Meningen

Erg gaaf laatste deel vond ik, dat visueel veel sterker uit de hoek kwam (vooral consistent sterker) en een paar zeer aardige twists kende.

De dubbelrol van Nagase vond ik geniaal en licht verontrustend ook. Ken niet veel films waar zowel good als bad guy door dezelfde persoon gespeeld worden (uitgezonderd in komische context).

Verder een aardig opgebouwd verhaaltje, humor en main story zijn wat meer gescheiden wat het sfeertje ook wel ten goede komt, alleen een beetje jammer dat de soundtrack nogal smaakloos blijft.

4*, leukste uit de reeks, maar een beetje moeilijk aan te raden zonder dat je de eerdere delen gezien hebt. En dan nog een uitgebreidere review.

Elke keer weer.

Niet de eerste keer dat ik deze herzie, maar hij blijft me verwonderen. Hoe Koreeda hier script en realiteit vermengd is uitzonderlijk. Ik weet nog steeds niet welke segmenten gescript zijn, maar dat hoeft eigenlijk ook niet.

Sowieso is het randverhaaltje iets minder boeiend. Het gaat mij vooral om de bezoekers die elk een mooi aspect van het vraagstuk weergeven. Favorieten blijven de twee omatjes, uitzonderlijke personages.

Interessant punt is vooral de vertaling van Wandafuru Raifu naar After Life, een verschil in cultuur dat wat mij betreft perfect weergeeft waarom ik doorgaans toch iets meer met Aziatische zaken heb. Want hoewel het concept genoeg ruimte laat voor spiritualiteit en religie, blijft de film daar mijlenver vanaf staan.

4.5* en een uitgebreide review.

Erg fijn werkje.

Begint misschien een beetje aarzelend, zeker niet de eerste film die de minder glamoureuze kant van het idol gebeuren laat zien, maar vormt zich daarna toch om naar een toffe coming-of-age film, waarvan vooral het jeugdige karakter opvalt. De focus verplaatst zich meer naar de personages, wat het drama ten goede komt.

Visueel best fris, de soundtrack gelukkig genoeg niet overladen met J-pop nummertjes en ook het acteerwerk is erg sterk, zeker gezien de jeugdige leeftijd van de hoofdrolspelers. Verder ook wel een einde wat bijblijft, maar een complete vernieuwing van het Japanse drama is dit niet. Wel een erg toffe aanvulling. Niet zo evident om de film te vinden, maar aangezien het appeal ook redelijk beperkt is, misschien maar beter zo.

4.0* en een uitgebreide review

Erg onsympathieke film.

Een hoop luidruchtige bendes die tot niet veel meer in staat zijn dan veel lawaai maken en wat halfbakken vechten. Niet alleen dat, maar zowat iedereen in deze film lijkt wel tot zo'n bende te behoren.

Verder erg veel onleuke personages, vooral die Joey was onuitstaanbaar. Deed me ergens aan Joe Pesci denken, en da's nooit een goed teken. Enig drama en humor werkte helemaal niet voor mij.

Maar de film moet het uiteindelijk vooral van de muziek hebben. Absoluut niet mijn ding, maar kan me inbeelden dat mensen die het wel leuk vinden ineens beter in de film zitten.

Niks voor mij dit. Bendegeleuter en irritante personages, voorzien van een soundtrack die me absoluut niet wist te boeien. Filmisch verder ook helemaal niks te beleven.

1.0*

Echt? Rudd is Een zielig excuus voorr een komisch acteur. Meestal pijnlijk ongrappig en als hij dan een keertje volledig het toneel krijgt (de spiegelscene) levert het één van de meest genante scenes ooit op. En dan tijdens de end credtis nóg slechtere outtakes van diezelfde scene tonen. Pfoe!

De film kent wel een paar grappige momenten, al is het dan soms gewoon puur genante idioterie (zoals de broer van Rudd's personage). Daar blijft het echter bij. Aniston ook compleet niet op haar plaats en van de grappige bijrollen moet deze film het ook al niet hebben.

Meest verrassende vond ik trouwens die vallende druiventrapster tijdens de druiventraprace. Speel anders wat YouTube hitjes na en noem je film een comedy ... sloeg echt nergens op. Mnee, niet echt mij ding dit vermoed ik. Povere acteurs, een paar miscasts en een boel grappen die volledig dood vallen. En het ergste is nog dat ze zo zichtbaar hun best staan te doen om grappig te zijn.

1.0*

Edit: oh ja, ook nog een teveel aan "dramatische" scenes. Ook al zo ongepast hier, vooral omdat die nog best serieus genomen werden.

Best mooi.

Alleen jammer dat het een puur hofdrama is. Het wordt wel mooi gebracht, maar uiteindelijk is dit soort drama iets te artificieel en opgeklopt voor mijn smaak. Ik kan het wel hebben als er af en toe nog een martial arts breathertje inzit, maar 120 minuten van dit was net iets van het goede teveel.

Visueel is er een groot verschil tussen de CG stukjes (niet best) en de rest van de film. Prachtige cinematografie en optimaal gebruik van het rijkelijke budget (al is het in vergelijking met Hollywood nog steeds peanuts natuurlijk). Het ziet er allemaal prachtig uit, jammer dat ze bij die polo scenes dan toch weer uit de bocht moeten vliegen.

Acteerwerk is zeker naar behoren. Bingbing steelt de show, maar ook Joan Chen, Leon Lai en Shun Oguri laten zich positief opmerken. Wel een beetje jammer van Boergadine's rolletje. Niet dat het zo slecht was, maar dat nodelose courten van de Amerikaanse markt werkt toch niet, zeker niet op deze manier.

Fijn filmpje, voor de liefhebbers van hofdramatjes allicht nog wat beter. Twee uur vond ik iets te lang, maar er valt veel moois te bekijken en het budget zorgt ervoor dat het allemaal erg sfeervol aanvoelt.

3.5*

Chinees krijgsherendrama.

Ze zijn redelijk populair tegenwoordig, deze film treedt dan ook in de voetsporen van The Assassins en soortgelijke films. Duidelijk niks voor het Westerse publiek, dat verwacht waarschijnlijk een hoop meer actie bij dit soort films, maar die actie wordt net naar achter geschoven.

In de plaats krijg je een eerder persoonlijke en dramatische kijk in het leven van de krijgsheren. The Last Supper is best een aardige toevoeging aan het genre, maar Lu is net niet sterk genoeg. Visueel erg verzorgd, maar er zijn te weinig shots die er echt uitspringen. Daarbij is het visuele tempo ook te laag. Een teveel aan epische slomos maken het soms eerder melig dan dramatisch.

Verhaaltje vond ik ook niet superboeiend. Allemaal wel eens eerder gezien natuurlijk, de film mist ook een écht acteerkannon om de film te dragen. Daniel Wu is dat niet en Chen Chang wordt te weinig uitgespeeld. Vertelstructuur is wel aardig (veel niet-chronologische flashbacks) en de afwerking is in z'n geheel wel solide, maar de film mist gewoon dat beetje extra.

3.5*

Best aardig.

Bekmambetov is blijkbaar z'n best aan het doen om een beter regisseur te worden, maar zit nog steeds een beetje met dezelfde problemen.

Het is duidelijk dat de man wel wil. Ik hou wel van films waar de camera doorheen het hele decor suist, op elk klein voorwerpje de achtervolging inzettend. Dan zou je bij deze film dus best aan het goeie adres moeten zijn, maar het getuimel is zo "wel willen maar niet kunnen" dat je steeds met een onvoldaan gevoel achterblijft. Beetje makke uitwerking van wat erg leuk zou moeten zijn op papier.

De actiescenes komen daardoor ook niet al te goed tot hun recht, hoewel er best veel fijne momenten inzitten. 't is ook zeker niet rampzalig, daarvoor zijn het merendeel van die ideetjes wel tof genoeg. Hoewel het kogels op elkaar schieten best wel saai werd na een tijdje. Het cirkelschot van Jolie was dan wel weer sterk gevonden.

En zo blijft de film de hele tijd als net niet verdergaan, terwijl het toch wel vermaakt. Volgens mij mist Bekmambetov gewoon een team aan competente mensen, ofwel mensen die ervoor zorgen dat hij zelf wat competenter wordt. Aan leuke ideeën geen gebrek, maar de uitwerking verdient wat meer aandacht.

Leuk, maar had véél en véél leuker gekund. 3.0*

Edit: en die soundtrack ... wat een onnozele muziekjes

Van een film met genrehelden als Statham en Li mag je toch meer verwachten.

Hoopte op een soort van Transporter, jammer genoeg valt bij actiefilms op MM nooit wat aan de score af te leiden.

Wel aardig dat er al eens Chinees en Japans gepraat wordt. Moet je toch minder dat haperig Engels aanhoren. Mensen als Li en Ishibashi vind ik best goeie acteurs, maar niet als ze krampachtig Engels uit hun strot proberen persen.

Li heeft gelukkig weinig dialoog verder, al is hij maar matig als assassin. Toch meer het kleine ventje met de geweldige martial arts skills. Beetje jammer om zo iemand gewoon mannetjes te laten neerknallen. Statham is lomp maar niet lomp genoeg, ook een beetje een gemiste kans.

Visueel wordt er veel geprobeerd maar aangezien de editor alle gevoel voor ritmiek leek te missen blijft daar niet al te veel van over, behalve enkele shots en fijne belichting.

Soundtrack is daarbij ook best slecht, resteren enkele aardige actiescenes, best coole wagentjes en Li en Statham die zonder echt te overtuigen toch nog steeds leuk om volgen zijn. Had er meer van verwacht, had ook veel meer kunnen zijn.

3.0*

Best oké.

Doet inderdaad wat denken aan Lord of War, een wat komische en frivole invulling rond wapen dealers, maar ditmaal door een volbloed comedy regisseur verfilmd. Gelukkig houdt hij wel het midden tussen misdaad en comedy, zodat de film niet vervalt in pure kolder.

Hill en Teller zijn een aardig duo. Niet sterk genoeg om de hele film te dragen, maar nergens vervelend of irritant. Het verhaal is op zich al redelijk absurd, Phillips voegt er net voldoende humor aan toe om het vlotjes te houden voor de volledige twee uur.

Verder wel netjes afgewerkt, maar dat mag je ook wel verwachten van een film als deze. Enige probleem is dat er weinig memorabele momenten inzitten. Het hobbelt allemaal wel aardig verder en het kijkt ook gewoon lekker weg, maar het moment dat de film is afgelopen ben je ook alweer de helft vergeten. Degelijk tussendoortje dus.

3.0*

Terug iets minder.

Dawn vond ik een stapje voorwaarts, deze zet weer een stapje terug en komt zo op het niveau van het eerste deel. Dat was geen rampzalige blockbuster, maar ook niet meteen een openbaring. Hetzelfde kan gezegd worden van deze film.

Al zitten er wel een paar interessante verrassingen in. Zo bevat deze film betrekkelijk weinig oorlog. Van een derde en laatste deel zou je kunnen verwachten dat het een epische veldslag wordt, maar daar vertillen de makers zich gelukkig niet aan. Is maar best ook, want wat er in zit van actie is niet echt van heel hoog niveau.

Ander opvallend element is dat het perspectief hier wisselt van mens naar aap. Je volgt eigenlijk de hele tijd de apen in deze film, de mens wordt hier voornamelijk neergezet als bad guy, met een wat dik aangezette Harrelson voorop. Interessante wending, al wordt er niet zo héél veel extra uit gehaald.

De film oogt en poogt erg serieus te zijn, maar toch durft Reeves zich niet helemaal te committen. Beetje vreemde keuzes zijn daar het resultaat van. Zoals dat lompe aapje, wat echt compleet niet in deze film past en alleen maar irriteert. Of de soundtrack die net iets te vrolijk is voor de druilerige beelden.

Deze War wil verder ook iets te sentimenteel zijn, als show reel voor de CG. Nu is die ook wel echt hoogstaand en een serieuze mijlpaal qua fotorealisme, maar de film zelf wordt er niet beter van, enkel wat meliger. Ook niet echt in lijn met de vibe die ik er verder van kreeg.

Beetje te lang, wat vervelende pogingen tot humor en af en toe gewoon te melig en sentimenteel. Maar de film bevat ook wel wat goeds, alleen niet genoeg om er een echt geslaagde film van te maken.

2.0*

Driemaal bah.

Eerlijk is eerlijk, veel verwachtingen had ik niet bij deze film. Spielberg is vooral bekend, maar heeft wat mij nog nooit een film geregisseerd die die status enige eer aandoet. Als het dan nog eens een sentimenteel oorlogsdrama over een paard betreft dan liggen mijn verwachtingen gewoon laag.

Wat mij sterk opviel is deze film was de cast, en hoe die tot een hoopje namen op een poster gereduceerd wordt. Er zitten zelfs mensen als Philippe Nahon en Nicholas Bro is ... maar nergens krijgt niemand de ruimte om wat met z'n personage te doen. Het is allemaal afgelikte eenheidsworst, waardoor je evengoed een resem onbekende acteurs kunnen nemen.

Het verloop was vooral storend en sentimenteel. Het hele ploeg-gebeuren is typische Spielberg-bullshit, het paard als rode draad doorheen de oorlog werkt voor geen meter en wie ondertussen geen jeuk krijgt van de slechte accenten heeft iets teveel Amerikaanse films gekeken.

De speelduur is dan het laatste euvel. Als het al voor geen meter loopt en vooral irriteert, is het extra erg dat het 2.5 uur moet duren voordat de laatste blijtscene uiteindelijk van het scherm verdwenen is. Vervelende Spielberg dit, maar compleet binnen de verwachtingen.

0.5*

Wel oké.

Maar ook wel een film in twee duidelijke delen. Het eerste deel is wat humoristischer, let dik aangezette typetjes en niet al te subtiele humor, het tweede deel is veeleer klassiek oorlogswerk.

De film wordt gedragen door Brad Pitt, die een beste leuk personage neerzet. Blijkbaar ook gebaseerd op een echt bestaande generaal, al zal dat wel met een dikke korrel zout zijn. De personages om hem heen voeden vooral Pitt, die zeker tijdens het eerste uur vol in de kijker staat.

Wanneer het serieuzere oorlogswerk begint verdwijnt hij tijdelijk van het toneel, waarmee de film ook meteen aan charme inboet. Ook al omdat die scenes niet bepaald goed in beeld gebracht worden en vooral erg flauw en zoutloos overkomen. Het maakt dat het tweede uur een stuk saaier is.

Verder begin ik me ook wat te irriteren aan Ben Kingsley. Niet dat hij een slecht acteur is, maar hij moet te pas en te onpas komen opdraven wanneer er "buitenlandse" personages vertolk worden. Ik zie zijn meerwaarde niet in het personage dat hij moet spelen, neem dan gewoon een local aan voor zo'n rol.

Aardig tijdverdrijf is het wel, vooral deel 1 van de film, maar echt bijblijvend zal het niet doen. Ook al omdat het de brave balans bewandelt tussen paaien van de strijdmacht + de plichtsbewust sociale kritiek.

2.5*

Van goed naar slecht.

Het eerste kwartier was verreweg het beste. Nu vind ik dat al snel bij dit soort films, de eerste kennismaking is vaak leuk omdat de rest van de film dan nog volledig openligt. De verdere invulling gaat vaak van kwaad naar erger, en daar is deze film een perfect voorbeeld van.

Door een paar vreemde filmfouten heen (alle electriciteit weg maar de digicam werkt nog wel) weet ik nog altijd niet goed hoe het verhaaltje nu in elkaar zit. Er is blijkbaar een alien ras dat jaloers is op ons planeetje. Daarom verstoppen ze miljoenen jaren geleden tripods onder de grond - alsof wij miljoenen jaren geleden een speer onder de grond van Mars zouden gestopt hebben en daar nu oorlog mee zouden voeren - om dan te wachten tot de mens eindelijk de Aarde beheerst en dan pas hun aanval te plaatsen. Daarbij beginnen ze onze Aarde meteen helemaal te verbouwen wanneer ze aankomen (met dat rooie spul), dus waarom ze nu eigenlijk zo jaloers waren op onze groene planeet ... suggesties zijn altijd welkom.

Anyway, da's allemaal nog het minste. WotW is een spektakel film en z'n titel belooft dan ook wel wat. Veel "war" krijgen we echter niet te zien. Wat rondgeloop in desolate gebieden, actie achter heuvels of bovengronds wanneer de hoofdpersonages in de kelder zitten, en een 3-tal echte actiescenes om de andere 100 minuten op te vullen. Véél te karig.

Daarbij weet Spielberg helemaal niet goed de spanning op te bouwen. De scene in de kelder met het tentakel is gewoon te onnozel, dat je zo iets in zo'n dure film durft te steken. De aliens zelf zagen er ook niet al te best uit, de tripods waren oké maar ik val niet zo voor die 40s-50s sci-fi charme.

Hoe dichter de film bij z'n einde komt, hoe ridiculer alles wordt. Op 10 minuten zijn alle aliens zo'n beetje dood en tot overmaat van ramp blijkt dat broertje ook uit het niets helemaal tot in Boston geraakt te zijn (serieus Spielberg ?).

Als je kijkt voor de actie is het veel te karig, de soundtrack is zwaar overdreven, visueel soms best knap (dat wel) al heb ik het dan niet echt over de effecten zelf, spanning mist een beetje en uiteindelijk heb je na 15 minuten het beste wel gehad.

Eigenlijk een goede samenvatting waarom ik dit soort Hollywood filmpjes meestal wat teleurstellend vind. Jammer, want heb er vooraf meestal wel redelijk zin in.

1.5*

Vermakelijke Miike.

Hij laat z'n fratsen weer eens achterwegen en komt met een film die best wat wegheeft van Kôshônin. Een slicke politiefilm die de fans van de weirde Miike niet echt zal aanspreken, maar verder genoeg te bieden heeft voor twee uurtjes vermaak.

Sowieso gaat de film wel weer iets verder dan het doorsnee popcorn vermaak dat normaal gezien in de bioscoop uitkomt. Fujiwara (en je zou het niet verwachten) is perfect als de gestoorde moordenaar (vooral naar het einde toe een paar heerlijke scenes), daarnaast is het vooral verrassend dat een aantal personages het einde niet halen.

Qua intrige zit het ook wel goed. Niks al te speciaals, maar het is een vlot filmpje, genoeg afwisseling en er zitten een paar leuke dilemmas in. Miike houdt de spanning goed aan en zorgt voor een verzorgd einde (met als kers op de taart de allerlaatste scene). Volstaat dus voor een film als deze.

Als ik mag kiezen zie ik ook liever z'n vreemdere films, maar ik vermaak me best met dit soort tussendoortjes. De laatste tijd maakt hij alleen iets teveel van dit soort films, maar ook daar komt hij makkelijk mee weg.

3.5*

Redelijk.

Toch valt de film een beetje tussen de mazen van het net door. De low-budget computeranimaties lijken te suggereren dat het een comedy is waar weird niet weird genoeg is, maar het niveau van een Minoru Kawasaki haalt deze film op dat gebied nooit. Het is weird, maar op een redelijk "normale" manga-achtige manier.

Visueel is het dan weer iets te karig om als vlot geproducete kleurrijke Japanse comedy door te gaan. Leuke stijltrucjes maar de uitvoering is vaak nogal goedkoop. De slechte CG lijkt meer een stijlkenmerk dan een fincanciële beperking, maar is vaak nogal functieloos.

Best wel wat grappige scenes verder, vaag verhaaltje ook dat enkel wat saaier wordt tijdens het actiegedeelte op de boot. Het slaat allemaal nergens op, de film lijkt ook gewoon blij te zijn met z'n fluffy imago, maar had het toch wat beter afgewerkt gezien, of nog een stuk insaner.

3.0*

Iegh.

Ooit wel eens een Warcraft spel gespeeld, maar da's jaren geleden. 't Is ook niet echt m'n ding, zowel qua gameplay als qua setting. Maar toch had ik links en rechts wat aardige dingen over deze film gehoord, dus alsnog een kans gegeven.

Dat bleek na de eerste scene al fout, want die zegt eigenlijk genoeg. Vreselijk lelijke CG, vervelende character designs en lompe dialogen. En dat betert er absoluut niet op naarmate de film vordert. Het lijkt soms op een opgewaardere TV serie, daar waar de film volgens mij toch hoopte de volgende LOTR te zijn.

Jones vliegt dan ook compleet de bocht uit. De gevechten zijn niet boeiend, de setting is saai, 120 minuten is véél te lang (vooral als je je film "The Beginning" noemt). Ongetwijfeld had men gehoopt een aantal vervolgen achter deze film aan te gooien, wat mij betreft hoeft het niet.

Mnee, versterkt vooral het cliché van de melige game verfilming. Niet al te best.

1.0*

Nieuwe Carpenter of vergeten film die hij bij wijze van fin-de-carriere nog even met z'n fans wil delen? Wie zal het zeggen?

The Ward is geen slechte film, na dik 35 jaar kan Carpenter een filmpje als deze met twee vingers in z'n neus regisseren. Maar verder is de film zo banaal, uitgekauwd en saai dat je je afvraagt waarom Carpenter nog de moeite heeft genomen om dit te verfilmen.

De film kent een aantal moderne elementen die enkel onderstrepen dat Carpenter al een paar jaar eerder is blijven hangen in z'n eigen verleden. De rest van de film is een herbeleving van Carpenter's typische kenmerken, al blijft de vraag hoe ver je terug in de tijd moet alvorens ook maar iets aan deze film indruk zou kunnen wekken.

Wat het verhaal betreft, iedereen die meer dan 10 horrors gezien heeft kan het wel dromen, inclusief doodgeslagen eindtwist. Laten we het eindshot ook maar even vergeten want dat sloeg echt helemaal nergens meer op. Verder een overbekende setting die leunt op een flikkerende lamp, glimmend chirurgenmateriaal en wat norse verplegers om sfeer op te wekken. Allemaal al (veel) eerder en (veel) beter gezien.

Hoewel de film verder wel solide oogt, is het erg jammer dat het niet goor/spannend/eng/interessant en/of verrassend is. The Ward is een opeenstapeling van clichés geworden die smeken om het pensioen van Carpenter. Want hoe solide het eindresultaat ook mag zijn, de film wil nooit meer worden dan een gemumificeerd kadaver.

Er zijn veel slechtere en goedkopere horrors te vinden, echte Carpenter fans zullen best blij zijn om nog één keer te mogen genieten van Carpenter's expertise, maar als comeback illustreert het enkel Carpenter's onvermogen om in 2010 nog maar enig zeggenschap te hebben binnen het horrorlandschap.

2.0*

Veel te simpel.

Het is natuurlijk een film die reeds 5 jaar oud is, maar ook dan had deze weinig toegevoegd aan het toenmalige filmaanbod. Warda is niks meer of minder dan de Egyptische versie van Paranormal Activities, daarmee is eigenlijk bijna alles gezegd.

Behalve dat er hier nog wat minder gebeurt. De hauntings zijn echt tam, misschien dat men nog wat extra realisme probeerde toe te voegen maar dat werkt niet in het voordeel van deze film. Het is effectief pas in de laatste vijf minuten dat er wat gebeurt, en die gebeurtenissen lijken meer op de start van een horrorfilm van op het einde ervan.

Wel aardig is dat de culturele verplaatsing een beetje extra toevoegt. Het is toch iets leuker dan naar het zoveelste Amerikaanse kutgezin te kijken, maar daarmee wordt de film jammer genoeg niet gered. In ieder geval duurt het niet te lang, maar daar is het meeste dan wel mee gezegd.

Leuk inderdaad dat ze bij Netflix regelmatig wat breder aankopen, maar dat vertaalt zich uiteraard niet altijd meteen in meer kwaliteit. Buiten wat exotische waarde is dit een filmpje dat je makkelijk kan skippen.

1.5*

Flauw gedateerd thrillertje.

De filmwereld zit nog altijd te wachten op een degelijke film over AI, maar dat je daarvoor niet bij een 80s film moet zijn is geen verrassing. Matthew Broderick die op jonge leeftijd de Amerikaanse veiligheidsdiensten hackt en een computer op verkeerde ideeën brengt ... hoogstaande cinema is dit niet.

De luchtigheid is enerzijds een minpunt, aangezien het de film wat te kinderachtig maakt. Anderzijds is het ook wel de redding van de film, want als men dit al te serieus gebracht had was het nog veel erger geweest. Het resultaat is een vis noch vlees filmpje.

Scifi mag je gerust schrappen, het is een jeugdig thrillertje met dik aangezette personages en een klassiek verloop. Last-minute reddingen, ongeloofwaardige ontsnappingen en jeugd die zich volwassener gedragen dan hun leeftijd. En dat alles overgoten met een dikke 80s saus.

Dit was misschien wel leuk geweest als ik het gezien had als 12-jarig ventje, maar ondertussen schiet er maar weinig over, behalve dan de luchtigheid die het nog wel kijkbaar maakt.

2.0*

Ik niet.

Ondanks dat het inderdaad wat ruwe kantjes heeft, weet deze film zich redelijk makkelijk boven het horrorgemiddelde uit te hijsen. Met minimale middelen weet Massey een aardig sfeertje te creëren en de aandacht makkelijk vast te houden.

Origineel is het concept niet natuurlijk. Verwijzen naar andere films zou teveel spoilen, maar de bijna-dood ervaring vormgegeven door een vreemde wereld waarin het hoofdpersonage gevangen zit is niet bepaald nieuw. Massey doet eigenlijk niet eens zozeer z'n best om dit te verbergen (getuige de shots van een stervende Morgan op het slagveld), toch weet hij er een aardig mysterieus sfeertje uit te puren.

Wie een geanimeerde horror verwacht kan deze best links laten liggen. Massey richt zich op de repetitie, de verveling, de gewoontjes en het langzame doordraaien van Morgan. Die speelt het best goed trouwens, inderdaad iets meer op de achtergrond maar dat past wel gezien het concept.

Visueel sober maar het volstaat. Net zoals de soundtrack, die meer opgeleukt wordt door langdragende pianotonen dan echte muziek. Het beetje goor dat er is, is effectief genoeg, net zoals de aftakeling van Morgan.

Massey toont hier veel potentieel, alleen niet voor de fast-food horror markt, waar deze film willes nilles terecht gaat komen. Het gemiddelde zegt al alles, wie op zoek is naar een ietwat eigenzinnigere horror film moet zich daar in ieder geval niet door laten afleiden. Maar de ruwe afwerking moet je er wel bijnemen.

3.0*

Fijn filmpje.

An sich doet deze film inderdaad denken aan een Twilight, maar dan voor jongetjes uit dezelfde leeftijdscategorie. De hoofdpersoon is hier namelijk een kerel die aan de haal gaat met één of ander tienertutje. In plaats van de wat vrouwelijkere en romantischere vampieren wordt hier gekozen voor een zombiesetting. Perfect.

Gelukkig maakt Levine er nog iets meer van. Vooral de humor vond ik wel geslaagd, ook visueel weet deze film zich best een aantal keer te onderscheiden. Paar mooie schots en fijn kleurgebruik. Soundtrack was duidelijk minder jammer genoeg. En natuurlijk is er het feit dat die niet uitgerokken wordt tot een film of 4, althans dat mag ik hopen.

Plotje is op zich wat melig, veel horror is er ook niet te vinden buiten de setting dan. Die bonies zijn nu niet meteen de meest angstaanjagende monsters, ook qua sfx misten ze wat body (pun intended). Toch kijkt het allemaal wel aardig weg in combinatie met de humor levert het een aangenaam, vlot filmpje op.

3.5*

De horror.

Onmogelijke combinatie van twee (!) zero to hero verhaaltjes die op grimmige, semi-realistische manier vormgegeven worden. Ik heb al niet zo veel met dit soort vechtfilms, maar een verdubbeling van de heroiek verspreid over twee uur is toch echt teveel van het goede.

Deed me sterk denken aan The Fighter, beetje dezelfde setting en personages. Iedereen heeft een zwaar verleden, een rauwe stem en heeft het moeilijk met z'n emoties. En moet dat vooral ook erg duidelijk uiten de hele tijd lang. Veel zwaar gestaar en moeilijk gegrunt richting iedereen. Oeh wat een drama.

In schril contrast de rare plotloops die ervoor zorgen dat de twee verloren broers in één of ander uit het niets opgerezen toernooi van MMA fighters - wat ze zelf niet zijn - in de finale tegenover elkaar komen staan. Geloof je deze idioterie nog niet, dan gooit O'Connor er nog een schepje bovenop met een hilarische "I love you" die leidt tot één van de meest groteske verbroederingsscenes ooit. Hoe hij hiermee wegkomt is mij een compleet raadsel.

Hardy vond ik echt slecht. Schrok even dat hij het was, kende hem enkel van Bronson en daar was hij geweldig (Batman even niet meegerekend, daar was hij vooral een masker). Lijkt wel alsof hij met een normale kop Stallone probeert na te apen, wat leidt tot de meest vreemde grimassen. Edgerton vond ik in tegenstelling erg sterk, al mist hij dan weer de fysiek voor z'n rol. Nolte is het 100e wiel aan de wagen, met een extra bagage aan drama waar niemand op zit te wachten. Het leidt alleen maar tot meer clichés.

Vond het MMA gebeuren ook weinig toevoegen. Iedereen spreekt over meer variatie, maar buiten wat worpen en een kick is het vooral brawlen tegen elkaar. Veel moois vind ik er niet aan, erg veel variatie zat er ook niet in. Moet wel zeggen dat O'Conner de gevechten goed opbouwt, gaat veel agressie en spanning vanuit.

Da's het enige positieve aan deze film. De stijl is goedkoop effectbejag, het acteerwerk (buiten Edgerton) ondermaats en het drama zo potsierlijk en verkracht dat ik schrok van een aantal hoge scores hier. Een clichétje witwassen is één ding, maar bij momenten is het lachen met tranen.

1.0*

Krachtig idee.

En zeker tijdens de eerste 90 minuten wordt het ook erg sterk uitgewerkt. Erg droog wordt het contrast tussen humanitaire acties en het daarbij verwachte inhumane gedrag van de uitvoerders blootgelegd. Soldaten die helpen maar dat maar beperkt mogen. Logica primeert boven emotie, het contrast dat daaruit voorkomt is in deze film schrijnend. Helpt ook dat er sterk geacteerd wordt door de soldaten.

Jammer is dat dit uitgangspunt eigenlijk gewoon een keer of 5 herhaald wordt, het laatste half uur zelfs zo letterlijk in je gezicht gegooid dat een deel van de oprechtheid plots in het gedrang komt. Nogal jammer.

Onbegrijpelijk dat ze dit tot een 3 uur durend geheel hebben uitgerokken, terwijl een korte film veel krachtiger had geweest. Heel die terugkeer naar Engeland was compleet overbodig, misschien wel goed voor een film op zichzelf maar niet 30 minuten achter dit aangeplakt.

Verder ook jammer dat er filmisch niet wat meer gedaan kon worden met dit materiaal. Indrukwekkend thema maar gezien het medium allerminst naar behoren uitgewerkt.

Jammer, had veel meer ingezeten. Vertolkingen waren sterk en het uitgangspunt uiterst krachtig. Zit alleen wat gevangen in het zijn van een miniserie.

3.0*

Nog best oké.

Hier en daar schuurt het uiteraard, dat krijg je wanneer je Frankrijk en China laat samenwerken aan een Engelstalige film. Het is op zich wel een slimme zet van Besson, maar dan zal hij toch met iest gelikter moeten aankomen dat dit.

Het helpt ook niet helemaal dat de film zich richt op een wat jonger publiek. De game-achtergrond is eigenlijk maar beperkt en het grootste deel van de film is een klassiek fantasy sprookje waarin er een prinses gered moet worden (gelukkig is deze film aan bepaalde personen voorbij gegaan, want het is perfect outrage materiaal), maar toch voel je dat deze film zich eerder op de iets oudere kinderen richt.

Visueel zit het gelukkig wel netjes in elkaar, verder doen Mark Chao en Ni Ni het ook best naar behoren. Al zouden ze daar in China wel eens moeten leren dat dit niet het soort films is om internationaal mee door te breken. Het is verder weinig opzienbarend, maar het kijkt lekker weg en vermaakt wel. Degelijk tussendoortje dus.

3.0*

Ook maar eens gezien.

Ondertussen een erg gedateerde film. En dan niet eens zozeer door de pakjes of de muziek, eerder door sommige situaties die zich voordoen. Wanneer The Warriors bijv de eerste keer ontsnappen aan die skinheads. Ze springen net op tijd in de trein, waardoor ze buiten schot zijn. Alles chill en relax, en in '79 zal dat ook wel een normale reactie geweest zijn. Tegenwoordig hoeft er maar ééntje z'n smartphone te pakken en de hele stad is op de hoogte van hun locatie en waar ze heen reizen.

Ik denk dat ik 35 jaar geleden wel wat gezien zou hebben in deze film. Deed me wat denken aan het vroege werk van Sogo Ishii, die zette z'n camera ook graag bij straatbendes om de daarbij horende stoerheid en het onvermijdelijke streepje inter-bende drama vast te leggen. De intro van deze film is ook niet verkeerd, als je even het gruwelijke fontje buiten beschouwing laat. Muziek is niet aan te horen, maar hoort wel bij het tijdsbeeld.

De speech is verder een bekende samplepot. Blijkbaar ook voor de hiphop produceren, maar met quotes als "20.000 hardcore members" konden de (Nederlandse) hardcore producers niet achterblijven uiteraard. Heeft toch altijd iets extras als je bepaalde stukken tekst uit een film al kan meepraten.

Probleem is dat anno 2015 de gangs echt te lullig zijn, terwijl ze toch duidelijk stoer moeten ogen. Dweepy kerels die wat door de stad huppelen en vooral iedereen proberen vermijden. Sommigen spreken over veel actie, ik heb die duidelijk gemist. Veel gewandel, als er dan al eens een situatie voordoet dan wordt er meestal weggerend, of blijft het bij wat slecht in beeld gebracht gebrawl. Daar schiet de film ondertussen toch ook flink tekort.

Verder ook redelijk repetitief, er gebeurt 4 of 5 keer hetzelfde, telkens met een andere bende, daarna even snel de finale erdoor jassen en de film is afgelopen. Had wel iets meer variatie ingemogen, al is dat misschien eerder kritiek die er komt vanwege het ontbreken van echt leuke confrontaties tussen de verschillende gangs.

Echt slecht is het niet, wie zich goed voelt bij het 70s-80s overgangssfeertje moet deze absoluut een keer zien, maar ondertussen begint het behang toch te lossen en uiteindelijk vond ik het iets te saai voor wat het poogt te zijn.

2.0*

Miike's slechtste film is het zeker niet.

Wel een redelijk identiteitsloos tussendoortje. Verfilming van manga of anime, maar het wordt allemaal redelijk rechtoe rechtaan uitgewerkt.

Weinig Miike weirdness te herkennen, enkele kleine stijlexperimentjes maar die worden zo onconsequent toegepast dat bepaalde scenes soms tot 3 keer van look veranderen.

Aikawa blijft wel een brok charisma, zijn medespeler jammer genoeg niet echt. Beetje oude vent die echt niet meer meekon in de actiescenes.

Fijne scene op de waterscooters, aardig om volgen, af en toe beetje freaky en een paar geslaagde gags. Maar een typische film voor Miike completisten. De rest mag deze best overslaan.

3.0*

Eén van de grootste teleurstelling die ik recentelijk gezien heb. Met Otomo (Akira) in de regisseurstoel, gebaseerd op een manga van Kon (Perfect Blue, Millenium Actress) en met Sabu (Monday, Ichi The Killer) in de hoofdrol had ik toch net wat anders verwacht.

Vreselijke muziek, barslechte shots en ongelooflijk saai kleurgebruik. Eén werkelijk debiel verhaal en trieste acteerprestaties. Nee, ik heb echt niks goeds weten te vinden aan dit vehikel. Triest excuus voor een film, en dat met zo'n namen.

0.5*, omdat het niet lager kan.

Inderdaad een aangenaam wegkijkertje.

Niet enkel het stukje met de wasabi, maar vooral een Jean Reno die hopeloos staat de DDR'en op vreselijke J-pop. Erg fout, wel erg leuk.

Erg luchtig, maar wel lollig, met een leuke Reno en en erg aardige Hirosue ook. 3* kunnen er wel vanaf. Amusant, maar daar stopt het dan ook wel.

Het onderwerp lijkt me compleet not done, al heb ik als Europeaan niet zoveel met Washington. Toch levert het een grappig uitgangspunt op.

Verder wordt er niet veel mee gedaan. Beetje idioot verhaal dat een hoop complottheorieën aanzwengelt en echt nergens op slaat.

Acteerwerk is zeker niet al te best, vooral de "freaks" komen er maar karig vanaf, waardoor de meeste appeal van een film als deze ook al verloren gaat.

Heb wel kunnen lachen met het totale gebrek aan respect waarmee deze film z'n verhaaltje afraffelt, maar verder is dit een redelijk lauw filmpje.

2 kleine *