het ook anders - een gotische kerk verdienen ook een vermelding. Leve de waterspuwers.

3,50 (3,25)

Een immense teleurstelling, want deze film kon achteraf bekeken veel beter zijn aangepakt. Zo is het eerste uur verschrikkelijk slecht te noemen. Geforceerde dialogen, ellendige acteerprestaties en de ene oninteressante ruimte na de andere. Van spanning of empathie was absoluut geen sprake en het is in feite onvergeeflijk dat ze ons zestig volle minuten naar de geesteloze avonturen van een onnozel groepje mensen laten turen.

Vanaf de ‘stille’ kamer beginnen ze dan weer aan een redelijk fantastisch eerherstel, met de ‘Ambient’ die nu een meer prominente rol inneemt, de cast die inmiddels is afgeslankt en bij wijlen zijn mond weet te houden en een uiterst verrassende afloop. Uiteraard zag je aankomen dat de autist niet enkel als ballast fungeerde, doch de persoonlijkheidswijziging van de agent smeet wat broodnodige agitatie op tafel en de hele historie begon eindelijk wat belang te wekken. Beter laat dan nooit.

Eeuwig zonde.

2,50

Het eerste uur is geweldig. Geen enkel moment verveelde en de meest boeiende personages speelden nog mee. Maar naarmate de film vorderde begon Pitt steeds eentoniger te spelen en was ik om één of andere reden steeds maar aan Forrest Gump aan het denken (één van de vele knipogen is die naar de beroemde quote: 'life is like a box of chocolates, you never know what you gonna get'.

De film werd ook erg langdradig op het einde, je had zelfs de indruk dat het einde een beetje tegen de makers hun zin was. "Het belangrijkste is achter de rug, nu er even snel een einde aan breien".

Is het verhaal origineel, spitsvondig, enz..? Ik vind van niet, het enige wat een beetje origineel was, was het feit van de oud geboren-jong gestorven man.

Deze film komt 14 jaar te laat

3*