Damejin (2006)

Leuk.

Pas uitgebracht in 2006, maar al in 2002 gemaakt. Eigenlijk dus Miki's debuut, en dat is ook wel te merken. Alles is nog wat minder strak en scherp, maar wel al gewoon uitermate quirky. De weirde personages staan hier soms nog wat te veel op zichzelf, terwijl in latere films ze echt meer ter ondersteuning van de humor dienen. Grappige situaties lijken regelmatig ook te vroeg te worden afgebroken, waardoor het meer losse sketches worden waarbij je wat op je honger blijft zitten. Verder wel vintage Miki zou ik zeggen, op het gebied van flauwe humor ken ik weinig beters.

Visueel is het gewoon weer dik in orde. Grofkorrelig geschoten, waardoor de film een warme diy sfeer uitademt. Hierna ging Miki toch wel over op een goedkopere look. Ore Ore vond ik visueel dan weer zijn beste film tot nu toe, maar dat terzijde. De editing kon wel beter (wat samenhangt met het sketch gehalte) en de soundtrack pruttelt wat op de achtergrond weg.

Toch is het naast de humor vooral het sympathieke verhaaltje vol met outcasts dat van Damejin geen mindere Miki maakt. Het einde is met name wel erg leuk en redelijk escapistisch van aard, maar het wordt allemaal voldoende luchtig gehouden. Vaste waardes Eri Fuse (wederom inclusief karatetrap) en Ryô Iwamatsu zijn ook hier al van de partij, behoorlijk legendarisch duo natuurlijk. Hoogtepuntje is duidelijk het vast komen zitten van Ryosuke in een stenen stuk pijpleiding.

Prachtig moment! Ideaal voor een warme zomeravond dit. En dan probeer ik gemakshalve maar te vergeten dat dit eigenlijk m'n laatste Miki was.

Heb zijn speelfilms inmiddels ook allemaal gezien (er zitten blijkbaar ook enkele TV/miniseries in zijn filmografie). We wachten dus geduldig op een nieuwe.

Heerlijk.

Zo'n filmpje voor op een lamme, warme zomeravond. Dat sfeertje weet Miki hier toch echt wel perfect te verpakken. Erg coherent is het plot misschien niet, maar sketch-achtig zou ik het toch ook niet willen noemen. Het is vooral zo dat wat er gebeurt geen enkele impact lijkt te hebben om het achterliggende concept. Deed me qua structuur meer aan een film als Drive denken, die ook vele zijpaadjes opgaat.

Visueel verrassend goed, oogt allemaal lekker warm en aangenaam, ook de soundtrack vond ik een toegevoegde waarde. Beetje vanalles bij elkaar, maar wel steeds gezellig en sloom. En ook de acteurs, hoewel niet al te veel bekende gezichten (al heb ik wel weer Akaji Maro gespot) doen het goed.

Sluit me verder qua favoriete scene aan bij McSavah. Dat moment vat deze film eigenlijk perfect samen.

4.0* en een uitgebreide review

Het is toch een beetje hit-or-miss bij dit type filmpjes. Ik hou namelijk opzich enorm van deze kleine japanse filmpjes, maar hier vond ik het rommelige karakter snel vervelen. Miki weet later in zijn carriere wat coherentere films te maken, waarbij de gezapigheid wat beter lijkt te werken. Jammer, en dat terwijl Mikako Ichikawa toch een van mijn favoriete actrices is!

Coherentie is inderdaad wel een probleem als je dat belangrijk vindt. Ik hou wel van die lossere structuren, houdt mij iets beter bij de les

Ik ga dan dus wegdromen, denken over de zaakjes van de dag enzo. Maargoed, het is ook hit-or-miss met betreking tot mijn concentratievermogen bij dit soort filmpjes hoor