Meningen

Een verhaaltje dat niets voorstelt moet niet met serieuze of bewogen zaken komen aandraven. In feite maakt het evenwel niet uit welke richtingen worden uitgeslagen, want de kern van de affaire laat sowieso niet toe enige vorm van interesse op te wekken. Twee vrolijke vrienden bij de politie komen tegenover een slechterik met een Europees accent te staan. Kiep er nog wat wraakgevoelens en een uiterst irritant vrouwmens bij et voilà, je hebt actiefilm nummer zoveel. Ook Lawrence en zijn baas lokken alleen maar ergernis uit. Veel anders kan je simpelweg niet teweegbrengen als je de godganse tijd staat te roepen. De weinige actie wordt tevens niet consequent in beeld gebracht, al bracht het spectaculaire, haast absurde einde daar in kleine mate verandering in. Binnen het genre kan je nochtans meer buitmaken. Een goede cast is alleszins het halve werk.

2,50

Geen slechte film, met een Cage die goed werkt als eenzame steunpilaar. Simpel verhaaltje verder, waarin een aantal leuke vondsten zijn verwerkt. Heerlijk bijvoorbeeld hoe de slechte luitenant plots al dat positief nieuws te horen krijgt op het bureau en hoe hij ondanks zijn semi-verdorven karakter toch van zoveel goedheid en een happy end kan genieten. Hoogtepunten zijn ook voor mij de scènes waarin leguanen en dansende zielen voorkomen. Smakelijk absurd.

3,00 (3,25)

'Ballistica' is een film waar ik al geruime tijd naar uitkeek. Vooral omdat Paul Logan er zijn opwachting in maakte. Hij is absoluut geen goede acteur, en wellicht niet de minst pretentieuze, doch komt hij in mijn ogen over als een sympathieke kerel die zich zonder franje in de actie smijt. Dit maakt van hem meteen mijn favoriete hedendaagse B-acteur. Ergens wel jammer dat hij dit milieu moeilijk zal kunnen ontsnappen, of hij moet veel geluk en een waslijst aan contacten hebben.

Enfin, genoeg over Logan. Het verbaasde me allereerst niet de naam 'The Asylum' in beeld te zien bij de openingstitels. In plaats daarvan wordt dit smaakloos vehikel geproduceerd door 'Hollywood Wizard', waar slechts een handvol personen al van gehoord zal hebben. Deze entrepreneurs zijn er pas na een paar jaar in geslaagd een film op de markt te brengen die meer dan twee man en een paardenkop gezien zal hebben. Tientallen voorgangers zullen helaas voor eeuwig in de catacomben van cinemaland verblijven. 'Ballistica' sprong me enkel in het oog omdat hij op de website van 'The Asylum' werd aangekondigd, en dat daar bovenop de uitverkoren acteur van laatstgenoemd productiehuis zijn spieren uitstalde.

Tijd om even soepel over te schakelen naar het verhaal. Het zou namelijk zonde zijn om dit uit het oog te verliezen. Wel, het mag duidelijk gesteld worden dat dit een uiterst zwakke film is. Het script zit ontzettend simpel ineen en barst net niet open door een overvloed aan clichés en rariteiten. Een zesjarige snotneus is in staat een ingewikkelder en interessanter plot te ontwikkelen. Iedereen die een klein beetje kennis heeft van de typische actiethrillers die Hollywood ons regelmatig voorschotelt, zal beseffen dat 'Ballistica' niet meer dan een slap aftreksel is van dergelijke voorbeelden. De scenarioschrijver is allesbehalve goed in afkijken en heeft zichzelf grondig overschat.

Gelukkig vond ikzelf het verhaal van weinig belang, aangezien andere zaken gauw de aandacht afleidden. Zo zijn er de immer subtiele buitenissigheden die alles waarmaken, behalve het hoofd der geloofwaardigheid boven water houden. Gaten in het script, twijfelachtige regie en het incidenteel gebruik van repetitieve achtergronden of amateuristische settings in het algemeen.

Aangevangen wordt er met de dropping van een 'wapen' dat eigenlijk een man moet voorstellen. Paul Logan is Damian, een speciaal geval dat bij de CIA werkt en een paar dozijn slechteriken in een handomdraai kan neerleggen. Hij beschikt namelijk over een bijzondere gave: ballistiek. Nu, in wezen stelt dat niet veel meer voor dan het uitvoeren van een paar belachelijke danspasjes terwijl je een stel pistolen vasthoudt. Vandaar Damian's bijnaam bij het bevriende indianenstam, "Dances with Weapons".

Het vliegtuig waaruit het wapen springt wordt opgemerkt op een Russische radar, en wordt derhalve snel aangemaand rechtsomkeer te maken, of anders. Ze hebben goddank wel nog de tijd om Damian te droppen, die handig de radars kan ontwijken. Ik kan eigenlijk al meteen overgaan naar de hoofdzaak van het hele gebeuren. Een bom is ontwikkeld door een terreurorganisatie en er moet hoe dan ook verhinderd worden dat deze ontploft. Boeiend.

Ik moet zeggen dat het begin me aardig verraste. Ondanks het feit dat Damian allesbehalve een professionele gebruiker van stealth is, en er zomaar een auto voor de deur van de zwaarbewaakte Russische basis kan stoppen lijkt dit allerminst op een flop te gaan uitdraaien. Edoch, al vlug wordt de realiteit hardhandig in je totnogtoe neutrale smoel gestouwd. Hierna naar aloude gewoonte een beperkte lijst van onderbouwing.

Hoe is het mogelijk dat het lot van zo'n krachtige bom met een radius van 10 mijl wordt overgelaten aan een groepje van vier mensen, waarvan één een voormalig werkneemster van de vijand is? Waarom moet deze laatste, laten we ze voor alle comfort 'de blondine' noemen, meehelpen met Damian en samen met hem haar leven op het spel zetten? Ze is een totale beginneling en heeft niets van opleiding genoten! Enfin, buiten een halve namiddag stoeien in Damian's hof.

Verder heb ik een tijdlang scheel gekeken toen een Chinese bad-babe een granaat bij onze twee hoofdacteurs naar binnen wierp, zonder daarna de deur van de kamer op slot te doen. Het vervolg hierop is stuitend, wanneer Damian vliegensvlug opveert, de granaat oppakt en de kamer uitslingerde. Einde verhaal voor ons aller sexy Chintokje. Geen gram hersenen zat er in haar hoofd.

Vreemd hoe talloze personen afgeknald worden zonder schotwonden te vertonen. Kom op jongens, het zijn overduidelijk maar losse flodders! Opstaan! Plots wordt een voltallig SWAT-team weggemaaid zonder dat één iemand overleefd. Bizar, als je in de veronderstelling leeft dat die mannen kogelvrije vesten dragen. Misschien in alle haast vergeten aan te trekken?

Waar ik me het meest mee amuseerde was de dolle autoachtervolging. Vooral als je let op de achtergrond. Dezelfde muur of hetzelfde gebouw komt om de haverklap in beeld en geeft aldus de indruk dat er in toertjes werd gereden. Hetgeen hoogst onwaarschijnlijk klinkt, daar er zelden een bocht wordt genomen. De uitleg hiervoor is dat ze allicht slechts over 100 meter asfalt beschikten om de hele scène op te nemen.

Maar we zouden het belangrijkste en meest besproken moment nog vergeten. Het gevecht tussen Damian en Dragomir, het brein achter de gein. Deze stoute kerel beschikte ook over de dodelijke kunst der ballistiek en was klaar voor een gevecht op leven en dood. Wat volgt is een resem schoten en bewegingen van ongezien idioterie. De beide heren rennen naar elkaar toe, druk vurend en ontwijkend. Geen enkele kogel treft doel en aldus ontaard het terstond in een handgemeen. Laat me even opmerken dat de gevechten in dit meesterwerk eveneens belabberd zijn, zoals elk ander aspect.

De actiemomenten zijn evenwel de beste, daar ze zeer zelden voorkomen. De makers schrikken er niet van terug om een kwartier lang rond de pot te draaien en een vloedgolf aan overbodig en oninteressant gelul jouw richting in te sturen. Beetje overdreven dat er al na een dik halfuur begonnen werd met slabakken. Maar ook over de hele tijdspanne blijkt actie schaars, terwijl flauwekul als woekerplant fungeert.

Hierbij sluit ik het hoofdstuk verhaal af, daar meer woorden niet vuil dienen gemaakt te worden. Tussendoor is het tijd voor een kleine positieve noot. De soundtrack vond ik immers op bepaalde momenten erg aanstekelijk. Goede, strakke deuntjes die eens wat anders brengen dan de typische viool of opzwepende slijkmelodieën. Of deze muziek adequaat was en dus enige samenhang vertoonde met de beelden is echter een andere zaak.

De regie is een geval apart. Toen ik de naam Gary Jones opzocht was ik zeer verbaasd dat er geen foto van een chimpansee of een andere primaat opdook. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit door een mens is gefilmd. Jones staat aldoor op 1 meter van de feiten, en houdt de camera constant in zijn trillende poten. Een statief leek hem blijkbaar een overbodige luxe. Af en toe lijkt het alsof de zaken op een krakkemikkige rivierboot zijn gefilmd. Het beeld schokt dat het geen naam heeft. Maar dat is nog niet genoeg voor Dhr. Jones. Hij waagt zich zowaar nog aan een koppel close-ups, waar weliswaar enkel een oog en een oor op te herkennen valt. Dit is een grote, zoniet de grootste boosdoener. Mits goede regie zou deze film exponentieel in niveau stijgen (wat in werkelijkheid niet veel verschil zal uitmaken).

Tot zover deze terugblik op 'Ballistica'. In conclusie kan ik stellen dat er meer in zat, maar alleszins niet véél meer. Zelfs met een menselijke regisseur zou dit product nog altijd ruiken naar B-afval. Spijtig voor Logan, maar ik blijf fan.

1,00 (1,25)

Leuke en spannende film over de stinkende, corrupte lucht die de bobby's en hogere pietjes

uitadem(d)en. Zeker één van de beter vertelde bankovervallen, met een interessante nasleep. Inlevingsvermogen komt als vanzelfsprekend tevoorschijn en groeit naarmate het verhaal vordert, wat wellicht te maken heeft met de authenticiteit. Statham acteert als vanouds en wordt eigenlijk stilaan een soort verbeterde Steven Seagal. Automatische piloot ingeschakeld, maar het blijft een prettige smoel om een kleine twee uur op te koekeloeren.

Een knaller in zijn genre.

3,50

Slechte film die er niet in slaagt een interessant en uitgewerkt verhaal voor te leggen, ondanks de twee troeven van Pamela Anderson.

Het acteerwerk is enorm kwakkelig. Anderson is kennelijk niet bang van het begrip overacting, want ongeveer alles wat ze zegt en doet moet spectaculair overkomen. Elke zin die uit haar mond komt rollen lijkt een oneliner voor te stellen. Samen met een batman-achtige intonatie lult ze zich doorheen de prent. Ze stelt hier in werkelijk echter niet veel meer voor dan een overschatte sexbom die het ene uitdagende pakje na het andere aantrekt.

De rest loopt er bij alsof ze uit karton gesneden zijn. Het lukt hen bij lange niet hun personages wat meer diepgang te geven. Vooral die blinde man, die sommige obstakels wel erg makkelijk weet te omzeilen, komt helemaal niet passend over.

Het verhaal is een mengeling tussen een Terminator en Casablanca. Erg jammer dat ik hier twee goede titels voor moet gebruiken, want wat ze hier bedacht hebben komt nog niet eens tot aan de enkels van deze meesterwerken.

De toekomst is hier namelijk totaal niet afdoende vorm gegeven. Veel meer dan de nachtclub en wat brandende vuilnisbakken krijg je niet te zien. Moet dit dan het beruchte 'Steel Harbor' voorstellen? Povertjes en weinig creatief.

Alles komt ook zo ontzettend traag op gang. Het duurt bijna een vol uur voordat Barb de vrouwelijke professor ontmoet en die hele affaire rondom de contactlenzen van start gaat. Alles wat binnen het eerste uur aangehaald wordt is irrelevant en absoluut niet boeiend.

En waar is in hemelsnaam de humor te vinden? Zelfs geen enkele poging hiertoe werd gewaagd. Zo wordt het op den duur wel erg vervelend. Een film als deze die zichzelf serieus neemt zorgt op die manier zelf voor de doodsteek.

De hele rotzooi is tevens ontzettend eentonig weergegeven. Van de heel lelijke intro tot aan het vergezochte eindgevecht. De regisseur slaagt er op geen enkel moment in iets op een mooie of aparte manier in beeld te brengen. Het gebrek aan fantasie en animo is opmerkelijk.

Barb Wire valt vanaf de eerste minuut al door de mand en zakt steeds dieper en dieper weg. Het is onbegrijpelijk hoe de makers dit prul op de markt konden brengen. Misschien de volgende keer toch beter eerst een oogscan laten uitvoeren.

Terechte flop.

Een pornofilm zonder porno, voor én door 15-jarige schoolverlaters.

Er hangt een beha en een onderbroek aan de eerste ‘title card’, wat al direct laat uitschijnen dat diepzinnige, ietwat filosofisch getinte gesprekken en veelomvattende avonturen geen deel uitmaken van deze Asylumiaanse drab. Niet dat een doofstomme kalkoen iets anders durfde wichelen natuurlijk. De kwapoetsen van eerder genoemd productiehuis vormen een soort zelfstandig en onbelemmerd groepje terroristen, daar het niveau van het gelijkaardige en even walgelijke ‘Sex Pot’ hier niet overschreden wordt. Ik verwacht in de toekomst dan ook vele stagiairs van The Asylum die zich met veel spirit - en een rugzak vol dynamiet - in Hollywoodstudio's boren.

De intro getuigt reeds van dusdanig veel incompetentie, dat alle hoop snel de beerput in wordt gekieperd en je met een schriel stemmetje om hulp probeert te roepen. Niemand heeft er evenwel oren naar, want elk levend wezen in een straal van, zeggen we, een zeemijl rond deze film, valt zonder boe of ba morsdood op het aardoppervlak. Begrafenisondernemers schijnen op grote schaal in dit soort misselijkmakende films te grossieren. Allerlei kunstwerken en irrelevante flash-forwards worden met dwaze kleurenfilters behandeld en bevuilen gedurende een veel te lange minuut zonder veel overtuiging je beeldscherm. Geen bergtoppen deze keer. Helaas.

Wat volgt is dus een typische pornofilm, maar dan zonder porno. Het decor, de dialogen, het acteerwerk en het geluid kunnen gewoonweg niet tot een andere conclusie leiden. Het uitgemergelde verhaal speelt zich af in één en hetzelfde huis, dat weliswaar enkele kamers telt, maar niet genoeg om de volledige tachtig minuten gefascineerd het scherm aan te gapen. De interactie tussen personages is ongelooflijk geforceerd en zal zelfs de aller-slechtste soapacteur ter wereld theatraal op de knieën doen vallen. De microfoon is meer dan waarschijnlijk ergens in een gracht gesukkeld, want elke klank laat een holle echo achter.

Gelukkig voor sommigen krijgen de drie meisjes, die hun dertigste…... euhm achttiende verjaardag vieren, al snel genoeg van hun beklemmende topjes en jurken. Het aantal keer dat ze vervolgens de kleren in de hoek zwieren en met veel trots hun voorkant etaleren, is niet op de handen van één vinger te tellen. Google legt niettemin betere resultaten op tafel.

De ‘prent’ is ontzettend sfeerloos. Inlevingsvermogen is een term die in feite nooit met deze puinhoop geassocieerd mag worden. Er werd wel gepoogd het absolute vacuüm op te vullen door onophoudelijk muziek op de achtergrond te spelen, doch dit deed uiteindelijk meer kwaad dan goed. Het betreft veelal ongemakkelijke liftmuziek, die je na een minuut al moe bent. Je zou kunnen stellen dat ik een dikke tachtig minuten tegen mijn wil vastzat in een lift. Goddank dat het geen vrijdagavond was.

Mijn vijfde, dik verdiende nul.

0,50 (0,00)

Vreemde film die, als je goed kijkt, vol met suggestieve details zit.

Zaken die in het eerste uur voorkomen lijken op zich niet belangrijk, maar naarmate de film het einde nadert, komt hun betekenis bovendrijven.

Deze film dien je louter en alleen op zijn verhaal te beoordelen.

Natuurlijk, de manier waarop het hotel in beeld wordt gebracht en de typecasting zijn fantastisch, maar ook gewoon niet meer of minder dan noodzakelijk.

Toch vond ik me niet echt aangetrokken. Ik heb van deze film iets gemaakt dat me niet amuseert..

Ik geloof derhalve niet dat er één uniforme oplossing bestaat voor deze puzzel.

Het is niet wat het is, en dat geldt voor iedereen.

3,5*

Matige Vleermuisman.

Nochtans zijn alle gadgets en geheime schuilplaatsen wel present. Enkel de uitwerking van het verhaal kon veel beter. Ik vond het namelijk weinig boeiend, hetgeen steevast negatief uitdraait voor een film van deze lengte. Het verhaal is doorheen de hele reeks vrijwel chronisch oninteressant. Werkelijk niets dat in staat is je te verwonderen. Veelal wordt dat opgevangen met overtuigende vertolkingen en duistere decors. Hier is dat min of meer het geval. Met name Nicholson heeft uiteraard de perfecte smikkel om de Joker te vertolken en hoeft zijn roem niet eens aan de schminkster toe te schrijven. Keaton daarentegen viel wat tegen, eens temeer omdat er onvoldoende aandacht uitging naar Bruce Wayne zelf en diens activiteiten. Doorgaans zie je de acteur dus enkel met masker op. Het gevecht tussen held en deugniet stond duidelijk centraal. Qua entourage zijn er eveneens wat stokpaardjes, zoals de picturale gebouwen op de achtergrond. De opvallende donkerte had ook een positieve invloed en de confrontatie in de kathedraal zag er zonder meer mooi uit.

Er zijn genoeg films waarbij het script totaal geen verschil maakt, maar dan moet er wel een en ander aanwezig zijn dat dit gemis opvangt. Die voorwaarde is helaas niet volledig vervuld. Het geheel kon me niet bekoren.

3,00

Op sommige momenten een vrij herkenbare Batman film, die de kenmerkende duistere decors afwisselt met theatrale verkleedpartijen. Het is moeilijk om een kant te kiezen. De ene zal Batman & Robin geniaal vinden, de andere ervaart het als een slag in het gezicht. Ikzelf heb weinig of niets met het onderwerp, maar vond het evenwel een wonderlijke vertoning.

Een hoog Pow! Zock! Biff!-gehalte, foute pakjes met een heleboel hilarische accessoires, flauwe woordspelingen en oneliners à volonté en een opvallend aantal merkwaardigheden.

Zo lijkt op gegeven momenten de zwaartekracht weg te vallen en zweeft iedereen als waren ze gewichtloos in het rond. De achtervolging in het begin is werkelijk doldwaas en lijkt maar niet tot stilstand te komen. Freeze doorkruist heel Gotham City, heeft op het einde van de rit zowel Batman als Robin in zijn macht, maar besluit toch om hun leven te sparen. Daarnaast hebben fameus op de lachspieren gewerkt: de mislukte Hulk/Monster van Frankenstein, het Britse nichtje met het Amerikaanse accent, Freeze die sigaren rookt en de gelaatsuitdrukkingen van zowat elk personage.

Saai is het allerminst te noemen. Er valt altijd wel iets te beleven en ook al is het enorm over het topje, het slaat wel aan. Het enige minpunt dat ik in feite kan opnoemen is het constante gezeur van Robin.

Enfin, dit is een typisch voorbeeld van hoe een slechte film toch punten kan scoren. Schumacher trekt zich niets aan van opgelegde maatstaven en bolwerkt hier iets dat me in elk opzicht heeft verbaasd.

Voldoende.

2,50

Prachtige film die, in tegenstelling tot zijn opvolger, een interessante verhaallijn biedt.

Vanaf de mooi in beeld gebrachte trip door de bergpas en zijn training bij Ra's Al-Ghul, tot bij de ontdekking van de batcave (het ultieme kenmerk van een batman-film) brengt deze film ons vertier en amusement dat ik ook voelde bij het lezen van oude batman comics.

Batman heeft iets authentieks over zich hangen. Misschien komt dit door het deels onthullen van zijn achtergrond. Het laat in ieder geval toe sympathie te voelen voor de held.

De sfeer is grimmig, beklijvend en ik denk dat ik door deze film 'The Dark Knight' op een andere manier zal bekijken.

De verhaallijn is natuurlijk anders, en batman vertrekt vanuit een ander startblok, maar zijn geschiedenis sleept hij mee.

Misschien is deze sympathie overdraagbaar. On verra.

4*

Een circusvoorstelling.

Weliswaar nog niet zo theatraal en buitenaards blits als de tweede Batman van Schumacher, maar in ieder geval reeds een duidelijke stap in die richting. Vooral de belachelijke SFX, de (te) onthullende kostuums en de onbeholpen decors zijn hiervan de voornaamste getuigen. Bad-guys Jones en Carrey zijn de pedalen integraal verloren. Die laatste weet nog een sporadische glimlach af te dwingen, doch de andere zoeaaf is de grootste miscast sinds Schwarzenegger in 'Junior'. Jones zet hier in mijn ogen wellicht de meest zielige acteerprestatie ooit neer. Ik heb er geen woorden voor. Verder komt Kilmer eveneens niet bepaald passend of goed geïntegreerd over, evenals zijn irritante sidekick. Kidman op haar beurt viel mee, al lag dat voor het grootste deel aan haar schattige snoet.

Enfin, evenwel alweer een wonderlijke en charmante voorstelling die nooit in grote mate gaat tegensteken. Averechts entertainment is echter het enige dat eruit gedistilleerd kan worden.

2,50

Mark Atkins bracht ons eerder al het krankzinnige ‘Princess of Mars’ en stelt thans in samenspraak met ‘The Asylum’ en Chris ‘Motherfucking’ Ray zijn nieuwe megalomane speelfilm voor. ‘Battle of Los Angeles’ leunt met zijn corpulente, doch in zoveel andere opzichten volledig lege lijf op de toekomstige blockbuster ‘Battle: Los Angeles’. Niet toevallig lijken beide titels als twee druppels kwijl op elkaar. Zoals een schrandere voorganger het reeds wist op te merken is de titel van ‘The Asylum’ bewust gemanipuleerd, teneinde brave burgers op wel zeer goedkope wijze te misleiden. Op de poster is het woordje ‘of’ zodanig verkleint, dat het haast voor een dubbelepunt kan doorgaan. Over de verdere lay-out van de poster kan je enkel stellen dat ook dit getuigt van pure zwendel, gebakken lucht, enzovoort.

Producties als deze zijn meestal flaters van jewelste, zonder kans op enige vorm van vergiffenis. De reusachtige vleeseters die doorgaans welig voortspruiten zijn hier nergens te bespeuren. Toegegeven, op het einde kom je nog enigszins aan je trekken, maar over het algemeen zit je naar een duf groepje mafketels te kijken die de meest bizarre dingen meemaken. Een mix van 'Independence Day' en 'Plop in de Wolken'.

De verhaalopbouw is afwezig, en elke gebeurtenis die je niet meteen kan doorgronden zal nimmer uitgelegd worden. De vraag wat er in hemelsnaam aan de hand is zal constant door je hoofd spoken. Je hebt nog maar net een gemakkelijke zithouding aangenomen en er hangt alreeds een gigantische UFO boven de stad. De respons van de makers: “Bekijk het echte ‘Battle: Los Angeles’ voor meer uitleg en laat ons met rust”.

De SFX zijn verdeeld in twee groepen. Eerst en vooral heb je de amateuristisch ogende ontploffingen, het spuuglelijke moederschip en de bespottelijke alien op het einde. Die laatste leek overigens verdacht veel op een mislukte potpourri van bloedzuigers en octopussen, overgoten met een ongerijmd digitaal sausje. Iets waar zelfs je neus zich van je snuit wil losmaken en vervolgens wil rennen voor zijn leven. Ten tweede zijn er de aanvaardbare, kleinere gevechtseenheden die niet per se op een flagrante manier afsteken tegenover het matige decor. Volgens mij een voorlopig artistiek hoogtepunt voor onze guitige rakkers. Dit is een personeelsfeestje meer dan waard.

Maar dave, hoe zit dat potverdorie met de talloze merkwaardigheden en opvallende blunders die in menig Asylum-vehikel opduiken, hoor ik jullie al denken. Wel, kameraden, ook hier is koeken troef en zijn verscheidene momenten niet te bevatten voor eenieder met een gezond verstand. Sommige piloten denken er bijvoorbeeld aan hun schietstoel te gebruiken alvorens hun straaljager te pletter stort, terwijl anderen met open mond hun dood tegemoet vliegen. Op de legerbasis in het begin loopt schijnbaar amper 6 à 7 man rond. Wellicht een gebrek aan welwillende acteurs. Nog vreemder is het feit dat je wel overal geroep en getier hoort, maar niets of niemand daadwerkelijk ziet.

Verder gooien aliens gegooide granaten terug, zoals in een malle cartoon en kunnen de buitenaardse gevechtsvliegtuigen neergehaald worden door een onnozel stuk schroot, niettegenstaande hun capaciteit om honderden kogels op te vangen. Vlakaf raar tevens dat bepaalde geschuttorens van onze slijmerige vrienden kogels afschieten, ook al beschikken ze over een almachtige blauwe straal. Waarom zouden ze überhaupt kogels gebruiken en produceren op hun thuisplaneet? Over slijm gesproken, in het moederschip kun je tegen alle verwachtingen in van de vloer eten. Nergens slijm of andere plakkerige substanties te zien. Misschien wassen ze elk kwartier hun handen? Draait de Poolse kuisploeg er overuren? De hele binnenkant ziet er sowieso veel te ‘menselijk’ uit. Iets wat trouwens niet van hun wapens kan gezegd worden. Plastic rommel.

Tenslotte wil ik toch nog even de muziek en de gebrekkige decors afkraken, daar na mijn neus, nu ook mijn oren hebben gedreigd hun koffers te pakken. Tergende deuntjes. Te clichématig, bombastisch en helemaal niet passend in een berg larie als dit. Decors zien er te grauw en allesbehalve overtuigend uit. Alsof ze op een willekeurig parkeerterrein wat vuilnis hebben rondgestrooid en vuilbakken in brand hebben gestoken. Tuig.

Enfin, een uiterst zuur eindresultaat. Nog steeds heb ik geen idee waar het hele verhaal nu in feite over ging en blijft mijn indruk hieromtrent vaag. Er werd verder niet gelachen, en keek ik veelal nog zuurder dan de film zelf. Onbeschrijflijk saai.

0,50 (0,75)

Ik heb niet bepaald veel voeling met de fantasie die gelinkt is aan Disney, maar Belle en het Beest bekleedde in mijn stoffig geheugen toch een hoogwaardige positie. Nu ik hem na meer dan tien jaar opnieuw te zien krijg, blijkt wederom dat herinneringen meestal niets meer voorstellen dan schimmige utopieën. Of anders geformuleerd: enkel het kortzichtige kind dat ik toen was, zou hier als een zwakzinnige zeehond voor in de handen klappen.

Eens te meer stoorde ik me aan het overmatig gebruik van liedjes als manier om iets uit te drukken. Dit geldt niet trouwens alleen voor Disney, ik heb een gloeiende hekel aan elke vorm van gezongen wijsjes in een animatiefilm. Het feit dat er per se pratende kleerkasten en dergelijke bij kwamen kijken deed ook niet veel goed. Op de een of andere manier voelt dat zeer goedkoop aan. Meubilair heeft doorgaans geen stel longen, stembanden of een tong. Een gegeven dat helaas nog niet volledig is erkend bij Disney.

Het verhaaltje kent tevens een ontzettende vaart. Sommige schijnbaar essentiële passages zoeven zomaar voorbij. Enkel tijdens de vele liedjes wordt er bruusk geremd. Verder is het magere moraaltje gelukkig wat onopvallend gebleven en werd die vervelende Gaston net niet genoeg schermtijd gegund.

Enfin, één enkel deuntje - waarin weliswaar geen zangstem bij kwam kijken - vond ik wel aangenaam en de aanvankelijke stemmingswisselingen van het Beest waren tamelijk amusant. Als we er tegen beter weten in nog wat jeugdsentiment bijvoegen, wordt nog net een voldoende behaald.

2,50

Fantastisch debuut van Balthazar.

De manier waarop hij Ben's werkelijkheid probeert te verfilmen is schitterend. De flitsen van het computerspel komen altijd op het juiste moment tevoorschijn, als Ben zich aangevallen voelt.

Het verhaal wordt zo opgebouwd dat de kijker niet weet wat hem te wachten staat. Het is ook moelijk om een karakter als Ben te doorgronden op basis van 90 minuten film.
Vanaf het moment dat hij dus zogezegd 'gered' werd door Scarlite, begin je al een vermoeden te krijgen dat dit wel eens een illusie zou kunnen zijn.
Nuja, in die 'valse dood' was ik zoiezo getrapt.

De film maakt een heleboel emoties los, en dat zou niet kunnen zonder een passende vertolking en typecasting.
Timmermans vormt samen met de twee pestkoppen de essentie van de film.
Ook veel respect voor Pol Goossens, een acteur die ik altijd wat onderschat heb, maar hier een goede rol neerzet.
Gelukkig geen Koen De Bouw of Filip Peeters te zien hier.

****

Mischien wel de eerste film die ik gezien heb, Disney en animatie niet meegerekend. Niets dan goede herinneringen.

Op elk moment kun je zien dat dit een product van de jaren tachtig is. Niet alleen aan de muziek (jongens, wat een geniale theme song), maar kledij, gedrag en zoveel andere referenties volgen elkaar in sneltempo op.

Eddie Murphy schittert en ook de rest van de cast mag er zijn.

Er is werkelijk geen enkel moment dat verveelt.

Het plot mag dan wel ietwat simplistisch ogen, dit doet niets af van de kijkervaring. Zoals iemand eerder vermelde is dit gewoon luchtig vermaak op z'n best.

Zeker één van de betere actiekomedies gemaakt.

Schoolvoorbeeld van een herhaling van zetten. Elk belangrijk gewricht wordt in deze sequel met weinig fantasie opnieuw voorgebracht. Het niveau van het geweldige eerste deel wordt evenwel niet gehaald. Verder een leuke actiekomedie met een lachwekkende Murphy en zijn immer hilarische baas. Een gebrek aan interactie tussen boef en agent laat zich jammer genoeg opmerken, en ook het hele verhaal op zich is niet bijster interessant gehouden. De theme song verveelt echter nooit.

2,50 (2,75)

Min of meer gelijkwaardig aan de even overbodige sequel. De jaren '80 zijn weliswaar duidelijk voorbij en Axel de vos heeft zowel zijn haren als zijn streken verloren. Bij momenten steekt de oude grapjas even de kop op, maar over het algemeen is hij te serieus en gekunsteld. Het verhaal blijkt enorm oninteressant te zijn en is wellicht enkel geschreven in functie van het pretpark. Deze vrolijke setting eigent zich uiteraard nog een paar aardige scènes toe op het einde.

De veelvoudige verkrachting van de originele theme song is eigenlijk onvergeeflijk. Één van de smaakmakers van de trilogie wordt hier onbesuisd door het toilet gespoeld. Voor een redelijk aantal lachwekkende momenten alsnog een nipte voldoende.

2,50

Bij wijlen leuke komedie die in essentie weinig om het lijf heeft.

Het is duidelijk dat deze film op geen enkele manier serieus kan worden genomen. Het compleet absurde verhaalverloop staat namelijk alles wat deze film enigszins goed kan maken in de weg.

Er wordt vooral gefocust op de gekke fratsen van Farley, die bij momenten wel kan doen lachen. De man heeft het uiterlijk van een komiek, en dat is al het halve werk.

De gebruikte humor is eeuwenoud. Mensen die zich pijn doen, en liefst op een zo belachelijk mogelijke manier. Deze humor werkt niet altijd en overal, maar hier komt het toch dicht in de buurt.

Het grootste probleem die deze film kent is dat het verhaal eigenlijk van geen enkel belang is. In plaats van het lekker luchtig te houden implementeren ze een dwaze drugsaffaire die geen hond kan boeien.

Aan acteerprestaties kent de film ook een echt struikelblok. Waarom lijkt het alsof Sheridan haar rol zo ernstig neemt? Dit is hier absoluut misplaatst, en zeker als je al niet kan acteren. Farley daarentegen trekt zich van niets iets aan en doet gewoon zijn zin. Hij is meer bezig met de camera dan met het script, iets wat eigenlijk in zijn voordeel speelt. Verder een volledig overbodige rol van Chris Rock. Geen idee wat hij hier kwam zoeken.

Uiteindelijk een vrij magere prent, omdat je als kijker alleen wat aan de grappen hebt. En echt geslaagde grappen vind je niet veel terug.

1 1/2 (1,75)

Hanks is een meerwaarde in deze film. Hij speelt zijn rol op wat waarschijnlijk de beste manier is. Of het nu door zijn gedrag of gewoon zijn uiterlijk is, het komt goed over.

Het verhaal vond ik eerst niet echt origineel klinken, maar toch wisten ze dit scenario een interessante richting te geven door te focussen op de carrière-makende Josh.

Je kan dit een clichématige wending noemen, maar de uitwerking vond ik toch apart.

Verder is ook Hanks zijn tegenspeelster Perkins is goed gecast. Deze twee stelen de show, in tegenstelling tot een hele hoop vervelende bijpersonages.

'Big' is op MM wat onderschat, het is naar mijn mening een film die perfect is binnen familiekringen en mensen die van een klassieke komedie houden. (Alhoewel deze komedie toch iets 'speciaals' biedt)

*** 1/2

Deze film is wellicht de vreemdste en grappigste film samen, die ik ooit heb gezien.

'The Big Lebowski' scoort op alle vlakken en blijft altijd leuk om naar te kijken, tot dat je hem op een dag helemaal begrijpt. Zover is het bij mij gelukkig nog niet, deze film blijft voorlopig nog 60% onverklaarbaar en mysterieus.

Maar zolang blijf ik nog wel kijken vanuit het standpunt van 'the Dude', gelukkig begrijpt hij er zelf ook niet veel van.

4.5*

Ik kan het wellicht niet beter omschrijven dan dutchtuga, maar hier volgt alvast een poging. Een veel te theatrale bedoeling met ellendig en beschamend acteerwerk. De flashbacks voelen onnodig en vervelend aan, de (Death) Metal tijdens de vele ruzies werkt voornamelijk op de zenuwen en de effecten trekken uiteraard nergens op. Vooral het laatste halfuur scoorde op alle vlakken een zware onvoldoende. Bitch Slap zou zodoende beter dienen als assemblage van vrouwelijk schoon, waar alle oninteressante kletspraat is uitgefilterd. Bij deze verwijs ik u dan ook door naar het gelijknamige en betere prentenboek. Serieus, als een exploitatiefilm al saai aanvoelt, wat is er dan het nut van?

1,50 (1,75)

Film waarin verschillende elementen van film-noir komen bovendrijven. Mooie, typische saxofoonmuziek, af en toe leuke maar korte schaduwscènes en een zeer traag verloop van het onderzoek met op het einde een hele resem aan ontknopingen.

Goed acteerwerk. Hartnett doet, net als Swank, zijn best om zo goed mogelijk in het geheel te passen. Hun karakters zijn weinig transparant, mede door het achterhouden van informatie. Zoals het hoort dus.

Toch komt het geheel niet erg overtuigend over. Misschien werkt de film beter in zwart-wit, zoals Roel Bogers al zei. Misschien ligt het aan details, die je in eerste instantie niet in een film-noir tegenkomt. Het feit dat er zo nodig moest gebokst worden, bijvoorbeeld.

Het komt bij mij vooral over als een poging tot.

Enfin, The Black Dahlia is zeker geen slechte film en blijft zonder meer boeien.

Erg realistische film waarin de kogels rondom menig oor vliegen. Mensen met een zwakke maag worden niet gespaard, want de soldaten die (bijna) om het leven komen mogen van geluk spreken als al hun ledematen nog aan hun zwartgeblakerde lijf hangen. De openingsscène van 'Saving Private Ryan' is er niets tegen. Verder is de missie uitstekend verteld en is er mooi weergegeven hoe de situatie precies in een zelfmoordcommando is veranderd. De vertolkingen zijn passend en hoewel de muziek wat clichématig schettert, past hij wel bij de plaatjes. Goed, maar in mijn geval niet vatbaar voor herhaling.

3,50 (3,25)

Leuke actiefilm die niet vlug verveelt.

Het verhaal kan wat blijven hangen bij momenten, maar blijft zelfs bij de min of meer onbenullige scènes zonder meer boeien. Dit komt mede door de erg potige Snipes die hier een soort antiheld neerzet. Blade is een personage dat goed vormgegeven is en de sympathie van de kijker weet af te dwingen. Bovendien gewoon prettig om zien hoe hij iedereen op de meest wrede manieren om zeep helpt.

Lekkere sfeer door degelijk camerawerk en gebruik van licht en decors, knappe bijrol van Kristofferson en af en toe een leuke tune (Dat lied dat in die discotheek wordt gespeeld in het begin)

Er is veel dat me echt aanstaat en zorgt dat deze prent het gemiddelde overstijgt. Helaas misschien iets te oppervlakkig en dus weinig voor herhaling vatbaar.

Meh.

Standaard politiefilmpje dat een aanvaardbaar verhaal verteld.

Echt spannend is de film echter niet, omdat je al vrij snel door hebt wie de hartendief is die iedereen zoekt.

Qua acteerwerk is iedereen buiten Eastwood slecht tot verschrikkelijk bezig. Vooral Huston (doc) en die vervelende Arrango zou je een paar fletsen op hun muil willen geven. En dan heb ik nog niet eens over Graciella.

Ook de regie en soundtrack zijn erg magertjes.

Het aantal sterren dat ik geef is derhalve volledig te wijten aan Eastwood zelf. De man zorgt ervoor dat deze prent toch nog één been heeft om op te staan.

Maar over het algemeen is Blood Work een film waarin je een acteur als Seagal de hoofdrol ziet spelen.

Geen topper dus.

**

Melig sterrenvehikel.

Het reilen en zeilen in het Ambassador hotel vorm geven was geen slecht idee, het was alleen af en toe te uitgebreid.

Veel scènes kunnen ingekort of gewoon verwijderd worden.

Overall werd er niet onaardig geacteerd. Het zou er nog aan mankeren, wanneer je half Hollywood inschakeld.

Maar er is overdreven. Het koppel Hunt - Hopper? heeft weinig of geen toegevoegde waarde en kan derhalve ook makkelijk in de prullenbak verdwijnen.

Het reconstrueren van het bezoek en dood van Kennedy zal waarschijnlijk door veel Amerikanen als een schitterend eerbetoon aanzien worden. Maar ik vind het tonen van dergelijke plaatjes onder flauwe vioolmuziek te makkelijk.

De regisseur wist dat hij hiermee Amerikaanse tranen zou doen rollen. Spijtig dat hij niet iets van het spoor durfde afwijken.

In het laatste tekstje, vlak voor de aftiteling, was er te lezen dat de andere slachtoffers het stuk voor stuk overleefd hebben.

Maar had het personage van Elijah Wood geen kogel door z'n kop gekregen? Bizar.

***

The Bounty Hunter is een film die er uitziet als één lang uitgerekte trailer. Veel oneliners volgen elkaar in sneltempo op en bevatten meestal niets meer dan clichématige kletskoek.

Het verhaal is uitermate voorspelbaar en wordt hoe langer hoe vervelender. Het begin alleen al is allesbehalve origineel. Feiten tonen die op een willekeurig moment in de film plaatsvinden en dan vierentwintig uur terug gaan in de tijd? Ik bedank er voor.

Alle actie en spanning wordt weggehaald door dwaze opmerkingen die meestal gaan over een verloren huwelijk en een onvermijdelijke scheiding. De hoofdpersonages slingeren allerlei verwijten naar elkaars hoofd en dwalen hopeloos af van het enige dat nog wat interesse kan opwekken. De moord dus. Helaas blijkt dat laatste ook een teleurstelling te zijn.

Dit zou allemaal aanvaardbaar zijn moest de humor werken. Maar niets is minder waar. Niet alleen zijn grappen schaars, ze zijn ook erg banaal. Het gaat om poetsen die gericht zijn op een groep meisjes tussen twaalf en zestien jaar.

Gerard 'This Is Sparta' Butler bakt er niets van, net als tegenspeelster Jennifer 'Ik neem wraak op Brad' Aniston. De twee lijken meer bezig te zijn met de camera dan met elkaar en halen alle resterende geloofwaardig met een ruk weg.

Vreselijke RomCom flick die een heleboel plotholes bevat, twee sufferds die voor boeven moeten doorgaan en een hele resem aan ergerlijke, doch populaire deuntjes.

Ik had nog liever naar Wolf gekeken.

1,50

Opmerkelijk hoe een verandering van regisseur een mens zo slecht kan bekomen. Stuntelig camerawerk levert rommelige beelden op waaruit je als kijker moeilijk iets kan opmaken.

Het verhaal maakt niet veel goed. Misschien zat er wel enige logica in, maar daar trok ik me na een uur al niets meer van aan.

Het personage 'Bourne' is compleet verneukt. Alles wat Matt Damon in 'The Bourne Identity' had opgebouwd, viel hier gewoon ineen.

Je kan bijna spreken van een totale personaliteitswijziging.

Het liedje van Moby aan het einde trekt deze film weer een beetje recht aan het einde. Iets wat écht nodig was, maar ikzelf heb er mijn twijfels over.

Ik hoop dat 'The Bourne Ultimatum' een beter vervolg is dan deze mutatie van het origineel.

2*

Spetterende achtervolgingen zijn alwéér alomtegenwoordig in dit derde deel. Vernieuwend daarentegen zijn ze helemaal niet.

Ik kan me ook nog altijd niet zo goed vinden in het schokkerige camerawerk, dat de actie niet volledig tot zijn recht laat komen.

Als ik dan op het einde nog eens een vreselijke remix van 'Extreme Ways' moet aanhoren, is de kous helemaal af.

Helemaal overrated, 2.5*

Erg ondergewaardeerd hier op MM, want er valt werkelijk een heleboel af te lachen in deze volmaakt absurde komedie. Slecht acteerwerk en matige technische aspecten, maar zonder dat dit de film naar onder trekt.

De Mexicaanse vluchtelingen, de scènes met betrekking tot het heimelijk volgen van Ramsey en uiteraard het hilarische einde zijn in mijn ogen toch wel geniaal.

Vlotte soundtrack en een leuke sfeer over het algemeen resulteren almede in een relatief hoge score.

3,50 (3,25)