Meningen

'Memories of Murder' schetst op schitterende wijze de pijnlijke evolutie die de aanvankelijk
alziende detective doormaakt. De manier waarop hij zijn eigen geproduceerde zeepbellen één
voor één uiteen ziet spatten is bijzonder confronterend. Langzaam maar zeker verliest hij zijn
zelfvertrouwen en trekt hij zijn eigenzinnige en haast absurde methodes in vraag. Op het
ultieme moment kan hij dan ook niet met zekerheid zeggen welke waarheid nog achter de ogen
schuilt. Het besef dat de onzekerheid zo plotseling onontkoombaar is geworden, slaat in als een
bom. Dit wordt even later nog eens versterkt door het schitterende einde, alwaar een wel zeer
toevallige passante - net zoals velen voor haar - faalt in het geven van uitsluitsel.

3.50 (3.75)

Le samouraï neemt z'n tijd om verteld te worden. Langzaamaan worden we in de wereld van Jef gezogen, begeleid door zachte jazz-muziek.
De commissaris speelt voor mij de beste rol, daar de huurmoordenaar eigenlijk niet zo'n heel innemende persoonlijkheid heeft. In mijn ogen heeft Jef heel weinig weg van een 'samurai' of een 'eenzame wolf', maar is hij meer een soort James Bond, met de pianiste als Bond-girl.

Er zijn echter nog een paar onduidelijkheden:


Hoe wist de politie zeker dat Jef de dader was? Stond de microfoon nog op zijn kast toen hij dat gesprek met de blonde kerel voerde?

Waarom zegt de nummerplaatvervalser "Ik waarschuw je, dit is de laatste keer"?

Waarom moest de pianiste dood? Zij en de opdrachtgever werkten toch samen?

Alleszinds een erg sfeervolle film die nog even blijft nazinderen, mede door het verrassende en abrupte einde.

Macaulay Kalkoen peinsde ik luidop, terwijl ik met gespleten ogen de onderkin schroepte. En toen schoot het me te buiten: het verloren gelopen schaap. Na E.T. heeft de wereld niets meer van deze rakker vernomen, tot grote ontsteltenis van menig dweper. Een regelrechte aanleiding om deze nederige varen uit het dichtbegroeide oerwoud te sleuren en te verpotten naar een omgeving zonder tapirs, grijze papegaaien en pijlstaartroggen. Edoch, in plaats van exponentieel te groeien, zoals het een onvervalste varen betaamt, kromp de beklagenswaardige plant ineen en liet uiteindelijk slechts een bruine drab na op het tapijt van ondergetekende. Een erfenis waar ik in normale omstandigheden natuurlijk vriendelijk voor bedank. Neen, dames en heren, 'Saved!' redt nergens carrières. 'Saved!' redt nauwelijks zijn eigen hachje. 'Saved!' kan het best vergeleken worden met een wel zeer oude kikvors, die weliswaar trácht te springen, maar daar gegeven zijn pensioengerechtigde leeftijd niet in slaagt.

Wat overblijft is een bezoedeld tapijt en een bedremmelde snoet.

2,00

Tamelijk originele thriller die met name via een serie onverwachte ontknopingen blijk geeft van enige doordachtheid. Persoonlijk vond ik zowat elke scène buiten de badkamer afbreuk doen aan de spanning. Als kijker heb je vooralsnog niet door dat ze je op het verkeerde been zetten, zodat de dreiging van Jigsaw in de kiem wordt gesmoord. En mijn verwonderde smoel op het einde laat voorgaande kritiek niet in de vergetelheid belanden. De belevenissen van vorige slachtoffers waren gelukkig wel behoorlijk inventief. Spijtig alleszins dat er doorgaans een zeer middelmatig pad wordt bewandeld.

Het is een leuk uitgangspunt, doch niet naar mijn smaak uitgevoerd. De sporadische overacting werkt ook eerder op de lachspieren, dan dat ze algemene bibberatie ruggensteun geeft.

3,00 (2,75)

Aardige komedie met een uitstekende soundtrack en vele geweldige muzikale referenties. Black past perfect in het plaatje, maar is misschien iets te prominent aanwezig. De rest van de cast moet er zeker niet voor onderdoen, maar lijkt jammer genoeg constant in de schaduw van de hoofdrolspeler te lopen. Qua verhaalverloop volgt The School of Rock een vrij clichématig parcours, en weet het slechts zelden te verrassen. Een paar echt geslaagde grappen trekken gelukkig wel wat recht, en over het algemeen zul je je niet snel vervelen.

Redelijk.

Dwayne Johnson op een kameel.

Zo, nu heb ik meteen jullie aandacht bij de keel gegrepen. Vroeger kon ik echt niet bevatten waarom deze film zo'n lage score kreeg. De grapjes sloegen aan en de gespierde hoofdrolspeler is in wezen zeer aimabel. De setting, muziek en SFX vielen ook redelijk goed mee. Na een herziening valt echter vooral op hoe slecht het verhaal is uitgewerkt en hoe bizar sommige details aanvoelen. Het ene moment mag de paardendief Gomorra niet binnen, maar even later wel. Waarom is die man die zijn vader verraadde zo belangrijk voor Memnon? Waarom is dat helderziend mevrouwtje teruggegaan naar Memnon? Ik wou dat er een FAQ was opgericht, speciaal voor deze film. De laatste vraag die je jezelf kan stellen is of je de hele boel al dan niet serieus moet nemen. Een twijfelgeval op dit vlak, want soms heeft het schouwspel wat weg van een parodie, om daarna alsnog een serieuze air aan te nemen. Het beste deel is dan ook het begin, waar onder luid geschal van elektrische gitaren ruige actie in je gapende snufferd werd gewreven.

Enfin, de komische noot die onder andere de paardendief moest leveren, gleed nu ook wat moeilijker naar binnen, al vond ik het plankerige acteerwerk sowieso een meer betrouwbare bron van amusement.

Tamelijk triviaal.

2,50

Leuk voor één keer, omdat de talrijke details aanvankelijk wel indrukwekkend overkomen. Na een herziening blijken ze echter in wezen nauwelijks iets voor te stellen. Domweg wat cijfertjes en metertjes, die eigenlijk niet eens zo spitsvondig of grappig zijn. Of lig jij reeds in een deuk om de 'Pee Meter'? De gevechten zijn wel leuk door de Arcade-achtige stijl, maar dat alleen is niet voldoende. Verder heb je enkel de vertolkingen van Culkin en Schwartzman (hoofdacteur uit mijn oude lievelingsfilm Rushmore) die aanhoudend plezierig ogen. Verhaal, muziek, Michael Cera en de rest van de cast, er wordt gepoogd, maar ze bedotten er niemand mee.

Ik mis iets episch en onvergetelijk.

3,00 (2,75)

Dit verhaal doet me veel denken aan 'Alice in Wonderland', maar dan geperfectioneerd.

De makers nemen rustig de tijd om alles te vertellen en laten de beelden voor zich spreken.

Gecombineerd met magische muziek en geweldige animatie maakt dat van deze film een memorabel avontuur.

4*

Aardige film, met als minpuntje Brad Pitt zelf.

Het hele verhaal is op de één of andere manier wel redelijk boeiend gebleven. Het deel waarin de twee Brüder hun waanzinnige trektocht ondernemen is best te pruimen, met dank aan een goede regie.

Minder is het stukje waarin de chintokken zich komen mengen.

Dit dreigde iets te lang van stof en oninteressant te worden.

Het is dan wel een deel van de Tibetaanse geschiedenis, toch hadden ze er beter aan gedaan dit wat in te korten.

Ook het feit dat er weer zonodig in alle uithoeken van de wereld Engels gesproken moet worden, is ergerlijk.

En dat omdat de amerikanen te lui en te onwelwillend zijn om ondertitels af te lezen.

Affijn, verder ben ik wel een fan van Thewlis in deze prent. Hij past echt in het plaatje.

***

Dit is, zonder enige twijfel, de aller-allerslechtste film ooit gemaakt. Ik weet dat ik risico's neem door het grootste deel van mijn tijd in het afvoerputje van cinemaland te zitten peuteren, maar dit had ik niet zien aankomen. Ziekelijk.

Op het eerste zicht is dit een atypische Asylum productie. Meestal wagen ze zich niet aan 'komedies'. Maar dat maakt eigenlijk niet uit, het blijft enorm amateuristisch ogen. Het verhaal zit boordevol gaten en het lijkt alsof de makers er gewoon geen zin in hadden. Waarschijnlijk op een week tijd in elkaar geprutst, zoals gewoonlijk.

Om te beginnen is er totaal geen moeite gestoken in het uitwerken van een verhaal. Het gaat nergens over. 90 minuten lang zit je naar twee bonobo's te kijken, die de ene na de andere gortige opmerking maken. Clichématig gebazel over seks. Punt.

Het eerste deel speelt zich af in het appartement, waarin de twee rakkers een hoeveelheid libidoverhogende wiet aantreffen. Het plot bestaat eruit naar een feestje te rijden, om zo hun twee buurmeisjes van hun charmes te overtuigen. Onderweg komen ze een aantal zijfiguren tegen, die zich op de meest ongeloofwaardige manier in het verhaal wurmen. Je hebt er het raden naar.

Alles verloopt echter ontzettend langzaam. De meest oninteressante situaties worden veel te lang uitgerekt. De tussenstop voor tequila, een of ander feestje in een kelder,%u2026 Het boeit met de beste wil van de wereld niet. Een oneindige aaneenrijging van pis-en kak humor en ridicule quatsch.

De film sjokt maar verder en zet treuzelend koers richting middelpunt der aarde, om daar zijn niveau te ontmoeten. De scène in de kelder is een dramatisch laagtepunt. Niet alleen voor deze film, maar wat betreft alle films ooit gemaakt. Weinig of geen sfeer, op een ontzettend gebrekkige manier gemonteerd en om af te sluiten nog een rondje incest. Bizarre wending, maar soit. Onbegrijpelijk dat niemand zag hoe walgelijk alles er op dat moment uitzag.

Een grote bijdrage aan de verdorvenheid van dit misbaksel wordt gevormd door die twee incompetente dwazen, die denken dat ze grappig zijn. Een beetje zelfkennis zou geholpen hebben, ware het niet dat daar hersenen voor nodig zijn. De twee stralen evenveel charisma uit als een lepel hoestsiroop. Geen idee waar de mensen van de casting mee bezig waren toen ze gekozen werden. Waarschijnlijk druk bezig de rest van de cast gade te slaan, want zo'n 95% van de acteurs is werkzaam in de porno-industrie. Goed gezien, want in die branche is verhaalopbouw ook tot het minimum beperkt. Maar, alles kan slechter natuurlijk. De vrouw die 'Pinky' speelt mag zonder meer opgeknoopt worden. In de 16de eeuw zou ze beslist als heks aanzien worden, en met een rotvaart de brandstapel opvliegen.

Als kijker blijf je amorf achter. Bekijk deze film nooit. Als je hem ergens ziet liggen, koop hem dan en smijt hem thuis in de vuilnisbak. Je vangt er een kogel mee op.

0,50 (0,00)

Erg typische Amerikaanse komedie. Vooral de grappen staken me tegen, ze waren helemaal niet vergaand, memorabel, spitsvondig, noem maar op. Ik heb tientallen momenten geteld waar ze de grappen op een andere (en betere) manier hadden kunnen brengen.

Matige en ook weer typische vertolkingen die we al eerder hebben gezien. Matig verhaal.

Waarom kijken we hier toch naar? Tijdverlies!

1.5*

Mindere opvolger, hetgeen wellicht te wijten valt aan de verandering van decor. Een 'Bearskin' is immers geen 'Thumbleweed'. Het olijke duo heeft op zijn beurt niet veel aan charme moeten inboeten en heeft ook hier geestige momenten. Verhaaltechnisch en cinematografisch weinig indrukwekkend, maar nergens slecht te noemen. Het hele gedoe omtrent de puberale liefde tussen Chinese en cowboy kon evenwel beter achterwege gelaten zijn. De actie kwam hier in mijn ogen tevens iets beter uit de verf, vooral tijdens het kruisen van degens richting einde.

Een niet onaardig tussendoortje.

2,50 (2,75)

Rond het midden situeert zich het hoogtepunt, dankzij de aanwezigheid van een aantal zeer geslaagde grapjes. De interactie tussen knulletjes Chan en Wilson benodigt gelukkig geen gesofisticeerde opzet. In plaats daarvan leunen ze op hun gemakkelijkere uiterlijk en in het geval van Jackie het komische accent. Het verhaaltje is in feite niet serieus te nemen, al lijken de makers dit jammer genoeg vaak wel te doen. Een koppel haast absurde situaties vielen in de smaak, doch deze zijn simpelweg te spaarzaam rondgestrooid. Regisseur Dey blijkt de teugels ook niet bepaald stevig in handen te hebben, want de actie wordt vaak onoverzichtelijk en grijpt snel buiten beeld plaats. Alsnog een behoorlijke score voor het luchtige vertier dat deze film te bieden heeft.

3,00

Sapperdepitjes, wat een dolle rit. Sharktopus is weer zo'n monsterfilm die als uitwerpselen in het riool door Syfy verspreid wordt. Het betreft hier namelijk een knotsgekke B-rampenfilm, die het moet stellen met een minimum aan budget (input) en een maximum aan hilariteit (output). Uiteraard haalde producer Corman samen met de reeds half beruchte regisseur O'Brien zijn inspiratie van 'Mega Shark vs. Giant Octopus', alleen besloten ze er hier nog een schepje bovenop te doen. Een kruising tussen alle voorgaande ongein vormde zich langzaam in hun bescheiden hersenstam en na een bevalling die wellicht niet langer dan dertig seconden duurde, werd dit gedrocht de wereld in gekatapulteerd.

De opbouw is zeer typisch. Een paar amateurkiekjes op het strand moeten de sfeer bepalen en dienen ook doorheen de film als tegengewicht voor de overige gebeurtenissen. Na een nogal benepen moment, waarin een zwemmend meisje haast ten prooi valt aan een hongerige haai, ontwaren we al meteen de fameuze Sharktopus, die vooralsnog als verlosser voor de dag komt. Een gigantische tentakel rijst uit het water, grijpt de haai rond zijn middel en nijpt hem dood. Het zijn duidelijk slechte tijden voor haaien, want met zo'n ultieme strandredder worden mogelijke ongevallen hardhandig in de kiem gesmoord. Sharktopus, die officieel de naam 'S11' draagt, is een wel zeer bijzondere gevechtseenheid. Een melange van haai en octopus, die gecontroleerd wordt door een soort router op zijn lelijke kop. Een router van D-Link veronderstel ik, want niet veel later houdt het ding al op met werken.

Het verhaalverloop en de structuur van de film zijn werkelijk abominabel. Het komt erop neer dat een team van drie personen de jacht op het monster inzet, terwijl er af en toe overgeschakeld wordt op de volslagen nutteloze en simpelweg vervelende zijsporen waarop de rest van de cast zich bevindt. Het opsporingsteam is echter naast het tentoonspreiden van zijn totale incompetentie nergens toe in staat en dobbert als een bende foorapen rond op zee, hopend op de geur van een onwelvoeglijke sushimix. Die drie personen bestaan onder meer uit een irritante streber, die haar basisemotie op 'venijnig' heeft ingesteld en een typische onversaagde held, die alles in werking stelt om het vrouwtje van zijn charmes te overtuigen. Jammer dat hij vertolkt wordt door een minstens even naargeestige pooier, zeker omdat hij in wezen het hoofdpersonage moet voorstellen, aangezien superster Roberts amper in beeld komt.

Naast de dolle avonturen van dit boeiende gezelschap wordt er vaak ras overgeschakeld op vrolijke vakantiepret, ondersteunt door een aanstekelijke Mexicaanse trompetchanson. Deze scènes handelen meestal over de tot dusver onbekommerde toeristen, die allicht luttele seconden later op originele wijze de strijd om leven verliezen van het op hol geslagen wangedrocht. Momenten als deze moet je koesteren als liefhebber van het genre. Ze bevatten stuk voor stuk dolkomische taferelen. Er zijn er te veel om op te noemen maar het hoogtepunt voor mij was dat waarop een meisje met een metaaldetector te grazen werd genomen, gevolgd door een hilarische reactie van haar compagnon. Ik wil verder niets verklappen, maar neem van mij aan dat er een flink aantal gelijkaardige scènes wordt voorgeschoteld.

Daarnaast wordt tevens een halfbakken koppel journalisten voorgesteld dat, zoals de meeste van hun soort, op sensatie belust is. Via hun charmante contactpersoon proberen zij in contact te komen met het monster, dat inmiddels al aan tientallen mensenlevens vroegtijdig een punt heeft gezet. De eigenlijke journaliste, een vrouw die je onmogelijk kan aankijken zonder haar nek te willen omdraaien, houdt nooit op met het uistoten van kleurloze bullshit. Maar goed, in vergelijking met haar cameraman kan ze meteen voor Godin der Opwinding doorgaan. Die brave man is het levende bewijs dat we van apen afstammen. Zijn articulatie, de inhoud van zijn tekst, zijn woordkeuze, zijn algemene uiterlijk. Voorwaar een medisch wonder! En tegelijk dus het dieptepunt van de film. Kortom, twee volstrekt oninteressante en overbodige persoonlijkheden die je liefst zo snel mogelijk in de muil van Je-Weet-Wel ziet verdwijnen.

De film hangt aaneen van merkwaardigheden en het is in geen geval een sinecure om ze allemaal op te sommen. Zo kan ik alleszins niet bevatten waarom het lot van een op hol geslagen superwapen in de handen van drie onbekwame sufferds terecht komt. Het leger zou makkelijk bijtijds een eind hebben kunnen maken aan de miserie, maar komt spijtig genoeg nooit aan bod. Dit is erg vreemd, daar het monster weinig subtiel te werk gaat en in feite zonder veel moeite de aandacht van de hele wereld kon trekken. Zo schrikt het lieverdje er niet van terug om zich open en bloot op het strand of een andere publieke locatie te begeven, hierbij handig gebruik makend van zijn vinnen en tentakels. Edoch, de meeste vraagtekens gaan uit naar zijn onverklaarbare, schijnbaar eeuwigdurende eetlust. Ruw geschat moet hij de maaginhoud hebben van een met hormonen behandelde blauwe vinvis. Hij houdt nimmer op met dineren en zou op het einde eigenlijk aan een loodzware indigestie moeten neerstuiken.

Het einde is waanzinnig. Op dat moment is reeds gebleken dat geweren duizenden kogels bevatten en dat zowat alle confrontaties gebaseerd zijn op een onwaarschijnlijk toeval. Nadat een honderdtal mensen als laatste beeld de potsierlijke bek van het monster zagen, krijgen de held en de inmiddels bedaarde vrouw een geweldig idee. Ze gaan een soort granaat op zijn kop schieten en deze via een computer laten ontploffen. In hemelsnaam, waarom bedenken ze dat nu pas? Tevens is het compleet krankzinnig hoe onze held een houten stok gebruikt om het monster in toom te houden en het zo naar de vrouw te lokken. Niet veel later volgt dan de laatste scène, waarin al het verdriet en de verloren dierbaren even vergeten worden, en er plaats wordt gemaakt voor alweer een vrolijk Mexicaans wijsje. Ach, Sharktopus kan het tenminste niet meer navertellen.

De SFX is erbarmelijk. Zelden een meer onbeholpen hoop pixels bijeen gezien. Vooral de tanden van de goddeloze creatie zien er niet uit en doen in een flits aan het gebit van de brullende orang-oetang/cameraman denken. Desalniettemin een pluspunt, want een realistischer beeld zou totaal misplaatst zijn.

Het acteerwerk is het absolute nulpunt. 0 Kelvin werd al na amper vijf minuten bereikt en dreigde gedurende de rest van het ongerijmde vertelsel nog dieper te zakken. Na 25 minuten stuit je wel op een klein lichtpuntje. De eerste acteur die niet linea recta door de mand valt speelt een officieuze radiopresentator. Spijtig dat ook hij uiteindelijk een onbelangrijk zijpersonage blijkt te zijn en daarbovenop zoals iedereen een irrelevante rol vertolkt. Over het algemeen loert de plaatsvervangende schaamte constant om de hoek en lijkt niemand moeite te doen om daadwerkelijk een acceptabele rol neer te poten. Roberts bevindt zich op hetzelfde niveau als zijn tegenspelers, ook al is het enige wat hij doet whisky zuipen en controversiële onzin uitkramen.

Enfin, nogmaals een enorm slecht gemaakte rampenfilm, die geen enkel aspect positief uitwerkt. Slechts als we ons verliezen in de sombere wereld van B-rommel, beginnen we de heldere kant van het leven te zien. Sharktopus is veel meer over the top dan zijn voorgangers en lijkt zichzelf niet zo serieus te nemen. Ik heb meer gelachen met dit dubieuze brouwsel dan met verschillende Syfy/Asylum nonsens samen. Eindelijk, na vele maanden, ontdek ik een film in deze categorie die voor 100% de moeite waard was. Horror? Nou, de spataders van mijn grootmoeder zijn enger, en die vallen echt wel mee voor haar leeftijd. Geheel van de pot gerukt? Zonder enige twijfel.

2,50

Lekkere Britse komedie die af en toe een geslaagd gore moment uitspuwt. Spijtig dat er niet wat meer opzwepende 'zombie verliest hoofd door shotgunblast' stukjes in verwerkt zijn. De humor is top, maar qua verhaalverloop, adrenaline en spanning valt niet hetzelfde te zeggen. Het evenwicht tussen horror en comedy is niet helemaal bereikt.

Leuke rollen, vooral van Frost en Pegg, die als onafscheidelijk duo hilarisch uit de hoek kwamen in het eerste uur. Ook prettig om Lucy Davis (The Office) eens aan te treffen in dit soort films.

Zestig minuten lachen geblazen, en dan het laatste halfuur achterblijven met een onvoldaan gevoel.

Er zat meer in.

3,00 (3,25)

Jezus had het zo slecht nog niet aan dat kruis, bedenk ik me nu. Enfin, relatief slecht, stellen we. Ik wil hem trouwens in zijn naam en die van zijn ouwe oprecht bedanken voor de schepping van MovieMeter, want een dergelijk goddeloos wanproduct als dit bekijken zonder achteraf een uitlaatklep ter beschikking te hebben, is een ware nachtmerrie.

Na het zoveelste mallotige kuchje werden we andermaal getrakteerd op een even dwaze rechtzetting, die buiten pure, onversneden ergernis en erbarmen, in geen geval geloofwaardigheid of opgetogenheid teweegbracht. Bynes is op z'n zachts gezegd een incapabel koebeest, dat weliswaar luidruchtig loeien kan, doch in geen geval poogt degelijk acteerwerk af te leveren. Godsjammerlijk is dan ook het feit dat zij zowaar de meest talentvolle toneelspeelster uit de zooi moet voorstellen, en dat de rest van de povere cast zodoende zelfs een plekje in de boerderij op zijn of haar buik kan schrijven. Met een beetje geluk vangt 'Het Asiel' hen wel op.

Gal spuwen doe ik nog heel even, daar de verschrikkelijke muziek, ellendige clichématigheid, volkomen voorspelbaarheid en de opengebroken, spastische dialogen je ongetwijfeld met een loodzware griep in bed doen belanden.

De lucht wordt ijl en ik snak inmiddels naar adem. Tijd voor alweer een Tibetaans reinigingsritueel. Tot binnen een week.

0,50

Erg knappe komedie die vooral op humoristisch vlak hoog scoort. Matsumoto is geknipt als Japanse onbekende en maakt tijdens zijn bizarre reis de meest absurde zaken mee. Misschien is de evolutie die hij doormaakt op het einde wel iets te vlug gebeurd, maar daarom is deze niet minder verbluffend. Integendeel. Dit zag ik absoluut niet aankomen. Schitterende apotheose onder muziek van hetzelfde niveau.

Over het algemeen zijn de scènes in Mexico weinig boeiend en laten ze hun belang pas op het einde blijken, om daar onderdeel uit te maken van de rijzing van een tot halfgod gebombardeerde pyjamadrager. Dit is een grote gok en enkel gericht op de voorspelde succesvolle ontknoping. Gelukkig is dat laatste daadwerkelijk uitgekomen, want anders was dit een grote boosdoener geweest.

Uiteindelijk een film die me ongelooflijk wist te boeien en amuseren. Mysterieus, absurd, top.

4,00

Aardig actievehikel à la Crank, waarbij Owen uitstekend werkt als listige Bugs Bunny. Maar ook Giamatti speelt zeer geestig. Het verhaal is van ondergeschikt belang, daar alles draait om de de hersenloze schietpartijen en onomwonden humor.

Hoogtepunt is wellicht de scène waarin de valse baby wordt overreden. Hilarische reactie van Giamatti hier.

3,00

Oerdegelijke, pretentieloze actiefilm.

Er zijn veel dingen die ik wel kon appreciëren. Bijvoorbeeld het feit dat er bij het doden van mensen vrij weinig geluld wordt.

Gewoon de trekker over halen, einde verhaal. Nu is het ook wel zo dat er meestal wel een afstand was tussen schutter en slachtoffer, maar goed.

Het verhaal is simpel en eigenlijk betrekkelijk oudbakken. Moordaanslag op een of andere hoge piet, doofpotaffaires, corruptie.

Dit is echter niet echt storend. De film haalt de meeste punten op het zeer goed in beeld brengen van de actie. Ook was het wel leuk om het hoofdpersonage in stealth te zien opereren.

Qua acteerwerk kan ik zeggen dat dit gemiddeld is, nergens een acteur die er bovenuit steekt. Glover stak me het meest tegen. Hij wist me niet te overtuigen.

Misschien ligt het aan het feit dat je hem meteen aan de Lethal Weapon serie koppelt.

Shooter moet het dus van de actiescènes hebben. Dit is in dit geval helaas niet voldoende omdat er voor de rest niets is dat deze prent speciaal maakt.

Het is een welgevallig tussendoortje, maar meer is het zeker niet.

***

Moeilijk om een lapje tekst neer te pennen zonder spoilertags te moeten gebruiken. Enfin, sfeervolle thriller met een kanjer van een ontknoping en een daverende eindscène. Het moment op de trappen had even tijd nodig om begrepen te worden, maar achteraf gaf het blijk van de enerzijds dappere en anderzijds machteloze beslissing van Leonardo. De naam van het personage vermeld ik bewust niet. Misschien maar best ook dat hij definitief tot inkeer is gekomen en zijn lot onder ogen zag, want zo'n drastisch genezingsproces ondergaan zonder positief eindresultaat te bekomen zou maar al te gek zijn. De vele flashbacks worden na afloop uiteraard anders geïnterpreteerd, alsook zowat elk gesprek en elke gebeurtenis. Een herziening in de nabije toekomst is daarom niet uitgesloten. Tevens speelt DiCaprio naar goede gewoonte schitterend en had ik geen enkele moeite me in te leven in zijn rol. De volle vier sterren worden vooralsnog niet uitgereikt, mede te wijten aan een slappe soundtrack en een paar ergerlijke clichés.

3,50 (3,75)

Heerlijke tragikomische film waarin de mistroostige Miles centraal staat. Een man met vele talenten, alleen vindt hij deze, overigens volledig onterecht, weinig voorstellen. De reis doorheen wijnland met zijn vroegere kamergenoot staat bol van de contrasten tussen beide hoofdpersonages en biedt een overdaad aan boeiende gesprekken, details uit het verleden, enzovoort. De humor leunt vooral op de interactie tussen het ietwat gekunstelde duo. Ik ken Giamatti niet erg goed als acteur, maar hier hoort hij alleszins perfect thuis. Vooral dankzij zijn kleurloze uiterlijk en schorre stemgeluid. Iedereen loopt heel soepel in beeld en krijgt door de erg aanwezige jazz een bijkomstig duwtje in de rug. Verder zijn de metaforen zeer subtiel in de dialogen verweven en is 'Sideways' in feite op meerdere manieren te interpreteren. Het open einde vormt een mooie afsluiter.

4,00 (3,75)

Naargeestige thriller met een ijzersterke Hopkins. De schaarsheid van zijn optredens werkt enkel positief en geeft zijn personage een ongelooflijke kracht. Ik heb vroeger tijdens de eerste week na het bekijken meermaals zijn beangstigende blik in mijn dromen gezien. Nu nog steeds een van de meest intrigerende personen op het eeuwige witte doek. Foster overtuigt iets minder, doch trekt het niveau nergens naar beneden. De 'Night Vision'-scène is dan ook bloedstollend te noemen.

Voor een knappe soundtrack, de drukkende sfeer en het fenomenale einde heb ik verder alleen een hoge waardering over.

4,00 (3,75)

Amusante extra lange Simpsons aflevering die goed stand weet te houden.

Het verhaal rammelt nochtans aan alle kanten, maar is in feite niet eens van tel. Wat belangrijk is, is de gebruikte humor die op verschillende momenten echt geslaagd is. Lekker typische grappen en grollen die af en toe doen denken aan de periode toen het nog goed ging met de reeks. Homer die zichzelf op de meest dwaze manieren pijnigt, het blijft aanstekelijk.

Dit is natuurlijk niet het enige herkenbare aspect. De gemiddelde Simpsons fan zal veel referenties terugvinden die gaan van figuren en hun overbekende oneliners tot kenmerkende omgevingen. Er worden dus een aantal zaken gebruikt die letterlijk in de serie aan bod kwamen. De vader-zoon relatie tussen Bart en Flanders springt het meest in het oog, maar ook een detail zoals de sprong over het ravijn is een knipoog naar een of andere aflevering. Nu ja, herhaling vermijden wordt na 21 seizoenen een full-time job.

Minder succesrijk zijn de dramatische scènes, waarbij het clichématige gereutel de wenkbrauwen doet fronsen. De hele film hangt aaneen van absurde situaties, en dan komt zo'n serieus moment allesbehalve adequaat over. Gelukkig wordt dit zo veel mogelijk geweerd.

De animatie ziet er leuk uit en zorgt voor wat meer dimensie, in alle betekenissen van het woord. Alsof de serie eens goed opgeboend is.

Geen tegenvaller, zoals voorspeld.

3,50 (3,25)

Hilarisch van top tot teen, al lag dit vaak aan de beroerde fan translated ondertitels. De lange speelduur weerhield me er niet van in een constante deuk te liggen. Een combinatie van ontzettend foute SFX, absurde, volkomen willekeurige gebeurtenissen en dolkomische acteurs laten bijna geen andere keuze. Heel even dreigde het romantische geneuzel de killing spree te verpesten, maar dat gevaar werd gelukkig vlug de mond gesnoerd. Beter dan Kung Fu Hustle. Fantastisch.

4,00

Veilig en onbekommerd informatie opzoeken over 'The Sixth Sense' op het wereldwijde web is geen sinecure, tenzij je à la 'The Matrix' spoilers kan ontwijken. En aangezien mijn naam in geen geval Neo is, werd de pointe dan ook in volle glorie in mijn snufferd gewreven. Mijn eigen dwaze fout natuurlijk. De film bleef gelukkig wel boeien, mede dankzij een aangename Willis, een overtuigende Osment en een koppel schrikbarende scènes. Shyamalan richtte nochtans duidelijk meer op suspense dan op direct waarneembaar gevaar.

Bovengemiddeld. Jammer dat het af en toe te zoetsappig wordt.

3,50

Sfeervol sprookje van de meesterlijke cineast Burton. Elke scène is bijzonder fraai in beeld gebracht en getuigt van een enorme virtuositeit. Deze 'Whodunit' kent na verloop van tijd echter een fatale inzakking, alle lof voor het fantastische eerste uur ten spijt. Het feit dat de zaken nooit echt spannend of eng worden heeft hier wellicht een aandeel in. Vooral het.. aparte acteerwerk van Depp staat dit dikwijls in de weg. De boel dreigt zodoende af en toe zelfs in een misplaatste komedie te vervallen.

Geslaagde effecten, de sombere setting en de typische muziek van Elfman leveren een ontegensprekelijke meerwaarde.

3,50 (3,75)

Normaal trap ik nooit af met een quote, maar in dit geval maak ik graag een uitzondering. Zelden zo lang blijven lachen als met deze onbetaalbare uitspraak. Ik gniffel nu nog steeds, al wordt de afstand tussen lachbuien geleidelijk aan groter. Deze goed gecamoufleerde B-film draaide stiekem uit op een zeer aangename zit. Je zou via een flauwe woordgrap kunnen stellen dat de 100 minuten voorbij vlógen.

Knap dat ze af en toe laten uitschijnen dat ze dit broddelwerk serieus nemen, om dan even later te vervallen in pulp van de bovenste plank. Niettemin kom ik wederom tot de vaststelling dat B-films nog wel de beste resultaten op tafel leggen met een gekend en gerenommeerd acteur, die weliswaar nog niet in een hopeloze situatie is terechtgekomen. Jackson biedt hier een hilarisch contrast tegenover zijn gewoonlijke rollen. Iedere blik in zijn ogen en iedere opmerking die uit zijn verbijsterde mond tuimelt doet spontaan grijnzen. Ik heb enorm genoten van zijn aanwezigheid. Het feit dat ik hem in wezen louter uitlachte, moet hij me maar vergeven.

De CGI zag er relatief goed uit. Vooral Jackson zelf ziet er treffend uit. Mooi geanimeerd. Ook de slangen op zich vallen mee, al oogt het contact met mensen ietwat kunstmatig. De tegenwoordigheid van echte slangen hier en daar neemt tevens wat druk van de spreekwoordelijke ketel. Griezelig of beangstigend zijn ze echter allerminst te noemen, en zo omvat hun bestaansreden slechts het doen opkrullen van mondhoeken.

Enfin, "Entertaining as fuck" zou Samuel L. zeggen, waarmee ik sans gêne akkoord zou gaan. Afronden doe ik evenwel naar onder, want een constante grijns is op dit moment niet meer genoeg om een doorslag te kunnen geven.

3,00 (3,25)

Meneer Facebook en diens geschiedenis kunnen me geen fluit schelen, maar bij gebrek aan beter en in ieder geval vastberaden de verveling te bestrijden dan toch maar bekeken. Making the best out of a bad situation, of zoiets. Uiteindelijk nog een redelijke historie, met een koppel knappe acteerprestaties en degelijk camerawerk. Het sfeertje is geslaagd, mede dankzij een redelijk geweldige soundtrack. Trent Reznor verdient een staande ovatie.

Enfin, dit zou een klein meesterwerk kunnen zijn, moest het thema me ook maar enigszins aanspreken. Maar ja, moest een stier geen kloten hebben, dan was het een os.

2,50

Je moet al sterk in je schoenen staan om Jim Carrey zomaar te doen vergeten. Daarbij, is zo'n laat vervolg (11 jaar!) eigenlijk wel nodig? De titel zelf voorspelde in ieder geval weinig goeds.

En 'goed' kan je het inderdaad allerminst noemen. Dit duivelskind van een film slaagt er op geen enkel moment in te overtuigen. Er zijn grenzen aan idioterie, maar die worden bij deze wel bijna overschreden.

De vader-zoon relatie tussen Loki en Odin is op een afgrijselijke manier weergegeven. Loki gedraagt zich als een vervelende puber die tegen zijn zin zijn vader moet gehoorzamen.

De schaarse momenten waarop je 'The Mask' te zien krijgt zijn lang niet voldoende ontwikkelt en lijken gewoon niet te werken.

De scène op het Halloweenfeestje bijvoorbeeld, kan mij op geen enkele manier verbazen. Niet origineel genoeg, gewoon flut.

De hond krijgt ook de tijd om zijn dwaze kuren uit te halen met het masker. Maar dit blijkt uiteindelijk nog erger uit de hand te lopen dan met de vader. Humor van een bedroevend niveau, zeker de scènes waarin hij de baby wil sarren. Maar goed, hij heeft tenminste geen oranje plasticine op z'n kop.

Het acteerniveau ligt laag. Zeker de brave man die Loki speelt mag wat mij betreft neergebliksemt worden. Maar ook de rest bakt er niets van.

Het verhaal is abominabel. Zoals ik al zei voorspelde de titel al weinig goeds. The Mask die een zoon krijgt. Het leek steeds meer op een prequel van een Problem Child film. Mijn haren rezen verscheidene keren ten berge. Ze gingen gewoon de interessante puntjes uit de weg en wat overbleef was quatsch.

Terechte flop, niets meer over te zeggen.

Een zéér toegankelijke film voor de modale filmliefhebber. Knap uitgangspunt, veel vaart, overtuigend acteerwerk en hier en daar een spitsvondig element. Jones komt slechts tot aan de schouders van zijn schitterende debuut, maar dat is gelukkig nog steeds hoog genoeg. Ik had evenwel liever naar wat andere muziek geluisterd. Een vol anderhalf uur een banaal Hollywood-orkest aanhoren is ook niet alles.

Goed.

3,50 (3,25)