Meningen

Fijne remake.

Wat mij betreft ook een stukje beter dan het origineel, maar die vond ik niet zo geslaagd. De regisseur laat daar wat steekjes vallen, waardoor enkele key scenes niet zo goed overkomen. Ook een film die iets harder poogde een punt te maken, dat verder niet zo heel veel voorstelde. Dat gevoel had ik hier minder.

Wat meer comedy dus. Ook niet enkel het eeuwige man vs vrouw geleuter, maar ook Amerikanen op vakantie in Europa. Maakt het net wat luchtiger. Ferrell en Louis-Dreyfus spelen ook net wat beter, waardoor de awkwardness nu goed overkomt, eerder dan dat het slechte regie/acteerwerk lijkt te zijn.

Qua stilering is de film ook best oké. Netjes in beeld gebracht, goed gebruik gemaakt van de omgeving, ook de soundtrack draagt z'n steentje bij. Vond het verder nog steeds een wat doorsnee filmpje, maar in ieder geval wel een stuk vermakelijk dan het origineel. Al zullen de echte liefhebbers van die film het daarmee absoluut niet eens zijn.

3.0*

Redelijke docu.

Het onderwerp is énorm boeiend, maar een écht goeie docu maken rond de hele problematiek lijkt me erg moeilijk. Downloaded raakt links en rechts wat interessante punten aan, maar gaat nergens echt diep op in.

Behalve dan op het Napster gebeuren zelf, maar da's nog het minst interessante aan het hele verhaal. De makers maken er toch nét iets meer van dat het was (ja, Napster was belangrijk, maar de wieltjes waren al lang beginnen draaien voor Napster) en hoewel er ook tegenstanders aan het woord komen, worden zij vooral afgeschilderd als fossielen. Niet dat ik het er niet deels mee eens ben, maar in een docu als deze verdienen ook zij de kans op een eerlijk pleidooi.

Het rechtzaakgeneuzel was niet al te boeiend, ook het vervolg van het carrieres leek er bij de haren bijgesleurd. Het is natuurlijk gewoon een docu over Napster en z'n makers, niet over de hele rechtenkwestie, maar nét die discussie blijft erg actueel, dus die focus ligt gewoon niet erg lekker.

Toch blijft het een mooi verhaal. Een paar kereltjes die één van de grootste industrieën volledig omvergooiden. Ondertussen is het web misschien wat minder idyllisch geworden en wordt het steeds moeilijker een soorgelijke stunt op te voeren, daarom in ieder geval een goeie herinnering waarom we wat secuurder met de inperking van vrijheden op het web zouden moeten omspringen.

3.0*

Tof.

Kitamura was vroeger een uitslover, hij deed er echt alles aan om opgemerkt te worden in Hollywood. Net dat maakte zijn films zo leuk. Ondertussen zit hij waar hij altijd wilde zitten, maakt hij wat commerciëlere films die dan toch net wat gekker zijn.

Downrange is een film die een jaar of 10 erg veel volk zou getrokken hebben. Toen kon je dit soort horrortjes amper bijhouden. Het concept is supereenvoudig, de rest van de film teert op spanning en gore. Geen moeilijke pogingen om er serieus drama of moraaltjes doorheen te mixen, gewoon lekker strakke horror.

Nu dat soort films bijna opgedroogd zijn is het wel weer leuk om er eentje te zien. Het valt op dat het allemaal toch een stuk bruter is dan tegenwoordig. Vooral die scene met de car crash, waarbij de auto pal op een stapeltje oudere lijken terechtkomt. Compleet onnodig uiteraard, maar des te leuker, want gewoon dood by sniper is ook maar gewoon dood. Er zitten zo nog wel een paar momentjes in de film.

Verder herken je ook nog wel Kitamura's hand, zeker wanneer de camera begint te spinnen. Hij zorgt er eigenhandig voor dat dit eenvoudig horrortje toch net iets meer schwung krijgt. Acteerwerk is wat minder, gelukkig wel een erg leuk einde. Lekker droog vooral.

Al bij al erg amusant. Geen hoogstaande film, zeker geen horror meesterwerk, maar qua filler vinkt het alle vakjes netjes af.

3.5*

Best oké.

Vooral het eerste uur dan, maar dat komt misschien ook omdat ik iets compleet anders verwachtte. Ik had het plot nog niet gelezen, gezien Payne de film regisseerde dacht ik dat het een komisch drama ging worden over een bedrijf dat moest inkrimpen. Dat draaide dus iets anders uit.

Eerste helft van de film is best origineel. Werkt goed als drama, comedy, maar ook als sci-fi light met een avontuursausje eroverheen. Er zitten enkele grappige bedenkingen bij over hoe de premisse de toekomst zou beïnvloeden, al gaat Payne daar nooit echt diep in.

Personages zijn misschien net iets te stereotype, maar ik kon het op zich wel hebben. Het tweede deel voelt echter compleet stuurloos en doelloos aan. Eigenlijk vanaf het moment dat Damon Chau ontmoet begint het fout te lopen. De film lijkt hier en daar wat maatschappijkritisch uit de hoek te willen komen, maar wat dan de exacte boodschap zou zijn werd me niet echt duidelijk. Leuk dat we onze Aarde verwoesten in deze film, maar dat zo'n groepje geitenwollensokken zich dan als een sekte gaat afzonderen voelde toch ook niet bepaald idyllisch aan.

De balans is uiteindelijk nog wel redelijk positief, maar da's vooral dankzij de eerste helft van de film. Daarna wordt het alleen maar minder.

3.0*

Redelijk lollig.

Eerste 45 minuten zijn alleen nogal saai. Amerikaanse tieners en Noorse tieners verschillen blijkbaar niet zoveel van elkaar. Daarbij vond ik de filmnerd een al te makkelijk middeltje om wat nerdy filmtalk en verwijzingen in de film te stoppen.

Eens de zombies gearriveerd wordt het allemaal wat plezanter. Wat grappige gore, paar leuke momenten en een paar goed gelukte grapjes. Zombies zelf zagen er soms wat duf uit (duidelijke maskertjes op) maar de meesterzombie had dan wel weer uitstraling.

Muziek is zwaar kut maar op momenten gelukkig ook erg grappig gebruikt, visueel is het ietwat pover, daar kunnen de sneeuwlandschappen weinig aan veranderen, maar de funfactor ligt hoog genoeg in de laatste 45 minuten.

Kleine 3.5*, geen hoogvlieger, maar vermakelijk op een paasmaandagavond.

Goed vervolg.

Grootser dan het origineel, maar ook wel een beetje meer dan dat. Of misschien niet meer, maar in ieder geval wel anders. Wirkola gaat een iets andere toer op. Het blijft uiteraard wel een mix van horror en comedy, maar in plaats van de bergen op te zoeken, verhuist deze film naar een klein boerendorpje, inclusief boerse inwoners.

Op de één of andere vreemde manier deed het me dan ook wat denken aan New Kids, zeker wanneer de 2 partijen op zo'n speelpleintje tegenover elkaar komen te staan. Enige grote probleem voor Wirkola is dat New Kids iets grappiger is en een film als Braindead wat goorder. Daarmee valt deze Dod Sno nog steeds wat tussen twee walletjes in.

Enige spijtige toevoeging was die Amerikaanse zombie squad. Misschien leuk voor het internationale appeal, maar vond het absoluut niet thuishoren in deze film. Verder veel leuke grapjes, toffe gore en best cool in beeld gebracht allemaal. Vooral het gevecht in het huisje op het einde is een pareltje.

Wirkola is op het goede pad, maar helemaal komt het er nog niet uit. Ofwel een iets hogere grappendichtheid, of wat betere horror, liefst een beetje van beiden. Maar vermakelijk is het zeker, dus een deel 3 met Wirkola zie ik best zitten.

3.5*

Erg onevenwichtige film.

Gekeken naar aanleiding van een kleine 'geen fuck te zien en dan maar even kijken of oude komedies mij wat te bieden hebben' rally (morgen deel 2, met One, Two, Three) en het ophemelen van de telefoonscene laatst had ik hier toch wat meer van verwacht.

De film bevat effectief enkele grappige scenes. De gesprekken met Dimitri en de cola automaat. Jammer genoeg blijft het daar ook zo'n beetje bij. De rest van de humor is vaak nogal flauw, geforceerd grappig (mein fuhrer) of te makkelijk (peace is our profession ). Sellers speelt een geweldige rol als president, zijn beide andere rollen zijn te flauw en typematig. Vooral dokter Strangelove is een nogal dom personage. Had integraal geschrapt mogen worden. Voor dit soort typetjes kijk ik wel naar de Kampioenen.

Visueel ook erg wisselvallig. Wel erg mooie zwart/wit contrasten in deze film, maar het ontbreekt Kubrick nog steeds aan een bekwaam cameraman, en ook die collagebeelden van de bommers zijn erg slecht. Voeg hierbij Kubrick's slechte muziekkeuze en wat overblijft is een tekort aan grappige scenes in mooi zwart/wit maar slecht geschoten.

1.5*. Soms vermakelijk, veelal te mager en te braaf.

Iets beter dan verwacht.

Vond de setting toch best sfeervol. Niet zo mooi of leuk dan de Duitse tijdsgenoten, maar wel lekker gotisch en sfeervol. Daar leunt de film dan ook sterk op. Ook best opvallend de relatieve stilte, wat misschien wat verrassend is voor een vroege talkie. Maar buiten wat stemmen en hier en daar een klassiek stuk is de klankband relatief leeg. Best een verademing.

Mijn grootste irritatie was Lugosi. Zijn rol hier zal best iconisch zijn, ik vond hem echt ridicuul als Dracula. In plaats van dat hij enige spanning toevoegt maakt hij de film bijna clownesque. Met zo'n acteur heb je eigenlijk geen parodie meer nodig, daar zorgt Lugosi zelf wel voor. De rest van de acteurs zijn ook niet meteen geweldig, maar gaan in ieder geval niet compleet over the top.

Het verhaaltje zelf is ondertussen ook al veel beter gedaan, maar da's niet zo heel verrassend, gezien de leeftijd van de film. Gelukkig is Lugosi niet de gehele tijd in beeld en is de film daarbuiten best sfeervol en duister, zonder daarbij echt eng te moeten zijn. Van die momenten nog enigszins kunnen genieten, maar in z'n geheel toch niet echt geslaagd.

2.0*

Pfoe.

Een film die vierkant rond en ondanks z'n redelijk korte speelduur toch eindeloos lijkt aan te slepen. Ik ben zeker geen kenner van de Hammer horror, ken ze enkel van reputatie, maar op basis van deze film ga ik niet meteen op zoek naar meer.

Qua horror is het ook erg beperkt natuurlijk, meer een film die het moet hebben van de wat gothische sfeer, met oude Europese dorpjes, kitscherige interieurs en wat rook om de boel op te fleuren. Al is het voor die stijl wel erg licht en kleurrijk, zelfs de nachtscenes. Qua decors denk ik dat de Shaw Bros wel erg fan waren, want het deed me wat denken aan de martial arts films uit de jaren '70. Zo fake als de pest, maar nog enigszins charmant.

Da's dan ook het enige, want de rest is extreem houterig. Van het acteerwerk, tot het verloop van het verhaal en de horrorscenes zelf. Toneelmatig acteerwerk staat enige sfeer en spanning in de weg, er wordt erg veel gepraat en er gebeurt relatief weinig. Het is soms alsof je naar een Brits high tea drama met Dracula zit te kijken.

Sfeerloze boel die ik na een minuutje of 20 al serieus moe was. Het is dat de knullige decors nog enige charme bevatten, maar verder is dit uiterst lome, sfeerloze en hoekige horror.

1.0*

Heb mij best geamuseerd met deze Coppola. Ook voor het eerst.

Visueel zeer fijn, leuk geëxperimenteer en lekker sfeervol. Vooarl de scenes waar de vampier over het landgoed scheurt in semi stop-motion stijl is tof.

Verder deed de gehele film wat denken aan Batman & Robin, in ieder geval hoe een regisseur van een bekend iets een leuk gecostumeerd bal maakt. Ja, zwaar over-the-top acteerwerk, maar met veel fun en charme uitgevoerd. Toppunt is Oldman, die echt een geweldige rol neerzet.

Ook zo'n Reeves past daar wel bij, de knulligheid vind makkelijk plaats binnen de rest van de film. Heb mij eigenlijk geen seconde verveeld, visueel bleef het ook een keer interessant, hoewel uiteraard niet alles er even fraai uitzag.

Zeer leuke dracula verfilming, doet mij enorm veel meer als zo'n origineel als Nosferatu. Gezellige 3.5*, was een keertje de moeite

Helemaal niks.

Begon al slecht, met een soort van Relic Hunter-achtige inbraakpoging. Slecht acteerwerk, erg foute effecten en ridicuul plot (eerst een hele kluis openbreken om daarna een muurtje op te blazen en via het riool te ontspannen).

De rest van een film lijkt te balanceren tussen TV-serie materiaal en een foute 80s glamrock videoclip. Daar heeft de verschijning van Butler vast wat mee te maken, man ziet er echt enorm fout uit als Dracula. Erg solide acteren deed hij hier ook niet.

Touwtjeswerk was pover, visueel ook erg flauw in beeld gebracht en de soundtrack is toch echt om te huilen. Geen idee wat ze met deze Dracula eigenlijk van plan waren, maar het is een echt zooitje geworden. Compleet sfeerloos vehikel.

0.5*

Oh wat een drama.

De hele film vol afschuwen naar de verschillende wanpogingen van Argento liggen kijken. Wat hij hier ook probeert, het mislukt. Zowat alles gaat fout, het lijkt soms wel een film van een seniele oude man.

Doet veelvuldig denken aan Coppola's Twixt, maar waar Coppola laat zien dat hij op oudere leeftijd toch nog relevant kan zijn valt Argento compleet door het ijs. Het enige waar deze film nog een beetje in slaagt is visueel een eigen sfeertje creëren. Dat levert een paar mooie cameraswoops en achtergrondjes op, verder is het geklooi met belichting pure horror. Ook de effecten trouwens, ongezien cheesy.

Wat dan net het slechtste is aan deze film is moeilijk te zeggen. Enerzijds is er het "acteerwerk" of wat daarvoor moet doorgaan. De ene acteur overtreft de andere in stroeve dialogen en klungelige lichaamstaal. Argento mag dan geen oog hebben voor acteurs, je zou toch verwachten dat ze dat zelf dan een beetje opvangen? Z'n dochter is een dieptepunt, net als Hauer.

Maar ook de soundtrack laat zich gelden. Het kan aan mij liggen, maar een verhaal als Dracula voorzien van een score die niet zo misstaan in een scifi film uit de jaren '60 (of een Scooby-Doo aflevering met van die knullige oude vliegende schotels) is niet het echt een bijster goed idee. Hilarisch was het wel, maar of dan nu het beoogde effect was?

Het verhaaltje zelf weet ook helemaal niet te boeien, maar dat is ondertussen dan ook al tot in den treure verteld. Deze films moeten het toch van uitwerking hebben, en die is gewoon ondermaats.

Ik wil nog een halfje geven omdat hij visueel in ieder geval nog iets poogde te doen (hoe slecht het er soms ook uitkwam), de rest is gewoon dramatisch en amateuristisch.

1.0*

Meh.

De laatste tijd zitten de Middel-Eeuwen weer in de lift heb ik het gevoel, veelal gemixed met fantasy invloeden. Voor deze film zat nog een trailer van Seventh Son, gisteren zat ik nog naar Conan te kijken. Qua setting vind ik het meestal maar tegenvallen.

Ondanks dat Shore wel z'n best doet een duister filmpje neer te zetten is het allemaal wat té aangedikt. Evans is op zich wel geschikt voor z'n rol, maar de romantiek is overepisch en de dialogen veel te gewichten. Zou op zich wel tevreden moeten zijn dat ze het ditmaal bij 90 minuten gehouden hebben, maar echt beter maakte dat de film ook niet. Wel korter.

Visueel viel het me ook wat tegen. Effecten voldaan uiteraard, maar erg sfeervol wil het nergens worden, terwijl dit soort gothische romantiek zich daar toch perfect voor leent. Bijgestaan door een bombastische soundtrack, veel veldslagen en wat dramatische sterfscenes. Het is uiteindelijk vooral bekend terrein, ondanks dat de film een ongeziene kant van Dracula in de verf wil zetten.

Had het gevoel dat hier veel meer inzat. Nu oogt het vooral een rush job, eerder een direct to DVD projectje met een te groot budget dan een échte blockbuster.

1.5*

Pover.

Gore zit er inderdaad niet in, maar erg spannend of eng is het al helemaal niet. Misschien stond het geluid in de zaal ook wel een beetje té hard, maar de schrikeffecten waren ronduit goedkoop. Plotse herrie waar je wel degelijk van opschrikt, maar waarbij je je achteraf wat bekocht voelt omdat de angst die van de beelden moet komen er gewoon niet is. Schrikken van lawaai is geen bijster goede cinema.

Dan maar de humor? Ook niet al te veel soeps. Sporadisch grappig, maar doorgaans nogal belegen. Inderdaad wat "back to the 80s" momenten erin die niet bepaald lekker meer vallen en waar de hoofdrolspelers ook echt niks mee aankunnen. Vervelende vent ook trouwens.

Film moet het dan hebben van een enkele individuele scene en smerigheid zoals een zabbelend vrouwtje zonder tanden. Als dat uiteindelijk het boeiendste is aan je horror/comedy heb je als regisseur in mijn ogen toch best gefaald.

2.0*, in slaap vallen was er niet bij, daarvoor is het allemaal véél te lawaaierig, maar verder weinig opzienbarend, met een werkelijk bedroevend einde dat je een half uur van tevoren al aan ziet komen. Zeer matig!

Ik vond het toch best leuk.

Zeker ook omdat ik de oude games gespeeld heb, wat bij deze film toch wel helpt. Ondertussen is de reeks mij iets te klassiek gebleven en heb ik toch graag wat modernere JRPGs, maar de appeal van Dragon Quest wordt wat mij betreft mooi gecapteerd door deze film.

Veel kleine details natuurlijk, maar ook het plot dat over meerdere generaties loopt is typisch iets voor DQ. Dat maakt wel dat de film af en toe iets té veel tempo heeft, je blijft ook niet makkelijk bij één held enkele held hangen, maar als je dit echt voor het verhaal kijkt dan is deze film waarschijnlijk toch al geen al te beste keuze.

Het einde zorgt er verder voor dat het meer dan is dan enkel een fanboy gebeuren. Ik heb zo'n vermoeden dat ze bij de DQ reeks een klein beetje jaloers waren op de status van Final Fantasy in de mainstream media (ik denk aan een Final Fantasy XIV: Dad of Light) en daarom ook een breder statement wilden maken over de "waarde" van de reeks en het genre, maar wat de motivatie ook mag geweest zijn, het zorgt wel voor een cool en memorabel einde.

Visueel is het netjes, al vond ik de art style niet zo heel geweldig, misschien ook niet geheel passend (al was het begin wel erg cool). Ook de voice acting vond ik iets minder voor een Japanse film, de match tussen stemmen en personages was er niet altijd. Maar verder wordt de fantasy wereld wel mooi tot leven gebracht.

Al bij al een tof filmpje, al zal het appeal hier wel kleiner zijn dan in Japan, waar de reeks een legendarische status heeft.

3.5*

Na Jeanne d'Arc is dit eigenlijk een redelijk passende keuze als vervolgfilm.

Ondertussen mijn derde werk van Barney en ik blijf een beetje underwhelmed. Mag zich dan audiovisueel kunstenaar noemen, Barney houdt zich teveel bezig met hetgeen hij toont, in schril contrast met de bijna laksheid van hoe het getoond wordt.

Barney schept best een boeiende wereld, maar kan mij toch niet echt boeien. Vind het visueel pover en weinig connectie hebben met wat er getoond wordt. Ook de muziek lijkt daar redelijk los van te staan. Is eigenlijk redelijk fataal voor een film als deze.

Verder wel boeiende rituelen en aparte zaken, al vond ik ook de stilering niet meteen geweldig. Denk dat de eerste 5 minuten me nog het meest aanspraken.

Best jammer, want er valt toch erg veel te doen met dit soort cinema en ideeën. Hoop dat Barney de volgende keer zich wat meer bezighoudt met het medium film, of zich daar door wat bekwamere mensen laat assisteren.

Nu blijft het intrigerend maar vaak ook saai en te langdradig. Iets teveel op m'n klok moeten kijken.

2.5*

Interessant filmpje.

Deed wat aan als een Pop Skull extra-light. Beetje datzelfde groezelige sfeertje en diezelfde setting, alleen dan wel een stuk braver en toegankelijker. Hoewel dat laatste toch ook wel lijkt tegen te vallen.

Best knap geschoten. Erg mooi kleurgebruik en sterk spel met schaduwen. Editing is wat braafjes, hoewel de korte horror stukjes het eerste uur toch erg effectief waren. Soundtrack ook best in orde, zorgde bij een aantal scenes voor wat extra sfeer.

Idee is verder wel aardig maar een beetje cliché. Ik ben eigenlijk best wel blij dat het niet op een meer filosofische kant benaderd werd. Een film maakt zich dan al makkelijk belachelijk.

Acteerwerk verder ook best in orde, en een geinige finale met een aantal ranzige stukjes, hoewel het nooit echt gore bloederige horror wordt.

Kreeg alleen de Pop Skull vergelijking niet echt uit m'n hoofd tijdens het kijken van deze film. Niet dat de films nu zoveel op elkaar leken, maar zag daardoor wel telkens op welke vlakken Dread nog een stuk beter gekund had.

Wel een dikke en aangename 3.5*

Chinese urban fantasy.

Met een stevige scheut scifi erbij. Je ziet het niet zo vaak, gewoon omdat het er niet bepaalde populair is. Daarom allicht dat er wat hulp van buitenaf gezocht wordt. Sion Sono is producer, verder is er ook een Japanese costume designer. En dat is er aan te zien ook.

Film-technisch is het echter nog steeds erg Chinees. Yan Han is sowieso een visueel virtuoos, de combinatie van die twee zorgt dat dit een visueel krachtig werkje geworden is. Da's ook wel nodig, want het plot is redelijk gewoontjes, met wat mensen die vastzitten in een VR game en ook in de echte wereld sterven als ze in het spel doodgaan.

Maar dat maakt niet zo heel veel uit, de 100 minuten zitten vol moois. Fijne actiescenes, mooie world building en leuke personages. De beschikbaarheid van de film is jammer genoeg slecht, dus liefhebbers zullen een beetje moeten zoeken, maar wie van dit soort werk houdt heeft hier een aardige kluif aan.

4.0* en een uitgebreide review

Dit viel inderdaad stevig tegen.

Jammer om Ishibashi zo te zien worstelen met de Engelse taal. Z'n spel lijdt er ook een serieus stukje onder.

Verder een flauw verhaaltje dat nergens spannend is en daarmee ook weinig meer te bieden heeft. Locatie was wel aardig maar de geest was niks, de tweede geest ook al niet.

Eén van de slechte afleveringen totnogtoe. Nochthans Japanse regisseurs genoeg die prachtige horrordingen maken.

2*

Duf filmpje.

Beetje een zielloos projectje waar de drie hoofdrolspelers duidelijk niet meer zijn dan een naam op een affiche. Voeg daarbij Elias "deNiro was ergens anders mee bezig" Koteas en het resultaat is niet al te denderend.

De eerste helft van de film werkt naar een matige climax toe. Toch is dit nog het meest interessante deel. Daarna valt de film compleet dood en dobbert hij zo'n half uurtje compleet doelloos rond. De finale lijkt er snel bijverzonnen omdat er toch ook een climax op het einde van de film nodig was, dan nog hadden ze iets minder meligs mogen verzinnen. Die scene in het brandende huis kon gewoon écht niet.

Visueel weinig boeiend, de acteurs zijn compleet onopvallend en het gegeven is brak uitgewerkt. Een horror zou ik dit zelfs niet willen noemen, eerder een zoutloos mysterie. Mnee, Sheridan mag even goed gaan nadenken wat hier misgelopen is.

1.5*

Vermakelijk.

Maar net als de meesten hier vond ik het eerste deel van de film vele malen beter dan het tweede deel. De King sfeer is herkenbaar, de opzet ook. Het begin is een leuke mix van gezelligheid, mysterie en sfeer.

Ook de setting is meer dan aardig. Het besneeuwde boslandschap wordt mooi in beeld gebracht en alles verloopt vlot tot het hele leger gedoe om de hoek komt kijken. Een stuk dat er voor mij integraal uitgemogen had, want het werkt gewoon niet goed. Komt misschien ook wel omdat de helicopterscenes er vreselijk fake uitzagen. Freeman verder ook niet best.

Vooral op het einde valt op hoe slecht die scenes zijn, want vanaf het moment dat Freeman neerstort wordt het wél weer leuk, de eigenlijke finale is terug zoals het had moeten zijn.

Jammer want het tweede deel duurt best lang, daar verliest de film toch een punt. Maar vond het verder best een vlotte en leuke film.

2.5*

Heerlijk schattig, lief, teder en licht naief filmpje dat voortkabbelt met een woelig en op revolutie uitzijnd Parijs. De sfeer van de film is uiterst Frans, met veel aandacht voor het levensgenieten, sexualiteit, cultuur en soms lichtperverse themas.

Verder lijkt de titel een perfecte weergave en samenvatting van de film. Niet voor mensen die van expliciet naakt schrikken (geen welgeplaatse ledematen of planten om dingen te verbergen), maar voor de rest een zeer relaxed tijdverdrijf.

4* voor een frivole, speelse en typisch Europese film.

Matig.

De film begint al met uit te leggen waarover het zal gaan, dus veel mysterie zit hier niet in. Harris probeert er dan een soort van slowburner van te maken, met nadrukkelijke focus op sfeer, maar beschikt uiteindelijk niet echt over het talent om dat tot een goed einde te brengen.

Wat rest is een film van iemand die erg goed opgelet heeft en de juiste dingen uit andere films gekopieerd heeft, maar uiteindelijk de finesse mist om er een goede horrorfilm van te maken. Het voelt allemaal wat zielloos, soms saai aan. Tot de rol van Shaye toe, ik vond haar altijd wel leuk maar de laatste tijd begint ze me een beetje te irriteren. Té vaak dezelfde rol en in té veel goedkope rommel gezeten.

Echt slecht kan ik het echter ook niet noemen, daarvoor zijn er voldoende zaken die wel gewoon op niveau zijn. Maar met dat alles verwacht je dat men een betere film kan maken. Nu is het een doorsnee filmpje geworden, het type dat morgen alweer vergeten is en ook tijdens het kijken niet meteen geweldig wist te boeien.

2.5*

Kitsch.

Vergelijken met het origineel kan ik niet. Heb ooit wel stukken van de originele Judge Dredd gezien maar heb me er nooit toe kunnen overhalen om die film helemaal uit te kijken. Op basis van een halve trailer had ik nog best goeie hoop op deze reboot (remake, whatever), het resultaat valt echter belabberd uit.

Wat vanaf het begin al opvalt het vortlelijke kleurgebruik. Geen idee wat het was, deed me af en toe wat denken aan uitgekotste Gamer ripoff ofzo, maar het resultaat is niet om aan te zien. Wordt nog eens een stuk erger wanneer het slo-mo drugje in werking trad. Je mag er niet aan denken zoveel lelijkheid op groot scherm te bekijken.

Verder is ook Dredd zelf echt niet te pruimen. Dat belachelijke helmpje en veel te diepe stem zorgen ervoor dat hij als actieheld compleet door de mand valt. Hij moet dan macho en badass overkomen, veel verder dan een circusclown komt hij niet. Ook de bad guy is allesbehalve wat. Domme trees die absoluut niet de uitstraling heeft om een gebouw van 200 verdiepingen te runnen.

Opbouw is inderdaad gelijkend aan The Raid, vond het hier ook al snel vervelend worden. Wat verdiepjes afwerken, al wordt er echt weinig mee gedaan. Je hoort 5 of 6 keer een nummertje passeren tussen de 0 en 200, dat is het wel zowat geloof ik.

Enige wat de film nog wat credit geeft is het vuurgeweld. Die drie guns op statiefjes zijn kick-ass, ook het wapen van Dredd heeft een aantal interessante functietjes. Vooral die vuurbom zag er heerlijk uit. Het zijn van die schaarse momentjes die de film wat doen opleven.

Erg jammer, geen idee wat het is met die actiefilms van tegenwoordig maar ze mogen er wat mij betreft wat meer poeier tegenaan gooien. Wat minder belachelijke en/of ridicule hoofdpersonages, wat minder onelinertjes en een hoop meer actie. Ik stel The Expendables 2 nog maar weer eventjes uit.

1.5*

Vlotte film, die net zoals vele voorgangers beter begint dan eindigt.

Opvallend veel aandacht voor de kleurrijke regie. Kon ik wel van genieten in een film als deze. Geeft toch dat beetje extra flair wat zo'n film dan net iets leuker maakt.

De kinderen zijn best grappig, Wilson doet wat hij graag doet (en ook best leuk doet), verder is het grappig om Frost op te zien draven in een film als deze. Heeft hij na Elephant in ieder geval beide kanten van de medaille een keer kunnen spelen.

Naar het einde toe wordt er weer wat obligaat drama toegevoegt, iets wat ik jammer blijf vinden in dit soort comedies.

Aardig vlotte comedy in ieder geval. Hele gebeuren met de kindjes werd mij net iets te flauw op het einde, maar verder lekker in de bank hang filmpje.

2.5*

Aardig.

Mumblecore goes mainstream, blijkbaar een moeilijk term voor een kleine indie romcom. Zal wel veel met de achtergrond van de regisseur te maken hebben, maar als omschrijving vind ik het eerder misplaatst. Althans, die heeft nog maar weinig te maken met het image van mumblecore.

Wat Swanberg vooral erg goed doet is het uitzetten van lijnen die hij in het laatste kwartier dan compleet negeert. Het plotje stuurt na 10 minuten al aan op een partnerwissel, gelukkig laat Swanberg het nooit zover komen. Het einde is dan ook een stuk geloofwaardiger, zorgt voor een halfje extra.

Chemie tussen Johnson en Wilde is oké, Kendrick en Livingston zijn oké als tegengewicht. Swanberg en West zijn dan weer wat overbodig, gelukkig blijft het voor hen bij cameos. Toch is het jammer dat ze steeds een keer door het beeld moeten lopen, goede acteurs zijn het namelijk niet.

Verder wel een aardig doorkabbel filmpje. Echt realistisch vond ik het niet, daarvoor soms toch iets teveel "spelen in de zee tegen een ondergaande zon", maar gelukkig ook ver verwijderd van het opgeblazen Hollywood sfeertje. Degelijk, doorsnee indie romcommetje dus. Zo af en toe gaat dat er wel in.

3.0*

Fijne herziening.

Jammer dat Tanaka nooit echt is doorgebroken, het blijft gewoon erg lastig om aan z'n films te komen. Het was alweer 15 jaar geleden dat ik deze voor het laatst gezien had, dus ik was best benieuwd of de initiële waardering nog zou standhouden. Maar blijkbaar heb ik me voor niks zorgen gemaakt, want heb toch weer vol kunnen genieten van de herziening.

Visueel is het nu duidelijk wel wat minder, sluit nauw aan bij de late 90s Japanese cinema. Beetje grim en grijs dus. Maar de acteurs doen het echt geweldig, de humor ligt volledig in mijn straatje en de lak aan structuur maken van deze film toch een klein pareltje. Een film die toch best wel toegankelijk is, des te vreemder dat men Tanaka altijd heeft links laten liggen.

Z'n beste film is het zeker niet, maar dat zijn dan ook wel films die hoog stevig in mijn Top 100 staan. Deze film is gewoon erg leuk, niet te lang, af en toe best origineel en genieten van begin tot eind. En met enkele basiskwaliteiten die de tand des tijds best kunnen weerstaan.

4.0* en een uitgebreide review

Middle of the road.

Refn mag sowieso beginnen met z'n setje 80s verwijzingen gewoon weer in te pakken. Oerlelijke jasjes, een goor roos fontje en spuuglelijke muziek ... in de vuilbak ermee. Na een goeie 10 minuten was het dan ook al duidelijk dat deze film eigenlijk niet veel meer te bieden zou hebben.

Visueel weet Refn nog wel te overtuigen, al is het een stuk braver en degelijker dan z'n twee eerdere films. Het ziet er consequent mooi uit, bepaalde shots nog net iets meer zelfs, maar over het algemeen kan Refn gewoon veel beter.

Gosling is te plat voor een rol als deze. Een goeie acteur, maar dan wel als nerdy/lonely outcast. Als stille held komt hij hopen charisma tekort, als hij dan ook nog eens enkel met lichaamstaal moet acteren dan valt z'n personage gewoon helemaal stil. Verder ook een zeer simpel en uitgekauwd verhaaltje. Duidelijk iets waar Refn zelf niet veel mee bezig was, maar aangezien dat ook de rest van de film wat faalt valt toch snel op dat er verder weinig te beleven valt.

Rest enkel nog de debiele soundtrack. Door en door slechte muziek (die met de vocals dan), maar ook de ambient was té melig. Mag het iets subtieler misschien? En dan nog zijn er films die met een slecht arsenaal aan muziek toch een waardige klankband weten maken, het enige waar Refn hier in slaagt is afbraak van sfeer.

Gelukkig valt het visueel allemaal nog wel mee, maar het doet pijn om deze film zo populair te zien worden. Enige kans dat Refn gewoon weer richting Europa keert om goeie films te maken lijkt hiermee wel van de baan. Zo is in ieder geval Hollywood weer een halfbakken regisseur rijker. Niks nieuws onder de zon dus.

2.5*

Lompe film.

Maar dat zit dan ook wel wat in het DNA van het genre, dus dat doet Lussier niet eens zo slecht. Een mengelmoes van plotlijntjes, die uiteindelijk toch allemaal niet zo belangrijk zijn, behalve dan om zoveel mogelijk onzin in één film te dumpen.

Visueel is zeker niet alles even mooi, maar het is wél passend. Zelfs de extreem lelijke CG op het eind valt de film makkelijk te vergeven. Toch ogen sommige effecten iets te simpel, vooral wanneer wagens door de lucht beginnen vliegen (en uiteraard het begin- en eindshot). 't Is niet omdat je een onzin film met over the top effecten maakt dat je laks mag worden.

Maar het grootste pijnpunt is toch wel de soundtrack. Dramatisch huilende gitaren die duidelijk stoer moeten overkomen, maar dat absoluut niet zijn. Lullige muziekjes halen de angel uit de meeste actiescenes, gemiste kans. Acteerwerk verder wel aardig, al vond ik er niemand echt bovenuit steken.

Soort van gemuteerde Grindhouse film, die overal tussenin zweeft en nergens thuishoort. Het eerste half uur best tof, daarna treedt gewennig op, het laatste half uur is er dan wat teveel aan. Had ook allemaal wel nét is grover gemogen, maar voor een Hollywood product zal dit al wel op het randje zijn geweest.

3.0*

Ietwat doorsnee.

Roskam laat zich nog net iets meer wegdrukken in deze film, die zelfs geen uitspattingen kent (zoals Rundskop er wel een aantal heeft). In de plaats werkt het dikke, lome sfeertje hier wel iets beter dan in z'n eerste film.

Roskam's eerste Amerikaanse, Schoenaert's eerste echte Amerikaanse en Gandolfini's laatste. Best genoeg invalshoeken om deze film toch maar eens te zien. Jammer genoeg is het resultaat iets te gewoontjes. Mete dankzij de setting, maar ook de uitwerking is wat flauw. Karakatsanis kan bijv. veel beter, maar is duidelijk gebonden aan té Amerikaanse filmregels. Leuk voor hem dat hij mag meereizen met Roskam, maar z'n talent verdient beter.

Verder wordt er wel aardig geacteerd, al kunnen de meeste acteurs wel beter. Gandolfini ken ik verder niet zo maar die viel me het minst op. Rapace is degelijk zoals meestal wel, Hardy is iets té schlemielig, Schoenaerts net niet duister genoeg. Vooral die twee kunnen beter, dus jammer dat dat er niet helemaal uitkwam.

Hardy's personage is wel leuk, het sfeertje plakt goed en de film duurt ook niet overdreven lang. Toch jammer dat er met al dit talent niet wat meer gedaan is, want het had makkelijk nog wat beter gekund.

3.0*