Meningen

Technisch een superieure film. Deakins schotelt ons mooie beelden voor met vaak een fijn zandkleurtje van de desolate en uitgestrekte woestijn of de zelfkant van Ciduad Juárez. Dat is eens wat anders dan je weleens ziet in films met Amerikaanse jongeren die net over de grens daar een biertje pakken. Het is allemaal nog geen Prisoners (dat was echt uitzonderlijk goed) maar een stuk beter dan het ietwat degelijke Unbroken. Of het een Oscar oplevert is de grote vraag, maar misschien dat het hem gegund wordt zoals ooit ook Scorsese zijn beeldje kreeg, maar nu niet per se voor zijn beste film.
Nu helpt het ook dat de regisseur leuke ideeën heeft. Want zo heb je een schitterend shot tegen de ondergaande zon in en zo heb je ineens beelden via night vision, dat een erg leuk effect geeft. Dat moet ook het werk van Villeneuve zijn. Daarnaast werkt de muziek ook sfeerverhogend. Sommige stukken deden me ook denken aan werk van Bowie ergens op de plaat "Heroes", maar dat zal toeval zijn want ik kan nergens iets vinden over die link. Verder is de film heerlijk snedig gemonteerd en zijn er een aantal lange scènes die er bovenuit springen. Dat hele gedoe in Mexico met die auto's, in die tunnel of alleen al die eerste scène. En dan heb ik nog niet eens het geluid genoemd, of dat nu overvliegende heli's zijn met hun zware gebrom of het schieten met een demper dat toch harder klinkt dan zou moeten, maar daardoor wel beter binnen komt.

Alleen het script is bijzonder zwak. Zo krijgen we af en toe een Mexicaan met zijn zoontje te zien, zonder dat je direct weet waar het eindigt (al heb je wel een vermoeden). Dat levert nog wel een fraai einde op met die voetbalwedstrijd - de terreur is overal te voelen en gaat gewoon door, ook als een zoveelste baas is gepakt of gedood - maar past verder totaal niet bij de rest van de film en het is te weinig om het als volwaardig onderdeel te zien. Verder is vooral de rol van Blunt strontvervelend. Nu komt zij zelf ook niet heel erg geloofwaardig over (alsof ze het niet meent wat ze zegt) maar het is vooral haar rol. Er zijn een aantal mannen die alleen maar volstrekt rationele oplossingen hebben en zeer pragmatisch en doelmatig te werk gaan, en zij moet daar als 'het geweten' dan maar weer wat van vinden. Ga koken mens, denk je dan. En waarom ze ineens met een pistool loopt te dreigen? Zonder Blunt was dit nog wel een goede film geweest, nu slechts 3,0*.

Aardig. Film is in het begin nogal chaotisch en de plot lijkt zonder noemenswaardige problemen snel vooruit te gaan. Dat maakt dat het wel lekker wegkijkt maar echt interesseren doet de film niet. Ook dat zijplotje hangt er lange tijd bij en je weet gewoon dat dit nog een rol gaat spelen, maar het blijft zwak schrijfwerk. Zoals de hele noodzaak van de film nooit echt naar voren komt. Het tweede uur zakt het tempo iets en dat doet de film goed. Dan komen de acteurs ook wat meer tot hun recht en wordt de sfeer ook beter. De actie af en toe is wel goed, soms ook lekker hard en de kale Mexicaanse vlaktes zijn een goed decor. De film had misschien wel zwarter mogen eindigen van mij. 3,0*.

Heel behoorlijke film, die langer aandoet dan dat hij eigenlijk duurt.

We kennen al veel maffiafilms waarin de romantiek daarvan en nostalgie daarna voorop staan, films waarin de slechte kanten wel worden getoond maar waarin het nog altijd leuker vertoeven is dan in een normaal leven. Deze film is echter veel rauwer en toont het fenomeen vanuit een slachtoffer; het is ook ineens een stuk minder leuk - ondanks het weinige bloedvergieten in beeld is het toch bijzonder naargeestig.

Amenta wil overduidelijk een punt maken: de maffia krijg je niet zomaar weg. Dat zie je in het dorp (waar iedereen na een moord letterlijk wegkijkt), de reacties tegen agenten alsof zij hen kunnen helpen, de moeder die eer hoger heeft staan dan iets dat lijkt op gerechtigdheid en in de hoofdpersoon die dit zeker in het begin ook nog duidelijk in haar heeft. Dat is uiteindelijk ook de strijd waar men tegen vecht, de maffia die niet alleen het leven op straat beheerst maar ook de gedachten van velen en hun levens.

Visueel wordt het nergens bijzonder maar het zag er verder wel onderhouden uit. De muziek was wel prettig, weinig tonen die af en toe even op komt zetten en echt voor sfeer zorgt. Verder was het spel prima (en playbackte die rechter nou?) als kon D’Agostino echt niet nep huilen. Wel was het jammer dat er veel stukken in de film niet helemaal overtuigden. Zo zag je wel dat ze Rita een eenzaamheid wilden geven, dat ze een vaderfiguur zag in de onderzoeksrechter (en hij een dochter in haar) en meer van dat soort, maar mede door het trage tempo en net te weinig scènes komt het niet overtuigend over. Je ziet dat ze het proberen, voelen deed ik het echter niet.

Al met al dus in sommige delen te kort, maar het deed wel erg lang aan. Maakt 3,5*.

Vermakelijke film. Met een fijne fotografie vol warme kleuren is deze film nu eens een drama en dan weer een thriller. Die overgangen gaan ongemerkt en Soderbergh weet de balans goed te bewaren. Daarnaast prima acteerwerk van Mara (zie haar doodse blik) en vooral Law die echt probeert in de huid van de psychiater te kruipen met al zijn problemen. Dat lukt bijzonder goed en zet een zeer mooi personage neer. Na Alexeij Karenin de tweede goede rol van hem. Geen Oscarmateriaal, maar het zit er dicht tegen aan. Ook de kritiek op de farmaceutische industrie en de maatschappij is mooi subtiel verwerkt.

Wel weet je halverwege de film dat er een of meerdere (altijd meerdere, en ook nu weer zeker twee te veel) plotwendingen aan komen. Welke het precies zijn kan je alleen maar gokken, maar dat ze komen is een zekerheid. Ergens altijd jammer. Ook de hele rol van de vrouw van Jude Law had geschrapt mogen worden. Goed, de man krijgt ook problemen thuis maar er wordt, als altijd, niets mee gedaan verder. Law komt niet in een dilemma te zitten (de vrouw is uit zichzelf al weg) of lijkt niet te twijfelen aan zijn missie, ondanks druk vanuit zijn familie. Kijk eens naar The Insider, een film waarin de familie wel een rol heeft, vooral in bepaalde motieven en handelswijzen van Russel Crowe. Law echter had net zo goed een alleenstaande (doch geen eenzame) hoofdpersoon kunnen zijn.

Prima vermaakt, een fijne dromerige soundtrack op de achtergrond en prima spel, Alleen inhoudelijk laat het steken vallen. 3,5*.

Tegenvaller. De film draait om twee personen en is een soort karakterstudie, maar we kijken wel ondertussen naar twee wat uitvergrote personages. Nog net geen karikaturen, maar het schuurt ertegenaan. Daardoor faalt die karakterstudie. Ik vond ook nergens dat die twee mannen vrienden waren, op geen moment is dat te voelen. Echt grappig wordt het niet, vaak wordt de grap in een uitvergroting gezocht die je enkel in film ziet en dat werkt niet bij zo'n film als deze, daarvoor is de film weer niet genoeg komedie (denk aan die emmer wijn drinken, of de portemonnee terug halen). Visueel oogt het allemaal erg goedkoop.

Blijft over dat er af en toe wel sfeervolle plaatjes in zitten, de sfeer is sowieso prima, enkele kleine momenten zijn fijn. En tot ergens de helft is dit ook wel oké kijkvoer, maar uiteindelijk nemen de minpunten de overhand, richting het einde wordt de film ook minder en eindigt een beetje met een 'was dit het nou?'-gevoel. 2,5*.

Bij die scènes met dat app-verkeer acht ik: bestaat er niet een film rond Tinder-dates? Daar zou toch ook wel iets leuks mee gedaan kunnen worden? Verder typisch zo'n Netflix-filmpje op de high school. Echt door de ondergrens zakken doen ze niet, maar het is ook niet echt opzienbarend. Vooral alle uitvergrotingen en clichés storen echt wel. Zo krijg je weer het mooie meisje dat een bitch is en toch wel lief blijkt te zijn en meer van die onzin. Is het moeilijk dat allemaal wat subtieler te brengen? Want in de kern is dit best een leuke film, redelijk gespeeld, mooi geschoten en een hele fijne soundtrack eronder. Maar ook iets te lang waar het gebrek aan bijzondere inhoud dan tegen gaat werken. 2,5*.

Best aardig, vooral door het redelijke spel, het bijzonder aantrekkelijke meisje en sowieso de hele look van de film met leuke kleuren, een kille stilering die goed past en best heel wat sfeer zo. Het verhaal zelf is minder; je blijft je afvragen wat er nu precies is gebeurd en je hebt wel een aantal scenario's maar het duurt me te lang voor er ook maar iets van een antwoord komt. En dat antwoord had ik ook al wel bedacht als optie (zij het met 2 of 3 andere mogelijkheden). Dat is dus ergens wel jammer. Verder zitten er ook wel een aantal scènes in die het tempo omlaag halen en de slow-motion wordt net iets te vaak gebruikt. Maar geinig tussendoortje. 3,0*

Fijne Antonioni die vooral qua pacing sterk is en zo vrij eenvoudig wegkijkt. Typische observerende film met alle bekende thema's, alleen gewoonweg op een net wat minder niveau dan in latere films. Vooral de fotografie is nog erg gewoontjes en brengt niets extra's mee. De acteurs doen hun ding en overtuigen en Bosé is eigenlijk gewoonweg schitterend om naar te kijken.

Wat de film het meest steekt is echter dat het vrij fragmentarisch is en zo redelijk afstandelijk blijft. Zeker richting het eind wordt nog heel veel plot verteld om de film af te ronden en zo ook hele tijdspannen weggelaten. 3,5*.

Mwoh. De film kent een bijzonder sfeertje met vaak wat opvallende camerastandpunten (maar niet per se mooi), gemaakt rustig acteren en weinig muziek, waardoor een film vanzelf een sfeer krijgt die wat wat bevreemdt. Omgekeerd blijft de film ook erg afstandelijk hierdoor. In het begin is dat nog wel oké, maar eens er wat meer duidelijk wordt en het mysterie wat verdwijnt wordt de film als vanzelf minder boeiend om naar te kijken. 2,5*.

Redelijke docu. Vaak en registerende camera, iets dat ik bij docu's altijd heel fijn vindt. Jammer van de voice-over en interviews tussendoor, dat vind ik minder werken. Verder kijkt dit makkelijk weg en geeft een redelijk inkijkje in de wereld van Kaag, maar het blijft glad en oppervlakkig en voegt weinig toe als je je af en toe vaker verdiept in dit soort personen. 3,0*.

Hoe vaak hoopte ik wel niet dat men zijn voet op een afdruk van Christus zette. Zij van de problemen af, ik van de film - deze was echt gewoon niet door te komen en daarmee veruit de slechtste (en enige slechte van) Scorsese.

Wat vooral meespeelt is dat ik die mensen niet begrijp. Wat is er nu moeilijk aan voor de bühne je geloof af te vallen en verder te genieten van je leven? Dan wordt dit vertolkt via hoofdrolspeler Garfield en hij is gewoon een matig acteur die dat gevoel ook niet aan mij als kijker weet over te brengen, al probeert hij dat 158 ellenlange minuten wel. Nee, dan wist Driver in die paar minuten dat hij in beeld was toch meer indruk te maken, net als Qui-Gon Jinn die een zekere autoriteit uitstraalde. Vanaf dat moment werd het niveau ook iets beter.

Ik wist ook niet wat de film nu wil zeggen, Scorsese is een gelovig man maar deze film leek me eerder anti-reclame voor het geloof. Buiten dat was nu juist dan het slot het meest interessant en had van mij de hele film mogen zijn, maar dat werd nogal afgeraffeld met een voice-over die sowieso vervelend is in de hele film waarin alles wordt uitgelegd, ook door de acteurs trouwens. Show, don't tell om een cliché erbij te pakken. Zo blijft dit een afstandelijke film waar men mij als kijker nooit meekreeg.

Maar als film is dit ook gewoon vreselijk saai gebracht in een tergend traag tempo. Geen muziek aanwezig (althans, niet op de band) en redelijk duf camerawerk. Je merkt wel dat nagedacht is over de composities, maar in een saai kleurenfilter en veel mist waar weinig mee gedaan wordt maakt dit gewoon dat het visueel erg karig blijft. Af en toe nog wel een mooi plaatje van golvend water, maar dat is het dan ook. 1,0*.

De 5 belangrijkste Oscars dat jaar, 4,13 gemiddeld, vernieuwend en origineel, iconische schurk, één van de klassiekers van de jaren 90. Stel, dat deze film vandaag de dag zou uitkomen, zou de film dan ook zo’n status krijgen? Dat betwijfel ik.

De film is niet zozeer gedateerd (allicht een beetje op meerdere vlakken, maar niet veel) als wel ingehaald door de tijd. Dit soort misdaadthrillers met zulke thema’s wordt veel vaker gemaakt. Vaak slechter, in ieder geval niet origineel, maar hoewel Silence nog absoluut een goede film is zou deze denk ik niet echt opvallen. Waar een Se7en nog wel opvalt wat betreft sfeer, daar is deze film allicht wat gewoontjes. IJzersterk gemaakt, dat wel, met fijn zwierig camerawerk en een heerlijk tempo - je hoeft je geen seconde te vervelen en tijdens de film zal niemand zich afvragen waarom Hannibal al die info weet, dat wordt maar gewoon zo aangenomen. Dat is een zekere kwaliteit. Ook de subtiele thema’s over man-vrouw worden mooi verwerkt, inhoudelijk maar ook visueel waar Foster steeds letterlijk klein is. En zowel Foster als Hopkins zijn zeer overtuigend en vooral sterk in hun onderlinge scènes met en fijne chemie.

Kortom, als ik dit beschrijf zie ik heel veel goede punten. Maar aan het eind met mijn herziening afgelopen maand dacht ik ook wel: was dit nu echt alles? Ook de laatste scène kent wel wat storende factoren (Foster alleen het huis in etc) dat de film zeker van de hoogste score afhoudt en stiekem ook wel van een na hoogste. Toen in ’91 absoluut een originele uitstekende film, anno 2024 vooral een hele goede film maar met alles dat erna is gekomen ook niet meer dan dat. Ik houd echter wel die hoge score op basis van toen ik de film jaren terug zag, temeer ik wederom geboeid heb gekeken. Zou ik hem vandaag voor het eerste zien, dan zou ik iets lager zitten. 4,5*.

Matige film, gered door de fotografie. Als horror werkt het meestal wel. Een aantal gore en soms ook wel geestige scènes, zoals de houtversnipperaar en een aantal spannende momenten. Al werd het naar het einde toe wat voorspelbaar. Er wordt aardig gespeeld, maar het jammere is dat het je geen donder uitmaakt of iemand doodgaat of niet. Ook tegen het einde aan als bijvoorbeeld de vader ineens dood is (wel heel plotsklaps dat ze eraan denkt) doet dat je weinig.

Pluspunt is de fotografie. Overdag soms wat kil en klinisch (wat fijn dat iemand dat hierboven ook vond, ben dus niet de enige), maar vooral in de avond erg mooi door de belichting. De kerstverlichting helpt natuurlijk mee, maar ook een scène in dat rood-groene politiebureau was fijn om te zien. De kerstsfeer komt tegen het einde meer naar voren, maar blijft wel altijd wat hangen in de marge. Het is sowieso de vraag waarom dit een kerstfilm zou zijn, behalve dat de moordenaar een kerstmannenpak aanheeft. Ook typische elementen (moraal, blijheid) ontbreken, al gaat dit soms de andere kant uit zoals in de kerk. Maar helemaal overtuigen doet het niet. 2,5* voor de plaatjes. Verder snel vergeten.

Geen goede film per se, maar er zitten best heel wat goede dingen in. Allereerst het soms wat onconventionele cameragebruik met veel vertragingen, vreemde hoeken etc. En vaak erg leuk bedachte cuts. Wat dat betreft zit dit filmisch leuk in elkaar. Ergens enorm kitsch ook wel maar Woo heeft kwaliteit genoeg om net binnen de streep te blijven.

Ook dat er wordt gekozen voor een zeer lange intro vind ik prima. Alleen wel jammer dat dat deel soms erg traag vordert. Ik zie wat Woo wil vertellen en hij doet dat goed maar zeker Kinnaman weet zijn emoties niet over te brengen en blijft volledig vlak in zijn vertolking. Niettemin is de actie fijn en vooral het geluid erg sterk. 3,5*.

Het acteerwerk haalt de film volledig naar beneden. Vooral de jongens lijken te denken op een schooltoneel te staan en lepelen hun tekstjes op. Nu verwacht ik echt geen diepgravende karakterschets, maar een beetje geloofwaardig je dialoog uitspreken is toch niet heel veel gevraagd? Ook Lonsdale gaat hierin mee, maar zij ziet er in ieder geval nog leuk uit. Verder wel een aardig verhaal dat echter wel veel te lang duurt en dat einde met die plottwisten kon mijn waardering ook niet echt hebben. 1,5*.

Het was dat ik de plot had gelezen, maar ik snapte soms geen ene fuck van de hele film (al kan dat ook aan de hoeveelheid whiskey hebben gelegen). Maar soms scheelt dat niets en spreken de beelden voor zich, met stuk voor stuk mooie scènes - nu eens fris en nonchalant, dan weer wat zwaarder met een sterke zeer aanwezige score en mooi belichte kamers (altijd staat er wel ergens een lamp in beeld te branden). Wat dat betreft keek het wel heel lekker weg en de korte speelduur maakt dat nog net draaglijk. 3,5*.

Wat is eigenlijk een romcom? Jongen en meisje ontmoeten elkaar en na veel omwegen komen ze altijd bij elkaar. Meestal zijn het degelijk gemaakte films waarbij er af en toe één uitspringt door de unieke uitwerking (Punch-Drunk Love) of door een licht alternatieve sfeer als in (500) Days of Summer. En dan is er nog deze prent die in de basis iets weg heeft van de romcom maar een veel serieuzere en meer cynische inslag heeft. Dat viel door mij te waarderen.

We krijgen een licht getraumatiseerde jongeman en een meer depressieve jonge dame die een soort van genegenheid ontwikkelen en elkaar nodig hebben. In elke normale komedie is dat niets meer dan een kapstok om beide jongmensen elkaar op het einde te laten vinden. Nu is het verhaal een kapstok tot het uitwerken van de personages, alleen met deze getroebleerde hoofdrolspelers weet je gewoonweg niet wat het einde zou kunnen zijn. Dat is de grote kracht en tezamen met licht ontvlambare personen (zo ongeveer iedereen in de film heeft wel iets) zorgt voor een constante onderhuidse spanning die erg prettig werkt. En in plaats van flauwe of vieze humor krijg je nu humor die voortvloeit uit die explosieve mensen die elk moment kunnen gaan schreeuwen of iets vreemds doen. Zo zitten er daardoor een aantal zeer geestige scènes en momenten die het drama gelijk wat luchtiger maken.

Het goed geschreven script helpt verder ook wel mee aan het acteerniveau. Dat Lawrence kan acteren wist ik al, zeker als je in The Hunger Games een goed en geloofwaardig personage met diepgang weet neer te zetten ondanks een brak script. Nu heeft ze echter een goede basis die fantastisch wordt ingevuld. Ze geeft een geheimzinnigheid aan Tiffany. Nooit kan je helemaal door haar schild heen kijken en daardoor blijft ze wat mysterieus. Wel is ze zeer humoristisch, oprecht, sensueel en sexy tegelijk en ze laat haar pijn heel duidelijk voelen. Nou is het sowieso geen straf om naar haar te kijken maar ze geeft ook zoveel diepgang mee aan haar wat vreemde personage: dat is gewoon knap. Bradley Cooper is daarnaast prima en vooral erg geestig. Ook werkt de chemie tussen hem en Lawrence. Fijn ook te zien dat DeNiro nog eens een fatsoenlijke rol heeft. De laatste jaren zat hij vooral is slechte komedies waar ik hem dan vooral vervelend vond maar die dan nu wel weer voor zijn komische timing van pas komen. Ook de andere rollen zijn prima met vooral de Indische therapeut als positieve uitschieter.

Visueel wordt een sobere stijl aangehouden zonder veel felle kleuren. Nergens opvallend maar het zorgt wel voor een prima sfeer. De muziek is wel prettig die net dat kleine beetje extra geeft en net weet op te vallen terwijl het wel veelal wat achtergrondmuziek is.

De film zit tussen de 4* en 4,5* in, maar omdat Lawrence gewoonweg lekker is slaat de balans positief uit, 4,5* dus.

Mooie film, vooral heerlijk wegkijkend met dat constant kabbelend water dat voor de nodige rust zorgt. Je kan hier van alles in zien natuurlijk, maar buiten dat weet de film op het moment van kijken gewoon goed te vermaken. Er gebeurt niet veel, er is nauwelijks dialoog (na 20 minuten pas de eerste tekst), we zien een man en zijn kleindochter een houten hut bouwen en wat maïs verbouwen dan dat is het zo ongeveer. Ja, in het tweede deel komt wat meer plot, maar dat zorgt vooral voor een wat duistere sfeer in plaats van echt een verhaal. De laatste scène is zelfs aangrijpend en het meisje Buturishvili is mooi om te zien met haar sproetenkop en heeft een fijne passende mysterieuze uitstraling. Ik ben het wel eens dat de montage niet altijd even lekker loopt, vaak is deze net te snel (en gewoon slecht getimed steeds) en dat haalt wat ritme uit de film. Maar verder een bijzonder fijne filmervaring. 4,0*.

Mumblecore wordt hierboven genoemd en dat is wel een goede samenvatting. Veel gepraat en veelal op één locatie een die beide zaken zijn niet heel boeiend. Soms wel geinig met al die gasten die langskomen en hoe men ermee omgaat maar dat blijft ook niet boeien ondanks de korte speelduur. Richting het einde komt er nog wel enige verandering zodat de film niet helemaal als nachtkaars uitgaat maar dat is te weinig en te laat. 2,5*.

Cultureel fenomeen, dusdanig dat ik hier geen groot kijker van ben maar de personages toch allemaal redelijk kan plaatsen. De humor is best oké (beste grap als er iemand klaagt over de kleur zwart, de camera naar een zwart persoon draait en de klager zegt 'no offence Gary') hoewel ik niet elke grap even leuk vindt. Wat vooral opvalt bij de film (maar ook de serie) is de volstrekte absurditeit soms die ogenschijnlijk nergens over gaat. Hoe verzint men dat? Niettemin, dat is 20 a 30 minuten leuk. Niet 85 minuten. Daarvoor is de inhoud van de film wat te mager (of ben ik simpelweg niet liefhebber genoeg). 2,5*.

Hierboven was een korte discussie tussen kos en Ajax&Litmanen1 gaande. Voor ik de film zag, met die plot in het achterhoofd, zou ik Kos gelijk geven. Na het zien van de film blijkt A&L's gevoel te kloppen.

Sin City vond ik een fantastische film, met als enig nadeel dat de losse sequenties zo duidelijk geschieden waren. Je keek in feite naar vier kortfilms, vier episodes van een serie. Deze nieuwste film kent weer een aantal losse stukjes -dus niet enkel het verhaal uit de plot-, die weliswaar minder gescheiden zijn, maar toch ook niet helemaal bij elkaar horen. Dat euvel is dus niet verholpen.

En de film is gewoon minder goed dan deel één. Dat heeft een aantal redenen. Natuurlijk is het verrassingseffect weg, maar ook lijkt de stijl iets minder gestileerd, zowel inhoudelijk als visueel is het meer een normale actiefilm in een Sin City-jasje. Daarnaast zijn de verhalen minder interessant en gaat die korte speelduur wringen. Want uiteindelijk krijgen de losse verhalen te weinig tijd nu, waardoor er zeker twee nogal afgeraffeld aanvoelen, maar ook de finale met Eva Green is nogal snel klaar. Dat maakt ook dat de stad zelf nooit gaat leven, iets wat deel één zo sterk maakte. Die echte sfeer komt, behoudens momenten, nooit tevoorschijn. Eigenlijk is dit een heel matige film die dan gered wordt door het visuele.

Maar goed, uiteindelijk vermaakte zeker het eerste uur nog wel, Eva Green is weer fantastisch als Feeks (na haar rol in 300) en ze is ook gemaakt voor dit soort noir: stijlvol, sexy, met lang donker haar en constant lippen onder een laag rode lipstick - ik ben echt fan van dat soort donkere lippen, en er zijn maar weinig vrouwen die rode lippenstift kunnen hebben maar Green is er één van. Verder ziet het er nog best fraai uit allemaal, speelt ook Rourke weer leuk (net als de meesten die precies weten in wat voor film ze zitten) en is het leuk Juno Temple nog in een klein rolletje te zien. Ook de sfeer komt met momenten naar voren, vooral door de locaties en de mooie score.

2,5* dan maar, voor enkele mooie stukken en Eva Green, maar eigenlijk is er niets memorabels.

p.s. Overigens vond ik dit totaal geen bioscoopfilm, maar meer één voor thuis en een fles sterke drank ernaast.

Beetje gekke film, althans deze begint wat vreemd. Later krijg je wel een idee waarom de film zo begint maar dat doet de kijkervaring geen goed. Dit ding oogt een beetje als amateurfilm en het acteerwerk is vlakjes. 2,5*.

Typisch Illumination, vooral veel tamtam, lawaaiig en druk en heel erg de sfeer hebben: zie mij leuk zijn, maar vervolgens niet leuk zijn. En dan wordt het ergerlijk. De vele liedjes die langskomen zijn wel oké, maar worden net als bij echte talentenjachten toch redelijk verkracht. McConaughey doet het wel prima en past bij zijn rol, maar vaker echter paste het niet, vooral die aap paste totaal niet bij de stem. Film is doorspekt met allerlei kleine clichéplotjes die ook nooit gaan werken. Aan het eind wel een mooie timelapse nog. 1,0*.

Ah, een film over theater (wat hebben filmmakers toch altijd een zekere liefde voor theater?) en dat vertaalt zich ook in de film: dit ding had net zo goed op de planken gespeeld kunnen worden. Met het medium film wordt echt niets gedaan. Geen bijzondere shots, geen bijzondere fotografie, niet speciaals dat met de camera of montage wordt gedaan. Zelfs dat dit afspeelt in de gevangenis komt nauwelijks naar voren. Een enkele keer als bewakers weer eens een kamer overhoop halen met de doorzoeking of als men praat over vrijlatingen etc.

Het onderwerp is aardig en Domingo heeft je van nature met zijn uitstraling en stem je sowieso al mee dus dat zit meestal wel goed. Naast dat hij nog wel wat gevoel legt in zijn rol. Alleen jammer dat de film dan weer een redelijk voorspelbaar verloop kent met ergens na 2/3 de emotionele uitbarsting. Dus verrassen doet de film ook nergens. Door het innemende acteerwerk nog wel uit te zitten maar dat is het dan. 2,5*.

Verrassend leuk. De film heeft veel weg van een romcom qua sfeer en uitstraling, maar is het niet en vermijdt een heleboel valkuilen doordat de mannelijke tegenspeler Torenstra homoseksueel is en al snel duidelijk genoeg wordt dat hij dat ook zal blijven. Dit is dus meer een sfeerportret dan girl meets boy. En dat werkt uitstekend. Den Haag als locatie is verfrissend, de personages zijn leuk en normaal gebleven (niet zo hip) en de acteurs zijn prima. Torenstra is best oké en van Visschedijk ben ik sowieso wel fan. Uiteraard is de film niet helemaal geweldig. Tegen het einde wordt het qua verloop wat voorspelbaarder met nog wat onnodig drama, maar veel pret mag dat niet drukken. 3,5*.

Na jaren weer herzien. En hoewel de film niet perfect is (dat Broadway-gedeelte duurt echt veel te lang en is nauwelijks interessant) is dit wel zo'n vrolijke film waar zo veel plezier van afstraalt dat je gewoon constant zit te genieten. Fijne danspasjes, een aantal heerlijke nummers, een simpel verhaal maar wel rond een zeer interessante periode en een aantal acteurs dat de hele tijd loopt te shinen. O'Connor met zijn knappe moves, Kelly met een constante Prodent-lach en Reynolds als stralend middelpunt. En dan is het eigenlijk Hagen die de show steelt. Verder vrij simpel gefilmd, vooral ter ondersteuning om de danspassen goed te tonen, maar op dat soort punten waar ik meestal een film mede op beoordeel doe ik dat nu niet. Hier word ik gewoon zo warm en blij van binnen dat ik puur daar op oordeel. 4,5*.

Coogler neemt enorm veel hooi op zijn vork. Zowel filmtechnisch als qua thema's. Hij morst ook wel regelmatig en lang niet alles werkt even goed. Alleen al aan het eind als de Klan-leden langskomen: dat is echt overbodig en had veel beter verwerkt kunnen worden in een vampierenmetafoor. Ook lang niet elk zijplotje wordt even sterk uitgewerkt en de film zit zo barstensvol dat de ideeën juist een beetje focus missen. Verder was zeker in het begin een en ander verwarrend met de dubbelrol van Jordan, welke broer hij nu precies was, was lastig te duiden. Temeer Jordan enorm vel charisma meebrengt maar wel altijd wat oppervlakkig blijft als acteur. Richting het einde voldoet hij al meer.

Maar toch, waar de film werkt daar werkt hij ook wel meteen zo goed dat dit een van de beste bioscoopervaringen van de laatste jaren was. Die geweldige soundtrack vol blues (de film gaat ook daar over en de muziek is weer een metafoor voor wel of niet assimileren), de fijne fotografie (met bloedmooie beelden af en toe van de eindeloze katoenvelden), de aankleding en broeierige sfeer. In het begin wordt enorm veel tijd genomen voor die sfeerschepping en dat werkt ook heel goed. Maar ook bijvoorbeeld geweldig camerawerk van tracking shots (ergens bij het bestellen van spullen bij de Chinese winkeleigenaren) tot dat ene centrale shot waar muziek wordt gespeeld en allerlei stijlen en tijden langskomen. Bevreemdend en stiekem past dat niet eens heel goed bij de realistische toon tot dat moment maar wel echt hel tof gedaan. 4,0*.

Zelfs als ik dit als parodie wilde zien kon ik het niet waarderen. Eerder lachwekkend dan echt eng, maar vooral omdat het zo slecht geacteerd was en ja,omdat het lachwekkend was. Waarom weet ik niet precies. Niet serieus te nemen en heel Hollands. 1,0*.

Moelijk. Enerzijds mooie beelden maar anderzijds komt dat vooral door de omgevingen, het camerawerk zelf is eigenlijk best saai te noemen. Ook een heerlijke flow met die muziek in het begin maar dat is ook niet voor eeuwig. En thematisch interessant maar de personages boeiden me totaal niet en daarmee hun hele queeste ook niet. Een serieuze toon met richting het einde gitzwarte humor die helaas te veel richting slapstick ging. En ineens is daar het einde. En ineens zijn daar wat momenten met dat ongeluk en die mijnen als duidelijkste momenten die mij niet echt wat deden omdat de personages maar niet tot leven kwamen (ik vroeg me sowieso af of ik dit niet allemaal niet metaforisch moest zien want geloofwaardig werd de basisplot niet). Op een bepaalde manier wel geboeid gekeken maar ook zonder gevoel. 3,0*.

Aardige film, daar niet van, maar ook nergens heel bijzonder. Sfeertje is oké, de beelden ook wel fijn, Phoenix doet het prima. Maar Reilly vond ik dan weer minder sterk gecast, de film weet nergens echt te imponeren en kabbelt net iets te veel vooruit. En zoiets als de sfeer: die is als gezegd wel oké maar recent in de nieuwste van Costner (Horizon) is de sfeer gewoon echt veel pakkender. Ik miste vooral een beetje het belang van deze film en richting het einde wordt de film ook wat vreemd. 3,0*.