Meningen

Erg matige film.

Het valt op dat er de laatste tijd weer meer Joodse comedies zijn. Films die niet zozeer op een komisch uitgangspunt steunen, maar gewoon puur op het Joods zijn. Dit is er weer zo eentje, met een beetje arm vs rijk in de mix.

Wat verder opvalt is dat die films vaak erg luid en druk zijn. Veel personages die een hoop dingen door elkaar roepen, maar waar weinig echt grappig is. De meeste humor komt nog van een aantal nevenpersonages en grapjes in de achtergrond, Sandler en co zelf zijn een stuk minder geinig.

Film duurt lang, vooral omdat het verloop redelijk voorspelbaar is en de humor redelijk bekende paadjes bewandeld. Je hebt het allemaal wel al een keertje (beter) gezien, het is vooral wachten op een paar spaarse leuke momentjes. Zag dat dit Smigel's eerste film was, de man heeft nog een aardige weg af te leggen alvorens hij tot een leuke comedy kan komen.

Echt heel saai of echt vervelend wordt het niet, maar het is gewoon niet lollig genoeg.

2.0*

Verrassend.

Na het kijken was ik er redelijk van overtuigd dat dit de film van een beginnend regisseur was. Het voelt wat oneven en wild aan, maar vooral ook omdat er zoveel inzit dat de film soms uit z'n voegen lijkt te barsten. Typisch zo'n "we laten zien wat we kunnen" filmpje dat eigen is aan jonge regisseurs die het gevoel hebben maar één kans te zullen krijgen.

Maar Gu gaat al een tijdje mee (ondertussen ook al 57). Kwam op de internationale radar met Kong Que, daarna eigenlijk niet zoveel meer van gehoord. Ook deze film gaat internationaal geen hoge ogen gooien, maar voor de liefhebber van moderne Chinese cinema is het zeker wel een aanrader(tje).

Enkel jammer dat Gu zich verslikt in de luchtigheid. Hij draaft wat te ver door, waardoor het soms eerder irritant dan leuk is. Nu kan ik best wat hebben qua comedy, zelfs het melige HK gebeuren kan ik nog wel pruimen, maar die Chinese overdreven blijheid is me vaak wat teveel. Jammer, want er waren genoeg scenes waarbij ik de indruk kreeg dat ze zonder komische toevoegingen véél beter gewerkt zouden hebben.

Verder wél een toffe, frisse en schattige romantische comedy. Veel leuke details, aparte momentjes en scenes die wel bijblijven. Had zeker meer ingezeten, raar dat een toch wel ervaren rot als Gu een paar vreemde beslissingen maakt. Misschien wilde hij iets te hip en happening overkomen?

3.5*

Fijne eerste Ye Lou film.

Hoewel "eerste" niet geheel juist blijkt te zijn, maar de film voor Don't Be Young werd blijkbaar geband in China. Dan maar een genrefilmpje maken moet Lou gedacht hebben, al wil dat niet zeggen dat er geen dubbele bodem inzit natuurlijk. Maar vooral positief: genrefilm van Ye Lou!

Het is wel duidelijk dat Lou nog een beetje zoekende is. Don't Be Young is een typische film van een beginnend regisseur. Veel stijltrucjes, beetje on the nose maar wel creatief en sfeervol. Anderzijds mist Lou nog een beetje die vaste hand om alles naar behoren uit te voeren. Sommige van de trucjes missen af en toe de gewenste impact.

Maar er werkt ook erg veel wél. Het ziet er allemaal erg sfeervol uit, Lou is niet te beroerd om wat te experimenteren, de opzet is best origineel en de film blijft intrigeren. Naarmate het verhaal vordert verliest het wel een klein beetje aan spankracht, maar wie van het vroege '00 werk van Lou houdt komt hier best aan zijn trekken.

Sowieso een mooie voorbode op wat nog zou komen, filmpje dat z'n tijd best vooruit was.

3.5*

Njah, politiek.

Ik had tijdens deze docu wat moeite met de focus te vinden. Gaat het nu eigenlijk om Weiner, of gaat het nu over de ridicule vorm van politiek die gevoerd wordt. Het eerste is in ieder geval wat je te zien krijgt, het tweede is vooral eigen interpretatie, die toch sterk de overhand nam naarmate de docu vorderde.

Weiner is een makkelijke prooi. Met een paar goede ideeën kom je een eind, maar politiek is toch een spelletje waar imago belangrijk is en dat heeft Weiner compleet niet onder de knie. Daarnaast komt hij toch nog steeds berekend over (althans, probeert hij zo over te komen), waardoor hij niet meteen geloofwaardig is.

Staat allemaal los van het circus dat rondom hem gevoerd wordt. Wat gelummel in z'n persoonlijke leven wordt breed uitgesmeerd in de pers, waarmee z'n politieke carriere ten gronde gericht wordt. Staats compleet haaks om de serieuze taak die op de schouders van zulke mensen rust, maar da's nu eenmaal het politieke mediaspel.

Interessant om te zien, maar had de indruk dat de documentaire daar zelf niet zo heel erg mee bezig was. En bepaald shockerend of verrassend is die boodschap nu ook weer niet natuurlijk. Rest een wat onnozel figuur 90 minuten in de spotlight.

2.0*

Leuk voor ongeveer 15 minuten.

De intro van de film is uberkitsch. Brakke computer effecten, onhoorzame riedeltjes en best lollig concept. Zo slecht dat het weer leuk wordt.

Eens LeBrock echter gearriveerd is vervalt de film in een doorsnee cheesy 80s comedietje dat nog maar weinig te bieden heeft. De humor is erg slecht, het verloop van het verhaal extreem saai en de effecten blijven gewoon consequent crap. Die Jabba de Hutt clone is bijvoorbeeld compleet niet om aan te zien.

Naar het einde toe nog een klein beetje flauw sentimenteel, en zo duurt ook deze film, hoe kort ook, weer wat te lang.

Beetje jammer dat eens de setup afgerond is er zo weinig mee gedaan wordt. Werkte veel beter in serievorm. Daar hoefde je geen 90 minuten te vullen en sloeg de verveling ook niet echt toe.

1.5*

Raar.

Ik las een aantal keer dat dit een gitzwarte film was, vond het persoonlijk opvallend luchtig voor een Haneke. Dat kwam mede door de nogal blije voice-over van de leraar. Maar ook het strak geschoten, cleane zwart/wit helpt daar aan mee. En de redelijk opgewekte soundtrack uiteraard. Voor zover ik me Le Temps du Loup nog voor de geest kan halen was dat toch wel van een ander kaliber gitzwartheid.

Haneke neemt z'n tijd om de taferelen in een boers dorpje begin vorige eeuw gade te slaan. De notie dat het als verklaring van WOII zou moeten dienen laat ik maar gewoon naast me neerliggen, zou best des Hanekes zijn (lomp en onzinnig) maar je mag er niet aan denken dat zoiets dan een Gouden Palm zou winnen.

Als drama vond ik het echter ook niet bepaald boeiend. Sowieso mijn setting niet, die Belgische Witte heeft mij ook nooit kunnen boeien, enige verschil is dat het hier wel iets meer opgepoetst is. Af en toe een net shot ertussen, al moet ik zeggen dat de zwart/wit cinematografie betreurenswaardig weinig toevoegde.

Verder een film die enorm sleepte en z'n lengte absoluut niet wist te verantwoorden. De dubbele bodem is van het type sloophamer, het drama vooral landelijk en oubollig. Op Caché na heb ik m'n grote vriend Haneke nog niet veel boeiend zien doen, ook deze film viel weer énorm tegen.

1.0*

Nog eentje.

Het rijtje met dramadies blijft maar aandikken. Echt een modeverschijnsel, maar voor mij hoeft het niet al te lang meer te duren. Begint na verloop wat vermoeiend te worden eerlijk gezegd.

Al past Wiig wel goed in haar rol hier. Zoals wel vaker in dit soort films is het begin beter te pruimen. Daar zit meestal de hoogste graad van comedy. Ergens na ongeveer kwartfilm keert het onverbiddelijk, waarbij de comedy niet verdwijnt, maar waar het drama toch echt wel sterk de overhand begint te nemen.

Probleem is dat de humor nogal repetitief is in deze film. Eens de TV show van start gaat is het beste wel voorbij en bolt de film nogal gezapig naar z'n einde ... want dan wel nog ongeveer 2/3e film is. De rolletjes worden aardig ingevuld, grapjes zijn oké en Wiig's personage zou op zich de film wel kunnen dragen, maar het komt er gewoon nooit helemaal uit.

2.5*

Aardig filmpje, dat het toch niet haalt bij Solondz nieuwere werk vind ik.

Misschien was het "nerd" gegeven weer iets te makkelijk. In z'n nieuwere films kiest Solondz toch wat gewaagdere doelwitten om de draak mee te steken. Iedereen weet ondertussen wel dat nerds gepest worden en het allemaal heel moeilijk hebben. Daarbij zijn het ook nog de sympathiekste personages in deze film. Ik mistte dan toch ook die erg bittere humor.

Maar verder wel aardig. Deed me ook wat denken aan Ghost World, al vind ik die film dan nog net iets beter. Kijkt aardig weg dit, is sporadisch wel grappig, maar mist de harde, droge hand van Solondz latere werk.

Goeie 3*

't Is ongelooflijk hoe die Koreanen hun eigen films zo kunnen verkloten.

De vergelijking met Miyazaki is logisch (begin van de film veel bos en groen, een "oud" volks dorpje, muziek van Hisaishi ... maar daar houdt het dan ook echt wel op. Zoals steeds mag het allemaal niet te lang duren. Stevig tempo, zodat het hele feel-good gebeuren redelijk rushed is. Fair is fair, een goeie 80 minuten weet de film wel te amuseren. Er zitten een paar stevige flutscenes in (zoals die met het wild zwijn), maar algemeen gezien toch een aardig sfeertje met een paar zeer leuke scenes.

Wat er zich daarna afspeelt is gewoon pijnlijk. Megadramatisch gezwets van de bovenste plank. Na 80 minuten bergse feel-good gaan we een beetje oorlog voeren, met lekker veel ontploffingen en heroisch gedrag. Ik zit op die moment niet op zulks gedoe te wachten. Komt er nog eens bij dat het allemaal erg slecht geacteerd en georchestreerd was, en de film valt de laatste drie kwartier gewoon totaal in het water. Jammer, want het leek lang dat het één van de eerste Koreaanse niet-dramas zou zijn die een voldoende ging krijgen. Jammer genoeg kan dat er niet af.

Het begin is mooi, soms erg aandoenlijk, al wordt de bal ook een aantal keer stevig gemist. Het einde is gewoon het vernietigen van wat eerder opgebouwd was. Ik begrijp echt niet wat die mensen bezielt, want het is toch echt een typisch Koreaanse kwaal. Vreemd filmland, veel potentieel, maar ofwel komt het er niet uit, ofwel weten ze het zelf steeds erg vakkundig de nek om te wringen. 3* voor de aardig tot mooie eerste helft, een volle * aftrek voor het lamentabele einde.

2*

Fijn!

Vlaanderen's eerste slasher. Of het nu de eerste Vlaamse horror is laat ik maar in het midden, maar dit soort genrefilm hebben we hier toch nog niet echt gezien. Govaerts begeeft zich op lastig terrein, maar slaagt met verve.

De bekende elementen zitten er allemaal in, daarom is het ook een genre film. Maar kleine zaken zorgen ervoor dat deze film zich weet te onderscheiden van de rest. Het coole masker, de focus op kinderen en de traps zijn best origineel, gezien de setting en de toon van de film.

Niet echt goor, ook niet echt spannend. Wel erg sfeervol. Visueel zeker de moeite (Karakatsanis is een held) en de belangrijkste acteurs (De Voogdt en Luyten) vervullen hun rol met verve. Een slasher zoals een goeie slasher hoort te zijn. Niet mis voor Govaerts' eerste film.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig.

Luke Wilson speelt erg ingetogen. Qua stem hoor je er af en toe wat van Owen Wilson in, maar als acteur toch een andere gedaante.

Film is bij momenten best grappig, verhaal is alleen iets droger en serieuzer. Vond ik eigenlijk niet zo erg, geeft de film toch weer een beetje een eigen sfeertje mee.

Beetje jammer dat het qua regie een beetje tegenviel, hoewel er in de tweede helft van de film toch iets mooiere scenes zaten.

Leuk tussendoortje in ieder geval, die twee "compadre" oudjes zijn best grappig, Luke Wilson speelt z'n rol sterk, apart om Owen Wilson een keer in een bad guy rol te zien, verder leuk warm maar droog sfeertje.

2.5*

Bell herhaalt z'n trucje.

Het verschil met The Devil Inside is redelijk klein, behalve dan dat Bell hier het weerwolf verhaal aanpakt. Ik zet het maar even tussen spoilers, de poster en trailer poster hierboven laten weinig aan de verbeelding over, de film deed dat gelukkig het eerste half uur nog wel.

Bell zorgt voor een wetenschappelijere benadering van het hele gebeuren, wat eigenlijk best verfrissend werkt. Eerste uur is dan ook best aangenaam, laatste half uur kent jammer genoeg weer iets teveel clichés.

Camerawerk is ook niet echt optimaal. De stijl mag dan wel wat op die van films als [rec] lijken, het niveau wordt belange na niet gehaald. Het overzicht is regelmatig weg en Bell heeft moeite met de juiste dingen op de juiste momenten in beeld te brengen. Vooral die gun-cams faalden redelijk hard.

Het einde is ook iets minder abrupt dan in Bell's vorige film. Zorgt ervoor dat het niet teveel een trucje wordt, anderzijds had het wel beter gewerkt. Iets te uitleggerig nu. Maar verder een oké horror filmpje. Bell kan nog wel even doorgaan met het toepassen van zijn formule op andere horror mythes. Hopelijk weet hij zich met elke nieuwe film ook nog wat te verbeteren, want die ruimte is er zeker nog wel.

3.0*

Mijn eerste Tarr.

Meer nog dan de beelden is vooral de soundtrack te loven. Wat ook wel verwacht mag worden van een film die een muzikale titel draagt en een volledige monoloog over de valsheid / puurheid van muziek. Kan me in geen betere score indenken die dit beter illustreert.

Daarnaast is er de prachtige zwart/wit fotografie. Ik zie de namen Bergman en Tarkovsky een paar keer opduiken, wat mij betreft kunnen zij enkel dromen van wat Tarr hier laat zien. Heerlijk contrastrijke beelden, mooie camerastandpunten en pans die de beelden vaak tot schilderijtjes maken. De lange shots maken het enkel maar meer sfeervol.

Lars Rudolph speelt z'n rol geweldig. Karakterkop met een paar passionele ogen. Leuk ook hoe alles rond zijn persoontje gebeurt. De arme man raakt maar niet toe aan slaap (enige beetje humor dat ik in de film kon terugvinden) en heeft daarbij ook niet de makkelijkste dag uit z'n leven. Vind daarom de suggestie van kappeuter nog niet zo slecht.

Is de film dan een meesterwerk ? Wat mij betreft niet. Tarr houdt het niveau niet de gehele lengte van de film. De openingsscene is bijvoorbeeld prachtig, maar het stuk daarna waar Janos z'n oom in bed stopt is eigenlijk gewoon slecht. Op zo'n momenten teert de film op voorgaande scenes en de hoop dat de volgende weer goed zal zijn. Ook opvallend is dat de meute die naar het ziekenhuis loop ( en het daarna kort en klein slaat) mij helemaal niks deed. Het toevoegen van muziek toen ze weer afdropen maakte een wereld van verschil, en plots werd het wel prachtig.

En ook mij viel die hoofdenscene van Van Sant op, alleen doet Van Sant er duidelijk meer mee. Tarr houdt ze in harmonie, terwijl Van Sant ze langzaam uit evenwicht laat lopen. Sprak mij persoonlijk meer aan.

Maar erg mooie, sfeervolle film. Prachtige plaatjes, nog mooiere muziek. Alleen verwacht ik bij dit soort films ook nog iets meer fysieke visuele input. Meer walvis, minder boer ... om het zo maar te zeggen .

Dikke 4*

Edit : En wat kreeg ik jeuk bij de link van Ingrid over de motieven van deze film.

Iegh.

De intro zegt eigenlijk al genoeg. Ellenlange scene waarin weinig tot niks gesproken wordt, wél veel wordt gedansd (maar best slordig allemaal, zowel qua dans als het in beeld brengen ervan) en twee straatbendes geïntroduceerd worden die beiden even irritant zijn.

Qua acteerwerk is het echt dramatisch. Zware en hilarische overacting. Dat zou je dan nog kunnen verklaren door de nood aan dansskills, maar ook die vielen sterk tegen. Het is bij momenten maar een rommeltje, al kan dat ook aan de choreografie gelegen hebben. En ook de zang was verre van perfect, waardoor de nummers ook niet niet bepaald hun werk deden.

Rest een 140 minuten durende, slopende versie van Romeo & Julia, zonder enige overtuiging neergezet. Nergens blijkt de motivatie van personages, de romance is onnozel en het einde al helemaal een cop-out.

Mnee, niet om aan te zien dit.

0.5*

Redelijk vermakelijk.

Alleen valt de film iets teveel in herhaling en zijn de echt leuke momenten best schaars. Op zich een grappige opzet, maar je krijgt gewoon vier verhaaltjes met dezelfde clou. Die zijn best geinig uitgewerkt, kennen ook allemaal een aantal leuke scenes (favoriet toch Newman met z'n verfmachine), maar tussendoor is het allemaal net iets te karig.

De parodietjes zijn wel grappig, gaan alleen net iets te lang door. De stukjes bij de psychiater vond ik ook iets minder geslaagd. Verder valt er visueel niet zoveel te beleven (al is dat niet de grootste ramp bij een comedy) en doet de soundtrack me absoluut niks, dus ook op dat punt bleef het voor mij weer iets te karig.

Vervelend wordt de film nergens, daarvoor zijn de aardige stukken genoeg gespreid, het had alleen allemaal toch iets korter en snediger gekund.

Best te doen dus, iets beter dan ik verwacht had.

1.5*

Ugh.

Ik was benieuwd wat Oz met een live action film zou aanvangen, blijkbaar geen succes. Al zag ik hier ook niet bepaald de hand van Oz in. Meer een mix tussen Groundhog Day en Dennis the Menace. Twee erg vervelende films.

Murray kent als acteur twee verschillende gezichten. Tegenwoordig kan ik hem wel pruimen als droogkloot, maar in z'n oudere gedaante vind ik hem zelden te genieten. Ook hier is hij gewoon bloedvervelend. En dan bedoel ik niet de rol zelf, wel de invulling. Ook Dreyfuss kan de boel niet redden. Er mist chemie tussen de twee wat de al flauwe grappen alleen maar vervelender maakt.

Ook het hele plot (uiteraard vindt die familie hem wél leuk en uiteraard wordt Dreyfuss alleen maar geïrriteerder - vandaar de link met Dennis the Menace) is bepaald irritant, al is dat mede het resultaat van de onleuke grappen en mislukte personages. Qua audiovisuele spielerei hoef je al helemaal niks te verwachten, maar dat was me vooraf ook wel al duidelijk.

Nee, veel irritatie, vervelende personages en domme grappen. Een draak van een comedy en een goede reminder dat ik die oude Murray films maar beter links kan laten liggen.

1.0*

Horrorklassieker.

Al kan je bij het genre horror wel een aantal vraagtekens plaatsen. Veel meer dan een uit de kluiten gewassen thriller is het niet. De grens tussen beide genres is soms redelijk dun, maar geen idee wat deze film tot horror zou bombarderen.

Al helpt het ook niet dat ik maar weinig affectie kon opbrengen met wat er zich afspeelde. Het deed me wat denken aan Sunset Blvd, maar dan met een wat grimmiger plotje. Subtiliteit kan je de film zeker niet verwijten, jammer genoeg zijn de larger than life personages niet zo heel interessant.

Vooral Davis weet geen indruk te maken, wat een probleem is gezien haar personage voor alle dreiging moet zorgen. 't Is een droef karikatuur waarbij mij niet helemaal duidelijk werd waarom ze nu zo overpowerend zou moeten zijn. Het twistje op het einde (jaja, hadden ze toen ook al) voegt maar weinig toe, behalve dan aan het dramatisch aspect, dat zoweer nog slechter uit de verf komt dat de horror.

Visueel valt er niet veel te beleven, de soundtrack is vooral aanwezig. Naar goede gewoonte duren dit soort films ook nog eens veel te lang, waardoor het allemaal nog wat meer op de zenuwen gaat werken.

Geen beste kennismaking met Aldrich.

1.0*

Niet echt Wirkola's ding.

Toch vooral de man bekend van de horror comedies, de switch naar ietwat serieuzere sci-fi is dan niet zo eenvoudig. Hij heeft wel het voordeel dat Rapace in vorm is (ook wel nodig als je een 7-dubbele rol moet vervullen), maar daar blijft het wel zo'n beetje bij.

Qua vormgeving oogt het net wat te eenvoudig en te goedkoop. Hier en daar wat moderne toetsen, maar het ziet er soms zelf minder futuristisch uit dan sommige hedendaagse plaatsen. Een bandje, spiegel met wat tekst in of een hologram boksworst ... het zijn dat soort dingetjes waar je je als scifi fan aan moet opwarmen.

Het plot zelf is ook eerder kitsch dan serieus, maar wordt wel nogal zwaar gebracht. Een onnodige twist, kritiek op milieubeleid en whatnot ten spijt, Wirkola kan niet vermijden dat hij hier eigenlijk een stevige B-film op poten zet, jammer dat de uitwerking dan niet wat meer in die lijn ligt.

Rapace doet het verder wel goed, al heeft ook zij te kampen met de wat makkelijke uitwerking. Pruikje en typisch kenmerk per personage en daarmee moet ze het maar doen. Het is dat het verder best vlot loopt en vermakelijk is, Wirkola vertilt zich gewoon een beetje aan deze film.

3.0*

Leuk.

Maar verwacht niks meer dan een puur genrefilmpje. What Keeps You Alive heeft hier en daar wel een kleine verrassing, maar niet van die aard dat een niet-liefhebber er veel in zal zien. Het is vooral de manier waarop Minihan een beetje speelt met de clichés van het genre, zonder er echt lijnrecht tegenin te gaan.

Het is vooral de uitvoering waarmee deze film punten scoort. Ondanks dat het redelijk voorspelbaar is, is het toch steeds best spannend. Aardig geacteerd, fijne omgeving, een paar strakke scenes en ondanks dat de personages niet altijd de meest logische beslissingen nemen, is dat ook weer niet zo héél verwonderlijk gezien de situatie.

De film balanceert ergens tussen thriller en horror, al scoort het toch vooral als thriller. Wie echt scares of gore verwacht kan het maar beter links laten liggen. Wie een strak geregisseerde thriller wil, zonder al te veel franjes maar wél gemaakt met liefde en overtuiging kan weinig misdoen met deze film.

3.5*

Oef.

Dik 10 jaar aan horror overload heeft een film als deze niet veel goed gedaan. Doet me eerder denken aan die thrillertjes die ze halverwege de jaren '90 maakten, het aanduiden als een horrorfilm is behoorlijk vergezocht, maar dankzij wat paranormale elementjes misschien nog wel te verantwoorden.

Zemeckis is geen geweldig regisseur en laat dat hier ook zien. Hij doet zeer weinig met de clichés, behalve ze op een zeer brave en cliché manier neerzetten. De film mist elke vorm van spanning, het verhaaltje wordt op een wat saaiige manier afgesponnen en het einde (of de 20 eindes, zoals je wil) gaat op zo'n manier over the top dat het niet echt bij de film past.

Ook Pfeiffer en Ford brengen maar weinig bij. Pfeiffer is niet echt geschikt voor een rol als deze, Ford zakt gewoon voor de zoveelste keer door het ijs. Overgewaardeerd acteur.

Al bij al een teleurstelling (zeker gezien de opvallend hoge waardering hier). Er schiet niks meer over van een filmpje als dit. Te braaf, te weinig spanning, te voorspelbaar in z'n twists. De uitvoering is degelijk, maar zo degelijk dat het overhelt naar saai. Daar kan Zemeckis het eerste uur nog wel op teren, maar het tweede uur gaat het finaal mis.

1.5*

Gaan we weer.

Vooraf niet gezien dat dit van de Cowspiracy regisseurs was. Da's dan het nadeel van je vooraf niet in te lezen, want dan had ik deze waarschijnlijk gewoon laten schieten. Het werd me wel erg snel duidelijk in welke deze richting deze docu ging en dat het in dezelfde niche zat, je zou het "stijlvast" kunnen noemen.

Jolige kerel trekt weer eens de wereld in met een aantal "Goh, hoe kan het eigenlijk ..." vragen. Hij krijgt uiteraard geen gehoor bij de instanties waar hij aanklopt, er zijn een aantal enthousiaste geïnterviewden die doen alsof alles geweldig zwart/wit is, studies worden geciteerd alsof het om oude filosofie gaat (maar grappig genoeg wordt er nooit iemand van die studies geïnterviews) en complotten worden ontmaskerd. The usual dus.

Eén opmerkelijk detail is de "doubt is our product" quote die naar voren gebracht wordt. Een taktiek die enerzijds door de documakers zelf ook gretig toegepast wordt (want bewijzen dragen ze eigenlijk niet aan), anderzijds hopen ze van hun medestanders op geloof ipv een kritische blik, zoals het een goed propaganda werkje betaamt.

Want wees gerust, deze film gaat niet over gezondheid, wel over veganisme. Er wordt weinig tot niet over dode dieren gepraat (hoewel het er soms toch per ongeluk lijkt door te sijpelen), de invalshoek is deze keer gezondheid en hoeveel gezonder plantjes zijn dan dat vervloekte vlees, vis (en zuivel). Eenzijdig gewauwel zonder waarde.

0.5*

Ensemble.

Maar dan wel een érg groot ensemble. Er zitten gewoon héle groepen aan personages die integraal uit de film geschrapt hadden kunnen worden (zoals de mannen-tochtjes). Het eerste half uur is het dan ook bekende gezichten spotten, met een hoog aantal "waar ken ik die nu weer van?" momenten.

De humor is beperkt en zelden grappig. Quaid heeft dan nog een leuk personage en Rebel Wilson is altijd wel leuk, maar verder is het toch vooral erg braaf en erg voorspelbaar. Ondanks dat de film de hele tijd tussen verschillende mensen schakelt voelt het niet bepaald gevarieerd aan, waardoor ook het beetje drama nooit echt goed van de grond komt.

110 minuten is enerzijds te lang voor deze film, anderzijds kan je het moeilijk inkorten, althans niet als je geen acteurs wil opofferen. Hier en daar zit er wel een leuke scene in en elk personage heeft wel een geinig momentje, maar als geheel stelt het echt zeer weinig voor en na een tijd begint het aardig te slepen. Daarbij komt ook nog dat er qua scenes veel afval inzit. Heel die adoptie in Ethiopië sloeg bijv. nergens op.

Niet echt geweldig dit.

1.5*

Leuk.

Clement en Waititi lieten in Eagle vs Shark al zien dat ze talent hadden, met deze film bevestigen ze. Misschien over de hele lijn iets minder sterk, maar toch zitten er genoeg momenten van genialiteit in voor een leuk avondje comedy.

De aanpak is op zich niet zo héél origineel. Mockumentary die een loopje neemt met het vampierengebeuren. Beetje zoals The Incredibles van Pixar, mythische monsters in een doodnormale setting, met dat verschil dat ik de humor hier wél kon pruimen.

De film is wel erg fragmentarisch en de humor aan de droge kant. Dat maakte dan het rond halverwege wel een beetje begon te slepen. Eens het concept vastlag en de film vooral humor begon te recyclen in iets andere situaties werd het iets minder. AL heeft dat er ook wel een beetje mee te maken dat het niveau in het eerste half uur best hoog was.

Duurt gelukkig niet te lang, Clement en Waititi hebben veel komisch talent, zowel voor als achter de camera en ondanks dat de vaart er na verloop van tijd wel een beetje uitgaat, wordt het nooit vervelend of saai.

3.5*

Njah.

Film met primaire focus op de US en UK. Die eerste is dan nog enigszins begrijpelijk, de Detroit/Chicago techno en house scene hebben toch hun rol gespeeld, maar wat de UK nu zo interessant maakt ... ze spreken er Engels, zal wel makkelijk geweest zijn.

Over de hele Europese scene zo goed als niks. Garrix mag z'n verhaal doen, maar dan als artiest, verder een klein beetje Ibiza, maar ook vooral omdat Cox daar zit. Twee minuutjes Love Parade omdat je daar toch écht niet omheen kan, en dat is het dan zo'n beetje.

Wel natuurlijk met veel plezier vertellen over de illegale raves in de US en de UK, dat zijn sappige verhalen die aanspreken. Ondertussen zijn het ook een beetje aangedikte verhaaltjes van oude lullen die niks liever doen dan hun verleden oprakelen. Die Oakenfold voorop had ik het gevoel.

Het eerste half uur is nog te doen, maar wat daarop volgt heeft weinig meer te maken met het onderwerp. Het is een beperkt deel van de dansscene die naar mijn mening helemaal niet zo invloedrijk is geweest, plus enkele persoonlijke verhaaltjes. Cox die z'n laatste avond draait, Garrix die Ultra mag afsluiten in Amerika ... wat boeit het in een docu als deze.

En als het dan toch eens wat interessantere zaken aanhaalt (zoals de underground vs commerciële strekkingen) krijg je niet meer dan wat losse statements waarmee een minuutje of 2 gevuld wordt.

Hier en daar wat leuke beelden, maar als serieuze docu stelt het erg weinig voor.

1.5*

Een en al sentiment deze film. Verder is er niks, pure filmische leegte. Een mooie zonsondergang, een vijvertje ... misschien, maar breng het dan ook wat interessant in beeld.

Sentiment dus. Acteerprestaties, muziek, het verhaaltje, personages .... leuk als je het wat doet, ik vond het platte wansmaak. Hoe makkelijk kan een film zijn, hoe flets en uitgekauwd alles wat er gebeurt, hoe ongelooflijk triest kan je een film uitwerken.

Uit pure verveling maar wat liggen zoeken naar ironische elementen, wiet weet was het een Solondz², maar behalve de moeder die sterft nadat ze eindelijk de trap is opgesukkeld, en dus een groot probleem vormt om terug beneden te krijgen viel er ook bitterweinig te lachen. Had ze liever door de trap zelf zien zakken, had me nog wat plezier opgeleverd.

Nopes, hier kan ik dus niets mee. Filmpje gemaakt met het idee dat de mensen die komen kijken traantjes moeten laten, maar dan op zulke schaamteloos doorzichtige wijze dat het enkel afgunst opwekte. 2 uur lang. 0.5*

Aardige Allen.

Maar hoe meer films je er van kijkt, hoe bekender het allemaal aanvoelt. Kan me indenken dat wanneer ik deze Allen eerder gezien had ik hem ook wel iets beter gewaardeerd zou hebben. Ondertussen is het nog wel leuk, maar niet zo opzienbarend meer.

David is Allen, er wordt weer eens in de camera gepraat, er wordt weer gedweept met bekende hoogstaande cultuur (Beethoven zei u?) en ondanks een hoop negatief geleuter is het een best opgewekt en monter filmpje. Allen ten voete uit dus.

David doet het best goed, Wood vond ik minder. Ook de rest van de cast loopt wat in de schaduw van David. Verloop is best voorspelbaar, ondanks dat de cast zich naarmate de film steeds meer en meer uitbreidt. Het einde is wat melig, boodschapje wat laf misschien, maar gezien de toon van de film kon het wel.

Voer voor Allen fans dus, ik hang ergens tussenin. Vond deze wel aardig, maar té typisch Allen om me echt nog aan te spreken.

3.0*

Basic actiefilmpje.

Dit jaar ook al Baby Driver, deze kan je beschouwen als het straight-to-VOD alternatief. Een minder opvallend filmpje, maar omdat de zaken die Baby Driver zo opvallend maakten ook negatief waren komt deze Wheelman er wel als betere uit.

Toch moet gezegd dat ik van dit soort films wat meer begin te verwachten, zeker wanneer het op de actie aankomt. Hardcore Henry kon je dan nog als weirde buiten categorie bestempelen, maar ook The Villainess liet dit jaar al zien dat je met achtervolgingsscenes véél coolere dingen kunt doen. Het is gewoon allemaal net iets te weinig op dat punt.

Anderzijds is het wel sfeervol, wat vooral te danken is aan het feit dat de film zich redelijk stug aan z'n opzet houdt. Alles van binnenin de wagen gefilmd, vanuit het perspectief van de wheelman. Dat maakt het simpele verhaaltje net wat intrigerender en zorgt ervoor dat je de korte speelduur redelijk eenvoudig doorwalst.

't Is geen grootse film, ook geentje die een diepe indruk achterlaat, maar voor een keer net bovengemiddeld vermaak.

3.0*

Hmmm.

Ik ben geen al te grote Simon West fan en West zelf is niet bepaald bekend voor z'n horrorwerk. 't Is toch eerder een actieregisseur. Zo mid-00 was horror echter hip en in, dus wanneer een actieregisseur zich daarnaan waagt ruikt het vooral sterk naar aandachtzoekerij, eerder dan een waardige poging iets leuks op te zetten.

En het eerste kwartier lijkt het ook wel die richting uit te gaan. De opzet doet wat denken aan de jaren 90 horrors, een uitlopertje van de Scream-craze dus. Met een jonge cast, een aflegen huis, eerst wat prank calls maar daarna een serieuze stalker die de horror levendig moet houden. Het is blijkbaar toch een remake van een 70s film, maar het sfeertje is toch vooral 90s.

Het wordt pas interessant wanneer je je na een half uurtje begint af te vragen waar de exposure blijft. De film is speelt zich af in een groot beraamd huis met allerlei hoekjes en muurtjes en glas waar die horror stalkers dan typisch te zien zijn (vaak wat blurry en/of enkel in silhouette). Zowat elk shot dat je ziet is een kans om een glimp op te vangen, maar West weigert. Niet dat hij de spanning niet opdrijft, alles in de film is erop geënt om de spanning op te drijven, maar release is er amper.

Het is pas na een 45 minuten dat de eerste (onzekere) schaduwen passeren en pas een kwartiertje of zo voor het eind dat de moordenaar eindelijk in beeld komt en vorm krijgt. Het is duidelijk dat West begreep dat onbekend altijd spannender is dan bekend. Tevens ook dat feilloos spannender is dan feilbaar, want tot het bijna bittere eind blijft de moordenaar oog enigmatisch en bovennatuurlijk. Pas 5 minuten voor het einde van de film wordt hij menselijk - jammer genoeg was een gedurfd einde net teveel gevraagd. Het effectieve einde is dan een jammerlijk afglijden in de mindere clichés van het genre. Beetje onnodig, maar niet zo heel verwonderlijk.

Is When a Stranger Calls dan een uitzonderlijke of opvallende horror? Voor de occassionele kijker waarschijnlijk niet, want de film zit boordevol clichés. Alleen doet West er wel duidelijk iets anders mee. Geen idee of dat mee is gekomen vanuit het origineel of ook een daadwerkelijke toevoeging van West is, maar ik vond het wel geslaagd.

3.5*

Dit is wel iets ja.

Deed me qua impact wat denken aan films als Eraserhead of Tetsuo. Ander dan anders, en verliefd of weirdness en lelijkheid, maar dat op een erg indrukwekkende manier. Wil niet zeggen dat fans van genoemde film dit ook meteen geweldig gaan vinden, maar een zekere overlap zal er wel zijn.

Een audiovisuele aanslag op de zintuigen, vol bevreemdende scenes en nogal aparte lore. Maar los van het feit dat het er weinig gelikt uitziet, is het wel duidelijker zeer bewust en met visie gemaakt. Moeilijk aan te raden, maar kijk de trailer ff en dat weet je waarschijnlijk meteen of je deze moet zien of niet. 't Is in ieder geval uniek.

4.5* en een uitgebreide review

Tegenvaller.

Wat oogde als een fris, vlot en geinig filmpje draait uit op een redelijke teleurstelling. Enkel visueel weet deze When Geek Meets Serial Killer het een beetje waar te maken. Vlot camera werk, fijne effecten en lekker kleurrijk.

Het plotje is echter al heel wat minder. Beetje flauw nerdy gedoe over een comic book artist die per ongeluk met een lijk in z'n huis komt te zitten. Wat daarop volgt is een hoop flauwigheid en vooral een hoop overacting. Ray Chang is niks minder dan irritant en aangezien het slagen van de film toch vooral op zijn schouders komt te liggen gaat het snel bergafwaards met deze prent.

't Is toch echt wel jammer dat Taiwan iets te vaak met dit soort fletse poppy rommel komt aanzetten, want op technisch gebied is het nog wel genieten. Met wat betere acteurs en regisseurs die wat meer durf willen tonen had dit best leuk kunnen zijn, nu is het vooral weer een gemiste kans.

2.0*