Meningen

Degelijk.

McConaughey en Leto zijn best oké, al moet ik zeggen dat het wel het type "goh, pfoe, hard leven zeg" rollen zijn waar een acteur al snel goed uitkomt. Een beetje (veel) afvallen is verder ook geen teken van geweldig acteertalent, maar met z'n tweetjes zorgen ze er wel voor dat deze film leeft.

Verder een wat zielloos een doorzichtig verloop van een onaangename nobody die uitgroeit tot een volbloed Amerikaanse held. Nog net geen lintje en een volklied op het eind. Het verloopt voornamelijk allemaal iets te makkelijk een bekend. De homofobie die omslaat in begrip, het vechten tegen het systeem, de man die z'n leven omgooit en zich inzet voor anderen ... zal allemaal wel gebaseerd zijn op realiteit, maar ik geloof dat die allicht net iets minder rooskleurig is.

Visueel aan de grimmige kant, soundtrack vooral onopvallend. Weinig gestileerd zodat het verhaal en de personages vol in de schijnwerper zijn. Ook dit bevordert de Oscar kansen (die zeker meegespeeld hebben tijdens het maken).

Geen verkeerde film aangezien m'n aandacht wel bleef hangen, maar meer kon ik er ook niet van maken. Zonder McConaughey en Leto een nogal doodse film.

3.0*

Nog een Chinese klassieker die tegenvalt.

De film begint met een erg lang shot van een huilende baby. Het enige wat ik kon denken was dat men in China beter nog even gewacht had met talkies, want hun silent cinema, of in ieder geval de subtielere films die niet zo luidruchtig willen zijn, vind ik stukken beter dan dit.

Komt ook omdat ze direct zijn overschakeld op musicals en die muziek vaak niet aan te horen is. Maar ook het acteerwerk is een stuk minder subtiel en de film in z'n geheel is gewoon een stuk rumoeriger. Het creëert een soort van ongezellige drukte die dit soort films best vermoeiend maken.

Het drama en de humor werkt om diezelfde reden ook niet echt. Personages voelen aan als clichés en het plot is ook verre van interessant genoeg om de film te dragen. Hier en daar wel een degelijke scene, maar het is gewoon veel te weinig voor een film die over de 100 minuten loopt.

1.5*

Heerlijk.

Zo'n filmpje voor op een lamme, warme zomeravond. Dat sfeertje weet Miki hier toch echt wel perfect te verpakken. Erg coherent is het plot misschien niet, maar sketch-achtig zou ik het toch ook niet willen noemen. Het is vooral zo dat wat er gebeurt geen enkele impact lijkt te hebben om het achterliggende concept. Deed me qua structuur meer aan een film als Drive denken, die ook vele zijpaadjes opgaat.

Visueel verrassend goed, oogt allemaal lekker warm en aangenaam, ook de soundtrack vond ik een toegevoegde waarde. Beetje vanalles bij elkaar, maar wel steeds gezellig en sloom. En ook de acteurs, hoewel niet al te veel bekende gezichten (al heb ik wel weer Akaji Maro gespot) doen het goed.

Sluit me verder qua favoriete scene aan bij McSavah. Dat moment vat deze film eigenlijk perfect samen.

4.0* en een uitgebreide review

Ik vond hem niet veel slechter dan zijn voorganger.

Reden daarvoor is dat ik de voorganger ook compleet niks vond. Erg saai gebeuren met een iets oudere Damien. De intro is al erg pover, blijkt uiteindelijk nog één van de betere scenes te zijn.

Damien als antichrist is eigenlijk gewoon een lachertje. Z'n krachten zijn erg saai, nogal random en weinig overtuigend. Dit leidt tot een paar povere horror scenes, het absolute dieptepunt het "gevecht" met de kraai. Je ziet het toch niet vaak dat een scene zo slecht en ongeloofwaardig is uitgewerkt.

Enkel de scene in de lift valt nog een beetje mee, maar dat streepje gore steekt dan weer fel af met de rest van de film, die kleurloos en onrood is.

De enige echt ongemakkelijke momenten waren die waar de score plots als een misplaatst gebral over de film heenschalt. Dat men zoiets ooit als "enge soundtrack" heeft ervaren is dan wel weer interessant.

Nog steeds niet onder de indruk van deze reeks. Sfeerloze en erg saaie films vind ik het. Benieuwd of Sam "Dino" Neill er wat aan kan veranderen.

1.0*

Grappig filmpje, al kan ik de foto maar moeilijk plaatsen.

Wel meer rechttoe rechtaan dan de andere MoH filmpjes. Nogal wat expliciete gore en verder een mysterieus verhaaltje over "The Damned Thing".

Film laat veel in het ongewisse wat het allemaal wat interessanter maakt. Ook het einde vond ik in dat opzicht wel leuk. De film mist nu de ongelofelijk idiote ontknoping met ditto verklaring die 90% van de horrorfilms ontsiert. Ik kan het niet missen.

Verder vond ik de montage niet meteen druk. Wél gebruikt Hooper eenzelfde techniek als 28 Weeks Later, waardoor er erg warrige camerabeelden gebruikt worden om een soort van wazigheid te creeëren voor de kijker. Onderstreept alleen dat deze techniek ook niet meteen wat aan een camera rukken is om die te doen werken. Waar het een geweldig effect had in 28 Weeks Later loopt het hier een beetje verloren.

Vond het verder niet geweldig storend. Heb Hooper nooit niks gevonden, gelukkig is hij z'n oude draad kwijt en heeft hij een nieuwe draad gevonden.

3.5*

Aardig, maar niet meer.

Lijkt wel een verplichting voor die "komische" acteurs. Allen moeten ze hun serieus rolletje in semi-indie achtig werkje gespeeld hebben. Toegegeven, Carell doet het hier meer dan aardig en weet zich perfect te redden in deze rol.

Verder een klein en charmant filmpje, lijkt wel een goede verwachting bij Hedges, maar weet toch nergens echt te overtuigen. Af en toe wel grappig, soms aandoenlijk, maar vooral vaak nogal doorsnee.

Enkel die soundtrack, die is gewoon onnoemelijk ruk. Steeds weer die wenende gitaartjes in zogenaamd "breekbare" liedjes. Ik begin er stilaan echt genoeg van te krijgen. Dood aan dit soort zeemlapperij.

Al is de film verder sterk genoeg om dat euvel te overleven. Maar daar blijft het dan ook bij. Melige einde incluis. Enkel het middendeel had even een interessante opleving, toen Carrell achter die andere vrouw ging. Had zelfs een erg leuke twist geweest, maar dat zat er blijkbaar niet echt in. Iets te gedurfd waarschijnlijk.

3.0*

Iets te droog.

Jammer, want visueel absoluut imponerend. Erg strak, uitgekiend kleurgebruik, best mooi camerawerk ook. Yam draagt de film en tilt de jonkies mee naar een hoger niveau.

Alleen is het achterliggende verhaaltje niet zo boeiend. Een soort van politieke thriller die erg droog verteld wordt. Actie is er nauwelijks, de spaarzame actiescenes komen ook niet echt uit de verf. Een beetje duf en mak.

Begrijp dat dit een serieuze aanklacht is richting Taiwan en dus meer dan zo maar een verhaaltje, maar echt boeien wil het toch niet. Naar het einde toe toch wel een aantal aangrijpende scenes, maar dan is het eigenlijk al een beetje te laat.

Niet vervelend, visueel ijzersterk, maar wat saaiig soms.

3.0*

Nee dus!

Nooit een Hooper fan geweest, naarst de eindscene in TCM houdt hij er een nogal vlakkige, saaiige en zelfs kinderlijke stijl op na.

In dat opzicht is dit filmpje al een serieuze vooruitgang. Visueel gebeurt er eens wat in een Hooper film, bij de dans vooral slim gespeeld met de strobo, het zoom/overlay effectje en het smerige geluid komende van de stroomstokken. Al lijkt dat bij de meeste mensen een "oh nee, een flashende pokemon" effect te hebben. Vind het erg leuk om een beetje visuele stimulans te krijgen.

Verder is het verhaaltje ook best leuk, Englund is schattig en Tucker deed het zelfs erg goed. Ook z'n maatje vond ik een waardevolle toevoeging. Het sfeertje is zwaar gehypt maar passend uitgewerkt.

Njah, dat dit niet meteen aanslaat bij het typische horror publiek is niet verwonderlijk. Het maakt dit gelukkig veel minder saai en weet net zoals enkele andere filmpjes binnen deze reeks het begrip horror wat meer glans te geven.

Kleine 4* voor deze, heb mij hier enorm mee vermaakt. Verrassing, gemiddelde score is een aanfluiting.

Musicals, wat moet een mens ermee ...

Het eerste half uur was best te pruimen, aardig drama, niks revolutionairs of zo, maar onderhoudend. Alles verliep goed tot Björk begon te zingen.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou best van Björk ... leuke muziek, mooie stem, zeer passioneel in wat ze doet ... maar hoeft dit nu echt gepaard te gaan met zo'n knullige montage/scenes ? Nu vind ik Björk's muziek zowiezo niet passen in de film. De industriële en soms electronische muziek past niet echt bij het armoebestaan uit de jaren 60, maar die dansjes en shots slagen echt alles. Elk musicalstukje was pure gruwel.

Verder is het verhaal nogal ... slecht ? Ik hou wel van tragiek, maar veel logica zat hier toch niet in. Ik kan me best inbeelden dat Björk een paar keer uit haar sloffen is geschoten als het op motivatie van haar personage aankwam. Het geheel gaf dan ook een zeer manipulerende indruk. Dit en de musicalbits verknallen dan ook de rest van het drama, wat de film alles behalve ten goede komt.

Oordeel ? 1.0* voor een getalenteerde dame en 0.5* voor een waardig einde dat de film eigenlijk niet verdient. 1.5* voor een mislukt experiment.

Degeljk en een klein beetje verrassend.

Het aparte van deze film is dat hij alles in zich heeft om héél dik aangezet, episch te wezen maar eigenlijk voor het overgrote deel het tegenovergestelde doet.

Alles na het eerste half uur en voor het laatste half uur is kabbelend, charmerend en rustig. Beetje ronddobberen op de hei, met de beestjes en anderskleurige volkjes. Dramatische elementen zijn wel aanwezig maar zijn nooit overkoepelend. Geen spanningsboog die over de hele film getrokken wordt. Groot pluspunt hier.

Jammer is dat het het laatste half uur echt zwaar fout gaat. Nogal rare plotwendingen die plots toch de spanning er in moeten brengen, er wordt ook nog wat afgebeleefd die laatste 30 minuten. Erg onnodig allemaal.

Muziek is niet zwaar overdreven maar kan het ook niet echt mooi noemen. Visueel is het een stukje beter, vooral die schilderachtige twilights zijn erg mooi.

Goed voor een leuke 120 minuten maar 230 is jammer genoeg veel te veel van het goede. Film verveelt niet echt tot het laatste half uur maar weet ook nooit echt volledig te boeien. Lekker kabbelen is leuk maar de lengte is compleet onnodig.

Leuk dat men dat overdreven kleffe emotionele hier wat uit de weg gaat (al lag het contrast wit-rood er af en toe te dik op), jammer van de lengte en het schabouwelijke laatste half uur.

2*

Edit: en iemand die iets weer weet over die maffe vent in het begin die hem naar het kamp stuurt. Weird personage, kon er mij zeker niet aan storen maar echt passen binnen de film doet hij uiteraard niet.

Edit2: en wat betreft dat snorretje dat er halverwege de film afgaat, het doet Costner's personage geen deugd. Paste niet meer echt binnen de setting. Verder heeft hij ook niet bepaald een mooie voice-over stem.

Tanaka, de man die eigenlijk nooit teleur stelt.

Zoals zo vaak hebben zijn film eventjes nodig om te aarden, maar Dancing Mary misschien iets langer dan de anderen. Het is een maffe mix van genres waarbij Tanaka gewoon z'n eigen weg gaat en wel kijkt waar hij uitkomt. Positief is wel dat het tot op het einde gewoon spannend en onverwachts blijft.

Visueel zoals steeds erg netjes, al springen de zwart/wit scenes er wel makkelijk bovenuit. Nadeel daarvan is dat je na je een tijdje gewoon meer van het zwart/wit spul wil, maar dat is een klein mankementjes. Acteerwerk is ook fijn, de soundtrack is goed maar veelal afwezig.

Het werk van Tanaka weet mij altijd te bekoren, volgens mij de regisseur die de langste streak van meesterwerken op zijn naam heeft. Het is dan ook jammer dat z'n films zo moeilijk te vinden zijn, al helemaal omdat ze toch niet érg ontoegankelijk zijn. Maar eenvoudig genrewerk is het niet natuurlijk, wel lekker creatief en guitig.

4.0* en een uitgebreide review

Mooi en aardig filmpje, dat zichzelf op het einde nog een beetje de das omdoet.

Mooie beelden genoeg, dat zeker. Idyllisch, zoals hierboven al gezegd. Wat een verschil met Man Without A Past die ik gisteren zag, en die toch ongeveer eenzelfde armoede tentoon spreidt. De soundtrack was vaak erg mooi, soms heel wat minder. Beetje wankel geval dus, maar da's vaak wanneer er bestaande nummers gebruikt worden.

Waar de film mij wat faalt is het gebrek aan subtiliteit. Het drama is nogal voorspelbaar, de gebeurtenissen ook. Het ligt er allemaal nogal dik bovenop. Je krijgt in het begin een hoop shit over je heen, waarna alles weer beter wordt en het uitmondt in een feel-good filmpje. Maar opzich was de uitwerking wel erg goed, en had de film zeker 4* gekregen moest het daarbij gebleven zijn. De zelfmoord van het meisje is jammer genoeg een soort van anti-climax. Het gaat teveel op een statement lijken, dat ik al teveel gehoord heb, en niet zozeer kritisch dan wel gewoon zeurderig is.. Jammer, want had deze film erg graag 4* gegeven, nu 3.5*. Genoeg moois te zien, paar erg knappe en aandoenlijke scenes, maar het einde was onnodig. Wel een aanrader verder, en een zeer aardige debuutfilm, al brengt de film dan opzich niet al te veel nieuws.

Matig.

Eigenlijk steeds hetzelfde liedje bij dit soort films. Er is dan ook een goede reden waarom ik de meeste HK dramas nog niet gezien heb. Het is allemaal wel goedbedoeld, maar de overacting, die in hun comedies en actiefilms wél werkt, is in dit soort dramas gewoon een struikelblok.

Daarbij ben ik die Japanse bezettingsfilms ook wel een beetje beu. Ze lijken best allemaal op elkaar en zijn vaak nogal eenzijdig. Da's allemaal niet zo erg als er tussendoor een aardig robbertje gevochten wordt, maar wanneer een niet zo geweldige liefdesverhaal centraal staat wil het allemaal niet vlotten.

Met Chow Yun-Fat en Cecilia Yip wel twee bekende gezichten die er nog het beste van proberen te maken. Tussen hen zijn er nog wel een paar scenes die redelijk werken, maar als geheel is dit een redelijk doorsnee, ietwat saai en weinig opwindend filmpje.

2.0*

Wat klassieker.

Tussen al het CG spektakel dat tegenwoordig uit China komt valt deze film wel op. Niet omdat het nu allemaal zo origineel is wat er getoond wordt, wél omdat er duidelijk minder uit de computer komt gerold. Chan is natuurlijk ook al iets ouder, maar kijkende naar zijn vorige films heeft dat er niet eens zo veel mee te maken.

Sammo Hung en Wenzhuo Zhao spannen ditmaal samen om Japanse piraten af te houden. Deze vallen China binnen en bezorgen de Ming dynastie serieuze kopzorgen. Weer lekker oorlogje spelen dus, met een focus op listen en tactiek eerder dan bruut geweld. Al zitten er uiteraard ook wel wat actiescenes in. Sluit een beetje aan bij de films die een jaar of 10 redelijk populair waren daar (John Woo's Red Cliff en gevolg).

Ook leuk dat de Japanse bad guys ook gewoon door Japanners gespeeld worden én ze niet allemaal als barbaren neergezet worden. Ook zij hebben een strateeg, die als ideale schaakpartner voor Zhao wordt neergezet.

Enige wat zo'n beetje mist is iets wat deze film nu echt bijzonder maakt, want dit soort dingen zijn al een aantal keer de revue gepasseerd. Het ziet er wel netjes uit, het budget zal ook wel behoorlijk geweest zijn, acteerwerk is op niveau en ondanks dat de film twee uur duurt blijft de vaart er wel aardig inzitten, maar Chan laat het na om mij echt omver te blazen.

Verder wel leuk om een keertje te kijken, dat dan weer wel.

3.5*

Sportfilm ala Bollywood.

En dat weet je eigenlijk wel alles wat er te weten valt. Het verloop van dit soort films wijkt zelden af van het gekende stramien, ook deze film doet daar geen enkele poging toe. En omdat het een volbloed Bollywood product is mag je wat muziek verwachten, en vooral bakken vol sentiment. Dat rekt zich dan over de twee uur, maar is gelukkig wel relatief losjes geregisseerd.

Ditmaal staat worstelen in de kijker. Niet van de jongens, wel van de meisjes. Een vader die alleen maar meisjes krijgt ziet z'n droom om een worstelaar op te leiden bijna in rook opgaan, tot hij beslist z'n dochters maar te gaan onderwerpen aan een opleiding.

Gebaseerd op waargebeurde feiten, al zal er hier en daar wel wat gemorreld zijn aan het verhaal om het wat filmischer te maken. De laatste kamp is tradioneel wel aardig om zien, maar de weg daar naartoe is veel te lang en brengt amper iets nieuws. Mnee, dit soort commerciële Bollywood werkjes is niet echt aan mij besteed, al schrik ik er dan weer niet van dat ze hoog scoren. Kijk anders gewoon even naar de nummer 1 film op MM.

1.5*

Toch meer verwacht van deze Sabu.

Tomorowo Taguchi (Tetsuo) en Tsutsumi (Sabu regular) in een Sabu film, dan verwacht je toch wat, zelfs al is het Sabu's eerste.

Alles is er wel al, de voorgeboortes van Sabu's stijl, die hij later veel beter zou uitwerken. Er zitten enkele leuke scenes in, enkele geslaagde grappen, en het idee is leuk (er wordt altijd wat afgetransporteerd in Sabu films), maar uiteindelijk is de film wat te saai, te droog, te gewoontjes.

Verre van mooi en matig tot slechte muziek zorgen voor een stevige domper op de feestvreugde. Gelukkig is de film niet al te lang, en zitter er die paar geslaagde momenten in. Hou het maar bij 2.5*. Sabu had nog veel te leren, en heeft dat gelukkig ook gedaan. Een soort van proefdruk van z'n latere succes. Leuk om te zien als Sabu fan, maar verder niet echt indrukwekkend.

Ach Cronenberg.

Qua thematiek valt het misschien nog wel enigszins terug te brengen, en ik apprecieer dat een regisseur eens wat andere (sub)genres probeert, maar het resultaat is een aardig droge en levensloze boel geworden.

Fassbender (de man die ik nooit herken) en Mortensen acteren aardig, Knightley en haar vreselijk Russisch accent zijn bijna niet uit te staan. Het zijn dan ook de conversaties tussen Jung en Freud die deze film nog een beetje opvrolijken, al heeft de briefwisseling af en toe wat weg van een random discussiethread op een internetforum.

Verder weinig boeiende ontwikkelingen, vooral de romance tussen Fassbender en Knightley is troosteloos en saai. Het moet de kern van de film vormen, maar het verveelt vooral. Ik was uiteindelijk vooral de stempel van Cronenberg kwijt in deze film, toch wel gek voor een regisseur die al meer dan 40 jaar bezig is.

Dat Cosmopolis weer beter mag zijn, alhoewel Robert Pattinson in de hoofdrol mij niet al te veel vertrouwen schenkt.

1.5*

Modern euvel.

Iets wat ik het laatste jaar wel al meer heb gemerkt. Daniel Isn't Real is een film die eigenlijk best veel goed doet. Het ziet er allemaal erg netjes en sfeervol uit, de soundtrack mag er ook zeker weten, de editing is zeker ook niet verkeerd ... maar op de één of andere manier is het geheel niet zo goed als de som van de afzonderlijke delen.

Het is alles bij elkaar dan toch net iets te braaf, misschien omdat ik het gevoel krijg dat de film ook net wat sfeervoller en vooral intenser zou willen zijn dan hij uiteindelijk overkomt. Er zitten zeker gave scenes in, fijne momenten, voldoende originaliteit, maar wanneer het moment daar is om nog dat éxtra tandje bij te schakelen, dan hapert het een beetje, of wordt het net weer wat rustiger.

Dit alles maar om te zeggen dat Daniel Isn't Real een erg toffe film is, maar wat mij betreft net geen meesterwerk. Zeker de moeite voor de horrorliefhebber die weer net eens wat anders wil, of de sfeerliefhebber die graag wat verder in z'n zetel wegzakt, maar bij dit soort films hoop ik dan toch steeds op net wat meer, en dat komt er maar weinig uit de laatste tijd.

3.5*

Matig.

Danika kent een aardig opzet, maar wordt een beetje slordig uitgewerkt. Zeker de "trippy" scenes zijn wat aan de magere kant. Ze krijgen nergens echt het nijpende gevoel mee, waardoor je iets te gelaten naar de film zit te kijken.

Tomei doet het wel aardig, al speelt ze dan een vreselijk irritant personage. Op zich is het verhaaltje ook wel interessant, al blijft het einde net iets te vaag. Ik kon de opzet er uiteindelijk wel uihalen, maar een simpel stukje dialoog (she's the only one oid) zorgt voor wat onnodige verwarring (het was niet meteen duidelijk of ze nu de enige overlevende was of de enige in de wagen, bleek dus gewoon het eerste te zijn).

Geen verkeerde film, zitten een paar leuke stukjes in, duurt niet te lang en de film houdt z'n clou best lang verborgen, maar het einde mist punch en de gehele film mist een beetje mysterie. Had veel beter gekund.

2.5*

Fijn.

Met name dankzij het sterke spel van Redmayne en Vikander. Zij strijken toch heel wat plooitjes glad en zorgen ervoor dat het drama gewoon werkt. Redmayne leunt inderdaad wat op maniertjes maar weet daarmee tohc knap z'n personage vorm te geven. Van Vikander kan hetzelfde gezegd worden. Op papier zijn ze beiden een beetje makkelijk, maar de acteurs maken er meer van.

Ook leuk dat het een film is over Lili/Einar de persoon. Het voelt nergens aan als een typisch LGBT statement, wel als een drama over een wat apart personage. Maakt deze film meteen een stuk minder vermoeiend en het zorgt er ook voor dat het drama zelf iets meer ademruimte krijgt.

Visueel vond ik het netjes maar érg klassiek, net als de soundtrack. Het is niet bepaald mijn favoriete stijl maar oogt en klinkt toch beter dan wat Hollywood doorgaans met dit soort verhalen aanvangt. Qua waarheidsgetrouwheid laat de film blijkbaar links en rechts wel wat steekjes vallen, afgaande op wat hier geschreven werd is dat ook wel een beetje jammer, anderzijds moet je van Hooper (en zijn primaire doelpubliek) op dat gebied ook niet teveel verwachten.

Al bij al een fijne film, die vooral gedragen wordt door twee sterk acterende hoofdacteurs en bovengemiddelde audiovisuele afwerking. Groots vond ik het nergens, maar beter dan ik verwacht had.

3.5*

Mag er zijn.

Deed me inderdaad wat terugdenken aan Trouble Every Day, maar ook de body horror van Cronenberg was niet ver weg. Toch gaan er jammer genoeg een paar kleine dingetjes fout.

De film is een mix tussen de duistere/zieke Franse wave en een Franse praatfilm. Dit laatste zorgt ervoor dat de andere scenes aan kracht winnen, maar het zorgt ook voor wat saaiere tussenstukken. Het personage van de Van wordt in de dramatische tussenstukken niet sterk genoeg uitgewerkt, waardoor daar het effect een beetje gemist wordt.

Maar verder serieus creepy. de Van is gewoon een ziek wijf (in deze film), veel meer woorden zijn er voor mij niet aan vuil te maken. Het levert een aantal smerige en indrukwekkende scenes op. Daarom niet extreem of belachelijk goor, gewoon gestoord effectief. Laatste 45 minuten van de film zijn inderdaad wat beter, maar toch hervalt de film steeds weer in z'n cyclus van mindere tussensegmenten.

Erg jammer, want verder een uniek en sterk filmpje. Indrukwekkend is het zeker, bij momenten vol afschuw naar het beeld zitten staren, maar het zijn vooral die individuele scenes die eruit springen. Als geheel is het nét niet goed genoeg. Wel knap werk van de Van, zowel voor als achter de camera.

3.5*

Goed.

Het niveau van z'n voorgangers haalt deze film absoluut niet, maar verder is het een zeer leuk en degelijk horrorfilmpje geworden. Ze mogen deze film dan wel op de rug van A l'Intérieur willen verkopen, de vergelijking met Ils houdt veel meer steek.

Best aardig geacteerd allemaal, visueel ook wel oké, soundtrack voldoet ook, maar echt schitteren doet het nergens. Het is iets te vlak, de film moet zich ook iets teveel meten met z'n concurrenten, waardoor hij gewoon wat licht uitvalt.

Erg mooi einde, dat wel. Beeld dat nog wel even blijft hangen ook. Voor de fans van Franse horror in ieder geval een leuk vullertje. Echt wild worden van deze film is redelijk lastig, daarvoor is het net allemaal iets te braaf, maar kwaliteit is er verder voldoende genoeg voor 80 minuutjes opperbest horrorvermaak.

3.5*

Niks mis met het verhaaltje. Beetje vaag is het misschien, maar wie alles voorgekauwd moet hebben zit waarschijnlijk niet al te goed bij een goedkope Franse sci-fi film.

Caro heeft een beetje pech. Z'n film verdient het niet echt, maar net als Dante 01 een eerste film gemaakt door iemand die z'n sporen reeds verdiend heeft buiten het regisseren om. Het gaat dan nog om twee Franse sci-fi films, wat het curiosum enkel groter maakt. De vergelijking met Eden Log hangt dus in de lucht en Dante 01 komt in geen lichtjaren in de buurt van Vestiel's eerste.

Ik volg Goto wel in z'n kritiek op het visuele. Caro gaat er wel voor. Weird camerawerk, groezelige soundtrack, bij momenten hyperactieve montage. Hij komt alleen niet echt waar hij hoort te zijn. Net als de stilering van het ruimteschip is zijn moderne aanpak te retro en te weinig verfijnd. Hoe groezelig en chaotisch zoiets wel mag zijn, toch is voor een perfect ritme en perfecte invulling verfijning nodig. Die mist Caro, in zowat alles wat hij neerzet.

Visueel vond ik enkel het einde echte geslaagd. Die laatste 5 minuten zijn erg gaaf. Verder mooie stills die Tayama plaatst, maar in de film krijgen ze niet de ruimte om mooi te zijn. Qua ritme strookt het nooit echt, waardoor de schoonheid een beetje weggevlakt wordt.

Verhaaltje is leuk maar weet niet volledig te overtuigen, vooral aan de kant van de wetenschappers. Verder een grote knik naar één van de zijverhalen in Boogiepop Phantom, waar een jongen de zorgen van personen ziet als insecten op hun lichaam en deze zorgen kan wegnemen door de insecten op te eten. De kans op louter toeval lijkt me erg klein.

Dante 01 is zeker geen slechte film, maar Caro lijkt me iets te oud(erwets) voor deze film, en dat is voelbaar. Daarbij is er Vestiel's film die torenhoog boven deze film uitklimt.

Een fijne sci-fi, interessant genoeg met een erg knap einde, maar had er zelf iets meer van verwacht. Volgende keer gewoon weer terug naar de freaky fantasy, denk dat Caro zich daar beter thuis voelt.

3.5*

Niet zo best.

Voor een film die steunt op verschillende tekenstijlen is het onderlinge verschil niet groot genoeg. Verwacht geen Genius Party oid, en dan het ik het niet alleen over de kwaliteit van de animatie. Vond het verder wel tof om één verhaal in vier verschillende stijlen te doen, maar dat had ik dan graag wat verder doorgedreven gezien.

De animatie zelf is best oké. De tekenstijl vond ik doorgaans minder mooi. Hoewel verder de Amerikaanse dub de originele is, is het absoluut niet om aan te horen. Vreselijk emotieloos gebrabbel dat een deel van de sfeer compleet verpest.

Ook zijn 9 niveaus wat teveel voor amper 90 minuten. Dante moet rennen van niveau naar niveau, waardoor het halverwege vooral baasjes tellen wordt. Dat een spel een repetitieve structuur kent is minder erg, maar voor een film komt het al snel nogal ongeïnspireerd over.

Had stukken beter moeten zijn, jammer want het idee was op zich best boeiend.

2.0*

De gevechten zijn slecht.

Man wat een chaos is dit. Rommelig boeltje, veel "ik loop er maar wat achter aan" camerawerk, camera zwiept ook steeds alle richtingen uit, editing is hypersnel maar ook erg onzuiver, erg dicht op de personages zodat er van een totaalbeeld geen sprake is.

Verhaaltje is frut, zoals zo vaak bij dit soort film. Papa vermoord, weesje, wraak. En dat allemaal bloedserieus. En overdreven warrig. Hyperkinetisch maar nergens gecontroleerd of intens. Gewoon veel gerommel waar amper een voor- of achterkant aan te breien is.

Toch nog 2*, aangezien sommige scenes toch nog enige rush bevatten, maar die mij maar een Jet Li, of de nieuwe Jaa. Altijd leuk om de choreografie van gevechtscenes ook daadwerkelijk te zien. Hark heeft al veel beter gedaan (met Time & Tide oa).

Echt heerlijk dit.

Dacht eerst gewoon te maken te hebben met het zoveelste HK martial arts comedietje, maar dat was buiten de regie van Wuershan gerekend. HIj maakt er echt een feestje van.

Visueel erg over-the-top. Je zit met een verhaal in verhaal structuur waarin elk segment z'n eigen typische look heeft. Sterk uitgevoerd en aantrekkelijk de hele film door. Verder ook érg komisch. Leuke personages, weirde intermezzos en een hoop gekkigheid die wat doet terugdenken aan de betere momenten van een Jeffrey Lau (nu gaan de belletjes rinkelen bij de meeste!).

Kort samengevat, Taylor en Neveldine (Crank/Gamer) maken een knotsgekke martial arts comedy. Als dat nog niet genoeg verkoopt is deze film ook gewoon niet voor jou.

4.5*, heerlijke verrassing en uiteraard een uitgebreide review.

Opvallend weinig stemmen hier.

Vond het een mindere Tian. Hoewel al een hoop van z'n eigenheid te herkennen is, werkt het gewoon niet super.

Film mist een goeie editor en verdient een betere soundtrack. Het is een film die zwaar op sfeer speelt, en met ondermaats presteren in voorgenoemde categorieën zorgt het ervoor dat de sfeer niet continue sterk genoeg is om de aandacht vast te houden.

Verhaaltje is redelijk simpel, setting boeit mij ook iets minder. Als je wat oudere Chinese films (dramas) gaat kijken kom je toch al snel in de armoedige settings terecht. Daarmee kwam ik dus zeker niet aan m'n trekken.

Visueel is het wél mooi. Véél erg mooie plaatjes, maar echt vloeiende cinema is het niet. Daarmee wordt het wat teveel een fotoalbum in plaats van een visueel indrukwekkende film.

Toch zijn het de beeldjes die de film ternauwernood nog redden. Hoewel het af en toe wat doorbijten is, valt er veel moois te zien en weet het leven in de Chinese bergen toch te overtuigen.

Tian is van ver gekomen, misschien dat dit in z'n tijd nog wel indrukkenwekkend was, maar toch een kleine tegenvaller. Hij maakt ze tegenwoordig veel beter.

2.5*

Leuk leuk leuk.

In de lijn van Let the Bullets Fly, wat wil zeggen dat dit soort film je wel een beetje moet liggen. Het is nogal zelfvoldaan allemaal, erg zelfbewust van z'n eigen onzinnigheid, tegelijkertijd ook erg veel aandacht vragend van z'n publiek.

Wang is de sleutel, hij speelt z'n rol met de immere glimlach en fladdert van scene naar scene alsof het allemaal niet zoveel uitmaakt wat er gebeurt. Dat doet het eerlijk gezegd ook niet, het gaat meer om individuele scenes en de lol die iedereen heeft on set. Meestal levert dat leuke B-films op, met dat verschil dat er serieus wat geld in deze film is gekrogen en dat Chen er ook wel alles uithaalt.

Erg fijne martial arts, goede acteurs, prachtige settings en aanvaardbare CG. Dít is vermaak zoals ik het graag krijg voorgeschoteld. 't Is ondertussen m'n tiende Kaige Chen en de eerste die 4* haalt, dat geeft wel al aan dat het een beetje buiten z'n normale regiewerk valt.

4.0* en een uitgebreide review

Zeer matig.

Dan was die andere Amerikaanse Yakuza film van dit jaar een stuk interessanter. Dit is vooral een typisch Amerikaans actievehikel, met links en rechts wat Yakuza dingetjes toegevoegd. Alleen jammer dat het op zich zo weinig toevoegt aan de film zelf.

Wel fijn dat ze ten minste een aantal serieuze Japanse acteurs gekozen hebben. Shina en Watanabe zijn fijn, Sho Ikushima deed het minder goed, net zoals de rest van de cast. Acteurs met weinig uitstraling en niet echt de kwaliteit op iets met een personage te doen.

Niet zo heel belangrijk uiteraard, net als het feit dat het verhaaltje ook bitter weinig voorstelt. Deze film draaien om de actie en die is best erg matig. Slecht in beeld gebracht, lomp en met zeer weinig creativiteit uitgewerkt. En da's wel nefast voor een actiefilm natuurlijk.

Mnee, 't is dat het een kort filmpje is met aardig wat vaart en een paar bekwame Japanse gezichten, maar erg veel kwaliteit viel er verder niet te herkennen.

2.0*

Kleine frustratie.

Het wordt steeds lastiger om beginnende, serieus-menende horror regisseurs te onderscheiden van amateuristische onzin. Die laatste categorie komt de laatste tijd steeds meer en meer met professioneel uitziende posters en welgekozen screencaps, waardoor het lastig wordt om het kaf van het koren te scheiden. Zelfs de traiers van deze films worden steeds bedrieglijker.

Eigenlijk staat het verhaaltje hier niet eens op z'n plaats, want deze film is niet van een amateuristische beginneling, blijkbaar is Ittenbach al 20 jaar bezig en heeft hij al zo'n 10 films geregisseerd. Dat kwam ik echter achteraf te weten, tijdens het kijken leek het vooral gewoon heel sterk op amateuristisch broddelwerk.

Acteerwerk in horrorfilms is niet zo belangrijk, maar het nasale en droge geneuzel van Martina Ittenbach tart echt alle verbeelding. Een complete ramp, net zoals de rest van dit hoopje droevige acteurs. Dat het casting bureau z'n naam nog bij de credits heeft durven zetten is mij een raadsel.

Andere opvallende miskleun is de soundtrack. Compleet misplaatste muziek, die vaak gewoon erg storend is, vaak ook zo cliché dat het niet meer grappig is. Het plot is ook al compleet ridicuul, visueel werken bepaalde shots wel maar eens het beweegt is het amateurisme troef. Ook qua editing is dit beneden alle pijl.

Maar daar draait het niet op bij Ittenbach, alles staat namelijk in functie van de gore. Althans, het eerste half uur krijg je helemaal niks te zien, dus dat mag je al volledig schrappen. Verder is de gore vooral tam. Niet zozeer de intentie, want die is er wel, maar alles ziet er zo zielloos en fake uit dat het gewoon geen effect heeft. Het lijk in de badkuipscene oogt en klinkt zo enorm plastiek dat je al doof en slechtziend moet zijn om nog enigzins onder de indruk te geraken.

Wil ik vooral nog enkele scenes niet onthouden in deze review. Zo is er de scene waarin een man zich uitkleedt en zeer netjes z'n broek en onderbroek opvouwt. Qua ridicule filler echt ongeëvenaard, maar de klapper is toch echt wel de eindscene. De mannelijke hoofdpersoon doet daar het hele verhaal uit de doeken, big revelation enzo, maar langzaamaan komt de soundtrack zo hard opzetten dat je hem amper nog hoort praten. Gelukkig hadden we subs want die arme vent wordt compleet overstemd door een stompzinnig muziekje, en dat tijdens de grote clou. Het gevolg, slappe lach ten huize Onderhond.

Dit soort amateuristisch drab heeft duidelijk nog z'n fans, wat mij verder ook echt niet stoort, alleen wordt het steeds lastiger dit soort filmpjes te ontwaren van professionele filmerij. Jammer, want ik beleef hier echt bitterweinig plezier aan en het gemiddelde wordt er zo ook niet beter op.

0.5*