Meningen

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Hier kroop het vooral op lompe wijze uit de computer, waardoor de B-factor nét te hoog kwam liggen. Machete is op elk vlak een grote teleurstelling. De scènes voelen enorm geforceerd aan en lijken meestal gericht op één enkele gevaarlijke stunt of one-liner. Films genoeg waarin dit werkt natuurlijk, maar hier slaan ze de plank mis. Het verhaal is allesbehalve boeiend en komt tussen de explosies door nog eens helemaal op de achtergrond te liggen. Hou het dan liever beperkt en focus op de wraakgevoelens van Machete, in plaats van die onnozele politieker erbij te betrekken. De Niro was namelijk, samen met beide bevallige dames, een grote domper op la festividad. (Babel Fish Vertalingen - El Pescado Babel Traducción)

De actie op zich viel eveneens tegen. Vaak valt er niets te herkennen en is het meer de camera die tegen honderd per uur rondvliegt, dan de messen van Trejo. Onoverzichtelijk. En qua muziek is me werkelijk niets opgevallen. Los Lobos zouden nochtans een meerwaarde kunnen vormen.

De pauw heeft op die manier slechts een gering aantal staartveren ter beschikking om mee te pronken. Een paar glimlachjes waren gepermitteerd, vooral dankzij de bijna hilarische Steven Seagal. Het eindgevecht met deze volgevreten 'Samurai Wannabe' was dan ook het hoogtepunt van dit overroepen actievehikel. Spijtig, want met kapitein Rodriguez en een gerenommeerde crew vallen grotere vissen te vangen. Als ode aan de B-film redelijk geslaagd. Redelijk, omdat de woorden 'ode aan' soms makkelijk uit die zin kunnen weggelaten worden.

2,50

De richting die Machete als franchise heeft ingeslagen was reeds duidelijk vanaf het begin. Pijnlijk is de vaststelling dan ook dat deze richting nu compleet neerwaarts is.

Zelfs met een carte blanche komen ze niet verder dan een handvol min of meer amusante grafische geweldplegingen. Het probleem is dat de fratsen die onze harige anti-held uithaalt niet langer vernieuwend zijn en dat zijn escapades aanvoelen als oud nieuws. Je voelt je als kijker bijna verplicht om dergelijke ongein nog met een glimlach te belonen. Mijn hoop is dan ook dat Rodriguez en Co er nu een punt achter zetten in plaats van Machete godbetert nog een derde maal op het witte doek te zwieren.

Helaas heeft de regisseur al een aantal keer laten blijken dat hij tegen beter weten in toch sequels blijft uitspuwen. Hopelijk trekt Machete voor het derde wel een dikke trui aan, want de ruimte kan toch wat frisjes uit de hoek komen.

2.00 (2.25)

Van Road Warrior tot Desert Babysitter, een parcours dat niemand echt wil afleggen, of wel soms?

'Mad Max beyond Thunderdome' is niet bepaald een memorabele afsluiter, noch een waardige opvolger. Er schort teveel aan om hem zoveel eer toe te kennen.

Vooral het feit dat de muziek over het algemeen het best omschreven kan worden als een hoop rampzalige circusherrie kan er bij mij niet in. Dat lied tijdens de openingscredits alleen al. Verschrikkelijk. En het zet al direct de toon voor de rest van het wel zeer middelmatige 'Donderkooi'.

Tina Turner is een miscast. Ik kan gewoon niet bevatten wat er in de makers hun hoofden omging toen ze besloten de Queen of Rock erbij te halen. Het mens kan niet acteren. Misschien hadden ze beter net als bij 'Blaster' een ijzeren doos rond haar gezciht genageld. Hoedanook, ze straalde nul komma nul overtuigingskracht uit. Auntie Entity godbetert, laat me niet lachen.

De kostumering werkt ook tamelijk frequent op de lachspieren. Denk aan die dwaas die een

Aziatisch uitziend hoofd op een stok achter zich heeft bengelen. Om nog maar te zwijgen van

die luidruchtige snotapen, die hun naaktheid enkel met een paar versleten vodden weten

te verbergen.

Verhaaltechnisch gezien een totale ramp. Mad Max films waren altijd al een beetje dunnetjes bezaaid qua verhaal. Enfin, niet dat ik de eerste twee films daarom minder waardeer. Het gaat om sfeervolle omgevingen, over een eenzame strijder die tegen zijn wil met de rug tegen de muur wordt gedrukt en simpelweg geen andere keuze heeft dan zijn vuisten gebald voor zich uit te steken. Dat gegeven is hier ook wel min of meer aanwezig, maar voelt veel minder 'cool' aan.

Het eerste deel is nog aanvaardbaar. Het gevecht in de 'Thunderdome' is natuurlijk het

hoogtepunt. Na het dolle avontuur in het naar varkenstront meurende Bartertown volgt er helaas een hopeloos belachelijk schouwspel. De film vervalt op dit moment in een ridicule Disneyfilm, waarin Gibson plotseling in de rol van een ongeschoren Peter Pan wordt gedouwd en met een meute kwelende snotneuzen op pad trekt.

Ik hou weliswaar van scènes waarin woestijnen een belangrijk onderdeel vormen van de entourage, maar dan liefst zonder een kudde vermoeiende 'Aussies' die de pamper nauwelijks zijn ontgroeid.

Een paar sterretjes voor enkele glimpjes hoop.

2.00 (2.25)

Grote teleurstelling, zowel voor een op zichzelf staande film, maar nog veel meer als zijnde de remake van Kurosawa's meesterwerk.

Aan charismatische smoelen geen gebrek, maar aan echt talent des te meer. Het is duidelijk dat Brynner de rol van Takashi Shimura aanneemt, terwijl Bucholz het personage van Mifune imiteert. Ik vond deze frappante gelijkenissen op geen enkel moment geslaagd. Ze deden beiden teveel hun best en kwamen weinig natuurlijk over. Andere bekende koppen als Wallach en Bronson konden er nog mee door, enigszins geholpen door hun beperkte dialoog.

Qua verhaalverloop ook niet veel positiefs te melden. Een dikke twee uur is in feite te weinig om het hele verhaal uit de doeken te doen. ik kreeg nimmer de kans om mee te leven met de boeren, hetgeen te wijten is aan een (te) snelle vertelstijl.

De vuurgevechten zijn wat twijfelachtig. Soms enorm ongeloofwaardig en theatraal en af en toe vlakaf geweldig. Zo vond ik de scène waarin Calvera's mannen aan de lopende band neergeknald werden het hoogtepunt van de film.

Enfin, niet het meesterwerk dat ik voor ogen had. Locatie, regie, typecasting, allemaal niets op aan te merken. Jammer dat ze niet wat meer hebben gehaald uit het prachtige uitgangspunt.

3,00 (2,75)

Leuke film-noir die een hele resem aan charismatische personages en uitgewerkte karakters biedt.

Ik heb echt genoten van het typische acteerwerk, vooral van Peter Lorre.

Het verhaal op zich biedt te weinig intrige, en ik moet zeggen dat het beeld dat ik vooraf van 'The maltese falcon' had, er heel anders uitzag. Er zou meer mysterie in moeten zitten.

Ik denk dat dit mede teniet gedaan wordt door de korte speelduur en het focussen op de verkeerde dingen.

Soms zie je wel mooie regie tevoorschijn komen, zoals bijvoorbeeld de naam Spade and archer die op de vloer verschijnt in het begin.

Maar kom, een film-noir als deze biedt enorm veel sfeer en is goed genoeg om 3,5* te verdienen.

Iets te lang naar mijn smaak en niet bijster boeiend over de hele lijn. Washington zit wel lekker in zijn vel en Dakota is een leuke tegenspeelster. De regie is zonder meer goed en de actiescènes overtuigend. Binnen genre derhalve een meevaller, al hou ik persoonlijk van een meer bombastische aanpak, wat hier nog zeker binnen de grenzen van het mogelijke ligt.

3,00 (3,25)

Speciale hulde aan een van de meest excentrieke komieken ooit.

De film gaat goed van start en weet ook tijdens de speelduur interessant te blijven. Het komt op de een of andere manier erg losjes en weinig geforceerd over.

Je wordt al meteen leuk verwelkomd door een typerende monoloog. Hierin wordt direct op een geinige manier bekend dat de film met een korreltje zout moet genomen worden. Gelukkig wijken ze nooit hopeloos af van de waargebeurde feiten en proberen ze op een (pseudo-)serieuze wijze het autobiografische facet te respecteren.

Als kijker wordt je verscheidene malen op het verkeerde been gezet. Voor mensen die het korte levensverloop van Andy niet kennen zal het allemaal nog wat meer hallucinerend overkomen. Het gedoe met die worstelaar, de longkanker en uiteraard Tony Clifton worden subliem beneveld gehouden door een dikke laag mist, gecreëerd door Kaufman zelf. Er wordt veel gesuggereerd, maar aan de hand van wat je te zien krijgt kan je geen betrouwbare conclusie vormen. Vanuit dat opzicht denk ik dat Kaufman zelf deze verfilming wel geslaagd zou gevonden hebben. De juiste dosis paranoia is alleszins present.

Het Maanmannetje is perfect neergezet door Carrey. Je ziet duidelijk dat hij met plezier acteert. Zonder twijfel een van zijn beste rollen ooit en terecht bekroond met een Golden Globe. Van de rest van de cast kan ik echter niet echt hetzelfde zeggen. DeVito en Giamatti doen wel hun best, maar schijnen niet dezelfde overtuigingskracht te vinden. Toch voelt het niet aan alsof de film gedragen wordt door één persoon. Het personaliseren van Hollywood is zonder meer geslaagd en komt schitterend uit in samenspel met Kaufman.

Meer dan tevredenstellende film.

3,50 (3,75)

Een van de weinige romantische komedies van Belgische bodem. Ik heb het altijd een beetje moeilijk met films uit m'n vaderlandje. Meestal stuit je dan op zo'n ongemakkelijk, ietwat geforceerd verhaal dat nergens verbaast. Hoe hard Decleir ook zijn best doet, ik kan niet anders dan concluderen dat hij op automatische piloot is beginnen acteren. Zijn karakter lijkt in elke film haast hetzelfde, en komt hier niet bepaald goed uit. Opbrouck viel wel mee als side-kick. Anders allemaal erg voorspelbaar en bolstaand van de toevalligheden. Matig uitgewerkte personages en nogal overhaaste liefdesverklaringen. De sterren gaan in eerste plaats uit naar een redelijk aantal lachwekkende momenten, daar het romantische aspect haast volledig de mist is ingegaan.

2,50

Zoals zovelen bekeken via het geweldige MST3K. Een stem breng ik dus niet uit, omdat dit in feite gelijk staat aan vals spelen. Zonder de grote hulp van Joel en zijn twee mechanische vrienden zou dit namelijk een uiterst pijnlijke en eindeloze zit geworden zijn. Maar goed, dat was nu niet het geval en het werd één van de beste MST 3000 afleveringen die ik al heb gezien. Van de eerste tot de laatste seconde met lachkrampen gezeten en op gegeven momenten de video moeten pauzeren, wegens pijn in mijn kaak. De ene hilarische opmerking na de andere en in tijden niet meer zo gelachen.

Over Torgo werd o.a. het volgende gezegd:

"Eh, can I have the watermelons that are in his pants?"

Torgo: "I meant no harm, madam, I'll protect you"

Joel: "Because there's some weird people around here."

"You know, Torgo wobbles, but he never falls down."

Over de film heb ik niet veel te zeggen. Het plot is volkomen irrationeel, het acteerwerk is onbestaand en de regie is zowaar nóg slechter. En ik heb films van Godfrey Ho gezien. Soms wordt er gênant lang niets gezegd en staren de acteurs gewoon star voor zich uit. Enfin, beter dat dan wanneer ze hun mond opendoen, want de dialogen zijn geschreven door een seniele neusaap. Verder zijn het aantal ridicule en bespottelijke situaties niet op de vingers van een afgebrande hand te tellen.

Ellendig wanproduct, die zich daarentegen uitstekend leent om belachelijk gemaakt te worden.

[Dit is zo'n film die je niet te vaak moet zien, anders gaat die ontzettend vervelen. Als ik nu nog maar het woord 'pinguïn' hoor, krijg ik het al op m'n zenuwen ]

In België (Vlaanderen) wordt hij ingesproken door Urbanus, wat hij keurig doet.

Verder toont deze prent schitterende beelden van landschappen en dieren, die je ademloos doen versteld staan.

3.5*

Matig debuut van Rodriguez, of juist een heel sterk debuut? Want wat hij hier bijeen heeft gesprokkeld met $5.000 en binnen een tijdslimiet van twee weken is eigenlijk niet eens zo slecht.

De 76 minuten durende film verloopt ontzettend snel. De personages krijgen weinig kansen om hun persoonlijkheid wat extra invulling te geven. Enfin, niet dat de film beter zou worden moest hij een half uur langer duren. Ze proberen dit wel op te vangen door een paar flashbacks te implementeren, maar ik begreep de betekenis er niet echt van. Veel gelijkenissen met Desperado overigens. Een vrouw die hem onderdak verschaft, de kogel door de hand, en ik meende zelfs dezelfde bar te herkennen, waarin hij in het begin om werk vroeg.

Verder komen er een aantal scènes in voor waarin de beelden versneld werden. Denk aan het moment waarop de piano wordt bespeeld in de bar, of wanneer de hoteleigenaar die boeven opbelt. Beetje ridicuul.

Het grootste probleem is de zeer slechte belichting. Van sfeer is op die manier weinig te merken. Het korrelige beeld en het twijfelachtige camerawerk (soms aardig, soms stuntelig) stoorde me nog het minst. Ofwel was de set overspoeld door sterk zonlicht, ofwel kon je met moeite een gezicht ontwaren.

De vrijwillige acteurs doen hun best, de muziek valt goed mee (buiten de mariachi zelf ) en boeven die rondrijden met een Batman logo op hun truck kunnen altijd op mijn sympathie rekenen. Tevens een erg verrassend einde.

Leuk om eens gezien te hebben. Je kunt hier duidelijk al zien dat Rodriguez met een groter budget zeker tot veel meer in staat is.

3,00

Oerdegelijke tragikomedie die, ondanks mijn allergie voor honden, geen gesnotter teweegbracht. Het sentiment oogt en voelt weliswaar allesbehalve goedkoop aan en weet af en toe zeer oprecht een gevoelig snaartje te bespelen. Beetje jammer van momenten zoals rond het onvermijdelijke graf, die helaas op dit vlak deels de mist ingaan. Het dramatische aspect wordt verrassend genoeg stevig ondersteunt door een fragiele vertolking van Wilson. Op deze manier heb ik hem nog niet zien spelen, maar het smaakt alleszins naar meer. Aniston op haar beurt komt ietwat twijfelachtig voor de dag. Ze komt vlakaf ongeloofwaardig over als moeder van drie kinderen. Gelukkig mag ze zich doorheen het verhaal een aantal geslaagde ogenblikken toe-eigenen. Waar de film in feite in uitblinkt is het aannemen van een zeer aangename vertelstijl, gekenmerkt door grote sprongen in tijd en ruimte. Het geheel wordt voortdurend verfrist en blijft zodoende simpelweg boeien. Ook heel leuk zijn de subtiele, onderhuidse gevoelens, die niettemin glashelder zijn. De laatste ontmoeting tussen Grogan en zijn kameraad gaat clichés en flauwe paden bijvoorbeeld knap uit de weg.

Goed.

3,00 (3,25)

Antonio Banderas zorgt al-tijd voor sfeer. Samen met zijn twee tegenspelers en die typische muziek leidt Banderas de film al dansend voort.

Zoals een voorganger zei: "je moet voor Zorro zijn". Wel, het helpt in elk geval. Deze film brengt namelijk erg makkelijk de sfeer van de oude serie weer tot leven.

4*

Een overvloed aan vrouwelijk schoon en een verrassend boeiend middelbaar verhaaltje. Veel leuke jungle-elementen en simpelweg grappige situaties. Het acteerwerk is niet al te best, maar stoort nergens in hoge mate.

Bij dit soort films mis toch altijd dat kleine extraatje dat zorgt voor wat variatie in de becijfering. In 90% van de gevallen geef ik nooit meer dan een drie op vijf. Wat dat betreft wacht ik nog steeds op een échte knaller in het genre.

3,00

Mega Piranha, een ietwat recenter Asylum misbaksel, klampt zich vast aan de meer dan waarschijnlijke blockbuster 'Piranha 3-D', die deze zomer zou moeten verschijnen. Ik had geen idee wat ik mocht verwachten. Soms valt er een heleboel af te lachen, maar veel vaker weet je uit verveling niet waar kruipen. Jammer, maar de kaakspieren werden ook deze keer duchtig getraind en het gegeeuw was tot ver te horen. Er was welgeteld één scène die geslaagd was en me uit m'n plotse siësta haalde.

Het verhaal is naar goede gewoonte tot het minimum beperkt en richt zich tot die bepaalde doelgroep die al eens graag de hersenen uitschakelt tijdens het film kijken. Piranha's zijn, na een mislukt experiment, ontsnapt uit een laboratorium en zitten momenteel klem achter een dam. Nadat een school van onze bijtgrage vriendjes een boot heeft aangevallen en iedere opvarende smakelijk heeft verorbert, komt Jason 'Action Man' Fitch opzetten. Hij moet in opdracht van een of andere staatssecretaris de moord onderzoeken, al collaborerend met het plaatselijke leger. Het komt erop neer dat Fitch samen met de verantwoordelijke wetenschappers tot de vaststelling komt dat de piranha's op korte termijn afschrikwekkende proporties kunnen aannemen. Kolonel Diaz, de knettergekke Venezolaanse bevelhebber helpt Fitch, maar is iets te enthousiast en zorgt ervoor dat de piranha's ontsnappen. Het is een race tegen de tijd om deze ontketening te stoppen, alvorens de hele westkust geterroriseerd wordt.

Klinkt eigenlijk niet al te best. Dit uitgangspunt is allesbehalve origineel en doet onmiddellijk denken aan heel wat gelijkaardige films. In combinatie met de inmiddels beruchte CGI, die nu eenmaal gepaard gaat met deze producties, is de strijd om goede kritieken reeds op voorhand verloren.

Het technische aspect is veruit het minste. Om te beginnen is er uiteraard de compleet van de pot gerukte CGI. En daarmee doel ik niet alleen op de piranha's. Alles ziet er nep uit. Helikopters, boten die zinken, ontploffingen, enzovoort. Voor alles is een computer gebruikt. Een ENIAC, veronderstellen we. De zwemmende monstertjes spannen de kroon. Als ze niet bewegen, vallen ze nog wel mee, maar vanaf het moment dat ze in actie schieten valt alles aan diggelen. Ze komen als duiveltjes uit doosjes tevoorschijn en zoeven als waren het dartspijltjes op hun slachtoffers af. Het maakt niet uit welk camerastandpunt aangenomen wordt, ze stuiven altijd uit de meest onwaarschijnlijke hoek. Daarnaast ook vreselijk hoe ze zich onbezield in gebouwen boren. Al Qaida zou al contact hebben opgenomen.

Verder worden de personages in het begin voorgesteld door middel van zwart-wit foto's, waar hun naam en functie onder staan. Persoonlijk vond ik dit extreem lelijk en doodsimpel gestolen van andere films. Hier komt het zonder meer ongelukkig en triest over.

Het camerawerk is abominabel. Moest de regisseur alles vanuit een overbevolkt springkasteel gefilmd hebben, ik zou er begrip voor kunnen opbrengen. Bij momenten schokt de camera namelijk zo erg dat je er zeeziek van wordt. Dat maakt dat de actie erg onoverzichtelijk is en op die manier rijp voor de vuilbak. Benieuwd wie de camera in de handen van die mensaap van een Forsberg heeft geduwd.

Wat betreft verhaalverloop is het van hetzelfde laken een pak. Minstens even pijnlijk zijn de typische plotgaten, die zich even vlug opstapelen als de piranha's groter werden. Qua evenredigheid zit het daar wel goed. Vele details kloppen niet en roepen een aardige hoeveelheid vraagtekens op. En als je antwoorden verwacht, kan je evengoed luidop beginnen bidden. Het resultaat zal hetzelfde zijn.

Ik vraag me af waarom dat koppel in de eerst minuut zonodig moest zwemmen in de 'Orinoco' rivier. Hadden ze geen enkel besef van de gevaren? Zulke plaatsen krioelen toch van krokodillen, vleesetende vissen, bloedzuigers, en wie weet wat nog allemaal. Afijn, veel vreemder is het feit dat een relatief kleine groep piranha's er in slaagt een boot te kantelen en ze tevens met gemak twee meter hoog uit het water kunnen springen, maar niet over een kleine, onbetekende dam geraken.

En ook ons aller actieheld Fitch kent zijn momenten. Hij staat er de hele film lang alleen voor, de laatste duikscène niet meegerekend (daar krijgt hij zelfs hulp van een wetenschapper). Tijdens de plotse, absurde arrestatie in het laboratorium kan hij van de ene moment op het andere verdwijnen. Lijkt me onmogelijk, zonder een onzichtbaarheidmantel. Verder slaagt hij erin drie gewapende mannen uit te schakelen met zijn blote vuisten, kan hij onder water praten en valt op een cruciaal moment de batterij van zijn GSM leeg. Nuja, een oplossing voor dat laatste is snel gevonden: een paar seconden sabbelen op de batterij en we kunnen weer verder. Hoe bedenken ze het toch.

Voorts is er het immer opduikende 'leger' van kolonel Diaz, die de achtervolging op plotselinge staatsvijand nummer 1 Fitch nooit opgeeft. Ze rijzen overal als een bende zombies op en halen alle resterende geloofwaardigheid weg. Ik heb nog steeds geen idee wat Diaz' bedoeling nu precies is. Wellicht moest hij de lege hoekjes van het verhaal opvullen en wat extra tijd zien te sprokkelen.

Ondanks het feit dat deze prent veel te veel onnozele dialogen bevat en echte actie vrij schaars is, heb ik toch een paar keer hard moeten lachen, uiteraard om de verkeerde redenen. Er zit een scène in waarin er een enorme piranha uit het water springt en op een ontzettend belachelijke wijze op een vuurtoren terechtkomt en derhalve gespietst wordt. Tragikomisch, maar je moet het er maar mee doen. En ook het moment waarop Fitch al liggend de ene na de andere piranha wegtrapt werkte fameus op de lachspieren.

Gelukkig zijn deze twee hoogtepunten present, want anders was dit een complete flop geweest. Niets is erger dan een totaal bespottelijke C-film, waarmee niet eens te lachen valt. Helaas, de middelen die moeten ingezet worden om de absolute verdorvenheid te compenseren zullen van ver moeten komen. Het leek al vlug af te stevenen op een soort 'It Came From Beneath the Sea'. Met als enige verschil het feit dat er nog wat 'ziel' was te bespeuren in die gigantische octopus. Het grote probleem hier, is het gebrek aan verbondenheid met het eindproduct. De makers van deze rotzooi hebben geen band met hun creatie. Het is gemaakt om zoveel mogelijk geld op te hoesten, punt.

Na ongeveer 85 minuten van hot naar her gelopen te hebben, lijkt er dan toch een einde te komen aan het ongerijmde vertelseltje. Maar ik zweer het met de handen op het hart, een dwazer einde zal je slechts zelden mogen aanschouwen. Nadat ze één piranha hebben geraakt met hun krachtig onderwaterarsenaal, vliegen de overige visjes erop massaal op af, aangetrokken door de overvloed aan vers bloed. De duikers blazen de aftocht en denken dat ze de rest elkaar wel zal verscheuren. Probleem opgelost. Maar, ze zien één ding over het hoofd: 'The last piranha standing'. Ja toch, er moet er toch minstens één overblijven? Of eet die zichzelf op? Alle gekheid op een stokje.

Acteerprestaties zijn minimaal. Vooral Logan (Fitch), die sinds zijn rol als Terminator in de Asylum reeks wat meer tekst heeft gekregen, acteert haast met een wortel in zijn achterdeur. Expressie, gestiek, inlevingsvermogen, het zijn begrippen die hem onbekend in de oren klinken. Maar alles kan slechter en eigenlijk is het vooral Labiosa (Diaz) die er helemaal niets van bakt. Misschien komt hij goed van pas als slechterik in een Studio 100 productie, maar hier is hij zo transparant als een nat T-shirt.

Enfin, uiteindelijk een jammerlijk gegeven. Ook omdat het steeds weer lijkt alsof ze het écht menen met zulke voorstellingen. Een aparte totstandkoming toch, je vraagt iedere keer opnieuw af hoe laag ze ditmaal zullen vallen. Ik wordt er door aangetrokken en tegelijkertijd door afgestoten. Als een magneet die het ook even niet meer weet. Maar voordat we poëtisch gaan worden, beëindig ik deze lap tekst, dat alweer een hele resem aan negatieve commentaar bevat. Ach ja, op naar de volgende.

0,50 (0,75)

Wat kan je beter doen op een stralende zaterdagvoormiddag dan kijken naar een film die in feite enkel onweer, hagel en een tsunami in een of ander Aziatisch land verdiend? Het is alweer een tijdje geleden dat ik onze vrienden van ‘Syfy’ en ‘The Asylum’ nog op de vingers mocht tikken. Een exces van averechtse producties had een onmiskenbare weerslag op mijn gezond verstand. Maar de goesting om de beerputten van cinemaland te verkennen is gelukkig wedergekeerd.

‘Mega Python vs. Gatoroid’ laat al vlug blijken dat het in geen enkel opzicht beter wil presteren dan soortgelijke monsterparades. Het verhaal kent geen opbouw en gaat vrijwel meteen van start. Alles staat in het teken van de jacht op reusachtige reptielen. Het aantal eigenaardigheden, zij het subtiel of ondubbelzinnig, is considerabel. Geen enkele scène oogt, klinkt of voelt aan alsof er iemand met talent achter zit. Ongeacht hoeveel geld ze binnenhalen met de actuele film, ze lijken steeds hetzelfde, magere budget te voorzien voor de volgende.

Reeds vroeg wordt je geconfronteerd met de werkelijk abominabele CGI. Iets dat min of meer op een slang lijkt ploft neer op het scherm en kijkt je met duffe ogen aan. Een moment van verbintenis en overpeinzing, alvorens je meedogenloos terug op de Aarde stuikt. Het grootste probleem is dat de computer-gegenereerde creaties enorm afsteken tegenover de achtergrond. Ze zijn te donker en daardoor te opzichtig. Uiteraard trekt hun algemene uiterlijk ook nergens op, maar dat kunnen de incompetente medewerkers niet met een paar muisklikken verhelpen. De alligators of ‘Gatoroids’ lijken op hun beurt op gerecycleerd materiaal uit ‘Dinocroc vs. Supergator’. Ze zien er minstens even lelijk uit als hun opponenten en bewegen extreem onnatuurlijk.

De gevechten met gators en slangen zijn weliswaar zeer entertainend. Als lange slierten schieten de pythons vooruit en zetten hun potsierlijke giftanden in talloze willekeurige nevenpersonages. Ze zijn haast alomtegenwoordig, en behalen even voor het einde hun hoogtepunt, waar ze een zeppelin uit de lucht plukken. De tekst die op de zeppelin stond was ‘The Asylum’, een grappig feitje. Was dit symbolisch bedoeld? Halen de Mega Pythons ‘The Asylum’ werkelijk naar beneden en geven ze dus toe dat ze al die tijd laag-bij-de-grondse onzin hebben afgeleverd? Is dit zelfspot, of vlakaf idiote publiciteit? Stof tot nadenken.

Verder komen tevens een paar andere zaken uit de computer rollen. Helikopters, slangenvellen, ontploffingen, noem maar op. Als ze af en toe wat tijd en puf over hadden gaven ze de wapens een terugslag, maar dat was niet altijd een garantie. Nooit draagt het afvuren van een wapen bij tot spanning of realisme tout court, integendeel. Het zijn luchtdrukgeweren die ze ergens op een vlooienmarkt hebben aangeschaft, alwaar ze wellicht nog hebben staan afdingen.

De meest schrijnende factor is nochtans puur menselijk. De acteurs zijn namelijk ontzettende randdebielen die niet eens kunnen huilen of lachen zonder een gevoel van misselijkheid over te dragen. Zelfs de koning der ongeloofwaardigheid vind dit een brug te ver. Gibson, Tiffany en de uiterst irritante deputy zijn eenvoudigweg geen acteurs. Ze zijn er zich schijnbaar van bewust dat ze middenin een prulwerk vertoeven en dat alle hoop op een toekomstige carrière in een bovengrondse productie is verloren. Ook die drie jagers en Justin konden voor mij niet vlug genoeg verorberd en gedurende een week langzaam verteerd worden. Een uitzondering wordt gemaakt voor ene Martinez, die Dr. Ortiz vertolkt. Hij probeert tenminste zijn best te doen, iets wat veel moed vraagt en respect afdwingt.

De regie is de tweede menselijke tekortkoming. Lambert lijkt vaak de controle over de camera te verliezen, wat resulteert in een serie onoverzichtelijke beelden. Als er even geen sprake is van actie of sensatie, wordt alles dan weer op een uitermate simplistische wijze in beeld gebracht. Een klein kind kon hetzelfde werk afleveren. Alleszins weinig consistent.

Het spichtige verhaal en vooral de afgrijselijke dialogen zijn geschreven door een aap die tijdens het schrijven heel dringend naar het toilet moest, maar toch eerst het scenario wou klaarhebben. Geen enkel gesprek voelt natuurlijk, ontspannen en levensecht aan. Komt die aap van Mars misschien?

Het einde is te ridicuul voor woorden. Na een compleet overbodig ‘Bitch Slap’ moment, besluiten de twee sloeries de handen in elkaar te slaan. Ze gaan de inmiddels loslopende monsters naar de grot lokken waar Ortiz een karrenvracht eieren heeft ontdekt, om deze vervolgens op te blazen. Ik kon maar niet bevatten waarom een operatie van dergelijk kaliber werd uitgevoerd door drie onnozelaars. Waar is het leger? Waarom belt niemand de politie? Enfin, natuurlijk slaagt het drietal in hun opzet, doch de twee waanzinnige vrouwen laten er goddank het leven bij. Probleem opgelost zegt Ortiz. Zijn er meerdere grotten propvol eieren? We zullen het nooit weten.

Ik heb veel informatie achter de hand gehouden, want open deuren intrappen doe je best voorzichtig en met mate. Uiteindelijk zet dit pittig juweeltje zijn onafscheidelijke reputatie om in daden en zakt het zodoende haast onvermijdelijk door het losse zand waarop het is gebouwd. Het minimum aan sterren wordt echter niet toegekend, daar de lachspieren zeer sporadisch aan hun trekken kwamen.

1,00

Ik keek eerlijk gezegd erg uit naar dit vervolg op 'Mega Shark vs. Giant Octopus'. Meerdere malen per week nam ik een kijkje op de fantastische websites die ons kosteloos juweeltjes als dit serveert. De met feces bekroonde chef is echter nog steeds 'The Asylum' - Het Asiel - , dat zonder twijfel een mooie toekomst tegemoet kruipt. Ik begin me meer en meer thuis te voelen in deze waanzinnige filmindustrie, waarin gigantische haaien al eens een akkefietje voorhebben met een voorhistorische krokodil van hetzelfde kaliber. De voorganger van dit kunstwerk heb ik inmiddels in HD binnengehaald en voor old times' sake eens opgelegd als zijnde een hors d'oeuvre. Ik vind het nog steeds een beroerde film, maar zo'n minimarathon leek me wel leuk.

Reeds vanaf de eerste seconde sprongen de tranen me al de ogen, daar er wederom op magistrale wijze een oogverblindende serie natuurbeelden van het scherm spatte. Het spannende deuntje op de achtergrond deed alle twijfel afnemen. Het avontuur was begonnen!

Een bende Engelstalige Congolezen is druk bezig met slavenarbeid, wanneer ze plots worden opgeschrikt door een luid gedaver. Ze spitsen de oortjes en maken aanstalten om de open mijn te verlaten, maar worden tegengehouden door hun blanke heer en meester. Als ze niet veel later een oorverdovend gebrul horen, maakt het geweer van de slavendrijver niet bepaald veel indruk meer en spurten ze zodoende door angst gegrepen weg. De blanke leperd staat wat te suffen en wordt even later levend verorberd door de enige echte Crocosaurus. Wat een introductie voor laatstgenoemde. De redder van onderdrukten zowaar. We zijn drie minuten bezig.

Vervolgens wordt er een niet onaanzienlijke sprong gemaakt over het aardoppervlak en maken we kennis met de onder fel rumoer aangekondigde Jaleel 'Urkel' White. Veel heeft hij nochtans niet te zeggen. Hij kraamt over het algemeen vrij veel Technobabble uit, doch maakt hier weinig positieve emoties mee los. Hij is blijkbaar een haaienexpert die via geluidsfrequenties een soort afweersysteem heeft uitgevonden, wat luttele minuten later al van pas komt. Het schip waarop hij werkzaam is wordt namelijk aangevallen door de overwinnaar van de eerste film. De reusachtige haai springt als een dolle hond over de boot, zwemt aansluitend op zijn dooie gemakje voorbij, en veert dan nogmaals in een boog over het schip. Dit bizarre ritueel gaat een tijdje door, tot het schip tot zinken is verdoemd. Enfin, Jaleel overleeft en heeft meteen ook zijn bestaansreden gevonden. Een grote hoeveelheid sushi klaarmaken. We zijn negen minuten bezig. Van spanningsopbouw is geen sprake natuurlijk. De actie wordt zonder terughoudendheid tegen onze façade geperst.

Nadien wordt alweer een personage voorgesteld. Een mengeling tussen Crocodile Dundee en een onverstaanbare clochard. Die scène is trouwens bespottelijk. Hij wandelt door de Congolese brousse en wordt plots aangevallen door een onzichtbaar wild zwijn. Tenminste, die indruk willen ze wekken door de camera laag bij de grond te houden en met een stevige vaart op de acteur af te stormen. Dit alles onder druk geknor.

Afijn, deze krokodillenkenner stelt dus de tegenpool van Jaleel voor en gauw genoeg komen de twee rakkers met elkaar in contact. Ze moeten samenwerken met een bazige trut die een speciale agente symboliseert. Dit trio staat centraal en vormt de belangrijkste spil in de strijd tegen de losgebroken supermonsters.

Over eigenaardigheden, visuele verstandsverbijsteringen en gaten in het script kan ik boeken schrijven. Ondanks het feit dat ik miljoenen lezers zou ontroeren en talloze prijzen in ontvangst zou mogen nemen, hou ik me in en heb ik hieronder een selectie gemaakt.

Wat iedereen het meeste zal verbazen is het moment waarop de bezopen Crocodile Dundee wordt opgegeten door de Crocosaurus, maar even later volledig ongedeerd wordt uitgespuwd en daarbovenop de ontzaglijke croc heeft gedrogeerd. Een uitleg zal je evenwel niet krijgen.

Het aantal zaken dat getrukeerd wordt is quasi ontelbaar. The Asylum is op een punt gekomen waarop zelfs een helikopter twijfelachtig oogt. Wat kan je nog op authenticiteit vertrouwen als zelfs legervoertuigen uit de computer komen rollen? Dit alles zou nog enigszins te pruimen zijn moest het door professionals zijn verzorgd, maar dat is het natuurlijk allerminst. De haai is er zelfs op achteruit gegaan. Een leuke 'Easter Egg' is in ieder geval een opvallend gebouw met een soort omsloten brug die over straat loopt. Deze keer ontploft het niet, maar in minstens drie andere Asylum films doet het dat wel.

Om deze opsomming af te sluiten wil ik nog even de volkomen absurde bestrijdingsplannen van het leger aanhalen. De president gaf zowaar de toestemming om de levens van miljoenen mensen op het spel te zetten door de haai en de krokodil in de baai van Panama op te sluiten en te bestoken met alles wat een beetje op een kanon leek.

Het is moeilijk, maar ergens moet je de grens trekken en de talloze andere buitenissigheden loslaten. Het is helemaal niet van belang dat die krokodil op een paar uur tijd duizenden eieren heeft gelegd, of dat de haai een duikboot als een hotdog naar binnen werkt. En daarom wil ik jullie deze details ook besparen. Bij deze.

Het acteerwerk varieert. De hoofdacteurs vallen goed mee. Allemaal wat over the top, maar dat valt al lang niet meer op. De speciale agente ging ook alleen nog in stijgende lijn van zodra ze haar jasje uitdeed. Nee, in dit soort producties zijn het vooral de nevenpersonages die massaal vanonder stenen zijn gekropen. Sommigen onder hen bezorgen je koude rillingen.

De regie is vanzelfsprekend waardeloos. De regisseur heeft (gelukkig) nog niet veel op zijn actief staan. De actie wordt heel snel te onoverzichtelijk en doet het vele werk van het SFX-team in rook opgaan. Onderbelichting, schokkende beelden, close-ups wanneer die onnodig zijn en ga zo maar door. Niet goed.

Enfin, als ik het eindresultaat wil beoordelen gaat daar allereerst een oneindige stroom gedachten aan vooraf. Ik spoel even terug in mijn stoffig geheugen en pen tegelijkertijd een ellendig lange tekst neer. Maar het helpt wel een rechtvaardig en verantwoord cijfer te geven. Al concluderend kan ik stellen dat de film niet heeft geboden wat ik verwachtte, zijnde verbetering. Alhoewel er misschien wel in bijzonder kleine mate vooruitgang zichtbaar was. Doch, uiteindelijk een fikse tegenvaller.

1,00 (0,75)

Veruit de meest opzichtige titel van The Asylum: Mega Shark vs Giant Octopus. Veel spectaculairder kan het niet klinken, of je moet er al '3D' achter plaatsen. Maar dat kan niet van de film zelf gezegd worden. Het grootste deel zit je naar compleet onzinnige dialogen te luisteren, die helemaal niets bijdragen tot wat dan ook.

De film vangt zoals vaak aan met een serie willekeurige beelden van bergtoppen. Ik heb geen idee waarom ze dit haast elke keer als eerste beelden kiezen. Afijn, het is in feite niet echt iets om over te zeuren, want beter camerawerk dan in deze eerste drie minuten ga je niet meer te zien krijgen.

De eerste scène die er echt toe doet is nochtans niet slecht te noemen. Ik vind zo'n radar van een onderzeeër altijd wel spannend ogen, zelfs al is er geen ene flikker op te zien. Volgens mij zijn dit ook de enige momenten waarop je echte haaien te zien krijgt, een unicum in dit soort producties.

Helaas beginnen ze al vroeg met door de mand te vallen. Kleine foutjes stapelen zich vlug op en wanneer die helikopter plots tegen die ijsberg vliegt, is de reeks van onophoudelijke merkwaardigheden van start gegaan. Hieronder vind je een beknopt overzicht.

De haai kan blijkbaar 300 meter hoog springen en in zijn vlucht een vliegtuig meesleuren, zijn tandscherf lijkt wel uit karton gesneden en hij heeft controle over de radars, daar hij zomaar kan verdwijnen wanneer het hem het beste schikt. Daarnaast zwemt hij even snel de hele wereld rond als Usain Bolt de 100 meter loopt, maar kan hij als het puntje bij paaltje komt, de relatief slome onderzeeër niet inhalen. De inktvis of beter 'octopus' op zijn beurt, verliest een tentakel, maar groeit er op nog geen vijf minuten tijd een nieuwe aan. Die digitale natuur haalt me daar toch een paar gekke fratsen uit.

Het is aan de wetenschappers om een oplossing te bedenken voor de plotse uitbraak van deze supermonsters. Hierop volgt een scène die werkelijk huiveringwekkend is. Alle clichés op een hoop gesmeten. Potjes en buisjes met groene, blauwe en rode vloeistof worden met elkaar vermengd en er wordt door een microscoop getuurd, om even later zichtbaar teleurgesteld nee te knikken. Nou, dat is wat je als kijker ook aan het doen bent. Je schudt je hoofd als het ware uit de kom. Hoe is het mogelijk.

Op de meest kritische momenten, wanneer de nood zijn maximum heeft bereikt, gaan onze drie vrienden wat op de dijk wandelen, met een schilderachtige zonsondergang op de achtergrond. In plaats van maatregelen te treffen vinden ze de tijd om gewoon wat te staan suffen. De soldaten die voor de legerbasis bivakkeren vond ik ook wel wat idioot overkomen. Later tref je zelfs één van dezelfde soldaten in Japan aan. Het tekort aan bereidwillige acteurs liet zich opmerken. Sommige beelden, zoals toevallig ook rondwandelende militairen, worden twee keer gebruikt. De makers waren te lui om even een ander shot op te nemen. Kortom, ik kan blijven doorgaan tot ik het nirwana heb bereikt.

De SFX zijn bespottelijk, de regie is om van achterover te vallen en de muziek doet pijn aan de oren. Niets is origineel of spitsvondig. Niets wijkt af van de maatstaf, opgelegd door de vele blockbusters. En het is nu meer dan ooit tevoren dat ik me er aan stoorde.

Het acteerwerk is droevig. Emma en die Japanner worden uiteindelijk verliefd op elkaar. (Tja) Maar de liefde spat niet bepaald van het scherm. Ze kunnen gewoon niet acteren. Iedereen spuwt zijn tekst uit en wil er voor de rest zo weinig mogelijk mee te maken hebben. Je kan het ze niet kwalijk nemen.

Enfin, er wordt te veel geluld over feromonen en andere ongein. In plaats van het publiek te geven wat het wilt, namelijk fabelachtige, doch louche gevechten tussen een prehistorische haai en een achtarmig beest, besluiten ze ons dood te vervelen met clichématige, ongerijmde bullshit. Érg jammer, want de schaarse momenten waarop beide gedrochten in beeld waren kwamen wel amusant over. Voor één keer dat er gescoord kan worden met slechtheid, laten ze die kans onbenut.

0,50

Megafault, alweer een erg opzichtige titel uit het Asylum/Syfy koninkrijk. 'Fault' staat hier voor breuk, dus kan je direct al afleiden dat het weer een rampenfilm betreft. Ik was verbaasd toen ik de naam Brittany Murphy zag staan tussen de rest van de B-cast. Ik meen me te herinneren dat ze ooit nog in Sin City heeft meegespeeld, een niet onaardige vermelding op haar palmares. Ze heeft geluk gehad dat dit niet de laatste film was uit haar korte leven, aangezien hierna nog 'The Expendables' zou moeten volgen. Hopelijk wordt dat een succes, want met dit prul je carrière moeten afsluiten, ik wens het niemand toe.

De plot is echt te dwaas voor woorden. Plotseling begint op een willekeurige plek de aarde open te scheuren, hetgeen al vlug ontaard in een lang uitgerekte sliert wegzakkende aarde, dat zich een weg baant doorheen de USA. Het is aan een aardbevingskundige en een of andere mijnwerker om de wereld te behoeden voor zijn ondergang. Ach, ik was al blij dat er deze keer geen meteorieten mee gemoeid waren.

De beslissingen die genomen worden zijn absurd en totaal ongeloofwaardig. Ineens komt alle last op de schouders van de mijnwerker te liggen. Hij had namelijk het idee om de scheur op te vangen door een enorm gat in de aarde te blazen. Oorspronkelijk was dit een taak die weggelegd was voor de Grand Canyon, maar de scheur had zo zijn eigen ideetjes, en wijzigde aldus zijn koers. Ik kan maar niet bevatten dat iedereen vertrouwen stelt in dat gekke idee van de mijnwerker.

En uiteraard zijn er zaken die de wenkbrauwen ophijsen en de ogen wijd doen opensperren. Zo is daar de ontzettend amateuristische SFX, die zich vooral beperkt tot het pixelgewijs weergegeven van lappen instortende grond. Volgens mij is al het budget uitgegaan naar het in huis halen van Murphy. Daarnaast viel op dat zowat elk instortend gebouw later zal hergebruikt worden in de film 'The 7 Adventures of Sinbad'.

Verder wordt er al eens een toilet opgeblazen om iemands aandacht af te leiden, duiken er overal ontploffingen op vanuit het niets, wordt er geprobeerd de scheur tegen te houden met een gigantische ijsstraal vanuit de ruimte en vatten mensen op belachelijke wijze spontaan vuur. Wat ook opviel waren de spuuglelijke witte titels die om de haverklap de film stoorden. Deze bevatten de locatie en het tijdstip, maar doen in feite meer kwaad dan goed.

Enfin, allesbehalve een goede Asylumfilm. Het enige waarmee eventueel gelachen zou kunnen worden zijn die malle aardverschuivingen, maar zelfs dat bleek uiteindelijk ijdele hoop. En Murphy die zich half schor schreeuwt zal daar weinig aan kunnen verhelpen. Een paar weken na de 'première' zou ze trouwens dood aangetroffen worden.

0,50

Schitterend epos.

Fascinerende verhaallijn.

Door te focussen op de minder voor de hand liggende dingen en meer naar het onverwachte, de donkere hoeken van het verhaal uit te wijken, blijft deze film boeien tot de laatste seconde.

Een film waar je on-mogelijk 0,5* aan kunt geven, no disrespect.

Vooral het einde geeft de hele bedoeling van deze film weer en rechtvaardigt de lange speelduur.

The Best Of Youth.

4,5*

Wat een enorm intelligente film. Een puzzel waarmee je langer dan 113 minuten bezig bent om hem op te lossen.

Het is allemaal gebaseerd op één zin: 'Don't believe his lies'
Hoe kan hij zich vastklampen aan dat zinnetje terwijl hij zelf zei dat hij alleen op de feiten rekent? Is dat zinnetje dan geen eigen interpretatie?
Het is nog een graad erger dan Fight Club of The Others, Memento misleid je, zonder dat je het tegendeel kan aantonen.

Alles, maar dan ook alles aan deze film is minstens uitstekend. Soundtrack, structuur, regie, acteerpresaties, een dosis humor/entertainment..

4* + plaats in m'n top 20

Hoeveel films gaat The Asylum nog produceren waarbij het gevaar uit de ruimte komt?

Het verhaal gaat vliegensvlug van start. In de eerste vijf minuten komen we te weten dat er een meteoriet op weg is naar de aarde en dat er wordt beslist ze op te blazen door een tiental raketten. Dit heeft echter een heel ander resultaat en heeft tot gevolg dat de meteoriet zich opsplitst in duizenden kleine stukjes, zonder echter helemaal uiteen te brokkelen.

Genoeg stof voor een verhaaltje waarbij iedereen constant in het rond moet rennen. Je zou verwachten dat je vanaf dan anderhalf uur naar iets als ‘2012: Supernova’ moet kijken, wat ook deels het geval is, maar toch is er een heel andere wending aan gegeven. Het is namelijk zo dat de kleine meteoren het water hebben vergiftigd, en nu talloze mensen ziek zijn geworden. Toevallig behoort daartoe ook de dochter van David, het hoofdpersonage dat veel wegheeft van Mel Gibson als ‘The Road Warrior’. De dochter en zijn vrouw worden voor zijn neus weggenomen om in quarantaine geplaatst te worden. De zoektocht naar zijn plots verdwenen familie kan beginnen.

Op zijn weg belandt hij in allerhande situaties, waarbij steeds zijn leven of dat van iemand anders op het spel staat. Maar hoe hard er ook wordt geprobeerd om spanning en sensatie op het beeld te toveren, veel impact heeft het niet. Dit soort films zal daar nooit in slagen, mede dankzij hun reputatie, alsook de steeds wederkerende bevestiging van die reputatie. Ongeloofwaardigheid viert hier hoogtij.

Zo stuit hij al vlug op een vrouw die druk bezig is dood te gaan. Het vreemde is dat de aanleiding hiertoe het drinken van een beker Pepsi is. Ik ga akkoord met het feit dat er water in Pepsi te vinden is, maar hoe is dat vergiftigde water zo snel in omloop gekomen? Enfin, Mel besluit de vrouw (Lynn) mee te nemen naar Vegas, alwaar zijn vrouw en kind in quarantaine zitten. Hij heeft een tegengif in bezit dat de ziekteverschijnselen moet afzwakken, of zoiets. Nadat Lynn bijkomt, stelt ze zich weinig of geen vragen en gaat zomaar akkoord met alles wat Mel zegt en doet. Ze zal de hele film achter hem aan blijven lopen, nooit zelf contact opnemen met haar eigen familie, en dit volhouden tot ze sterft. Een heel bizar personage.

Het is belachelijk dat de meteorieten steeds weer vlak voor hun voeten neerkomen, of dat er altijd een gebouw ontploft vlak achter hen. Het geluk zit hun echt niet mee. Daarnaast zal er ook wel een grijns op je smoel verschijnen bij het knieval moment, de vele lelijk getrukeerde ontploffingen, Mel die niets van EHBO kent, het meisje in de kerk dat overleeft dankzij het luide bidden van de zwarte vrouw en Lynn die altijd perfect opgemaakt blijft, zelfs na dagenlang in het stof rondgeslenterd te hebben.

Waarom komen sommige meteorieten dagen eerder aan dan andere? Waarom wordt er geen actie ondernomen tegen de grote, overblijvende meteoriet, die met gemak al het leven op aarde kan verwoesten? Waarom laten de twee ambulanciers zomaar een man in nood achter? Waarom is er zoveel heisa rondom de evacuatie van relatief kleine groepjes mensen? Waarom bevindt dat laatste evacuatiecentrum zich op een berg, bijna onbereikbaar voor iedereen?

Het acteerwerk stelt weinig voor. Sommige scènes waarbij er normaal gezien een traantje verwacht wordt, komen uiteindelijk niet voor. Enkel en alleen omdat de acteurs er niet toe in staat zijn. Het enige waar ze goed in zijn is rennen en water drinken, wat hun capaciteiten ongeveer op gelijke hoogte stelt met een kameel. Alhoewel, kunnen kamelen huilen?

Het camerawerk is slordig. Probeer maar eens iets op te maken uit de beelden tijdens de Quad scène. Je zou denken dat de regisseur zelf op een quad zat, zo schudden dat de camera deed. De muziek valt daarentegen goed mee. Veel variatie en gewoon leuke deuntjes.

Uiteindelijk een erg matige rampenfilm. Het gebrek aan logica, de overdaad aan nonsens en vooral het feit dat dit alles dan ook nog eens weinig entertainend is doet me finaal de das om. Laten we hopen dat er de komende tijd niets meer uit de ruimte valt.

1,50 (1,25)

Niet slecht.

Vlotte vertelstijl, weinig of geen inzakkingen ondanks de lange speelduur en overtuigende personages. Clooney is nu eenmaal een persoon die weinig verkeerd kan doen. Het is een geroutineerd acteur die zijn vak verstaat en dat hier voor de honderdste keer laat blijken. Min of meer hetzelfde geldt voor Wilkinson. Voorts een verteerbaar en aanvaardbaar verhaaltje, dat twee uur lang niet gaat tegensteken, maar je ook niet van de stoel doet vallen. Intrigerend tot op bepaalde hoogte, waarna het langzaam aan zijn afdaling begint.

3,00 (3,25)

Treffend verhaal dat uitstekend wordt omgezet naar film.

De eerste helft deed me nochtans eerlijk gezegd weinig.
Het hele gedoe met die advocaat, de ontsnapping, het is allemaal wat matig en weinig boeiend. Ook vond ik dat de personages nog niet echt overtuigen. Ze hebben wat tijd nodig om aanvaard te worden door het publiek. Maar het vormt wel een mooie opzet naar het tweede deel.

Vanaf het moment dat Billy Rifke aanvalt en uiteindelijk hiervoor in 'Sectie 13' belandt toont deze prent zijn ware kracht.
Het is tergend om iemand zo in zijn ondergang te zien lopen, zonder dat hij er zelf iets aan kan verhelpen.
De scène waarin hij zijn vriendin Susan ontmoet is wat mij betreft ook de sterkste van de hele film.

Het einde kan op z'n minst vreemd genoemd worden. Hoe hij zomaar trillend kan buitenwandelen met het kostuum van die cipier zonder ook maar de minste bedenkingen bij de andere bewaker op te wekken, het is me een raadsel. Ben tevens benieuwd hoeveel er van waar is.

Overigens hebben ze er goed aan gedaan zijn thuiskomst door wat zwart-wit foto's te illustreren, in plaats van nog eens een uitgebreid deel hieraan te besteden.

Beste acteur is zonder twijfel John Hurt (Max) die me echt bijna van m'n stoel heeft geblazen. Heerlijk om hem hier aan het werk te zien.

Ook niet slecht waren de mooie plaatjes van istanboel in het begin en de muziek die doorheen de film gespeeld wordt.

Een 3,75/5, noodgedwongen afgerond naar onder.

Het is middernacht in Woody's hersenpan, en laat dat nu net het geschikte tijdstip zijn om een film te maken. Talrijke kleurrijke, veelzijdige, markante en fascinerende figuren openen wormen vol gaten en laten een typische welgestelde Amerikaan toe in hun wereld. Het contrast tussen beide partijen is wellicht wat het geheel zo aantrekkelijk maakt. Wilson biedt een schitterend tegenwicht voor de zware, maar formidabele personages zoals Hemingway en Dalí, evenals voor de lichtere, meer subtiele Adriana. Toch heb ik het gevoel dat er nog steeds een heleboel scènes kunnen wegvallen, vooral deze die Rachel McAdams aangaan. 'Midnight in Paris' zou bijgevolg een fenomenale kortfilm kunnen zijn.

3,00 (3,25)

Oh boy, weer zo'n film die je tot waanzin drijft. Ik had gehoopt nooit meer in aanraking te komen met producties van dit allooi. De woorden die nodig zijn om dergelijke bocht te omschrijven moeten nog uitgevonden worden. En dat maakt me boos. Deze onbekwaamheid vloeit voort vanuit een onvoorstelbare ergernis die tijdens het kijken alsmaar groeit. Enkel 'I Am Virgin' en 'Sex Pot' doen slechter dan deze 'MILF', en geloof me, dat wil heel wat zeggen.

Alleen 'The Asylum' kan een film reeds volledig verknallen in de eerste minuut. Er werd namelijk al meteen een uitermate goedkope en Oost-Europees ogende serie beelden in je snufferd gewreven. Doch opgelet, hierna ga je met heimwee terugblikken op die eerste prachtige zestig seconden, want vanaf dat punt wordt een triest verval ingezet, waardoor de geringe waarde exponentieel afneemt.

De humor is ontzettend achterhaald, en verliest tevens kracht door de incompetentie van de acteurs. 99% herbergt seksgerelateerde ongein, en brengt dit op een uiterst gebrekkige manier tot uiting. Het is allesbehalve subtiel, charmant of simpelweg grappig te noemen. Het gevoel voor humor dat je hiervoor nodig hebt is enkel besteed aan mensen met zware psychische problemen. Dit wordt, zoals eerder gezegd, grotendeels veroorzaakt door de cast die op dit vlak compleet tekortschiet.

Het acteerwerk is derhalve beschamend. Vooral Anthony en diens vader speelden als seniele bavianen. Iedereen schuifelt zo stijf als een plank de set op, spuwt vervolgens zijn tekst richting medespelers en gaat uiteindelijk een forse slok whisky achterover slaan. Enfin, dat laatste is betwistbaar. De dialogen zijn zielloos en hebben een ernstig tekort aan vlotheid en naturel. Gewoon niet prettig om naar te luisteren.

De regie is zonder twijfel overgelaten aan een twaalfjarige dakloze, die met een baan als regisseur iets meer kreeg dan het verwachte bekertje wisselgeld. Wederom getuigend van weinig professionaliteit. Met name zeer hatelijk wanneer er constant sterk wordt ingezoomd tijdens een gesprek.

Verder kan je je verwachten aan relatief veel bloot, geleverd door de meest lelijke pornoactrices, dwaze cutscenes met dito muziek, emotionele momenten die vierkant falen en een voorspelbare en volstrekt oninteressante gang van zaken.

Dit monstrum is het bewijs dat God niet bestaat. Hij zou dit in geen geval op de mensheid loslaten. Nog liever drie tsunami's en vier giftige modderstromen, maar bespaar ons van dit leed. Mogen de makers een oneervolle dood sterven.

0,50 (0,00)

Deze Coen kent een paar leuke momenten. Ik denk aan de scènes in het bos (De laatste wandeling van Leo en Tom was geweldig, jammer dat hij niet in één shot is opgenomen), de mislukte moordpoging op Leo en hoe hij met een Thompson 100 kogels afvuurt op een wagen en zijn belagers. (Coen-humor?)

Ondanks het feit dat er af en toe een mooi staaltje regie aan te pas kwam, miste ik toch de persoonlijke toets die eigen is aan de broertjes. Er zitten hier en daar wat cryptische raadsels in verwerkt, (de droom) maar over het algemeen blijft dit een doodgewoon gangsterfilmpje.

Ik moet er wel bijzeggen dat dit het vroegste Coen-product is dat ik te zien krijg. Het toevoegen van 'karakter' aan een film is misschien iets dat pas later is gekomen.

Aan de muziek heb ik me echt doodgeërgerd, veel te melig en te..banaal.

Wel goed waren de acteerprestaties. Er werden maffiosi neergezet op een overtuigende manier en nergens werd de film ongeloofwaardig door toedoen van een slecht acteur.

Helaas waren 115 minuten veel te veel van het goede en verloor ik al gauw mijn aandacht. Maar iets zegt me dat, zelfs als de film maar anderhalf uur duurde, het me nog niet zou aanspreken.

Ik wou zo graag iets alternatief zien. Een parodie op misdaad/gangsterfilms, met niveau.

Spijtig.

Ik heb er heel lang mee gewacht deze film opnieuw te bekijken. Ik kan me namelijk herinneren dat het laatste half uur indertijd een vrij grote impact op me had. Als 14-jarige knul ben ik met een smoel vol tranen uit de bioscoop gewandeld. Bijna zes jaar later kan ik nog altijd begrijpen waarom.

Ontzettend goed uitgediepte karakters. Vooral de combinatie Freeman - Eastwood laat zijn waarde nog maar eens blijken. Maar ook Swank wurmt zich op geslaagde manier tussen beide grootheden. Genieten geblazen.

Mooie opbouw die ervoor zorgt dat het inmiddels vermaarde laatste half uur echt hard aankomt. Het verhaal mag dan wel niet zo origineel zijn, het vind toch zijn grootste kracht in zijn absolute simpliciteit. Een aantal personages zoals Danger konden wel geschrapt worden, maar blijven nog net voldoende op de achtergrond.

Voor de rest een erg ongecompliceerde film dus. Vooral visueel en auditief, en dat zonder negatieve bijklank. Integendeel. De typische voorleesstem van Freeman sprak me voor een keer wél eens aan, hetgeen het laatste is dat de film nodig heeft om helemaal af te zijn.

Eastwood heeft het maximum gehaald uit op het eerste zicht Boksfilm #XX, en het resultaat mag er wezen.

4,00

Sergio Leone presents..and directs?

Een aardige western/komedie. Het zou weliswaar een veel serieuzere film zijn geweest, ware het niet dat er om de zoveel tijd een belachelijk en uiterst vervelend blokfluitdeuntje werd afgespeeld. De algemene soundtrack is ook heel repetitief en omvat in feite slechts drie opmerkelijke liedjes. Twee daarvan vallen in de smaak, het ander dus absoluut niet. Ik ben alleszins beter gewoon van Ennio Morricone.

Verder is het verhaaltje weinig boeiend en zijn het vooral de quasi op zichzelf staande scènes die me hebben doen likkebaarden. Teveel om op te noemen, doch hetgeen me het meest bijblijft is het tafereel op het indianenkerkhof. Maar vergeet zeker het prachtige einde niet, en dan heb ik het over de confrontatie met The Wild Bunch.

Moest er iets minder Mr. Bean-achtige humor in verwerkt zijn, en wat meer aandacht geschonken zijn aan de eigenlijke ernst van de situatie, dan had deze film waarschijnlijk hoger gescoord.

3,50

Fantastisch uitgangspunt, twee meer dan behoorlijke acteurs en het consistente, desolate sfeertje vormen de stuwende kracht achter deze film. Meer is er in feite niet nodig om een minimalistisch verhaal als dit tot een goed einde te brengen. In mijn geval niet altijd even boeiend helaas, mede te wijten aan een aantal oninteressante inzakkingen her en der.

Goed.

3,00 (3,25)