Meningen

Aardige actiefilm die aan een hels tempo voorbijflitst.

Af en toe zijn er wel een paar toevalligheden die je ietwat kunnen storen, maar die staan de film niet echt in de weg.
Bijvoorbeeld het vinden van het jasje van z'n dochter, het vastgemaakt zijn aan een gammele leiding en deze vervolgens zonder veel moeite lostrekken,..

Zoals gezegd dus geen slechte film. Neeson komt erg geloofwaardig over als geheim agent. Het is zelden echt over the top. De dochter acteert echter als een pannenkoek, gelukkig was ze dus het grootste deel niet te zien.

Qua regie kan ik stellen dat deze een vrij typisch patroon volgt.
Nogal wat scènes zijn met horten en stoten geschoten, maar goed.

Het geheel komt over als een geweldige adrenalinerush, vergelijkbaar met 'crank', bijvoorbeeld.

*** 1/2

Matige actiethriller die zoveel mogelijk het boekje probeert te volgen. Typische bad-guy/good-guy wisselwerking, dito opbouw en een voorspelbaar einde. De dialogen tussen beide hoofdpersonages zijn vrij simpel en weinig omvattend. Veel meer dan het clichématige gelul over religie en dergelijke ga je niet tegenkomen. Washington geeft zijn rol nauwelijks iets van waarde mee, hetgeen al gauw resulteert in een afname in interesse. Travolta scoort hoger, doch lijkt niet de gepaste overtuigingskracht te vinden.

Over het algemeen valt er slechts heel af en toe daadwerkelijk iets te beleven. Van echte spanning was eigenlijk geen sprake, maar sommige scènes in de New Yorkse tube waren wel goed vormgegeven. Daarnaast valt de regie nauwelijks iets kwalijk te nemen. Allemaal wat te gemaakt, maar hier voldoende.

2,50

"Old man, I'm gonna come at you like a spider monkey!"

Reken een kwartier tot twintig minuten om de geschikte atmosfeer te vinden. Indien dat je lukt, is de resterende zit meer dan gezellig en volgen de grappen elkaar razendsnel op. Ferrell is voor het eerst echt lollig te noemen, maar toch lopen wederom andere acteurs met de pluimen weg. Met name Cohen en de grootvader zijn allebei onbetaalbaar. Alles wat ze zeggen doet schaterlachen, hetgeen merkwaardig is, omdat het over het algemeen erg flauwe humor betreft. Maar flauw is precies hoe de kip het best smaakt. De lengte van de film is vaak een puntje van kritiek, maar dit kon moeilijk verholpen worden. Het leeuwendeel van de kluchten steunt juist op hun taedieuze aard. Hoe langer ergens over geluld wordt, hoe beter het resultaat.

Hilarisch.

3,50

Verdraaid, wat zou het fantastisch geweest zijn moest Rider gestorven zijn. Disney nummer vijftig zou zomaar in mijn top 10 aller tijden beland zijn. Maar driewerf pindakaas, beter één ezel voor de ploeg dan twee paarden op stal, dachten de makers. Het stond natuurlijk in de sterren geschreven dat onze sympathieke held nog lang en gelukkig zou leven met zijn kersverse vrijster. Een vrijster die tegen alle verwachtingen in niet zo hoog van de toren blies. (Ba Dum Tss) De stemacteurs verdienen wel een pluim en in feite krijgt enkel het paard op dit vlak een veeg uit de koekenpan. Zijn beperkt aantal regels tekst doet dit feit wel op de achtergrond verdwijnen. (Ba Dum tss) De functie van die kikker bleef eveneens een beetje vaag. Ik heb trouwens geen flauw benul waarom hij van af en toe kleur veranderde of waarom hij niet één keer heeft gekwaakt. De makers zouden derhalve best wat meer naar National Geographic mogen kijken. (Ba Dum tss)

Blinkt uit in middelmatigheid.

2,50 (2,75)

Van deze Miyazaki had ik veel meer verwacht, zowel op gebied van fantasiefiguren, als de stad Laputa zelf.

De film is wel goed uitgewerkt, maar men schenkt te veel aandacht aan zaken die niet echt interessant zijn.

Het stukje met de robot op Laputa die het vogelnestje vrijmaakt is schitterend. Dit landschap deed me een beetje denken aan dat van 'Stalker', de verboden zone. Ik beschouw het zonder twijfel als het beste deel van de film.

Het einde daarentegen viel weer tegen, vooral de laatste confrontatie dan, die iets te veel weg had van een 'Harry Potter'.

Geen grote aantallen fantasiefiguurtjes hier, maar wel een paar leuke bijrollen. O.a. 'Mama' is het bekijken waard.

Wat de muziek betreft kan ik zeggen dat deze me op bepaalde momenten echt ontroerd heeft. (Liedje tijdens eindgeneriek e.a.)

Uiteindelijk lost deze prent de inmiddels hoge verwachtigen niet in.

Niet overtuigend genoeg.

3*

Leuke komedie die na een herziening echter aan charme moet inboeten. Hanks blijft wel tamelijk amusant als de uiterst naïeve en aanvankelijk onbeholpen Navorksy. Hij komt overtuigend over, maar het contact met andere mensen laat net te veel clichés en lieftalligheden toe. Het enige dat ik echt op prijs kon stellen was het deels onverwachte einde, waar we gelukkig gespaard bleven van een compleet afgezaagd tafereel. Desalniettemin een aangename film, die zowaar door Spielberg zelf is geregisseerd. Niet dat je ook maar ergens een vermoeden hiertoe kunt ontwikkelen.

3,00 (3,25)

“-Where do they come from?
-Who cares, just do something!”

Deze schaamteloze rip-off van de Terminator reeks geeft de termen idioterie en volslagen nonsens een nieuwe invulling. Hij komt het meest overeen met 2012 Doomsday, waarbij ook een zielige poging wordt ondernomen een bestaand gegeven wat op te fleuren.

Laat ik beginnen bij het verhaal. Degenen die de Terminator-reeks nooit hebben gezien, zullen geen flauw idee hebben wat hier aan de hand is. De verhaalopbouw is minimaal en een duidelijke uitleg zul je nooit krijgen. De film kent een enorme blitzstart, die alle voorafgaande geschiedenis overboord gooit.

Het komt erop neer dat alle eenheden van een bepaalde soort robot plotseling agressieve neigingen beginnen te krijgen en de hele wereld willen onderwerpen. De enige manier om deze totale vernietiging van de mensheid tegen te houden, is een kleine switch op ‘off’ te zetten, en die switch bevindt zich in een cirkelvormig ruimtestation. Dit zal ervoor zorgen dat onze mechanische vrienden hun hoofdje laten hangen.

Maar eerst maken we kennis met een heel aantal personages. Sommigen onder hen zal je herkennen uit andere ‘The Asylum’ projecten, maar dit terzijde. Een eerste probleem dringt zich meteen op. Je weet namelijk nooit welke personen nu van belang zijn en welke niet. Sommigen zeggen een paar onbenullige zinnen en worden nog geen 2 minuten later op een vrij wrede manier om zeep geholpen. In het eerste kwartier is er dus een enorme in –en uitvoer van figuren, zonder dat je als kijker precies weet wie er nu in feite toe doet. Dit gebeurt overigens later in de film ook verscheidene malen. Personages worden gewoon achtergelaten, zonder dat er ook maar iemand is die om hen treurt.

Waar je zo’n 75 minuten naar moet kijken is een groepje burgers en een sheriff die elkaar op een dubieuze manier gevonden hebben, en besloten samen te vluchten. Het duurt echter niet lang of ze worden al onder vuur genomen door een vijandelijke helikopter/ruimteschip, en een hele resem aan Terminators.

Enfin, ik zal je het gelul besparen. Ze worden op het nippertje gered door Kurt, een man met een speciaal geweer, die zonder probleem de vijanden neerknalt. Samen met deze nieuwe aanwinst beleven ze de gekste avonturen. Ze plannen met een gelijkaardig ruimteschip naar het ruimtestation te vliegen, om daar de goed verborgen switch over te halen. Wat zeg je? Het leger inschakelen? Nee, daar is geen sprake van. Deze mensen zijn vastberaden, en willen met plezier hun leven wagen!

Tijdens deze belevenissen wordt de grens tussen onschuldig vermaak en complete idioterie meermaals overschreden. Het is tijd om de vele absurde aspecten, die zich doorheen de hele prent laten opmerken, op te lichten.

Om te beginnen is er het feit dat je als kijker alleen ziet wat er in onbelangrijke achterbuurtjes gebeurt. In plaats van beelden te tonen van de hoofdstad die onderworpen wordt, krijgen we een blik op verlaten steegjes, waar geen hond te bespeuren is. Waarom focussen ze in hemelsnaam op zo’n oninteressant deel van de stad?

Daarnaast melden zich een heleboel merkwaardige zaken aan. In het begin rijdt er een auto tegen een ijzeren staaf en wordt twintig meter de lucht in gekatapulteerd. Elke keer als er iemand wordt neergeschoten hoor je een zeer vreemd geluid, alsof er iemand op een scheetkussen is gaan zitten, en zie je een dikke, rode stroom rondvliegen. Volgens mij moest dat laatste bloed voorstellen, maar het lijkt eerder op ketchup. (Misschien is McDonald’s de sponsor?) Het geweer van Kurt lijkt meer op een stofzuiger dan op een wapen. Terminators lijken vanuit het niets op te duiken en de helikopter verschijnt en verdwijnt meerdere malen. Een eind in het verhaal komen ze een kennis tegen, die zich verborgen had in een ondergrondse tunnel. Er wordt nooit uitgelegd hoe ze daar verzeild is. Alles lijkt gebaseerd op toeval en de logica is ver te zoeken. En dan wordt er nog eens geprobeerd een katholieke boodschap te verspreiden door Kurt naar een kruisbeeld te laten staren. Enfin, ik kan blijven doorgaan.

De dialogen zijn ongelooflijk idioot. Soms donder je gewoon van je stoel uit verbazing. Iemand zegt plots in paniek: “I’ll dig a hole, we’ll be safe.” Het slaat allemaal nergens op.
De regie is nog niet eens het slechtste, maar is vaak veel te schokkerig. Er wordt knullig omgesprongen met de camera. De special effects zien er niet uit. Het ruimtestation zelf viel wel mee maar die grote cyborg op het einde was ontzettend lelijk. Zelfs de originele Terminator uit ’84 zag er stukken beter uit.

Uiteindelijk een doodsaaie bedoeling. Al wat je te zien krijgt is een groepje zeurpieten, dat het ene na het andere lid afgeknald ziet worden. Zelfs de min of meer verrassende plotwending trekt deze prent niet recht.

Laat je overigens niet misleiden door de poster, dat is een oude tactiek om mensen te lokken.

In en in treurig.

Modale komedie die met de romantische bijzaak enkel de draak wil steken. Stiller levert verder maar matig werk, net zoals de gehele cast. Diaz stak er met borst en schouders bovenuit, maar iets zegt me dat met een volledig nieuwe cast de film aantrekkelijker zou voorkomen. Persoonlijk kon ik Dillon, Evans en zelfs Stiller echt niet uitstaan. Iets dat, ondanks het potentieel dat de grappen hadden, een flagrante smet op het beeld toverde. Nochtans een echt twijfelgeval. Misschien weet ik het slappe verhaaltje later beter te waarderen.

2,50 (2,75)

Zeer humoristische en luchtige SF-film die ik vooral kende van de legendarische uitspraak in de bank. Schitterend hoe de verborgen onderwerping van de mensheid totaal niet serieus wordt genomen. Gewoon twee bouwvakkers met geweren die iedere alien op hun pad neerknallen en zich zonder één moment stil te staan bij de situatie een weg banen door een volkomen absurd plot. Het hoogtepunt is zonder twijfel het hilarische gevecht tussen John en zijn compagnon, dat geen enkel nut had. En misschien ook het laatste shot. "Hey, what's wrong, baby?"

3,50

Alweer van 'Alien' geleden dat ik zo'n spannende en redelijk sublieme horrorfilm heb mogen aanschouwen. Vooral de sfeer is fenomenaal, daar hij vanuit alle richtingen ruggensteun krijgt. Zo is de muziek geweldig, de setting claustrofobisch, ijzig en luguber tout court, de regie uitstekend en Russell zet vlakaf een sterke rol neer. Het uitgangspunt is om van te smullen en wordt met gevoel voor ritme uit de doeken gedaan. Het 'ding' op zich is ongezien angstwekkend. Zijn uiterlijk is overtuigend smerig en joeg me keer op keer de stuipen op het lijf. Thans nog steeds een van de meest indrukwekkende monsters die ik ooit heb gezien. Een merkbare geladenheid zit in elke scène verweven. Superbe van het intrigerende begin tot het open einde.

Klein puntje van kritiek gaat uit naar de bij wijlen zwakke acteerprestaties van nevenpersonages, maar dat mocht niet veel pret bederven.

4,00 (4,25)

Knappe film die eerst besluit wat met de voeten van de kijkers te spelen om pas later een 'normale' vertelstructuur aan te nemen. Er wordt in het begin namelijk heel veel gespeeld met verschillende tijdslijnen en die warrige manier van vertellen heeft wat tijd nodig om aanvaard te worden.

Dat niet in acht genomen zit je naar een aardige 'Redneck' film te kijken waarin zich allerlei typische Texaanse taferelen afspelen. Een paar coyotes afknallen, dienstmeiden die de koffie komen bijvullen en een kudde koeien die bijeengedreven wordt. Verder handelt de film ook over de stukgemaakte vriendschap tussen de immigrant Melquiades en Pete, de oude cowboy. Het eerste deel kan me niet echt bekoren en het duurt een hele poos vooraleer alles op zijn pootjes terechtkomt. De tocht tussen de magnifieke dorre landschappen is daarentegen wel geweldig. Op bepaalde momenten deed het me even aan m'n lievelingsfilm denken, zeker de achtervolging in de woestijn. Doch, 'Three Burials' weet perfect zijn eigen sfeer te creëren.

Het einde blijkt tevens erg verrassend. Blijkbaar had Melquiades een zeer levendige fantasie en heeft hij Jiménez en de bewoners ervan zelf bedacht. Hij heeft nooit de moed gehad de vrouw van zijn leven te benaderen, zoals je ook kunt zien wanneer hij danst met Lou Ann.

De acteerprestaties zijn briljant. Vooral Tommy Lee 'Gringo' Jones springt er echt uit en zet net zoals in 'No Country for Old Men, een schitterende rol neer. Even 'back to the roots' kan nooit kwaad, zo blijkt alweer. Ook Pepper is een meer dan behoorlijke tegenspeler en zorgt samen met Jones voor een echte meerwaarde.

Aardige regie en een prachtige soundtrack sluiten mooi aan. Meer heeft deze film niet nodig om zijn sterren binnen te halen.

3,50

De jaren zestig: 'The Beatles en James Bond'

'Thunderball' draagt de titel van meest succesvolle Bondfilm uit de jaren zestig, hoewel dat te betwisten valt. Aan spektakel nochtans geen gebrek. Het budget druipt er dan ook vanaf. Talloze ontploffingen, stunts, special effects en in het bijzonder de eveneens ontelbare onderwaterscènes komen zeer overtuigend over. Slechts enkele malen doken nogal potsierlijke taferelen op, denk bijvoorbeeld aan het haast hilarische jetpack ergens in het begin. Mijn mond viel compleet open toen bleek dat datzelfde jetpack of 'raketpak' volledig authentiek was en zowaar gepland was voor militaristische doeleinden. Zie je al zo'n zwerm soldaten aanvliegen in archiefbeelden van de koude oorlog?

Nog absurder is die eindeloze slachtpartij onderwater tussen oranjevesten en zwartpakken.

Op een van de beelden die hieraan voorafging was duidelijk te zien dat Largo hooguit tien

of twaalf handlangers had, doch tijdens het grootschalig gevecht zijn er uit het niets tientallen vijanden bijgekomen.

Zoals met vrijwel elke Bondfilm verveelde ik me nooit. De 'originele' Bond, Connery, houdt je zonder veel moeite vast met een innemende, charmante en komische acteerprestatie. Zijn omgang met de vrouwtjes is niet veranderd en zijn kenmerkende grijns staat nog steeds op zijn smoel gegraveerd.

Het zonnige eiland staat ook centraal en zorgt voor een ontspannen sfeer. De opzwepende muziek biedt hier en daar een passend contrast.

Goed.

3.00 (3.25)

Onnoemelijk saaie 'thriller' wiens aard haast even koud aanvoelt als de oorlog die hij tracht te kenschetsen. Het verhaal boeit hoe langer hoe minder en de grijze setting geeft samen met de duffe muziek gezwind de genadeslag. En terwijl 'Tinker Tailor' alreeds langzaam dood ligt te bloeden op het harde asfalt, komt daar uit het struikgewas een naar flauwe kip smakende Oldman opdraven, die tegen beter weten in een cricket bat hanteert, maar niettemin de mooiste zwaai uit zijn leven aflevert. Jammer genoeg verandert de afgeschreven, massieve cricketbal al snel in een stuurloos, oncontroleerbaar projectiel, dat zich onbeholpen een weg baant doorheen de fundering van deze film. Onder luid geraas stort de circustent in. Applaus. Doek. Staande ovatie.

1,50

'Titanic II', een filmtitel die al heel wat ophef veroorzaakte. Niet alleen geproduceerd door de koning van de direct-to-DVD handel, maar ook nog eens leunend op de inmiddels tweede succesvolste film ooit in de box office. Geregisseerd door Shane Van Dyke, die iedereen ongetwijfeld zal kennen van zijn schitterend debuut '6 Guns', waar hij eveneens een rol in vertolkte.

Naar goede gewoonte werd er begonnen met een serie fraaie beelden van willekeurige bergtoppen. Dit komt werkelijk in de helft van alle Asylum producties voor, en daarbovenop betreft het steeds verschillende beelden. Een vreemde constatering, aangezien ze over het algemeen niet vies zijn van het recycleren van decors en ander opvulsel. Soms zit ik wel eens te denken dat de jongens en meisjes van The Asylum geen slechte natuurdocumentaires zouden maken. Misschien met Van Dyke als verteller. Maar we dwalen af, want ondertussen zien we een duiker die op een ongelooflijk mooie manier een duikerspak aantrekt. Lekker sensueel, mede door de aanwezigheid van slow motion.

De essentie van het verhaal volgt even later. Een heel pak ijs stort in het water en veroorzaakt een vloedgolf van jewelste die de tevergeefs wegzwemmende surfer met huid en haar opslokt. Geen erg, duikers genoeg. De afbrokkelende ijsrots is, naast de bergtoprijke intro, alreeds een tweede eigenschap van het productiehuis met een luchtje aan. Het valt namelijk goed op dat hiervoor de eerste computer is ingezet. Weliswaar een computer die de grafische capaciteiten heeft van, zeggen we, een Nintendo Entertainment System.

Maar dan komt het moment waarop iedereen zat te wachten, de uitvaart (in alle betekenissen van het woord) van het schip 'Titanic II'. Jawel, de opvolger van het gezonken schip, waarop 100 jaar geleden DiCaprio en Winslet een hartstochtelijke romance voerden. Het valt me nu pas op hoe goed die mensen er nog uitzien voor hun leeftijd. Je zal opmerken dat er weinig of geen woordje uitleg zal gegeven worden over de totstandkoming van deze huizenhoge boot. Enkel een heel korte speech die zich beperkt tot de voorstelling van de kapitein. De juiste allure werd niet aangenomen en het grote spektakel dat werd verwacht bleef uit.

Oh ja, uiteraard hadden we alvast kennis gemaakt met de hoofdpersonages. Wel, de opzet is zeer typisch. Je hebt een soort bezorgde vader die bij de kustwacht werkt, een dochter die als verpleegster op het schip werkt en haar ex-vriendje, die toevallig de eigenaar blijkt te zijn van de overschatte roeiboot die de 'Titanic II' in werkelijkheid is. Clichématig en meteen verantwoordelijk voor enige vorm van voorspelbaarheid, zeker voor diegenen die het origineel hebben gezien.

De film neemt echter al gauw een zijspoor aan en strompelt voort met een 'The Day after Tomorrow' airtje achter zich aan. De grote boosdoener is immers de opwarming van de aarde. Afijn, een vierde, onbelangrijker personage maakt haar intrede en begint onmiddellijk allerlei apocalyptische berichten rond te spuien. "De hele Atlantische oceaan verkeert in groot gevaar, daar het afscheuren van verscheidene immense stukken ijs intussen onvermijdelijk is." Enfin, misschien wijkt mijn woordkeuze wel iets af, maar het komt op hetzelfde neer.

Het eerste lachmoment sloot mooi aan. Zeer amusant was het plotse wegzakken van een of andere onderzoeker in het ijs. Vooral door de afgrijselijke special effects natuurlijk.

Maar goed, na 25 minuten is het dus al prijs. De rampspoed is begonnen en iedereen moet zich zo zoetjesaan zorgen beginnen maken, hetgeen dubbel geldt voor eigenaar Hayden. Hij zal zich later ontpoppen als ware held, die zich met man en macht een weg weet te banen door het zinkende schip. Maar zover is het nog niet. Voorlopig kan hij zich nog rustig een babbeltje met één van zijn vele sloeries permitteren. 10 minuten later is de eerste golf er. Een enorme tsunami die bij inslag verschillende lekken tot gevolg heeft en het schip langzaam maar zeker richting bodem oceaan stuwt.

Vanaf dit moment valt alles relatief simpel samen te vatten. Een vol uur geroep en getier, een resem scènes die ogenblikkelijk doen denken aan 'The Poseidon Adventure' en een ultra voorspelbaar einde, dat ik voor de schlemielige users provisoir achter slot en grendel hou. Het is gewoon slecht uitgewerkt. Alles is zo overduidelijk gericht op spanning en sensatie, terwijl dat uiteindelijk de grote boosdoener blijkt te zijn. Diepte en verhaalopbouw zijn afwezig.

Af en toe valt er wel wat af te lachen. Ik denk bijvoorbeeld aan de erg opzichtige manier waarop passagiers in hun paniek struikelen, terwijl hier in geen geval een aanleiding toe was. Of hoe vele passagiers haast elke keer in beeld komen, zodanig dat de illusie werd gewekt dat er slechts 30 man aan boord was. Daarnaast ook tamelijk grappig hoe een zwarte acteur die een admiraal neerzet verschillende tanden mist. Akkoord, dit klinkt vrij grof, maar zo'n bek smeekt om een vals gebit.

Éen scène valt buiten categorie. Nog nooit heb ik dergelijke apekool mogen aanschouwen. Éen van de twee verpleegsters (juist, er waren twee verpleegsters voor het hele schip) zit geklemd onder een kast en loopt hierbij ernstige wonden op aan de borst. De andere verpleegster vraagt Hayden om een kredietkaart en een rol plakband. Nu komt het. Ze plakt de kredietkaart op de wonde. Ik..ik..was even sprakeloos. Moest dat het bloeden stelpen? Ze waren nota bene in de ziekenboeg. Waarom zou je je dan behelpen met dergelijke primitieve middelen? En dan nog..een kredietkaart? Godallemachtig.

Het einde was nogal abrupt. Wat gebeurt er nu met al die golven? Die moeten toch ook ooit ergens aankomen? Volgens mij zou heel Nederland ondergelopen zijn, terwijl België enkel tot Brussel natte tenen zou hebben. Iets waar ik vrede mee heb.

Enfin, afsluiten doe ik alleszins met een positieve noot. De laatste onderwaterscène viel wel mee. Doch, er dient gezegd te worden dat het allerminst geloofwaardig was hoe snel de vader zijn dochter vond in dat ontzaglijke schip.

Er valt absoluut véél meer te vertellen over deze vlakaf slechte productie. Moest het de leesbaarheid van dit lapje tekst niet drastisch verlagen, ik zou elk detail neerpennen. Helaas is dit wel het geval en blijft tevens de vraag hoeveel mensen überhaupt tot deze regel zijn gekomen..

1,00 (1,25)

Amerikaanse western die er slechts na negentig minuten in slaagt een beetje interesse op te wekken.

Ik kende het verhaal van de gebroeders Earp en Clanton en de legendarische shoot-out aan de O.K. Corral eigenlijk alleen via een album van Lucky Luke. Het is jammer om te moeten constateren dat de strip me meer kon boeien dan deze film. Ik weet niet hoeveel van het verhaal waar is, maar ik stel alleszins vast dat het, ondanks de relatief lange speelduur, vrij onuitgewerkt is en op sommige momenten erg rommelig oogt.

De film begint met een intro die ons wat duidelijkheid moet verschaffen, mede via een voice-over. Dit vond ik persoonlijk niet echt geslaagd, maar goed. Vanaf dat moment begint de film te slabakken. Er gebeuren wel veel dingen, maar echt boeiend en noodzakelijk is het allemaal niet. Je zit als kijker te wachten op een climax, die er nooit komt. De wel zeer inerte verhaalopbouw zorgt ervoor dat die steeds maar uitgesteld wordt. Bijgevolg vind ik de meeste scènes gewoon irrelevant en nutteloos. Ze dragen wel iets bij tot de inkleuring van bepaalde personages zoals Doc en Wyatt, maar doen uiteindelijk meer kwaad dan goed.

Op een bepaald moment schieten ze dan toch in actie. De drie broers besluiten plotseling naar de O.K. Corral te gaan om de verboden wapens in te zamelen. Wel, erg teleurstellende scène om eerlijk te zijn. Het hele gevecht is weinig overzichtelijk. Er wordt als een bende apen rondgeschoten zonder dat je als kijker weet wie waar nu precies staat en wie er al gewond is. "Is dit het nu?" vroeg ik me luidop af. Hetzelfde gebeurt een stuk verder in de film, wanneer Wyatt jacht maakt op de bende. Erg wanordelijk en (hier dan wel) veel te vlug voorbij. Het gevecht aan die rivier kwam zo plots tot stand, als een taart die in je niets vermoedende smoel wordt gegooid.

Ik zie nochtans potentieel in dit vertelsel. Zéér jammer dat het op deze manier uitgewerkt is, waarin de interessante stukjes snel voorbij zijn en het gewauwel lang uitgerekt wordt.

Veel beter zijn de acteerprestaties. Vooral Kilmer en Elliott blinken uit. Zij steken veel van zichzelf in hun rol en zorgen telkens voor een verademing als ze eens in beeld mogen komen. Jammer dat Elliott meestal zo'n kleine rolletjes krijgt toebedeeld.

Russell doet ook zijn best, maar steelt de show niet. Net als zowat elke boef. Daarnaast dus ook veel onbruikbare bijrollen. Die Billy (met z'n bril) en de toneelspeelster mogen wat mij betreft geschrapt worden.

De dialogen komen nogal houterig en geforceerd over. Af en toe wel leuke oneliners, maar over het algemeen zoutloos. Verder mooie muziek, schitterende beelden van landschappen en een niet onaardige regie tout court.

Van Tombstone had ik meer verwacht. Er zat ook duidelijk meer in.

Die scène tijdens de aftiteling vond ik nog het meest geslaagd, wanneer ze simpelweg naast elkaar lopen en er wat ingezoomd wordt op hun gezichten. Misschien is er teveel nagedacht tijdens het maken, in plaats van het lekker luchtig te houden.

2,50 (2,75)

Mijn derde Miyazaki is veel vrolijker, speelser en minder fantasierijk dan de vorigen ( Howl, Chihiro).

Er wordt vooral aandacht besteed aan de relatie tussen de zussen, met af en toe een korte interventie van Totoro.

Wederom mooie getekende landschapsbeelden en één magisch liedje dat de film door wordt gespeeld.

Al bij al komt het heel realistisch en nostalgisch over, maar deze keer net niet innovatief genoeg.

3.5*

Eindelijk een komedie van de drie regisseurs die me uitstekend bevalt. De film komt nochtans wat traag op gang, maar na een halfuurtje zit je helemaal in de stemming. De Zweedse boekwinkel en de introductie van de knotsgekke verzetsstrijders deed de buik alvast schudden. Het grootste verschil met Airplane! of The Naked Gun is de aaibaarheidsfactor van de cast. Stuk voor stuk uiterst aimabele acteurs die de humor geenszins in de weg staan. Anderhalf uur gegarandeerd gniffelen en zelfs schateren.

3,50

Het Super-Script, Schwarzenegger die Sharon Stone makkelijk wegspeelt en de enorme dreiging die het 'Mars' van Verhoeven uitstraalt, maken deze film groot.
Dit is zeker een goede actiefilm te noemen.

Geweldige controversiële quote: Ahnuld als hij Stone doodschiet: 'Consider that a divorce.'

3.5*

Na al die typische Disneyfilms en de daarmee gepaard gaande animatie was er plots Toy Story. Als kind trok hij zeker mijn aandacht omdat het het eerste product was dat zo anders was dan de rest. Op die leeftijd kon in deze zaken nog niet echt in perspectief zetten, maar ik was er alleszins verzot op.

Nu ik er vele jaren later op terugblik is er eigenlijk vrij weinig dat mijn mening doet omslaan. Het verhaal blijft schitterend, de animatie bevalt me nog steeds en de verschillende personages zijn geniaal. Meneer aardappelhoofd, Woody, Rex,..

Zoals bijna elke animatiefilm heb ik deze in het vlaams/nederlands bekeken. Ik moet zeggen dat de mensen die de stemmen hebben ingesproken absoluut voor een meerwaarde hebben gezorgd.

Warre Borgmans als Woody. Fan-tas-tisch.

Ook het liedje van Arno, 'Je bent een vriend van mij" is geweldig. Honderd keer beter dan het origineel in het Engels.

****

Na 11 jaar is het dan zover, het derde en misschien wel laatste deel in een reeds geweldige reeks. Toch heb ik lang gewacht met naar de cinema te trekken, mede omwille van dat 3D circus dat zijn venijn nog niet steeds niet helemaal uitgespuwd heeft. Tja, dan maar op een iets moeilijker tijdstip naar de 2D versie gekeken. Ik wil bij deze toch even opmerken dat de bioscoopervaring niet meer is wat ze ooit was. Dat lag onder andere aan de bediening aan de inkom (3D-kijkers gaan boven 2D-kijkers), maar ook aan het feit dat er plots een pauze van 10 minuten was na amper drie kwartier film. Belachelijk.

Enfin, tussendoor een klein woordje over de film. Nou, het begin was geweldig. Leuk hoe die hele situatie uitstekend werkt als zijnde de verbeelding van de kleine Andy. Het verloop was traditiegetrouw boeiend en origineel, met een enorme inbreng van onze sympathieke speelgoedvrienden. Ik ben opgegroeid met de Vlaamse versie, en dus was het een hele aanpassing op ineens de stem van Tom Hanks uit de mond van Woody te zien komen. Ook de bijfiguren voelden wat curieus aan. Ik ben er dan ook zeker van dat mijn lagere waardering hieraan ligt. Warre Borgmans en Hubert Damen boven alles.

Daarnaast natuurlijk een fantastisch verhaal. Spannend, ontroerend, creatief, verrassend en ga zo maar door. De animatiestijl is nog steeds aangenaam om zien, al brengt het weinig nieuws tegenover vroeger.

Goed, met kans op verhoging.

3,50 (3,75)

Zeer aangrijpende film die de oorlog tegen drugs erg breed in kaart brengt.
Elke partij heeft andere motieven en gedachten, en vecht op zijn manier.
Benicio Del Toro blinkt uit en speelt grootheid Michael Douglas zo naar huis. Hij is het, die deze film kleur geeft, letterlijk en figuurlijk.

Verschillende verhaallijnen, dus verschillende eindes:
Het verlichte honkbalveld betekend hoop en is dus positief, maar misschien ook een beetje naïef.
Een einde dat beter bij deze film past, is de zwarte politieagent die een microfoontje weet te plaatsen bij de drugsbaron.
Dit open einde illustreert de oneindigheid van de oorlog en is, naar mijn mening, realistischer.

4*

ik vindt Ethan Hawke toch beter acteren dan Washington, ook al dacht ik er eerste anders over..

Pas als je hem 4 keer ziet, gaan de echte details opvallen

ik gaf hem de eerste keer al een 4, en nu nog steeds.

Topfilm

*stilletjes: Leve Snoop!*

De hele film film zit boordevol absurde, onrealistische situaties en pogingen tot humor.
Denk bv. aan 'RoboWarrior' die, nadat hij de railgun heeft opgevraagd, om een of andere reden de piramide blijft beklimmen.
Ook het verhaal zit boordevol gaten en je zou inderdaad beginnen denken dat de scenaristen de film zelf niet serieus nemen.

Het camerawerk ziet er net niet schokkerig genoeg uit om tegen te vallen, Bay weet goed hoe hij de actie tot zijn recht moet laten komen.

Dit is jammer genoeg ook het enige, min of meer positieve aan deze prent.

***

Not to be confused with Transformers (film).

‘Lesbians vs. Aliens’ ware evenwel een betere titel, doch dit zou te veel stroken met de mentaliteit die rond dit soort producties spookt. De meest in het oog lopende titel van The Asylum kon ik thans, na lange tijd, hartstochtelijk tussen mijn poten klemmen. Na een kwartiertje knuffelen besloot ik hem ten langen leste daadwerkelijk af te spelen, iets wat overigens enkel een leuke bijkomstigheid is.

‘Transmorphers’ is zonder twijfel de koning der Mockbusters. Ongelooflijk hoe de makers weg kunnen komen met zo’n gelijkende titel anno 2007. Hun juristen en advocaten hebben wellicht nimmer zoveel bloed, zweet en tranen laten vloeien als in de eerste week na de release. Die grote som bibbergeld was daarom een welverdiende bonus.

De intro geeft in ieder geval blijk van een zekere redelijkheid, totdat de eerste ‘Transmorpher’ in beeld verschijnt natuurlijk. De CGI getuigt ogenblikkelijk van een schromelijk amateurisme. Zo deden de malle robots me spontaan denken aan ‘TimeSplitters: Future Perfect’, een consolespel dat in 2005 verscheen. Onvoorstelbaar hoe knullig deze wezens zich vastklampen aan gebouwen of hoe ze zonder geluid op de grond landen. Misschien zijn het mechanische ninjas uit de verre toekomst, wie zal het zeggen. Voor hetzelfde geld dragen ze pantoffels.

De wapens zijn eveneens een lachertje. Iets zegt me dat ze simpelweg drie toiletrolletjes zilver hebben geverfd en aan elkaar hebben geplakt, om vervolgens wat zwart plastic aan de achterkant te kleven en een thermosfles als loop te gebruiken. Et voilà, je hebt een futuristisch geweer. Nog vreemder is het feit dat louter de helft van de geweren een lompe flits uitbraakt na het afvuren, terwijl de anderen dat niet doen. Op die manier wordt het laatste greintje geloofwaardigheid in een wel heel klein hoekje geduwd. Geluid maken de ineengeknutselde prullen trouwens ook slechts zeer sporadisch. Beeld je eens in hoe belachelijk de acteur of actrice eruit ziet als ze hun toiletrollen zonder enig effect voor zich uit houden, tevergeefs hopend op de inbreng van het nalatige SFX-team.

De geluidsman mag trouwens op zijn beurt eeuwig branden in de vurige putten van Yellowstone, want het werk dat hij hier aflevert wordt zelfs door de technici van de Taliban de grond ingeboord. Hoe is het mogelijk, in Allah’s naam. Sommige dialogen worden waarachtig hervormd tot een monoloog, omdat een acteur gewoon geen microfoon in zijn directe omgeving heeft. Een goede oefening voor liplezers, dat dan weer wel. De algemene geluidssynchronisatie laat ook te wensen over. Soms vroeg ik me af of ik geen gedubde versie zat te bekijken, voor zover dat enige logica omvat. Hatelijk als iemand zijn mond opendoet, om pas drie tellen later te ontdekken wat hij te zeggen had. Verder maken ontploffingen haast nooit een gerucht, alsof alles en iedereen in een vacuüm zit te vechten.

Van het dekselse camerawerk krijg ik onderhand allergische reacties. Denk aan het onnozele ‘Bitch Slap’-moment, waarop, mits aangeboren haviksogen, hooguit een arm en een been te herkennen valt. Niettegenstaande de waarheid dat de helft via de computer is geconstrueerd, slaagt de regisseur er wonderwel in niets tot zijn recht te laten komen. Het oog lust ook wel wat, maar alleszins geen vuilnis. Een vijftal splitscreens voelden bovendien extreem onnodig aan, daar ze enkel als zijnde overgangen tussen scènes werden aangewend.

Over het verhaal en de hoogst afstompende gebeurtenissen kan amper iets verteld worden. Vijfenzeventig minuten stoer, doch hol geblaat en tien minuten knettergekke fratsen in de gietende regen. Een oneindige resem sfeerloze beelden in een grijze ruimte doen op den duur zelfs verlangen naar een namiddag shoppen met Paris Hilton. The horror…... the horror...…

De belachelijke ommezwaai even voor het einde brengt helaas geen verbetering, daar de makers eenvoudigweg geen talent hebben om de boel deftig uit te werken. Als er tevens niet veel later de borst van een androïde wordt ‘opengemaakt’ door er een foto van een moederbord op te projecteren, is de spreekwoordelijke kous finaal af. Met alle chinezen, maar niet met den dezen.

Enfin, reken hier verschrikkelijk acteerwerk en ellendige muziek bij, en je hebt een stinkende buidel vol narigheid. De cast heeft gelukkig zijn verdiende loon gekregen, want na een dergelijke hoeveelheid water over je kop te krijgen is een zware griep onvermijdelijk. Voor een handvol glimlachjes:

1,00 (0,75)

De advocaten van The Asylum hadden na het eerste deel hun angsten overwonnen en vertrokken ditmaal zelfs geen spier toen de nieuwe titel binnen de officieuze Tranmorphers-franchise bekend werd gemaakt. ‘Fall of Man’ heeft evenveel met het eerste deel te maken als de Paus met een besmette komkommer, maar excelleert jammer genoeg nog steeds in het tentoonspreiden van geestdodende quatsch.

De muziek tijdens de intro kon me nochtans meteen bekoren, waarmee ik wil stellen dat de drang om de film stante pede uit te zetten vooralsnog werd onderdrukt. Ook een serie beelden die geschoten zijn vanuit een helikopter kwamen zeer indrukwekkend over. Het bescheiden budget een paar centimeter overschrijden resulteert al gauw in een publiek dat met verstomming geslagen is.

Het verhaaltje bestaat in feite uit twee 'hoofdstukken', die elk apart afzonderlijk individueel al vierkant falen, maar vooral als zijnde een geheel over bananenschillen uitglijden. Zo omvatten de eerste veertig minuten slechts oninteressant geneuzel, een koppel bokkensprongen en een spetterende finale op het herkenbare parkeerterrein van The Asylum. De laatste veertig minuten strompelen ongegeneerd verder op een alternatief elan, en blazen het schijnbaar voltooide eerste deel tegen beter weten in nieuw leven in. Met een laatste krachtinspanning neemt de overgebleven cast de wapens nog een allerlaatste keer ter hand en gaat de strijd aan met een kersverse lading robots.

Ondanks het verteerbare begin blijkt al vlug dat verhaaltechnische waterdichtheid niet bepaald wordt geambieerd. Om niet te zeggen dat een blad papier meer weerstand biedt tijdens een overstroming. Talloze toevalligheden, plotgaten en capriolen treden met veel bravoure ten tonele. Een schouwspel om duimen en vingers van af te likken. Althans, voor de schapenkoppen onder ons. Een opsomming verschaft hopelijk enige duidelijkheid.

Zoals hier reeds werd aangehaald werd er zo’n vijftal keer dezelfde ontploffing herhaald en vloog vervolgens zo’n vijftal keer dezelfde acteur op onbeholpen wijze door de lucht. Niet weggeblazen door een drukgolf weliswaar, maar simpelweg een mislukte poging om aan de radius van de regisseur te ontsnappen. Verder oogt eveneens de volstrekt onverklaarbare opoffering van de sheriff zonderling. Misschien maakte hij deel uit van de Kamikaze tijdens Wereldoorlog II? Onbegrijpelijk in ieder geval, daar het beoogde mechanische slachtoffer luttele seconden voordien onschadelijk was gemaakt.

De burgemeester zet later in het uitzichtloze vertelsel zijn beste beentje voor en heeft een aantal mensen opgevangen in een krakkemikkige schuur, die naar eigen zeggen eersteklas beschutting biedt. Nu, dit zou eventueel kunnen kloppen, ware het niet dat het ‘opvangcentrum’ niet eens over een dak of muren beschikt. De grootste bedreiging wordt zodoende niet door rondvliegende aliens, maar wel door de regen gevormd. Stel je voor dat er iemand een verkoudheid oploopt. Rampspoed! Waar vinden ze in hemelsnaam voldoende zakdoeken en hoestsiroop?

Nevenpersonages die zich in deel twee bij het zootje ongeregeld voegen, leggen daaropvolgend uiteraard het loodje. Op die manier proppen de makers nog wat (overbodig) sentiment en gevoel in het dubieuze brouwsel. Ik had liever het gevoel in mijn verbouwereerde smoel terug. De robots die ten onder gaan, doen dit tevens weinig consequent. De ene heeft twee kogels nodig om aan diggelen te vliegen, terwijl de ander er honderden kan incasseren.

Speciale aandacht wil ik nog schenken aan de misselijkmakende, open wonde die de blonde ‘Action Man’ plots op zijn schouder heeft. Het enige dat nog ontbrak aan het plaatje waren een paar maden die rondkropen in de gore janboel. De rest van de cast weet de braakneigingen gelukkig te onderdrukken. Je zou denken dat een kwetsuur van dergelijk kaliber dringend verzorgd moet worden, maar neen, de arme sukkelaar loopt er dagenlang vrolijk huppelend mee rond.

Enfin, tot zover de merkwaardigheden. Het acteerwerk op zich varieert van plausibel tot gladweg misplaatst. Boxleitner weet een zekere naturel in zijn rol te steken, terwijl de rest flagrant rekening houdt met de camera die doorgaans dicht tegen hun façade gedrukt wordt. Shane Van Dyke is dé expert op gebied van Transmorphers, doch houdt doorheen het vehikel louter een geweer in zijn pollen en brult als een gorilla in de paartijd. Een hersenloze actieheld in plaats van een tactisch ingestelde militair. De enige acteur die voorts nog enigszins vermeldenswaardig is, slaagt er af en toe in serieus op de lachspieren te werken. Ik heb het over de burgemeester, die qua geloofwaardigheid het onderspit moet delven tegenover de burgemeester uit Samson en Gert. Je begint spontaan op je stoel te deinen bij het aanzien van de brave man.

Kortom: asjemenou wat un stommuh boutfillem sjeg

1,00

Vroeger als kind nog meegemaakt op een soort conventie. Piratenplaneet, komt dat zien! We werden toen echt overspoeld door tonnen merchandise. Beetje vreemd dat het aantal stemmen geen direct voortvloeisel van deze schijnbaar exuberante promotiecampagne blijkt te zijn.

Enfin, de natte droom van een kind. Piraten in de ruimte, een jonge, avontuurlijke held in de hoofdrol en zeer sfeervolle beelden. Knappe animatie bij momenten en een oud, doch geadapteerd verhaal dat aanslaat en niet verpest is door Disney. Leuke mini-referenties naar 'Jaws' en 'Star Wars' overigens. Jammer dat het sentiment me vaak niet weet te raken en dat de humor duidelijk op een andere leeftijdsklasse is gericht. Zoals veel animatiefilms is deze me ontgroeit, en is een handvol jeugdsentiment het enige dat de boel van zinken weerhoudt.

3,00

Deed me af en toe wat denken aan 'C'est arrivé près de chez vous'. Een jonge cameraploeg in het kielzog van een ietwat verknipt figuur. Steeds dieper sukkelen in een eindeloze zoektocht naar spektakel en schokkende vertoningen. Al ontbrak hier de overduidelijke, pikzwart-satirische bijklank. De eindnoot 'No trolls were harmed during the making of this movie' spreekt dit op het laatste moment wel deels tegen. Verder probeert men een soort semi-serieuze Mockumentary neer te poten die qua fictief realisme niet te versmaden is. Vooral dankzij enkele sterke vertolkingen. Beetje jammer dat de boel het grotendeels van suspense moet hebben, en dat een drietal soorten trollen tezamen slechts een vijftal minuten speeltijd krijgen. Voor een film van anderhalf uur vormt dit echter geen groot probleem. Overdaad schaadt immers. De trollen zien er overigens niet slecht uit. Ze gaan in stijgende lijn en het mooiste schepsel stijgt dan ook op het geweldige einde ten tonele.

Het schuddend camerawerk stoorde gelukkig nergens en de rijke serie fenomenale landschappen zou zelfs de makers van 'Planet Earth' een traantje doen wegpinken.

3,50

TRON moest bezinken als pulp in een trappist, maar kwam na geruime tijd smakelijker dan ooit tevoren bovendrijven. Een heerlijk tripje doorheen een computer mainframe. Extreem. De gecreëerde omgevingen, kleurenfilters en alle vormen van obstakels waren blits voor die tijd en thans charmant gedateerd. Samen met een formidabele Warner, geweldige geluidseffecten en het altijd ontspannen en geestige verhaaltje goed voor een dikke voldoende.

3,50

Minder dan de voorganger, zoals voorzien. De modernisering heeft de oorspronkelijke charme hardhandig de kop ingedrukt. Wat overblijft is een aanvaardbaar, vlot avontuur, dat nergens ambieert de middenmoot voorbij te steken. De steriele platformen zien er dan wel fantastisch uit en ook het 'lichtfietsen' is spectaculairder, doch de appel is net iets te ver van de boom gevallen en heimwee naar het eerste deel manifesteerde zich al vlug.

Olivia Wilde is wel schmexy. :3

3,00 (2,75)

Verrassend goede film die erg lekker wegkijkt. Stiller verbaast.

Ik heb verschillende keren luidop gelachen. De ene absurde situatie volgt de andere op. Over the top, met stijl. Tropic Thunder is een film met vele lagen. Er zitten tal van referenties in naar andere films. Niet alleen in dialogen, maar ook omgevingen en gestiek. Alleszins een lollige ontdekkingsreis.

Zowat elk personage werd schitterend neergezet en zorgde samen met de hilarische dialogen voor een absolute meerwaarde. Vooral de bizarre uitlatingen van Kirk Lazarus (Downey Jr.) waren briljant.

I'm just like a little boy, playing with his dick when he's nervous.

Ook een zeer amusante bijrol van Tom Cruise.

Stiller heeft het hierin duidelijk niet op Hollywood. Maar toch vind ik dat hij het voorzichtig aanpakt. Geen zware, laag-bij-de-grondse aantijgingen, gewoon Hollywood eventjes een clownskostuum aandoen.

Beslist ondergewaardeerd.