Meningen

Niet geheel overtuigend. Het semi-serieuze aspect was beter verbloemd. Een duidelijke parodie die min of meer zijn eigen richting wil uitgaan is namelijk maar een vreemde bedoening. De rode lijn vertoont wel veel overeenkomsten, maar de zijsporen doen dat minder. Zonder de parodiërende eigenschap was dit echter een aaneenrijging van sketches geworden. Nu zijn de mopjes doorgaans wel tamelijk tot zeer geslaagd, maar trop zou natuurlijk teveel zijn. Hetzelfde geldt voor het zingen, dat te aanwezig is. Ben geen fan van deze 'rock'.

Reilly is gelukkig goed gecast en steekt veel moeite in een belachelijke rol. Hij speelt heel los en slaagt erin om samen met de rest van de cast de humor zo vloeiend mogelijk te laten overkomen.

3,00 (2,75)

De aanvankelijke eenzaamheid van WALL-E vormde zonder meer het vroege hoogtepunt. Een sympathiek robotje dat gemakkelijk de volledige film op zijn rugje kan dragen. Het feit dat het per se angst, vreugde of verdriet kon voelen stoorde me geenszins. Zoals een honderdtal anderen het hier reeds hebben aangehaald stuikt de film gedeeltelijk ineen tijdens en na de komst van EVE, de 'vrouwelijke' ruimtesonde. Het hele gedoe omtrent de 'Android love' en de corpulente restanten van de mensheid was meestal oninteressant. Dan maakt het in feite niet meer uit dat alles er schitterend uitziet. Tja, altijd hatelijk om te moeten vaststellen dat er meer in zat, maar als de werkmieren van Pixar en bovenal het grote publiek hier genoegen mee kan nemen, dan kan ik alleen maar hopen ze in de toekomst beseffen dat ze tot veel meer in staat zijn.

3,00 (3,25)

Leuke fantasierijke film met een personage dat een mengeling is van Peter Parker, Wolverine en Neo.

Veel dingen kun je ook in andere films terugvinden, maar toch heeft deze film autonomie.

Hij onderscheidt zichzelf door spitsvondige humor en goed acteerwerk.

Verder niet zo speciaal.

Film die zeer traag op gang komt en bijna volledig gemaakt is om pas op het einde te verbazen.
In tussentijd gebeurt er, tja, weinig.
De kijker heeft geen flauw benul van het feit dat er wel eens een intergrale plotwending zit aan te komen.
Dus zit hij eigenlijk zo'n 80-85 minuten naar een standaard actiefilmpje te turen dat nergens echt verbaasd.

Het is pas vanaf het zwaardgevecht met Shiro, dat op zich een geslaagd gevecht is, dat de film op gang komt.

Jet Li en Statham acteren zoals ze dat gewoonlijk doen, op z'n Steven Seagal's bijna, maar doen dit in deze prent wel aardig, ondersteund door regie die op de een of andere manier wel aanslaat.

3*

War of the Worlds 2: The Next Wave is een film die als thriller, science-fiction en zelfs horror wordt bestempeld, maar in werkelijkheid niet meer of minder is dan een doldwaze avonturenfilm, waarbij elk gevoel voor logica naar de achtergrond wordt verbannen. Mockbuster zoveel van Asylumiaanse makelij is een wel erg makkelijk en ongeïnspireerd vervolg op hun eerste, quasi gelijknamige film 'The War of The Worlds', die de start inluidde van een nieuw tijdperk van parasitaire films die zich vastklampen aan hun gastheer: de blockbuster.

Maar dat is oude koek, want intussen zijn we al een stukje verder in de tijd. Je zou je af kunnen vragen waarom een tweede deel nodig is. De aliens hadden de strijd toch verloren? Nu ja, het gebeurt maar al te vaak dat schijnbaar doodlopende verhaallijnen nieuw leven wordt ingeblazen. Het uitmelkprincipe is hier ook van toepassing. Het uitgangspunt: de wezens komen terug.

Naast een plot dat boordevol gaten zit, dient er zich een abondance aan absurde en volkomen irrationele zaken voor. Als ik alles moet opnoemen ben ik pas morgenochtend klaar, dus heb ik geprobeerd een selectie te maken.

Eerst en vooral valt op hoe ingewikkeld alles is gemaakt. Normaal mag je je bij dit soort producties aan een betrekkelijk eenvoudig verhaaltje verwachten, maar hier is er te veel gecompliceerd geleuter aanwezig. Veel dialogen gaan over buitenaardse technologie, sleutels die moeten gedecodeerd worden, wormgaten en een virus dat zich verschuilt in menselijk bloed. Gelukkig voor de aliens, die zich voeden met datzelfde bloed, kunnen zij het virus eruit filteren. Ik heb getracht deze complexe verhaalelementen te negeren, want als het puntje bij paaltje komt is dit alles toch niet meer van tel.

Een beperkte opsomming van de alom presente merkwaardigheden: De vader neemt uitbundig afscheid van zijn zoon om naar zijn werk te vertrekken, waarna blijkt dat hij gewoon op zijn dak door een telescoop moet turen. Dan, de 'Free Forces Base', een militaire en wetenschappelijke stronghold, heeft een omheining van twee meter hoog die bestaat uit golfplaat. Daar stappen de aliens toch zo over? Al fronsend keek ik verder.

De vormgeving is tergend onfraai. Vele decors zien er ontzettend nep uit en zijn tevens in andere Asylum films te zien. Van besparing gesproken. De binnenkant van de buitenaardse wezens ziet er uit als de speelkamer van een 11-jarig meisje. Overal roze doeken met gaten in. Alleen de 'My Little Pony' set ontbrak. Je vraagt je af waar dat budget van een half miljoen dollar naar uit is gegaan. Misschien naar de aliens zelf? Nou, de CFX is i.i.g. beter dan in elke andere Asylum film, maar dat wil natuurlijk weinig zeggen. Ze zien er niet lelijk uit, maar hun bewegingen en bewapening zijn stroef en nogal potsierlijk. Hun enige aanvalstechniek blijkt een soort straal te zijn die mensen naar hun binnenkant teleporteert. Een lompe flits. Ze komen ook overal pardoes opduiken, om vervolgens even snel weer te verdwijnen.

Ik vond het bovendien erg spijtig dat er alweer zoveel aandacht moest uitgaan naar een groepje oninteressante personages. De aliens krijgen geen enkele kans om dreigend over te komen. In andere films, zoals 'The Silence of the Lambs', is de slechterik ook zelden in beeld gekomen, maar daar wérkt dat principe wel.

De acteerprestaties zijn erbarmelijk. De regisseur neemt de hoofdrol voor zijn rekening en doet dit eigenlijk gemiddeld. Niet bepaald verschrikkelijk te noemen, alhoewel hij naarmate de film vordert wel wat terug begint te vallen. Nee, het is de rest van de cast die alles verprutst. Ik ken hun namen niet en heb geen zin om zelfs maar op de link naar imdb te klikken. Al wat ik weet is dat ieder van hen beter terug onder zijn of haar steen kruipt. Sommige acteurs kijken zelfs recht in de camera! De incompetentie is flagrant.

De regie is zeer matig. Meestal erg rommelig en eentonig. Nergens opvallend of spitsvondig. Misschien was Howell zich te veel aan het richten op zijn personage, want achter de camera bakt hij er niets van. Daarnaast laat dezelfde, saaie vioolmuziek die wederom in zowat elke Asylum productie terug te vinden is, zich ook weer opmerken. De oren gaan ervan krimpen.

Uiteindelijk een typische B-film uit de jaren '50 of '60, die stiekem in 2008 is gemaakt. Amateuristisch, kansloos en het ergst van al: nog niet voorbij. Want het einde duidde ontegensprekelijk op een vervolg. Arme, arme meneer Wells.


0,50 (0,75)

Hardy is fenomenaal, om meteen met de deur in de kooi te vallen. Een van de krachtigste acteerprestaties van de afgelopen jaren. De moeizame relatie met zijn vader, Nick Nolte godbetert, en zijn broer vormt een stevige steunpilaar. Het einde, waarop alles op magistrale wijze samensmelt, trekt het niveau naar ongeziene hoogten. Broodnodig in mijn geval, aangezien MMA niet bepaald tot mijn waaier aan interesses behoort. De familiale misère en financiële tegenspoed van Brendan waren eveneens niet bijzonder meeslepend. Extra punten in ieder geval voor de schitterende muziek tijdens de verzoening (hoog Godspeed You! gehalte) en nogal beweeglijke, maar aangename regie.

3,50

Ver voorbij het oeverloze geleuter schuilt een aardig verhaaltje over superhelden die strijden voor het globale welzijn. Ik zat echter niet te wachten op de achtergrond of het verleden van ieder personage in het bijzonder. Totaal oninteressante bagatellen die een directe invloed uitoefenen op de veel te lange speelduur. Enkel het laatste halfuur valt goed mee, daar je voor het eerst een gevoel van empathie ervaart. Beter laat dan nooit. Jammer van de late climax weliswaar, want de voorafgaande twee uren heb ik talloze keren op de klok gekeken, meestal gevolgd door een diepe zucht. Gelukkig wordt je in tussentijd af en toe getrakteerd op fraaie vechtscènes waarin het nodige CGI bloed rijkelijk vloeit. In slow motion uiteraard! Aparte soundtrack overigens. Geen idee wat Nena en Jimi Hendrix hier te zoeken hebben. Enfin, altegader een matige voorstelling die in feite zonder compassie ingekort moet worden.

2,50 (2,75)

Toegegeven: het verhaal is knudde. Net als de meeste acteerprestaties.
Toch is Wayne's world niet zomaar een 13-in-een-dozijn komedie. Hij is op een of andere manier erg alternatief, met dank aan Mike Myers.

De humor is meestal niet verhaalgebonden en kan dus eigenlijk overal dienen. Er zijn wat minpuntjes zoals de parodie op T2: Judgment Day.

Al bij al is deze film niet genoeg uitgewerkt, is er slecht gecast voor de bijrollen, kan Tia Carrere écht niet zingen en is hij niet memorabel.
Vele mensen kunnen zich wel het vreemde gedrag van Wayne en Garth herrineren, maar de essentie, het verhaal, is flinterdun en vervliegt.
Dan rest natuurlijk wel de vraag of mensen deze film gaan zien voor het verhaal..

3*

Dit vervolg volgt hetzelfde pad als zijn voorganger.

Af en toe wat bizarre tussenstukjes en een handvol gelukte grappen.

Jammer dat het naar het einde toe erg verzwakt.

Het idee van de bruiloft tussen bobby en cassandra is uiteraard gewoon absurd.

Het gaat helemaal de foute richting uit. Sommige verhaallijnen worden abrupt achtergelaten, alsof ze plots niet meer belangrijk zijn.

Toch drie sterren, voor wat jeugdsentiment.

Lang geleden dat ik nog eens heb moeten lachen met wat lijkt op een doorsnee Amerikaanse komedie.

Vooral in het begin van de film volgen de goed gemaakte grappen elkaar in sneltempo op.

Wilson en vooral Vaughn doen hun best, en dit zonder te willen overdrijven.

Leuk filmpje voor tussendoor.

Geen hoogvlieger, ondanks de realistisch opgebouwde sfeer uit the Eighties. Deze ontzettend voorspelbare romantische komedie volgt namelijk een soort weggetje dat iedereen van kilometers afstand ziet liggen. Een film die dus enkel gericht is op mensen die hier genoegen mee kunnen nemen en een wandeling willen maken die avontuurlijk blijft, zonder een vervelende gids die bij elke paddenstoel een ingestudeerde uitleg opdreunt. Zo eentje die zijn overgewicht probeert te camoufleren met weetjes over de lijsterbes of het bosviooltje. De geslaagde grappen zijn spijtig genoeg op de vingers van een hand te tellen. De hand van iemand die heel onhandig met scherp gereedschap omspringt weliswaar. De meerderheid van de geintjes mist doel wegens te flauw of te braaf. De algemene sfeer is echter wel redelijk te pruimen en zuigt je als kijker door het kleine kijkgaatje langs waar je de schaamte opwekkende taferelen moet aanschouwen. In mijn geval probeerde ik dit tegen te werken en kwam ik aldus halverwege vast te zitten in dat gaatje, wat overigens resulteerde in een zeer oncomfortabele zit. Perfect voorbeeld van niet weten te huilen of lachen. Feit is dat ik me na verloop van tijd even gemoedelijk als onbehaaglijk ging voelen, omdat ik niet meer wist of het nog uitmaakte of een paddenstoel nu giftig is of niet. Een typisch randgeval dus, om de schuld voor de verandering eens in de pantoffels van de marginalen te schuiven.

2,50

West Side Story mag dan blijkbaar wel een mijlpaal zijn, maar ik vond er weinig aan. De zang-en dansmomenten halen wat mij betreft veel sterren weg.

Het is wel leuk om die typische donkere achterbuurtjes uit de jaren 50-60 opgelicht te zien. Erg lekker sfeertje en de acteurs vinden er hun plaats wel in terug. Af en toe mooi camerawerk, wanneer er (extreme) long shots worden toegepast. Wat dat betreft zie ik eigenlijk geen enkel probleem. In essentie valt het dus best mee.

Het verhaal daarentegen begon al heel snel te vervelen, en daar deden de vele zangstukjes nog een schepje boven op.

Een verboden liefde gebruiken als centraal thema is een gevaarlijk iets.

Alles wordt namelijk vrij voorspelbaar. En vanaf het moment dat je zeker weet wat er gaat gebeuren, begin je al wat op je stoel te deinen. De rest wordt oninteressant en de drift die nodig is om de film uit te zitten begint weg te ebben. Dit alles resulteerde bijgevolg in een wel erg lange zit.

Zoals gezegd is het musical-aspect nog wel het meest afstompend. Mooie choreografie, maar wat schiet ik daar mee op?

Het acteerwerk is overdreven theatraal. Misschien is dit wel de bedoeling, maar het doet in ieder geval niet veel goed. Er zijn verschillende momenten waarop je wenst dat de personages gewoon even zwijgen. Samen met de dialogen dus een tweede minpunt.

Alleszins een film die me slechts zelden wist te bekoren, ik ga het hier bij laten.

Tamelijk vlotte RomCom die helaas na een klein uurtje een abrupte gedaanteverwisseling ondergaat. Gibson zette aanvankelijk een vrij geslaagde womanizer neer, maar verandert dan plots in een gevoelsmens, die de vrouwelijke ziel wil begrijpen en bewerken. Het uitgangspunt is niet slecht, maar er wordt te weinig mee gedaan. Echt interessante gedachten krijgen we niet te horen en er wordt vooral binnen de lijntjes gekleurd.

Een film die veel beter kon zijn uitgewerkt, maar vooralsnog gered wordt door de goede acteerprestaties van Hunt en Gibson.

2,50

Schitterende film waarin vooral DiCaprio bewijst dat hij een van de beste acteurs ter wereld is.

Het verhaal mag dan niet spectaculair zijn, maar het blijft zonder meer boeiend. Het neemt de tijd om verteld te worden en slaat de juiste richtingen uit. Nergens wordt de film langdradig of vervelend.

Acteerwerk is zoals gezegd goddelijk. Ik weet niet hoe DiCaprio zich op deze rol heeft voorbereid, maar ik kan er alleen maar voor knielen. Hij is één met z'n personage, tot in het diepste van zijn lichaam. Kijk hem in de ogen en je gelooft hem. What's Eating Gilbert Grape is niet zo'n film waarbij de ene acteur de andere kan overtreffen. Ze blinken allemaal uit en smelten allemaal samen.

Nochtans, ik weet niet wat deze film nu echt speciaal maakt. Er wordt over het algemeen erg ingehouden geacteerd en de regie, soundtrack, dialogen en verhaal zijn in feite niet zo spannend. Ik kom gewoon tot rust als ik hier naar kijk. De huiselijke sfeer is herkenbaar en de interactie tussen de personages lijkt zo natuurlijk en vanzelfsprekend. Van de eerste tot de laatste minuut biedt deze film gemoedsrust. Lekker wegdromen.

****

Dit is altijd mijn favoriete Romantische Komedie geweest, ook al ben ik in dat genre niet erg thuis. Het unieke samenspel tussen twee charismatische acteurs, de luchtige humor onder zomerse pianomuziek, de sfeervolle stad New York die ontzettend goed wordt weergegeven en een heleboel momenten die je bijblijven.

Het huppelen doorheen tijdlijnen en zelfs de enorm toevallige ontmoetingen tussen beide personages stoorden me totaal niet. Iets waar ik doorgaans nochtans vrij streng op toekijk. Ik weet niet wat er met deze film aan de hand is, hij lijkt met alles weg te komen. Eens per jaar vliegt hij de DVD-speler in en ik weet op voorhand steeds weer dat het genieten geblazen wordt.

Kleine topper.

4,00

Zo slecht zie je ze niet vaak. Deze film is een belediging voor de meesterwerken die ‘The Asylum’ ons regelmatig voorschotelt.

Waar moet ik beginnen? Er is niets dat lukt. Alles oogt ontzettend amateuristisch en doet je afvragen wat er in de makers hun hoofden omging.

Het eerste personage waarmee we kennismaken is de ‘Tunnel Rat’, een goed vermomde soldaat die blijkbaar met zijn peloton in een hinderlaag is gelopen. Hijzelf weet net te ontsnappen, maar raakt zwaar gewond en kan geen poot meer verzetten.

Op hetzelfde moment, iets verderop, gebeurt hetzelfde met een ander peloton, de ‘Indians’. Hier overleven er echter drie soldaten. Een daarvan, een mafketel zoals je ze nog zelden gezien hebt, gaat er op zijn eentje vandoor. Een andere, het hoofdpersonage Church, komt langzaam maar zeker bij zijn positieven. Hij weet nog niet goed waar hij precies is, of hij krijgt al een mes in z’n keel geduwd door de derde overlevende. Deze Tough Guy heeft de nare gewoonte iedereen constant te bedreigen en te kwellen. Enfin, ook hij heeft blijkbaar al zijn gezond verstand verloren en haalt de gekste dingen uit. Nadat hij zijn dwaasheden heeft opgegeven, verdwijnt hij pardoes en wordt er in de hele film geen woord meer over hem gerept. Een fenomeen dat zich doorheen de hele prent weet te manifesteren, maar dit terzijde.

Om een lang verhaal kort te maken stuit Church uiteindelijk op de ‘Tunnel Rat’ en schiet hem ‘per ongeluk’ een kogel in zijn torso. (Hij was waarschijnlijk hopeloos in de war door de strohoed.) Church besluit uiteindelijk de lamme sukkelaar te dragen naar het zogenaamde ‘Extraction Point’, alwaar een heli hen zal oppikken.

Klinkt best spannend, niet? Absoluut, maar de wijze waarop dit basisgegeven in film is omgezet, is om te huilen.

Ik eet mijn (stro)hoed op als blijkt dat deze troep niet met een goedkope handcamera is gefilmd. De regie is erbarmelijk. Het gebeurt vaak dat personen maar voor de helft in beeld komen, en zich in alle bochten moeten wringen om toch maar in het scherm te passen. De regisseur heeft ofwel geen handen en bedient de camera dus met een prothese, ofwel hij is gewoon ladderzat, zoveel is duidelijk.

Er wordt op de meest dwaze manier met slow motion omgesprongen. Youtube-niveau, zoiets. En dan heb ik nog niet eens het ergste vermeld. Het gebeurt maar al te vaak dat, na elk shot, een zwart beeld verschijnt. Een lange, zwarte pauze tussen elke beeldovergang. Ongelooflijk vervelend. Daarnaast worden er beelden simpelweg gestolen uit een of andere oorlogsdocumentaire. Ik doel hier op de momenten waarop de helikopters in beeld komen. Het contrast is opvallend.

Het verhaal is ellendig uitgewerkt. Er zit dikwijls een scène in die totaal niet boeit en gewoon in de vuilbak gesmeten kan worden. Op een gegeven moment zitten ze gewoon op hun luie krent, zonder dat er ook maar iets gebeurt. Alsof ze aan het picknicken zijn. Dit soort slaapverwekkende feiten tref je veel aan. Ze proberen dit geleuter wel te compenseren door Church af en toe eens goed uit te laten huilen, of de film vol te proppen met onnodige flash-backs, maar dit sleurt de film alleen maar dieper het moeras in. Bovendien wordt er ook geprobeerd spanning op te bouwen door af en toe flitsen van oprukkende Vietnamezen te laten zien. Maar nooit wordt er, net na het tonen van deze beelden, actie ondernomen. Volgens mij zaten die Vietnamezen aan de andere kant van Vietnam, en hebben ze met het verhaal evenveel te maken als u en ik.

Niets komt geloofwaardig over. Het aantal plotgaten en volstrekt absurde situaties is ook hier ontelbaar. De grootste fout is het laten verdwijnen van sommige personages. De stoere kerel, het peloton (Oh – Zo Boys?) en zelfs de Tunnel Rat worden vroeg of laat vergeten. Hoe kunnen ze zo’n stommiteiten over het hoofd zien?

Enfin, plotseling komen ze dan uit bij een wachtpost. Nou, degene die die krakkemikkige toren heeft opgesteld heeft van tactisch inzicht ook geen kaas gegeten. Je kunt er gewoonweg niet naast kijken. Er hangt een rode doek buiten en er vlak naast staat een tent met een spierwit tentzeil. Dachten ze dat Vietnamezen kleurenblind waren? Alles valt als een kaartenhuisje in elkaar als dan nog eens blijkt dat de ‘Tunnel Rat’ op het einde gewoon kan lopen. Het laatste restje geloofwaardigheid spoelen ze zelf door het toilet.

Er is veel meer om te vertellen, maar ik vind het welletjes. Als besluit kan je stellen dat When Soldiers Cry een erg vervelende prent is, mede door het ontbreken van enige zelfspot en het gebruiken van steeds hetzelfde deuntje. (Nee, acteerprestaties, geweren en de dubieuze filmlocatie bespreek ik zelfs niet.)

Zelfs geen aanrader voor wie doodgraag naar Z-films tuurt.

Zouden ze korting hebben gekregen op de aanschaf van zulke grote hoeveelheid tomatenpuree? Ik kon me niet voorstellen dat wat er uit menig kogelgat kwam, ook daadwerkelijk bloed moest voorstellen. Beetje jammer, zeker in een film als deze waarin honderden figuranten het loodje leggen.

Daarnaast is 'The Wild Bunch' een interessante western, die duidelijk een zwart kantje heeft. De bende wint snel de sympathie van de kijker, vooral omdat diegenen die hen achter de tralies willen er vaak nog gewetenlozer uitzien. En afsteken doen ze zeker in gezelschap van tiran Mapache.

De achtervolging op zich is niet bepaald opwindend, wat ook geldt voor die historie omtrent Pike en Deke. Meer geslaagd zijn de scènes als de treinoverval en het chaotische, doch briljante eind.

Uiteindelijk is het allemaal wat te traag verlopen. Ik heb verschillende keren naar de klok geloerd. Maar goed, er is veel dat dit puntje van kritiek compenseert. Goed acteerwerk, passende muziek en een aantal leuke wendingen in het verhaal.

3,50

Goede acteerprestatie van Chow. wat een kalmte straalt deze man uit.

Het stukje flash-back deed me wat denken aan House Of The Flying Daggers, waarin twee vreemden langzaam naar elkaar toegroeien.

Het verhaal op zich zat wel goed ineen, maar de stukjes waar ze over de daken lijken te vliegen mochten eruit gelaten worden. Dat leek me toch wat overdreven :S

3*

Bespottelijke film van eigen bodem, met een ontknoping die je pardoes van je stoel doet donderen en nadien een dik kwartier amorf voor je uit laat staren. De scenarist verdient de stoel voor het afleveren van dergelijke bocht. Zelden zo'n slecht geschreven verhaal ontdekt in een film die op zich alreeds over voldoende mismaakte facetten beschikt. Zo is het acteerwerk matig tot beschamend, de belichting bij momenten simpelweg afwezig, de dialogen stijf en zielloos en de muziek niet bepaald een streling voor het oor.

Sommige acteurs zijn er in geslaagd een zekere vorm van overacting te bereiken, die zelfs Alberto 'Ten eerste is het Albertooo' Vermicelli bleek doet uitslaan. Allerlei nonsens die voor het grootste deel van de website "www.leukeweetjesoverappels.be"; afkomstig is, vormt de essentie van dit wanproduct. De min of meer aardige regie komt in deze context enkel fout en belachelijk over. Je spuit toch ook geen parfum op een wolvendrol. Enfin, toch niet in België. Een land dat hopelijk nog even blijft bestaan.

1,00

The Wrestler gaat de ideale richting uit, ontroert en entertaint.

De scènes met de signeersessie is waarschijnlijk het toppunt van de film en bevat de essentie van Randy's bestaan.

Schitterend aangetoond.

Daarnaast is er ook veel rug te zien in de film. Ruggegraat.

Het harde bestaan van een worstelaar wordt min of meer op z'n Aronofsky's weergegeven. Niet alleen in de ring dus, maar vooral er buiten.

Ik ben geen fan van de regisseur, maar was toch blij dat hij deze film iets zachtaardiger heeft aangepakt. Je ziet er m.a.w. wel ergens de hand van de artiest in, maar meer een soort ingehouden hand.

Het camerawerk is af en toe erg indrukwekkend. Denk aan hoe Randy in z'n laatste gevecht op de hoekpaal klimt. Aan de hand van het camerawerk alleen al wordt je duizelig.

Verder dus veel rug, zoals al vermeld. Maar dan letterlijk. Zo'n 'volg-scènes' is wat mij betreft cruciaal. Tijdens zo'n scène zie pas echt hoe Randy er aan toe is. Zwaar gehijg, niet echt een vlotte wandelgang. Je ziet een oude man.

Dat is allemaal goed en wel, maar dat betekent niet dat je 3 of 4 zo'n scènes moet opnemen.

Al bij al een film die me heeft verrast. Mede dankzij het wel zeer open einde en een ontzettend sterke acteerprestatie van Rourke.