Meningen

Gelukkig is de echte Ritchie opgestaan. Ik schrok even bij deel 1, die was best vermakelijk, al lag dat aan de acteurs, behoorlijke fotografie en het verrassende effect. Nu gaat R. echter netjes door op het pad van eerste twee draken.

Het verhaal begint tamelijk snel, direct volgend op deel 1. Dat eerste kwartier gaat nog wel, maar daarna volgen we Sherlock en co. Door gans Europa, zonder dat je weet waarom. Ondanks dat Sherlock detective is, zien we eigenlijk geen speurwerk. Vreemd. Af en toe geeft hij wel een hint, een halve film verder, zoals: ik zag dat, dus…, maar overtuigend is het niet. Zorg dus eerst voor de zoektocht, dat je mee kan kijken daarmee, en ga dan pas verder. Dat is eerlijker en geloofwaardiger. Nu vind ik deze Sherlock er sowieso te over, die wel heel sterk is, en heel intelligent, en heel snel zaken ziet zodat de oplossing altijd nabij is. En Downey Jr. is zowaar irritant. Hij speelt meer een typetje, op de automatische piloot. Redde hij deel 1 nog wel, dan doet hij dat nu niet meer. Vanwaar die zware homo-erotische ondertoon? Heb ik iets gemist (okay, ik ken de boeken verder niet, maar toch).

De stijl van Ritchie is wederom om te huilen. Veel slow motion zonder enig doel behalve als filmisch foefje, maar vaak gewoonweg irritant. Heb je een mooie scène door besneeuwde bossen, krijg je deze overregie weer. Bah. Ook het constante vooruitdenken bij een man-tot-mangevecht kennen we nu al. Dan kiest Ritchie wel weer voor wendingen, maar zo vaak dat ook dat weer voorspelbaar en vervelend wordt. Maar vergeleken met deel 1 ook veel sneller gemonteerd, waardoor enig overzicht verdwijnt. En daarmee ook spanning. Uiteraard het verplichte Tarantinomoment (de adrenalinestoot, maar duizend maal slechter uitgevoerd) en enkele slechte uitvoeringen van crossmontage (schaakscène en operascène, lachwekkend worden beide). Ritchie heeft ideeën, kijkt veel af (alles is wel eens gedaan en beter) maar heeft het talent gewoonweg niet om fatsoenlijke cinema te draaien.

De fotografie verder is wel heel aardig en past bij deze hippe stijl. Behoorlijk klassiek met een kitscherige touch. Maarja, de camera bedient Ritchie niet zelf, gelukkig maar. Ook de muziek is bij tijds best lekker. Maar goed, ik kan dan ook een fotoboek openen en een cd opzetten, zelfde effect.

Dus slecht script, soms gewoon saai, weinig spannende actiescènes en een regisseur die ongetwijfeld een harde van zichzelf krijgt maar helaas wel zonder enig idee hoe nu precies een goede film te maken.

1*, meer niet.

Erg leuk. Deze komedie doet wat een komedie moet doen: leuk zijn en je laten lachen. De grapdichtheid is behoorlijk en vooral na de introductie het eerste kwartier gaat de film een versnelling hoger en volgt humoristische situatie op situatie. Verder valt ook op hoe knap alle stunts zijn. Zoveel beter dan al dat zielloze cgi-geweld dat ook vaak gewoon nep aanvoelt. Daarnaast kent de film een aantal mooie momenten als ode aan film, vooral in dat theater. 4,0*.

Deze film heeft veel aspecten die normaal heel veel punten kosten omdat ik ervan gruwel, denk aan deus-ex-machina's, allerlei plottwisten en volstrekt ongeloofwaardige actie. Maar ik dit product niet zozeer als film maar eerder als gefilmde dansvoorstelling, en daarin is de film erg mooi. Sterke choreografie, gevechten die dan ineens best genietbaar zijn, prachtige kleding en decors. En vooral de kleuren zijn echt geweldig, of dat nu binnen is in de eerste scènes, de blauwe en groende kleding aan het eind of die geweldige herfstbossen in rood en geel; de film is echt een plaatje.
De film blijft wel boeien tot het eind, maar ik werd ook nergens emotioneel betrokken. Vooral ook omdat dit aanvoelt als dansvoorstelling en niet als film. En dat soort plottwisten gaan zich dan ook wreken. Zeker geen meesterwerk dus, wel een keer leuk en mooi om gezien te hebben. 3,5*.

Nou, zo zit mijn Kurosawa-reis erop. In de afgelopen jaren had ik drie films gezien: Ran, Rashomon en deze Seven Samuari. Vorig jaar, ik had nog enkele dvd's van losse films liggen, verder gegaan met Scandal en Kagemusha om daarna nog drie boxen aan te schaffen. Samen met de losse dvd's die ik had, nog bijkocht met later nog een box van de vroege films en enkele films op YouTube is het gelukt om het complete oeuvre te zien en Ran en Rashomon te herzien. Nu was het toch nog tijd voor de herziening van Seven Samurai. Niet eens zozeer dat zijn grote film een mooie afsluting zou zijn, al komt dat mooi uit, maar ik moest wel even een moment vinden voor 3,5 uur film.

Jaren terug heb ik de film gezien en ik las mijn review en dacht echt: op enkele punten herken ik mijn mening maar verder had ik nu een compleet andere ervaring. Allicht zal mijn smaak wat veranderd zijn, zal ik meer gewend zijn met Japanse cinema en vooral met Kurosawa of mogelijk is het wat anders. Niettemin: vond ik het toen een behoorlijke film maar nergens speciaal, nu zat ik echt te genieten ruim 3 uur lang. Enkel de laatste akte had denk ik een kwartiertje korter gemogen.

Wat opvalt is dat de film nergens stil valt zonder dat de film gehaast is. Het tempo is geweldig en waar nodig helpt de sterke montage de inhoud te ondersteunen. In het begin als de dorpsbewoners bijvoorbeeld zoeken hoe de snelle montage ervoor zorgt dat je als kijker mee gaat in de zoektocht. Knap gedaan. Ook ontwikkelt de film zich steeds waardoor de film nergens langdradig wordt. Pas in de laatste akte die al snel een uur duurt dacht ik van: hier had het wat strakker gekund bij een zoveelste aanval. Al is ook dat stuk an sich prima, goed geschoten en vaak afwisselend met genoeg rustmomenten tussendoor. Qua dosering is dit echt wel briljante cinema.

Seven Samuari dus, al vond ik er drie van hen wat kleurloos. Mifune is in het begin te overdreven (zoals vaker) wende al vrij snel en wist ten slotte nog te ontroeren, Shimura heeft de beste rol an straalt een enorm wijsheid en vooral autoriteit uit, zijn 'leerling' zorgt voor een prettige afwisseling met het meisje in het bos en de sterke krijgsheer is fascinerend om te zien. De andere drie wisten minder te boeien maar dat hoeft ook niet nu die andere vier al zo sterk zijn uitgewerkt.

Visueel ook prima. De actie wordt uitstekend in beeld gezet en met simpele hulpmiddelen (een kaart van het dorp bijvoorbeeld) wordt het geheel enorm overzichtelijk. Qua fotografie soms mooi (bij de witte bloemen) en vaak gewoon goed in beeld gezet, al mist de film net de brille van andere Kurosawa's waar de fotografie meer opviel. Stem verhoogd naar 4,5*.

De serie ken ik niet en dit was dus ook vrij lastig te volgen. Deels ligt mijn score daaraan, anderzijds vind ik dat een film ergens wel volgbaar zou moeten zijn zonder achtergrond van een serie verder. Visueel op enkele momenten oké (in die speeltuin in een soort pointillisme, en een kort stukje met real life beelden) maar vaker erg karig. Het begin is nog enigszins verhalen en op hoofdlijnen wel te volgen, maar het slot gaat zo diep de symboliek in waar ik echt helemaal niets mee kon (in het algemeen heb ik daar sowieso weinig mee) en geeuwend naar heb lopen kijken. 1,0*.

Aparte film. Een beeldcollage inderdaad zo, waar voor mij nauwelijks verhaal uit te halen was, althans op grote lijnen nog wel vaag, maar zeker niet de details. Doordat dit een soort samenvatting is werd ik ook nergens betrokken bij de film en werd dit een lange zit. Visueel af en toe best mooi, vooral met de stadspanorama's en in het begin is dit nog wel te kijken, maar daarna treedt verveling op. 1,5*.

Film die ik graag goed had gevonden en die ook potentie heeft. Vooral heel sfeervol en ik ben sowieso enorm fan van de grootstad, met haar betonnen flats, druk verkeer, vele mensen en nachtleven. Dat beeld komt in de film geweldig naar voren. Ergens in het begin is een geweldige scène met een jazzy muziekje en vooral alleen maar beelden van fietsers. Echt honderden fietsers. Veel ook gedaan met ingezoomd beeld dat het ook een wat dromerige en broeierige en benauwende sfeer geeft, precies zoals de stad kan aanvoelen.

Het is alleen zo jammer dat de centrale plot me geen moment kon boeien. Ik vond echt dat er verkeerde invalshoeken werden gekozen. Ergens moet het komisch zijn, maar ik vond het vooral de plank misslaan. Dan helpt ook niet dat de hoofdpersoon zo apathisch door de film heen waggelt. Op een gegeven ook met alle ellende geloofde ik het ook wel. Een gemiste kans dus. 3,0*.

Tof filmpje wel. De montage, regie, beperkte enkele locatie en zenuwachtige muziek helpen goed om een benauwend sfeertje te brengen. Op momenten dus erg goed gedaan. Wel zit er eigenlijk net te vel herhaling daarin want dat trucje wordt vaker uitgehaald en al snel wordt het maximale effect daarmee geprobeerd te creëren waardoor je in het begin van de film al een soort climax hebt waar de film nooit meer overheen komt. Beter was om die spanning langzaam op te bouwen. Maar de beperkte lengte zorgt wel dat de film niet verveelt en uiteindelijk zeer positief uitvalt. 3,5*.

Duidelijk een mindere film van Kurosawa, sowieso de minste die ik tot nu toe heb gezien van hem. Behoorlijk gedateerd ook. Deels door het onderwerp dat alicht toentertijd nogal een probleem was in Japan dat voor enorme schaamte zorgt maar voor de kijker anno nu voor onbegrijpelijk is (en Kurosawa maakt dit ook niet echt invoelbaar), anderzijds oogt de film ook gedateerd. Veel scènes die overuidelijk in de studio zijn opgenomen bijvoorbeeld, maar ook het acteerwerk helpt niet altijd. Mifune doet het nog wel redelijk, Shimura heeft sowieso een mooie rol, maar vooral Manjo is veel te theatraal voor zulk soort drama. En zij moet toch (met Mifune) het hart van de film zijn. Het tempo is nog wel oké en af en toe zit er een aardig shot in en er wordt iets van sfeer gecreëerd met steeds maar die regen, maar dat is te weinig allemaal om nog een voldoende te geven. 2,5*.

Vooral technisch zat de film in elkaar. Erg mooie beelden van de bollenstreek en het duinlandschap, goed gebruik van gekleurde uitgestrekte vlakten, mooie lange shots van brommerrijdende jongeren. De soundtrack was prima en paste goed bij de beelden. Verder mooie belichting, fijne editing en behoorlijk spel, zeker van Lisa Smit. Enkel het ongeluk zag er wat slordig en lachwekkend uit. Maar dit alles houdt je aandacht erbij, want inhoudelijk stelde het allemaal wat minder voor.

De Cloe zoomt op verkeerde momenten in, kiest voor nogal een vreemd verhaal. Niet zo gek, daar hij A.F.Th.'s roman Het leven uit een dag ook verfilmde. Dat was dan wel niet zijn verhaal, maar dat ging ook inhoudelijk volstrekt de verkeerde kant uit. Wat rest zijn scènes die op zichzelf best wel werken en oprecht overkomen, maar wat als geheel niet overtuigt. Je krijgt een nogal klinische film zonder echt de emotie te voelen. Het is niet dat het je niks uitmaakt wat er zal gebeuren, maar het is nogal bevreemdend en je zit eerder met de vraag: waar heb ik nu naar gekeken. En onderwijl heb je dus niet meegeleefd, terwijl me dat ergens wel de bedoeling lijkt.

Daarnaast, een vraag die in mij opkwam, waarom speelt AZ haar thuiswedstrijden in Nieuw Galgenwaard. Prima dat je de hoofdpersonen een seizoenskaart laat hebben, al is het niet per se nodig voor de film, maar laat ze dan in elk geval wel in het juiste stadion spelen. Zeker als de beelden van het stadion te duidelijk zijn.

Dus audiovisueel prima, mooie scènes maar geen overtuiging [i]over all[/i waardoor je uiteindelijk verveeld raakt tegen het einde. Wel een kleine voldoende: 2,5*.

Deze wilde ik zien vanwege Liquid Swords, maar behoudens die intro (die op het album iets korter en ook beter is) en af en toe heel aardige muziek, voldoet deze niet aan de verwachtingen, die overigens al niet hoog waren. De manier van acteren, zo statisch, net als de saaie cameravoering maken dit niet echt het kijken waard. Ook de gevechten zijn maar saai gemonteerd. En je ziet wel dat men nadenkt hoe te filmen met het brede bioscoopformaat, dat betekent nog niet dat het er mooi uitziet. Dan mag het idee nog wel grappig zijn om met een kind door een land te lopen en iedereen die je tegen komt af te maken, als film heb ik me geen enkele maal vermaakt. 1,0*.

Film begint sterk, ijzersterk zelfs. Zowel het stuk in Ethiopië als daarna de aanslag op de president. Daarnaast heb ik een zwak voor snipers. Rest van het verhaal is veel meer voorspelbaar en vol clichés, maar al met al weet het wel te vermaken. Echt geweldige actie is er niet, echt geweldig acteerwerk ook niet (de constant lispelende Glover is zelfs vrij lachwekkend) maar saai wordt het nooit. Daar kan zelfs de vrij zielloze muziek weinig aan veranderen. En als iemands volledige arm er wordt afgeknald is er toch een klein momentje van genieten. En wat ik Fuqua moet nageven, zijn keuzes voor sprekende locaties zijn erg sterk en bijzonder sfeervol. Wist hij in Training Day de achterbuurten van L.A. te tonen, hier krijgen we veel mooie beelden van de binnenlanden in de V.S. Alleen al die laatste scène met de bergen op de achtergrond mag genoemd worden. 3,0*.

Leuke film, en zeker het eerste gedeelte kijkt lekker weg met een fijne sfeer. Wel kan je enkele vraagtekens stellen (mag zo iemand als Larson zomaar een groep leiden?) en het einde is wat afgeraffeld met veel verkeerde keuzes. Toch overheerst het goede. Mooi geschoten en iets overbelicht waardoor een dromerige sfeer ontstaat, en vooral Larson speelt echt fantastisch. Ze heeft sowieso een interessant personage maar weet echt heel veel dimensies te geven en komt tot leven met de vele kleine gebaren en houdingen. Buiten dat is ze ook heel mooi, maar sowieso wel de beste vrouwelijke rol van 2013 die ik tot nu toe heb gezien. 3,5*.

Saai, vooral heel saai. Oninteressante gesprekken die ook heel statisch en lang in beeld worden gebracht. Verder matig geacteerd, het oogt allemaal soms heel goedkoop en lelijk (soms ook heel aardig overigens) en men lijkt nu nooit echt te weten of dit nu komedie is of een meer serieus drama. En dan heel veel naakt zonder dat het ooit een beetje mooi in beeld wordt gebracht. Nee, bam de camera erop zonder iets te verhullen waardoor enige vorm van spanning ook ontbreekt. Met dit soort films kan ik echt helemaal niets. 0,5*.

Fijne film, vooral de wisselwerking tussen Ben en zijn partner in crime Alice is prettig. Losjes maar ook naturel. Hier haal ik ook uit dat hij geen klootzak is, hoogstens dat hij af en toe geïrriteerd reageert of dat hij te veel in zijn eigen wereld zit en daarmee anderen over het hoofd ziet. Hij is geen narcist in ieder geval. Zijn vriendin is ook de werkelijke boeman, zo blijkt later in de film.
Sfeervol geschoten verder en nergens super diepgravend of emotioneel pakkend maar wel vermakelijk. 3,5*

Geinig, deze film is nauwelijks geloofwaardig, kent nogal wat clichés en heeft alles in zich om door mij vreselijk gevonden te worden (zoals ook Law Abiding Citizen had). Maar gek genoeg heb ik me best vermaakt. Paar goede acteurs, fijn tempo, fraaie beelden, af en toe lekker rauw en een heel behoorlijke sfeer. Dan vergeet en vergeef ik al snel een aantal stompzinnigheden in het script. Niet dat het nu wereldcinema is, maar de film helpt je goed de avond door. 3,0*.

Leuke vroege Chaplin, ik denk deels doordat deze net wat langer is dan de halfuurtjes die andere films uit die vroege periode van hem zijn. Zijn beste kracht blijkt toch wel verhalen vertellen en met sprekende beelden te komen, daarvoor heeft hij nu net wat meer tijd. Of dat nu die scène als boom is, of in dat huis zonder muren, beide zijn echt enorm sprekende scènes. Als komiek vind ik Chaplin nog steeds niet echt geweldig, vaak te simpele en gemaakte slapstick. 3,5*.

Matig. De film wil ergens een cynische komedie zijn, maar dat wordt deze uiteindelijk nergens. Grappig hoeft de film niet te zijn, maar bijten of schuren doet die ook niet. Een beetje gezapig is het allemaal. De film duurt wel langer voor het gevoel dan de kleine 75 minuten, waarschijnlijk omdat het allemaal te veel voortkabbelt. Er zit ook nooit eens een conflict in om de boel wat op te schudden. Pas tegen het einde een beetje, maar dan is het al te laat. Echt vervelend is de film niet, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. 2,0*.

Erg leuk. De grappen werken, het verhaal is leuk als parodie op alle Disney-films en toch ontroerend op zichzelf. Stemmenwerk is goed waarbij Murphy los wordt gelaten en de juiste toon raakt waardoor hij net niet irritant wordt maar precies grappig genoeg. Animatie is technisch niet heel bijzonder, lelijk zelfs soms, iets waar je met dit soort computeranimatie al snel last van krijgt door verouderde techniek. Wel probeert men af en toe wat moois eruit te krijgen en dat ziet er ook heel behoorlijk uit dan. Nee, weinig op aan te merken. Niet overdonderend genoeg voor een echte topscore, maar ik heb me uitstekend vermaakt. 4,0*.

Minder leuk dan deel 1, vooral omdat dit een beetje een herhalingsoefening is en veel minder fris is zo. Wel weer een paar leuke personages erbij, maar zo leuk als Donkey in deel 1 wordt het nergens. Donkey zelf ook niet trouwens. En ook niet onze Puss in Boots die wel een goede aanvulling is maar niet legendarisch. Animatie blijft maar zozo. Technisch verouderd en stilistisch ook niet heel bijzonder. Wel kijkt de film prima weg en vermaakt over de breedte wel. 3,0*.

Minste deel van de vier. In de vorige films begon dat wereldje best leuk te worden met alle personages, maar door dit verhaal waar Shrek in een andere wereld komt is daarvan geen sprake meer. Ook Donkey is niet meer zo scherp als vroeger en sowieso zijn de bijfiguren minder aanwezig en draait het meer om de toch wat duffe Shrek en Fiona. Daarentegen is Repelsteeltje een leuke vijand en die heksen zijn ook een aardige toevoeging. Ook keek de film nog wel redelijk weg. Maar de magie of sterke momenten uit vorige films waren hier eigenlijk niet meer aanwezig. Dat Gingerbread Man werd opgegeten was wel het hoogtepunt. 2,5*.

Na het enorm slechte eerste kwartier wordt de film best leuk. Grappen zie je soms van kilometers afstand aankomen en zijn eigenlijk heel slecht, maar wel met zoveel overtuiging gebracht dat het daarmee best leuk wordt. Nooit de harde lach, wel een constante glimlach. Verder allemaal weinig bijzonder en vooral Donkey en Puss krijgen veel minder te doen. Dat laatste is jammer want de films moeten het hebben van bijfiguren, Shrek zelf is vrij kleurloos. Maar uiteindelijk gaat deze film soms nergens over maar wel lekker over the top wat betreft inhoud, en daarmee vermaakt die nog prima. 3,0*.

Soort van humoristische Die Hard in Hongkong die visueel erg pover is en met en humor die de mijne niet is. Zo slecht dat het grappig wordt, met alle schurken met zonnebrillen op ook binnenskamers en 's nachts, maar op de verkeerde manier grappig dus en zeker niet voor de dik 100 minuten die deze duurt. Vooral luid en schreeuwerig met af en toe aardige actie en enkele aardige momenten, maar verder snel vergeten. Vreselijke dub trouwens ook. 1,5*.

Fijne leuke film die op vlak van vermaak veel beter werkt dan op emotioneel en dramatisch vlak. De film gaat over de roddelpers, maar deze film die vier jaar na de oorlog speelt (en geschoten is) gaat ook over de Amerikaanse invloed in Japan in die vier jaar. Wat mij betreft zelfs in de film zelf die gewoon een Hollywood Bogart movie uit die tijd had kunnen zijn, maar dan met een Japanse omlijsting. Een beetje dezelfde vibe. Het tempo is prima, aardig sfeertje en de film is zeker het eerste deel zeer vermakelijk. Op dramatisch vlak is dat allemaal wat gedateerd en nogal simplistisch en richting het einde gaat dat steeds meer spelen, maar dat mag niet veel van de pret verdrukken in de andere delen. Mifune draagt de film alleen al met zijn uitstraling. 3,5*.

Vroege Ozu. Ergens zie je al wel wat aspecten van zijn latere werk, zoals de inhoud met familierelaties, het kabbelend tempo en veel shots die wat lager bij de grond (of vanaf de bar) zijn genomen. Wel mist deze film nog de kracht van dat latere werk. Zeker de pacing is niet altijd even sterk en de mix tussen komedie en drama voelt nog niet altijd goed aan. Wel fijn geacteerd, leuke rollenpatronen (waar dat nichtje weliswaar vrijgevochten is maar ondertussen wel een sterke man eist) en ook redelijk gefilmd. Nergens echt geweldig maar sommige shots zien er mooi uit met goed gebruik van zwart-wit. Ook leuk om te zoen hoe dat moderne nichtje ook veel westerse kleding draagt dan haar tante in traditionele kledij. 3,0*.

Soms visueel erg mooi en enkele losse scènes zijn qua sfeer en actie prima, maar als geheel trok mij dit niet. Druk, vervelend geschoten en gemonteerd, weinig boeiende personages (gespeeld door matige acteurs) en de film trok me zo op geen enkel moment. 113 minuten zijn er ook simpelweg te veel. 1,5*.

Gister op het werk was een plek van de collega versierd. Zij wordt vijftig, dus net iets uitgebreider dan normaal met ook ballonnen ditmaal. Een uur later plofte er zomaar één, halve kantoor schrikt op behalve één persoon dan. Het gekke is, zit ik eenmaal een film te kijken en ik weet (verwacht) dat er van die schrikmomenten komen, dan zit ik toch niet lekker. Dan vind ik de film niet spannend, maar eerder een bepaalde angst tot weer tot hard geluidseffect. Ik houd daar gewoon niet van. Nou, en deze film zat vol met die goedkope manier om schrik aan te jagen. De film was nergens spannend, behalve dat ik met spanning weer wacht op iets dat toch een wasbeertje bleek te zijn en dat met veel lawaai in beeld komt. Ik kan verder ook weinig goeds noemen. Niks fris of origineels, saaie decors, vreselijke traag tempo (dit voelde eerder als dik twee uur) en een belachelijk einde. Plus dat ik me ga storen als mensen ineens weer allerlei stommiteiten begaan op zo'n moment. Het dinsdagavonddrama in het eerste kwartier was eigenlijk nog het beste aan deze film. 1,0*.

Keek makkelijk weg, maar ik vond het wel een pover filmpje. Uiteindelijk zegt dit filmpje niet zoveel en heel bijzonder is de plot en de invloed van techniek niet, althans, dit is al wat er op kleine schaal al jaren gebeurt. Visueel niet bijzonder, acteerwerk is oké maar ook niet denderend en het einde vind ik erg flauw. 2,5*.

3 losse verhaaltjes die thematisch wat raakvlakken kennen. Deed me qua opbouw ergens denken aan 5 Centimers per Second, al was die laatste qua sfeer beter en ook mooier getekend.
Het eerste verhaaltje over de herinnering aan rijstnoedels vond ik de mooiste, een klein warm verhaal dat ergens heel herkenbaar is. Maar de tekenstijl vond ik het minst bijzonder, al zagen de noedels er geurig en smakelijk uit. De twee volgende verhalen raakten me minder, maar het tekenwerk kende dan weer veel meer details en grootstedelijke architectuur. Dat was op een andere manier genieten. Typisch was de scène na de aftiteling waar je alle personages nog eens ziet met een zweem van herkenning, dat maakte toch wel dat de film me wel iets heeft gedaan. Al met al een fijne film waar je even voor moet zitten maar die wel mooi tussendoor kan. 3,5*.

Film met veel potentie maar zo vol en nogal rommelig verteld dat de regie dat alles teniet doet. Erg jammer. Want visueel wel fijn, goede sfeer en vooral door Elfira en Hüller geweldig geacteerd (Exarchopoulos was me net iets te dramatisch op momenten, op andere was ze weer vel beter). Maar de film kent echt te veel zijplotjes, is niet heel geloofwaardig richting het einde en ik begon me zelfs af te vragen in hoeverre droom en realiteit hier door elkaar liepen, iets waar ik nog niet uit ben maar het zegt wel iets over de film. Dat maakte ook dat de film afstandelijk bleef. 2,5*.