Meningen

Fijne film die even voor het einde de nagel op de kop slaat. Tom is zelf met vele andere fantasten verantwoordelijk voor de utopie die liefde in werkelijkheid is. Zo ook de makers van (500) Days of Summer. Deels tenminste. Jammer dat veel momenten niet half zo fantastisch zijn als ze willen zijn en dat een en ander uiterst voorspelbaar is. Opvallend hoeveel er volgens het boekje gebeurt, ondanks de indirecte kritiek op clichés en halve 'waarheden'. De dansscène, de vele split screens, de typische muziek en de dagen die in willekeurige volgorde worden afgespeeld voelden niet bijster origineel aan. Eerder wat onhandig en oudmodisch. Vaak moest ik even nadenken om te achterhalen welke dag er nu precies afdraaide. Tevens frappant hoe dikwijls ik de vergelijking maakte met 'Eternal Sunshine...' Hm, sterren gaan uit naar de hoofdrolspelers, die wel standvastig blijven en een in wezen toegankelijk verhaaltje dat makkelijk te verteren is.

3,00

DonOswaldo heeft het mis.

Dit slap aftreksel van films als American Pie en Bring It On mag dan wel één van de betere Asylum producties zijn, toch schort er nog steeds een heleboel aan.

Aftrappen doen we met een hele resem Cheerleaders die in slow motion op een trampoline staan te springen. Om de een of andere duistere reden besloten de makers al meteen om er wat bloot in te gooien, hetgeen als resultaat een flinke dosis bengelende voorgevels oplevert. Hun intentie was waarschijnlijk om de aandacht van de kijkers vanaf de eerste seconde vast te grijpen, om ze daarna geleidelijk aan weer te kunnen laten zakken, evenredig met het niveau van de film. Helaas klopt zelfs dit niet helemaal, want #1 Cheerleader Camp blijft over de hele lijn hetzelfde stramien volgen. Één dat allesbehalve positief kan genoemd worden.

Even later maken we kennis met de twee kerels waar alles rond lijkt te draaien. Seth Cassell, God vervloeke hem, speelt een immer geil manusje-van-alles en kijkt enkel door de rits van zijn broek. Zijn rol is niet origineel en het valt me zowaar zwaar om hem met Steve Stifler te vergelijken, daar die laatste destijds een veel betere prestatie leverde. De andere manspersoon is een ietwat gematigder type, die het liefst trouw blijft aan het eerste meisje dat hij op zijn pad tegenkomt. Michael, zoals hij heet, wordt vertolkt door een acteur die erin slaagt pas laat door de mand te vallen. Hij houdt zich staande door een soort Michael Cera houding aan te nemen, wat hem min of meer lukt.

Over het verhaal valt verder slechts weinig te vermelden. Ik vond het persoonlijk erg slecht uitgewerkt, met nauwelijks gevoel voor ritme en verhaalverloop. Sommige scènes zijn te lang uitgerekt en niet herleid naar hun schamele essentie. Het is tevens volkomen voorspelbaar wat elk personage staat te wachten, op een paar uitzonderingen na. Het script staat bol van de typische, gênante misverstanden en kan zodoende beter dienen voor een aflevering van F.C. De Kampioenen. Het is van het grootste belang deze zwaktes op te vangen door zaken die wel kunnen aanslaan. Jammer genoeg wordt wederom juist niets gecompenseerd en blijven we de hele rit aangewezen op flauwe, doorzichtige humor, eentonige en zoutloze dialogen en beelden van schaars geklede danseressen.

Qua regie van hetzelfde laken een pak. Quod schudt geen trucjes uit zijn mouw en blijft zich vastklampen aan visuele eenvoud. Uiteraard zijn er af en toe wel beelden van danspasjes bij zonsondergang, maar dat gaat in dit geval niets rechttrekken.

Het acteerwerk varieert van beschamend slecht tot middelmatig. Zoals eerder al vermeld valt Gillespie (Michael) wel mee, maar lijkt zowat elke andere acteur in het ijle te zweven. Tilton, de grote naam hier (Problem Child 2) heeft de pedalen integraal verloren en vormt samen met een of andere Franse Cheerleader het dieptepunt van de cast. Daarnaast is het wel leuk om de oude Asylum-Terminator en Mega Piranha bestrijder terug te zien. Deze keer speelt hij buitenwipper in een stripclub. Piranha's dus niet toegelaten.

Al bij al dus een zeer pover prentje. Misschien mag dit dan wel het meesterwerk van The Asylum zijn, maar in de grote mensenwereld stelt dit niets voor.

Slecht.

1,00

Jezus, wat heb ik hier mee gelachen en om gehuild. Het lijkt erop dat 2012 Doomsday zijn geestverwant heeft gevonden. Het aantal krankzinnige scènes in deze berg larie is haast niet te tellen. Ik zal proberen het zo beperkt mogelijk te houden.

Het verhaal begint met een totaal oninteressante terugblik op een of ander mislukt experiment in de jaren '40. Het komt erop neer dat een groep onderzoekers per ongeluk 70 miljoen jaar terug in de tijd werd gestuurd (inderdaad, zelfs de titel van de film klopt niet) en daar vast kwam te zitten. Het is nu aan een 'ijzersterk' commandoteam en de inmiddels bijna gepensioneerde wetenschapper, die verantwoordelijk was voor de geflopte proefneming, deze vergissing recht te zetten.

Dit alles klinkt op zich niet slecht, maar de manier waarop alles is uitgewerkt en in beeld gebracht is hopeloos.

Het commandoteam wordt aan ons voorgesteld door ze allen om de een of andere reden om precies 2 uur uit hun auto te laten stappen. Misschien willen ze iedereen van hun stoel blazen met hun punctualiteit, wie zal het zeggen. Het verbaast me achteraf zelfs dat ze überhaupt in staat waren op een horloge te kijken. Zelden zo'n bende incompetente en lamzalige sufferds op een hoop gezien. En dan heb ik het nog niet eens over hun acteerprestaties.

Eenmaal ze door het wel erg vreemd uitziende wormgat gelopen zijn kan de ware pret beginnen. In plaats van ergens op de grond te vallen, komen ze gewoon uit in een riviertje. Rechtstaand, alsof er niets aan de hand is. Toen de bevelhebber vroeg of iedereen gezond en wel was, begon er nog zowaar iemand over te geven. Vanaf dat moment begon ik al wat achterdochtig te worden.

Even later komen ze bij een hoofd dat is samengesmolten met een boom. Geen idee wat de bedoeling daarvan was, het zal wel iets met die tijdsmachine hebben te maken. Het zag er alleszins niet uit en die achterdocht sloeg al om in begrip. Ik was naar een flop aan het kijken.

Genoeg geluld denken de makers plots, laten we wat actie invoeren. Want wat tref je zoal aan rond die tijd? Juist, dinosaurussen. Hierin vind de prent zowaar zijn sterkste punt. De dino's zien er zo verschrikkelijk nep uit dat ze spontaan op de lachspieren beginnen te werken. Niet alleen hun vormgeving, maar ook hun bewegingen trekken gewoon op niets. Als een soort duiveltje uit een doosje floepen ze tevoorschijn en vreten op 5 minuten tijd de helft van het commandoteam op. Verhaaltechnisch gezien natuurlijk zeer slim.

Net als je denkt het meest ridicule monster gezien te hebben, komt er een in beeld dat de voorganger overtreft. Zuurspuwende bloemen, een of andere waterdino, een pterodactylus, het lijkt niet te stoppen.

De geweren waarmee geschoten wordt hebben ze gekocht in een speelgoedwinkel. Sommigen hebben zelfs geen trekker en dienen blijkbaar alleen als ballast. Daarnaast maken ze ook een enorm fake geluid, alsof er iemand popcorn aan het maken is. Het is niet te bevatten.

Uiteindelijk worden de overblijvenden van een afgrijselijke dood gered door het vermiste team van onderzoekers, die daar kennelijk al zes jaar zitten te suffen in een grot. Ze zien eruit als een bende wilden en iets zegt me dat ze er in het echte leven niet veel anders uitzien. Deze brave holbewoners acteren namelijk zo slecht dat ze me in recordtempo naar het toilet dreven. Goed voor de geconstipeerden onder ons. Een klein positief puntje gaat toch uit naar de rondborstige dame, die de verdorvenheid van de film eenvoudig weet te compenseren.

Klein probleem: De missie is al geslaagd en we zijn nog maar 40 minuten bezig! Nu ja, de oplossing ligt voor de hand. Laat gewoon per ongeluk een dino meekomen door het wormgat. Zo gezegd, zo gedaan.

Wat volgt zijn nog veertig doldwaze minuten waarin alle wetten van de logica getart worden. Er wordt vanop vier of vijf meter hoogte met gemak uit een helikopter gesprongen, er wordt duchtig achter de dino aangehold en uiteindelijk komt de achtergebleven gepensioneerde op het juiste moment te hulp snellen. (en hij had meteen ook een tank mee) De professor is echter een heel aantal jaar jonger geworden, omdat hij op de een of andere manier zijn jongere ik heeft bezocht en hem alles heeft uitgelegd. Heel bizar.
Ik vat het laatste halfuur heel kort samen omdat er anders geen einde komt aan deze ‘recensie’. ik noem het liever een dreigbrief.

Na een veel te lange afscheidsscène stuikt de film dan toch definitief ineen. Geen minuut te vroeg.

Ik heb geprobeerd de bondigheid te respecteren, maar dat is bij deze film simpelweg onmogelijk. Er zijn zoveel details die smeken om verteld te worden. Ik wil dat iedereen precies weet waarom deze zooi op nummer 2 in de flop 100 moet staan.

Kort samengevat biedt 100 Million BC een plot dat volkomen irrationeel is, een soundtrack die, I kid you not, bestaat uit één liedje, dat in een oneindige lus wordt afgespeeld, acteerprestaties die tot de slechtste ooit mogen gerekend worden en een shitload aan onbruikbare special effects.

Een halve, onverdiende ster.

Geen 12 boze mannen, maar 12 erg charismatische en gepassioneerde acteurs.

Echt een plezier om deze mensen aan het werk te zien. Ze hebben maar een kleine kamer nodig om een groot publiek te entertainen.

Erg spitsvondig hoe de moord in beeld wordt gebracht door niets meer of minder dan woorden.

'Minimal Art'

****

Voor het eerst sinds mensenheugenis weer een brokje in de keel gehad. Een figuurlijk brokje weliswaar. Dit zeldzame fenomeen geschiedde in de latere, Byzantijnse periode van de film. Enfin, op het einde, quoi. Hetgeen zoveel wil zeggen dat '127 hours' alleszins meeslepend was. Eveneens bekoorlijk waren dus het begin en middenstuk, waarin een sterke James Franco zijn beste beentje voorzette. Ook Boyle probeert het geheel op allerlei manieren op te fleuren, door bijvoorbeeld de natte droom te implementeren. Knap hoe deze droom aanvankelijk nog aannemelijk was (Aron die regendruppels probeert op te vangen), maar hoe daarna heel snel duidelijk werd hoe de vork precies in de rots stak.

Uiteindelijk net iets te mager om in het upscale segment terecht te komen, ondanks de versterkende, authentieke factor.

3,00 (3,25)

‘Big’ voor en door vrouwen.

Tot zover de originaliteit van deze romantische komedie. Bolstaand van clichés, voorspelbaarheid en toevalligheden kruipt de film met moeite richting het einde. Echt slecht wordt het gelukkig nergens, doch boeiend, komisch of op z’n minst interessant kan het evenmin genoemd worden. Garner zet een matige rol neer, terwijl Serkis en de jonge en oude Matt nog enigszins leuk uit de hoek komen. Vooral de stijl van Ruffalo staat me wel aan. Een clandestiene soapacteur. Of zoiets. Opgelet overigens, want buiten MJ's 'Thriller' is de muziek werkelijk huiveringwekkend en trekt deze het geheel flink naar beneden. Bedek die oren, mensen.

2,00 (2,25)

18 Year Old Virgin, weer zo'n Asylum productie die is bedoeld om op eigen benen te staan. Maar het is meer dan duidelijk dat daar niets van klopt. Niet alleen zijn de gelijkenissen met films als 'American Pie' frappant, ook de titel doet onmiddellijk denken aan 'The 40 Year Old Virgin', al verscheen die vier jaar eerder.

Afgetrapt werd er met een zeer rommelige intro, waarin palmbomen en dakpannen worden afgewisseld met een serie doodgewone huizen in een buitenwijk. Hierin valt al meteen op hoe beroerd het camerawerk en de cinematografie er aan toe is. Vaak stopt het beeld even, wordt het vervolgens wazig en veranderd de kleur naar zwart-wit. Hetgeen erg lelijk is en vlakaf amateuristisch oogt.

Het verhaal gaat dan toch definitief van start en we krijgen onmiddellijk een heleboel seksgerelateerde fases naar ons hoofd gesmeten. Voor een film die nog geen vier minuten bezig is, wil dat al wat zeggen. Daarnaast zie je ook reeds een gefaalde poging tot humor, waarbij een of andere jongen een roos op een bed gooit terwijl zijn haren wapperen in kunstmatig gecreëerde wind. Je weet wel, zo'n overdreven slow motion moment.

Enfin, deze scène duurt niet al te lang. Het volgende ogenblik treffen we het hoofdpersonage (Katie) aan op een feestje. Het wordt snel duidelijk dat ze haar maagdelijkheid nog niet verloren heeft en dat ze er alles aan wilt doen om met haar eeuwige beminde de liefde te bedrijven. Omdat laatstgenoemde (Ryan) niet met maagden naar bed wilt, moet ze iemand anders vinden die haar wil ontmaagden, om daarna alsnog Ryan van haar charmes te kunnen overtuigen.

Ondanks het feit dat er in de korte plotomschrijving staat dat ze nog liefst ontmaagd wil worden vooraleer ze afstudeert, is dat in feite niet van toepassing. De hele film speelt zich af op datzelfde feestje en nooit wordt er overgeschakeld naar een andere locatie. Dat maakt dat het op den duur ontzettend eentonig wordt, en dat je als kijker echt op de tanden moet bijten. Als de eerste tien minuten je niet aanstaan kan je beter stoppen met kijken, want iets anders ga je niet te zien krijgen.

Wat volgt is een oneindige aaneenschakeling van pogingen tot seks, dwaze dialogen die steeds over hetzelfde onderwerp handelen, veel besluiteloosheid en een karrenvracht aan buitensporige situaties. Hieronder een beknopt overzicht.

De gelaatsuitdrukkingen van Katie zijn beperkt. Ze kijkt voortdurend alsof ze een geest heeft gezien en kleurt haar rol op die manier helemaal grijs. Daarnaast worden er vaak heel plots gortige beelden in je nietsvermoedende snufferd gegooid. Ineens staat Katie in volle glorie haar bikinilijn bij te werken. Erg wansmakelijk en totaal niet onschuldig, zoals bijvoorbeeld in American Pie. Gewoon goor.

Wat ook opvalt is dat Katie van de ene moment op de andere stomdronken lijkt, vervolgens eensklaps ontnuchterd, om vijf minuten later weer tipsy voor te komen. Maar goed, volgens mij liep er daar op de set ook een en ander mis. Minstens de helft van de cast is écht straalbezopen, dat garandeer ik je.

De acteerprestaties zijn slecht tot meelijwekkend. Zoals gezegd speelt de actrice die Katie vertolkt erg eentonig en laat ze zich eigenlijk een dik uur lang bepotelen door jan en alleman. Misschien had ze beter carrière gemaakt in de porno-industrie. Mijn hart maakte op een gegeven ogenblik een driedubbele salto. Seth Cassell kwam namelijk in beeld. (De gast met zijn camera in de hand) Hij zal later in 2009 te zien zijn in 'Sex Pot', een film die zoveel haat oproept dat je spontaan met gebalde vuisten een gat in de muur wilt boksen. Maar dit terzijde, want hij bleef gelukkig op de achtergrond, net zoals de rest van de personages.

Bon, Het meeste is gezegd dunkt me. Deze film is vreemd genoeg beter dan ik had verwacht, maar je wil niet weten hoe laag ik hem inschatte.

0,50

A wild 2 headed Sharpedo appeared. It used pixelate. It’s not very effective…

We zijn amper een minuut bezig wanneer er ineens een bloeddorstige, tweekoppige haai zijn tanden laat zien en twee onschuldige babes tot hors ‘d’oeuvre benoemt. Geen spanningsboog, geen historiek, geen bergtoppen. Dames en heren, maak jullie klaar om anderhalf uur lang met de meest ongerijmde quatsch bekogeld te worden.

In feite valt er niet eens zoveel te vertellen over wanproduct nummer twintigduizend van ‘The Asylum’. Als je de ontzettend stijve dialogen, beroerde acteerprestaties, miserabele regie, uitzichtloze CGI, vervloekte SFX en de typische, maar even hopeloze lulkoek niet meerekent, dan is er slechts één element dat deze B-film differentieert van alle andere. Een alternatieve verhaaltechnische aanpak liet zich immers opmerken. Zo komen er helemaal geen wetenschappers of speciale agenten aan te pas. De haai(en?) krijg(en)(t) louter te maken met een boot voluptueuze en gespierde studenten, die weliswaar enthousiast met hun voorgevel of biceps kunnen paraderen, maar als puntje bij paaltje komt natuurlijk enkel de stembanden laten werken.

Er kan geconstateerd worden dat de haai (voor alle gemak in het enkelvoud gehouden) in wezen een van gezondheid blakende jongeman is, met een onbevlekte interesse in het vrouwelijke geslacht, ook al profileert hij zichzelf bij tijd en wijle als een onvolwassen gluurder. Doch, over het algemeen duurt het niet lang vooraleer hij op komt draven met een kanjer van een openingszin, en de giechelende meisjes het hof maakt. Een langdurige relatie ligt evenwel niet in het verschiet.

Dat onze vrienden van ‘The Asylum’ niet bijster pragmatisch of doordacht te werk gaan wisten we natuurlijk al langer dan vandaag, maar van alle plotgaten (op MovieMeter vaak ‘plothiaten’ genoemd) is er slechts eentje dat ik niet kan doorgronden. Als die haai twee hoofden heeft, waarom heeft Carmen Electra dan geen vier borsten? Daar ga ik in de loop van 2012 toch eens over nadenken.

Bucht.

0,50

GTA: San Andreas: The Movie

Fast Five loopt al een ruime week in de bioscopen, en wie legt er als een schalkse koekoek zijn rotte eieren in het nest van deze blockbuster? 200 MPH is een nieuwe film van The Asylum, die jammer genoeg te laf is om de rechtstreekse concurrentie aan te gaan op het grote scherm, en via andere duistere kanalen zijn weg in de boodschappenmand probeert te vinden.

Actie? Laat me niet lachen. Een gemiddelde aflevering van Thuis (Voor de noorderburen Goede Tijden, Slechte Tijden) bevat meer actie. Qua soap-gehalte scoort dit slecht gemaakte prulwerk dan wel weer hoger, want lang uitgesponnen prietpraat krijgt voorrang van rechts. Zo babbelen ze ons de oren van de kop omtrent allerlei onbelangrijke zijsporen, die hopeloos afdwalen van de schamele hoofdzaak.

200 MPH gaat tot op het bot. Letterlijk dan, want het verhaal is zo graatmager dat je er zonder valse noten xylofoon op kan spelen. Het uitermate simpele plot wordt weliswaar ten einde raad opgevuld als een kalkoen, en hardhandig de oven in geslingerd. Of de maaltijd uiteindelijk een zekere culinaire waarde heeft, zal de makers echter worst wezen. De belangrijkste emotie zou wraak moeten zijn, doch meer dan ¾ van het belachelijke epos bestaat uit zielige stripteases (en ik ben nochtans een gezonde jongen), bespottelijke tirades van de moeder en dwaze achtervolgingen die een chronisch gebrek aan spanning en opwinding verschaffen. Saai boeltje, quoi.

De races op zich zijn dus niet enkel schaars, maar ook onoverzichtelijk en slecht in beeld gebracht. Er worden enkel 1 vs 1 wedstrijdjes 'georganiseerd', maar om zelfs dat tot een goed einde te brengen is er in feite nog steeds een auto te veel. De kopligger verandert namelijk om de bocht van positie, zonder ingehaald te worden. Alsof het – hier komt ‘ie – spookrijders betreft. Niet serieus te nemen. Twee octopussen die pingpong spelen komen ernstiger over.

De SFX die gepaard gaat met een drietal auto-ongelukken is uitzichtloos. Pixels op wielen, niets meer aan toe te voegen.

De acteerprestaties variëren van tamelijk goed tot volstrekt hopeloos. Zo vallen het hoofdpersonage en diens crew nog enigszins te pruimen, terwijl zijn moeder zonder meer de dood met de kogel verdient. De scènes met het waanzinnige mens en Lou, de buitenwipper zijn om door de grond te zakken van gêne. Plaatsvervangende schaamte is onvermijdelijk. Paul Logan op zijn beurt doet ook aan overacting, en nog geen klein beetje eigenlijk, maar de acteur staat bij mij reeds lang in een goed blaadje en kan met vrijwel elke wanprestatie wegkomen. Leuke kerel.

Enfin, vanuit elk oogpunt een complete mislukking. Met de regisseur van Street Racer zou er wellicht wat vooruitgang merkbaar zijn, zij het in microscopisch kleine mate, doch de slechtheid heeft zich reeds comfortabel gesetteld in deze knoeiboel, waardoor alle hoop op beterschap beslist in de kiem wordt gesmoord.

1,00

Enigmatische trip doorheen de tijd, het zonnestelsel en de fantasierijke geest van Kubrick en Clarke. Voor 1968 zijn de Special Effects absurd goed, wat vooral betrekking heeft op de gedetailleerde 'Discovery' en andere ruimteschepen. Enkel de mensapen in het begin, die volgens mij het vroege hoogtepunt van de film vormen, zien er wat dubieus uit.

Aanvankelijk komt de overgang tussen de rustige stukjes, waarin ruimte-jojo's onder composities van Strauss voorbij zweven, en de haast ijzingwekkende opmerkingen van HAL enorm hard aan. Vanaf dat moment hangt de bloedstollende sfeer in elke scène rond, daar de interactie tussen mens en machine al snel beangstigend banaal en menselijk wordt.

Doch, het meest heb ik genoten van het begin, dat misschien wel het interessantste stukje cinema is dat ik in tijden heb gezien. De intrigerende monoliet - immer vergezeld van een onheilspellend koorgezang - werkt schitterend in samenspel met de nieuwsgierige en tegelijk doodsbange aapjes. Prachtig hoe die symboliek van evolutie en een soort Goddelijke aanwezigheid gecombineerd worden. Het vastgrijpen van het been is even ontroerend als lachwekkend.

2001: A Space Oddysey is een zonderlinge SF-film, met een kanjer van een ontknoping.

4,00

Gebaseerd op het Jommekesalbum ‘De Plastieken Walvis’ en ter nagedachtenis aan tekenaar Jef Nys.

2010: Moby Dick is weer zo’n Asylum productie die zich probeert te baseren op een gekend boek. In dit geval op de gelijknamige roman uit de 19de eeuw. Enfin, al stond er destijds natuurlijk niet ‘2010’ voor. Moest de schrijver, Herman Melville, geweten hebben dat dik anderhalve eeuw later ‘The Asylum’ hier zijn klauwen rond zou slaan, dan had hij het boek natuurlijk nooit geschreven.

Raad trouwens eens wat de eerste beelden zijn van deze ontzettend dwaze avonturenfilm? Als ‘bergtoppen' je eerste ingeving was, dan keur ik dat volmondig goed. Kenmerkend begin. Het vervolg is dat ook, alleen hangt hier een solide negatieve connotatie aan verbonden.

Het verhaal draait om de legendarische walvis Moby Dick die, na een akkefietje met het leger in 1969, eenenveertig jaar later opnieuw opduikt. Een knettergekke kapitein van een onderzeeër heeft destijds zijn been moeten afstaan aan Moby en zint op wraak. Hij is bereid om de levens van zijn bemanning hiervoor op het spel te zetten.

Erg zeker van zijn stuk was hij echter niet, want hij riep de hulp in van ‘whale whisperer’ Michelle en diens assistent. Helaas is de toegevoegde waarde van dit koppel miniem gedurende het hele epos. Ze hebben niets interessants te verkondigen en dat wordt allerminst goedgemaakt door hun daden. Een zandzak zou makkelijk beide rollen kunnen overnemen, en daarbovenop nog water buitenhouden ook. Tevens tamelijk bizar hoe vlug ze met de situatie akkoord gaan, ook al werden ze min of meer gedwongen aan boord te gaan. Haast onmiddellijk zijn ze ingeleefd en klaar voor het gevaar, alsof ze het elke zaterdagnamiddag doen.

De jacht op de plastieken walvis is verder simpelweg absurd te noemen. Bijgestaan door de spotgoedkope SFX uiteraard. De ogen van Moby lijken wel weggerold uit een Nintendo 64. Edoch, het gigantische lijf oogt zowaar nog belachelijker. Iedereen zou het eigenlijk moeten uitbrullen van het lachen, iedere keer als hij boven water komt. Grootste verdienste is dan ook het behouden van hun serieusheid. Enfin, beetje moeilijk in praktijk, daar de acteurs in werkelijkheid in de leegte kijken. Volgens mij heeft niemand die ook maar enigszins met de film betrokken is, ooit de opnamestudio’s verlaten. Behalve één enkele filmploeg natuurlijk, die als taak het filmen van lege stukjes oceaan had. Achteraf werden daar dan slordig georganiseerde pixels in de vorm van onderzeeërs en walvissen opgeplakt.

Ongeloofwaardigheid troef dus. Vooral omdat Moby ook kan vliegen. Wel, wie weet. Als hij hard genoeg met zijn vinnen flappert.. Verder zijn de gevechten te land, ter zee en in de lucht uiterst wanordelijk en slecht in beeld gebracht. De cameraman bibbert en beeft alsof er vlakbij een gevecht tussen een enorme haai en een gigantische octopus plaatsgrijpt.

Blijkbaar is het eveneens mogelijk een nucleaire explosie te overleven, zonder daarvoor in een koelkast te moeten kruipen! Petje af!

Uiteindelijk een film die zijn reputatie ver vooruit is. Naar aloude gewoonte een heel saaie monsterfilm, die overal een onvoldoende op behaalt. Gebrekkig acteerwerk, stompzinnig script, onwelvoeglijke regie en een compleet mislukte adaptatie tout court zijn maar een paar aspecten die naar walvispoep ruiken.

Jammer voor O’Connor in het bijzonder, die na vele jaren als Gabrielle in ‘Xena: Warrior Princess’ wel erg diep is gevallen.

1,00

Lachwekkend slecht.

Er zijn zoveel momenten die schreeuwen om neergepend te worden, zodat iedereen weet hoe verschrikkelijk deze film is.

Hetgene me het meest stoorde was het feit dat ieder personage plots een onduidelijke drang voelde om naar een of andere tempel af te reizen. Allemaal terwijl God luid werd toegejuicht. In hemelsnaam, waarom?

Daarnaast zijn er zeer veel details die te bespottelijk voor woorden zijn. De scheuren in de weg, de moeder en de piloot die pardoes verdwijnen, de hagelbal die de journalist doorboorde, het kruis dat de geheime ruimte in de tempel opende (iedere vierkante stok kon hetzelfde teweegbrengen) en veel meer.

De acteerprestaties zijn, net als de dialogen, bedroevend en de muziek is hoogst irritant omdat er steeds dezelfde melige vioolmuziek wordt gebruikt.

Het enige dat slechts deels de mist is ingegaan is de regie, maar dat gaat niet veel redden.

Voor een film die zichzelf serieus neemt is dit belabberd en beklagenswaardig.

Een jaar na de ellendige rampenfilm '2012 Doomsday' volgde een nieuwe titel van 'The Asylum', die ongeveer hetzelfde verhaal verteld. Alleen zitten de Maya's er deze keer voor niets tussen, daar alle miserie te wijten is aan een ontplofte ster en diens gevaarlijke straling die op weg is naar Moeder Aarde. De bedoeling is nog altijd mee te liften op kassucces '2012', hetgeen een beetje vergezocht is. Ik heb namelijk geen enkel idee wat het jaartal '2012' met deze film heeft te maken. Ze vonden het blijkbaar niet voldoende om simpelweg 'Supernova' als titel te kiezen. Zo kan je alles gaan aanpassen. Wat dacht je van: '2012: Robin Hood', of '2012: Alice in Wonderland'. Ridicuul.

Het verhaal kon me echt niet boeien en veel heb ik er dus ook niet over te vertellen. Zoals gezegd is de Aarde in gevaar en dreigt verpulverd te worden door een sterke, blauwe gloed. Het is aan drie personen om dit te voorkomen. Een Amerikaan, een Rus en een Chinese. Terwijl deze mensen druk aan het werk zijn, bevinden de vrouw en dochter van de Amerikaan zich op allerhande gevaarlijke plaatsen en moeten ze de hele tijd rennen voor hun leven. En daarnaast is er ook nog een onbekende saboteur die misschien wel deel van het team uitmaakt.

Nu, erg belangrijk is dit niet. Er wordt teveel gebruik gemaakt van 'Technobabble' en over het algemeen is de logica ver te zoeken. Waar je naar moet kijken is de grote hoeveelheid fouten en geschifte toestanden.

Om te beginnen bedienen ze zich voor de lanceringen altijd van bestaand materiaal uit de jaren '60 en '70. Volgens mij niet meer of minder dan een aantal Apollo ruimteschepen.

Verder worden auto's beschoten zonder kogelgaten achter te laten, kraamt de Rus in feite niets dan onzinnige wartaal uit, bewegen sommige mensen wel erg spastisch tijdens aardbevingen, scheurt het wegdek op willekeurige momenten open, duikt een wervelwind op vanuit het niets, staat er geen enkele computer in het NASA hoofdkwartier daadwerkelijk áán, is de vrouw zowat de slechtste chauffeur die je ooit gezien zal hebben en kan de vermomde spion zomaar door de bewaakte gangen lopen.

De spion is een geval apart. Het gaat overduidelijk om een vrouw, iets wat je met het blote oog kan vaststellen. Haar figuur en stemgeluid garanderen dat. Er is tevens maar één vrouw aanwezig op de hele basis en dat is de Chinese. Het is belachelijk dat Kelvin (de Amerikaan) toch geen enkel idee heeft wie het zou kunnen zijn, en zelfs de ietwat corpulente Rus begint te wantrouwen. Op het einde laat hij de Chinese zelfs meekomen naar het ruimtestation. Hoe naïef kan je zijn?

De vrouw van Kelvin is het meest zelfzuchtige, wrede mens op aarde. Ze stopt nooit wanneer andere mensen duidelijk in gevaar verkeren en gaat nimmer na of er overlevenden zijn. Ze is compleet waanzinnig en rent als een kip zonder kop in het rond. Het is duidelijk dat ze nog voor geen halve Euro aan gezond verstand in haar hoofd heeft zitten. Deze tocht van moeder en dochter is nog gekker als die in '2012 Doomsday'. Je hebt er het raden naar.

Het einde slaat echt nergens op. Kelvin heeft zich opgeofferd en heeft het ruimtestation opgeblazen om zo de Aarde te redden. Toch blijkt hij dat overleefd te hebben, hoe onwaarschijnlijk het ook mag klinken. Allemaal in functie van een 'Happy End'. Belachelijk.

Enfin, acteerprestaties vallen op zich wel mee, voor B-acteurs weliswaar. Buiten die gekke moeder en dito Rus zal je weinig te klagen hebben. De regie is daarentegen wel slecht te noemen. Vaak ga ik niet akkoord met camerastandpunten, die ervoor zorgen dat niemand goed in beeld komt. De SFX is uiteraard belabberd. Bliksem, raketten, het ruimtestation (dat eerder al te bewonderen was in 'The Terminators'), het lijkt allemaal nergens op. Low Budget kan als excuus gebruikt worden, maar als alles er spuuglelijk uitziet, moet dat gezegd worden.

Ik kon er helaas niet mee lachen, iets wat broodnodig was als tegengewicht.

0,50

25th hour is intens en melancholisch, maar komt erg gecontroleerd over.

Ongeveer alles zit goed.

1) Acteerwerk/typecasting (vooral Hoffman speelt goddelijk en lijkt wel voor deze rol geboren)

2) Omgevingen: de scène in de discotheek is één van de meest sfeervolle sets die ik ooit heb gezien. (natuurlijk in samenspel met de meesterlijke dialogen)

3) Scenario

4) Soundtrack: beelden en muziek worden één geheel

De gesprekken tussen de twee vrienden van Monty zijn ongezien eerlijk en oprecht.

De manier waarop het alternatieve einde wordt geschetst is ge-wel-dig

De hele film voelde eigenlijk aan als het '25ste uur', alsof het moment voor Monty al om de hoek loerde.

Topniveau

Dan toch uiteindelijk gekeken naar wat de flater van Turteltaub moet voorstellen. Ik kan inderdaad niet zeggen dat dit een goede films is, integendeel.

Het plot klinkt natuurlijk al redelijk ridicuul. Drie kleine jongens die zich ninjas wanen. Hoe realistisch kan je een film maken?
Belachelijke gevechten zijn er dus à volonté. En echt smullen kan je er niet van.

Het verhaal zit boordevol gaten en onlogische situaties. Denk aan de manier waarop de jongens de drie 'dudes' te grazen nemen. Niet alleen een directe rip-off van Home Alone, maar ook veel slechter uitgevoerd. Alle moeite bleek uiteindelijk ook voor niets te zijn, want de opdrachtgever besluit zelf om de jongens op te halen. Erg vreemd dit. Personages lijken vanuit het niets op te komen draven, wanneer het het volgens het script het beste past. De FBI op het einde, de grootvader net nadat de kinderen zijn meegenomen en die opdrachtgever dus. Noem het clichématig of absurd, maar het staat me alleszins niet aan.

Er zijn ook een paar momenten die compleet irrelevant blijken. De basketbalwedstrijd en het hele gedoe omtrent die Emily bijvoorbeeld. Het verhaal is al niet bijster goed uitgewerkt, dan kan je deze onbelangrijke details toch beter links laten liggen?

Het acteerwerk is matig tot slecht. Vooral de drie 'kidnappers' kunnen beter terug onder hun steen kruipen. Aan de kinderen heb ik me eigenlijk weinig geërgerd, maar dat wil niet zeggen dat ze hun rol schitterend spelen. De brave Chinees komt ook niet al te geloofwaardig over als ninja-expert. Hij heeft gewoon zijn uiterlijk niet mee. Waren er geen Japanners voorradig?

Verder totaal inadequate muziek. Ik heb zelden zo'n dwaze deuntjes gehoord tijdens gevechten. Vervloek de man/vrouw die hiervoor verantwoordelijk was.

Weinig positiefs te melden dus en in feite een echte afrader.

Mja, erg jammer natuurlijk dat er een deel twee moest komen. Weinig vernieuwend en op gegeven momenten letterlijk een herhaling van zetten.

Het verhaal is is flinterdun en lijkt wederom nergens op uit te draaien.

Veel irrelevante scènes zoals de baseballmatchen kunnen gewoon weggegooid worden. In plaats van zich te richten op de hoofdzaak weiden ze vaak uit naar oninteressante toestanden en halen zo het tempo van de film enorm omlaag.

Ook hier zijn er weer drie onnozelaars aanwezig die om de een of andere reden steeds opnieuw mogen proberen de dolk te stelen of grootvader te ontvoeren. Waar blijven ze het vertrouwen vandaan halen? Het deel waarin ze hun eerste poging wagen komt zelfs heel dicht aanleunen bij een gelijkaardige situatie in deel één. En uiteraard is er de onvermijdelijke bodyguard die wat plaats mag opvullen.

De onlogische verhaalelementen stapelden zich vlug op. Het zwaard en de dolk die doodsimpel in een muur moesten worden gestoken, Koga die maar liefst 50 jaar op wraak heeft gewacht, Colt die op het einde geen bal kan raken maar wel een knikker in de loop van een geweer kan mikken, enzovoort...

De gevechten zijn er waarachtig nóg knulliger en ongeloofwaardiger op geworden. Ik snap zelfs niet waarom er überhaupt tegenstanders bleven opduiken. Honderden getrainde ninjas worden in een mum van tijd in de pan gehakt. Knap werk, op z'n minst.

Verder weinig humor gezien, en als er al eens een poging werd gewaagd bleek het om een erg flauwe grap te gaan. Niet echt leuk, een prent als deze die over bijna heel de lijn serieus blijft.

De rest is eveneens niet veel soeps. Regie, soundtrack (weer die irritante deuntjes) en acteerwerk zijn onvoldoende. De incompetentie was flagrant.

Dit deel was schijnbaar nog niet genoeg, want twee vervolgen stonden in de rij. Wachtend op meer slachtoffers? Ik vrees het ergste.

1,00 (0,75)

Wel, ik weet niet goed wat ik van deze film moet vinden.

Je vind hier zowel elementen van de klassieke Amerikaanse als de Italiaanse western.

Ik weet dat het eigenlijk niet mag, maar ik ben beginnen vergelijken met de werken van Sergio Leone. In deze film zag je een heleboel 'bad-guys', die jammer genoeg niet de kans kregen om er echt 'slecht' uit te zien. Leone nam daar zijn tijd voor. Hij liet ons minutenlang close-ups van gezichten zien. De dreiging die daarvan afstraalde was immens. In 3:10 to Yuma zag je dat niet, wat spijtig is.

Veel meer heb ik eigenlijk niet over te vertellen. Casting zat wel goed (vooral Crowe dan), geen negatieve commentaar op de regie, de klank daarentegen zat wat tegen. De geweerschoten klonken soms zo 'fake' dat ik mezelf op de kermis waande.

Nuja, hij is in ieder geval 3.5* waard

Ik heb hem juist een tweede keer gezien en ik moet zeggen dat de details me zijn opgevallen. Ik heb me aan vele puntjes geërgert die me de eerste keer niet eens opgevallen waren.

Maar goed, alleen al voor de sublieme actie en de kick de je er als kijker van krijgt laat ik mijn vroegere stem voor wat ze is.

Plat, flauw, afgezaagd, standaard, maar uiterst vloeiend in dialoog en een hele resem aan charismatische, boeiende personages omvattend, allen vertolkt door enthousiaste acteurs. Iedereen lijkt met volle overtuiging in het verhaal te zitten en geeft zonder veel moeite een originele draai aan het anders clichématige liefdesvertelseltje. Humor van de bovenste plank. Weinig doordacht, maar uitstekend als zijnde no-brainer. Alvast stukken beter dan in de gemiddelde RomCom.

Toch een halfje erbij na deze herziening. Lekker ongegeneerd lachen en genieten van de innemende acteerprestaties.

3,50

Gedateerde actiekomedie uit de swingende jaren '80. Qua dialogen en algemene wisselwerking tussen Murphy en Nolte zat het wel goed, maar het verhaal is echt totaal niet interessant, met een joekel van een plothole als kers op de taart. Gelukkig maar dat er genoeg humor in zit om dit gat op te vangen.

Leuk, vooral omwille van Murphy dan, want met Nolte alleen was het helemaal niet goed gekomen.

3,00 (2,75)

Seth Rogen maakt vulgaire mopjes en Jozef Gorden-Hewitt heeft kanker. Onbegrijpelijk waar deze film zo'n hoge score aan heeft verdiend. Zowel hier als op de grote Database haast beschouwd als meesterwerk. Toegegeven, een en ander is overtuigend, maar het geheel is voorspelbaar, clichématig en buiten de scène die aan de operatie voorafging weinig of niet meeslepend of pakkend. 50/50 past zomaar in het rijtje van Apatow-kaskrakers. Vlot acteerwerk, simpel verhaaltje, maar in de verste verte geen materiaal voor toplijsten.

3,00

Ik was eerst van plan om '30,000 Leagues under the Sea' eens op te leggen, maar omdat diens synchronisatie naar goede gewoonte godgeklaagd was, was ik genoodzaakt deze Asylum productie voorrang te verlenen.

Het klonk me aanvankelijk wat gek in de oren. Deze keer geen Mega dit en Giant dat, maar in plaats daarvan krijgen we zowaar een Western voorgeschoteld. Althans, dat was de bedoeling. Want wat er uiteindelijk als eindproduct over de toonbank komt, is op veel vlakken niet meer of minder dan een kluchtje, dat nergens in zijn opzet slaagt. Enfin, buiten geld opbrengen.

Na een korte intro ben je je als kijker nog van geen kwaad bewust. Alles ziet er relatief netjes uit en zelfs tijdens het daaropvolgende timmerwerk en familiale gebeurtenissen blijft de slechtheid goed verborgen. Het is pas vanaf het moment dat de boeven hun intrede maken dat de film langzaam de berg begint af te rollen. En Sisyphus heeft even geen zin om hem er weer op te duwen. Blijkbaar is de leider van het bizarre groepje (Lee Horn) op zoek naar wraak en wil aldus de moordenaar van zijn vader trakteren op een portie lood. Helaas blijkt die laatste nu net de charmante timmerman te zijn en staat eensklaps het leven van hem en zijn familie op het spel.

Samenvattend kan ik stellen dat iedereen wordt neergeknald, buiten de timmervrouw (Selina), die verkracht wordt. Nadat de linke kerels verdwenen zijn zoekt ze troost in talloze flessen whiskey, maar stuit op een dag op premiejager Frank, die toevallig op zoek is naar Lee Horn en z'n mannetjes. Ze wil vervolgens van hem leren hoe ze iemand moet neerknallen, daar ze al die tijd op wraak heeft zitten broeden.

Een zeer simpel uitgangspunt, zoveel is duidelijk. Het doet wat denken aan Karate Kid, Once Upon A Time In The West en vele andere films met vergelding als centraal thema. Het is dus duidelijk dat er wel iets mee aan te vangen valt, mits de makers er het talent voor hebben.

Laat ik beginnen met het feit dat alles er erg ongeloofwaardig uitziet. Het dorp lijkt op een mengeling tussen een grote zandbak en een camping. Duidelijk een van de minder geslaagde westernsets. De acteurs zijn wel danig gekleed, maar toch klopt er iets niet. Het ziet er allemaal te gemaakt uit, en ook de typische westernsfeer mankeert. Pokerpartijen, schietscènes, de hoertjes uit de saloon, het laat me ongevoelig. Het is moeilijk uit te leggen, maar het voelt alsof alle elementen uit een western plastische chirurgie hebben ondergaan.

Daarnaast zijn er uiteraard ook een heleboel andere aspecten die de zwik naar beneden trekken. Zo gaat bijvoorbeeld het eerste half uur voorbij zonder dat er ook maar iets noemenswaardig gebeurt. De film slentert voort en wordt al vlug vervelend. De vrouw die niet ophoudt met zeuren ("Please, please Frank, learn me how to shoot!"), veel clichés en een aantal buitenissigheden.

Zo is de vrouw maandenlang verslaafd geweest aan de drank, maar kan ze van de ene dag op de andere stoppen zonder ontwenningsverschijnselen te vertonen. Waarom keren de boeven terug naar de stad, in plaats van direct naar het huis te rijden en de vrouw neer te schieten? Waarom wacht Frank zolang met naar de stad te rijden, net nadat de Sheriff zegt dat hij Lee Horn gezien heeft? Ik bedoel, hij maakt zelfs rustig de tijd om een kampvuur op te stellen.

Op een gegeven moment schiet Frank iemand in de buik. De boef begint luid te ademen, en terwijl hij dit doet vraagt de hoer die net naast hem zit: "Is he dead?" Nou, dat komt zeker op het lijstje 'Meest ridicule vragen ooit'.

Het einde is dwaas. Selina besluit zelf op zoek te gaan naar zogenaamde outlaws en dus premiejager op zelfstandige basis te worden. Tja, wat moet je daarover zeggen..

Het acteerwerk varieert tussen redelijk en dramatisch. Van Dyke valt mee, de rakker die Horn vertolkt staat een trede lager, de Sheriff volgt en helemaal op de bodem treffen we Mears (Selina) aan. Deze laatste heeft van acteren geen kaas gegeten, of het moet Camembert zijn. Haar huilbuien, haar gezeur, haar potsierlijk waggelen na de aanschaf van een fles Whiskey, het oogt een beetje triest.

De soundtrack is allesbehalve passend. De muziek sluit nooit aan bij de beelden en lijkt eigenlijk bedoeld voor een ander genre. De regie is matig. Nergens spitsvondig of origineel, veeleer gewoon het in beeld brengen van de feiten.

Zoals gezegd valt '6 Guns' zwaar door de mand. Het lukt hen wederom niet een film te maken die goed in elkaar zit. Qua plotgaten houden ze zich gedeisd, maar elk ander gebied wordt volledig verwaarloosd. Moest er nu plots een haai in opgedoken zijn, ik zou het verdorie niet eens erg gevonden hebben.

1,00 (1,25)

Deze nieuwe Mockbuster haalt zijn inspiratie uit vele andere gekende films. Dat kan je af en toe duidelijk merken aan de gebruikte oneliners en camerastandpunten. Maar zoals reeds eerder gezegd is het allereerst bedoeld als parasiet op het lijf van de enige echte verfilmde Prins van Perzië.

Doorheen de volledige negentig minuten blijft alles consistent op gebied van ongerijmdheid. De momenten waarop het tempo even op een lager pitje staat zijn zeldzaam. De omvangrijke verhaallijn zal ik je besparen, want die is zo goed als onverklaarbaar. Ik wou dat ik vijf minuten alleen met de scenarist in een kamertje kon gaan zitten, zodat ik hem kan overstelpen met een vloedgolf aan vragen. Het komt erop neer dat rijke stinkerd Sinbad per ongeluk op een geheimzinnig eiland terechtkomt, nadat hij geprobeerd had zijn inmiddels gezonken olietanker uit de handen van piraten te krijgen. Vanaf dan komt hij om de haverklap in contact met vreemde wezens, die hij allemaal het hoekje om moet helpen. Zeven, om precies te zijn.

Enfin, dit blijkt uiteindelijk helemaal niet te boeien. Hetgeen je bijblijft zijn de typische geschifte details die in plaats van spanning en sensatie teweeg te brengen, eerder tot buitengewone verbazing leiden.

De vrouwelijke eilandbewoner komt enorm ongeloofwaardig over. Niet alleen schort er een en ander aan haar Engels, ze stelt tevens zeer veel vertrouwen in haar enige wapen, een houten speer. Waarom zou deze puntige stok effectiever zijn dan een pistool? Daarnaast kon ik ook niet anders dan schateren toen bleek dat het eerste eiland niets meer of minder was dan het rughaar van een slecht getrukeerde walvis.

Over de beruchte SFX gesproken, er is niets dat er realistisch uitziet. Vreemde wezens als de cycloop, de vliegende prehistorische gevallen, de inktvis, het wezen uit de vulkaan, maar ook instortende gebouwen en allerlei zaken die in de zee plonzen zijn onmiskenbaar niets meer dan een berg pixels.

Verder is het gewoon absurd dat de cycloop ten val wordt gebracht door een touw voor zijn voeten uit de spannen en dat iedereen steeds erg verspreid rondloopt, in plaats van samen te blijven. Geen overbodige voorzichtigheid, op een eiland waar reuzenkrabben en andere ongein rondlopen. Hilarisch trouwens wanneer Sinbad als een gek "Craaaaaaaaaab" begint te roepen.

Wat is er aan de hand met die demonen? Plots waren ze daar en voor je als kijker weet wat er gaande is, slaagt de eilandbewoonster er al in iedereen neer te steken met die spitse staak van haar. Dit zijn voorbeelden van scènes die volstrekt nutteloos zijn.

Wat volgt is een onpassende kusscène, een bizarre ontmoeting met een bende pseudo-militairen en een volslagen idiote missie om een speciale vulkaansteen te bemachtigen. (Later zal blijken dat die steen dient om een luchtballon op te warmen, terwijl dat ook kon met die houten speren en wat vuur)

Ik kan blijven doorgaan, maar het enige dat zou veranderen is de steeds langer wordende tekst.

De acteerprestaties variëren qua niveau. Sinbad wordt aardig vertolkt, maar zowat elke andere acteur kruipt beter terug onder zijn steen. Vooral de onnozele werknemer van Sinbad is nergens toe in staat en acteert als een losgebroken baviaan.

Tenslotte wou ik toch nog even opmerken dat een aantal zaken letterlijk overgenomen zijn uit andere films. Op een gegeven moment zegt Sinbad: "Stick Around." Dat deed me onmiddellijk denken aan Ah-nuld in Predator. Maar ook de manier waarop het groepje wordt vervoerd door de gigantische vliegende beesten deed een belletje rinkelen. Frodo en Sam die door de adelaars worden gered? En dat wezen uit de vulkaan, is dat soms de broer van de Balrog?

Ondanks het feit dat er altijd wel iets gaande is en er nooit echt ergens stil bij wordt gestaan, is dit Asylumpje weinig entertainend. Er was veel dat aanleiding kon geven tot een lach, maar het kwam er nooit van. Nuja, ik kan niet zeggen dat ik me verveeld heb, en dat is al een groot pluspunt.

1,00 (1,25)