Shogun Assassin (1980)

Auditief kende ik Shogun Assassin al voor een groot deel door mijn jarenlange Wu-Tang admiratie. Cool om dat terug te horen. Dub was hier juist een pluspunt dus (een beetje (euro-)genre-liefhebber heeft daar sowieso weinig moeite mee, m.i.). Het is een toffe samurai-film in een hippere 70's Toho stijl. Met die typische Japanse interieurs, de wijde scope ratio, het mooie camerawerk met vele close-ups, snelle zooms en strakke, ritmische montage (incl. sappige geluidseffectjes). Dramaturgisch simpel, met vooral aandacht voor de creatieve en lekker bloederige kills! Nu op naar de originele Baby Cart films!

Bloedfonteinen

‘That’s when my father left his samourai life and became a demon.’

In 1982 was ik 14 jaar en ging ik op summer camp naar Engeland. Daar zag ik Escape from New York, Texas Chainsaw Massacre en Shogun Assassin. Drie films die een diepe indruk op mij maakte. Elk op hun eigen manier. Escape from New York als de ultimate cool, TCM als de ultimate horror en die laatste vanwege de bloedfonteinen.

Gisteravond was het tijd om na lange tijd Shogun Assassin weer eens op te zetten. (Wat een prachtige blu ray van Eureka!)

Enkele jaren terug heb ik de hele Baby Cart serie gekeken. Een genot! Maar deze samenvatting is ook zeer fijn.

Het verhaal is simpel. Ogami Itto, onze Lone Wolf reist door Japan met zijn baby in een karretje en een prijs op zijn hoofd. Elke samourai en ninja heeft het op hen voorzien. (John Wick anyone?) Maar één voor één slacht hij juist hen af. Grote attractie is dat bij elke snijwond of onthoofding het fel rode bloed meters in de rondte spuit. Ik weet niet of dat in het eerdere werk van Misumi ook al voor kwam, maar ik ben hem eeuwig dankbaar voor deze inspiratie.

Daarnaast waren de Masters of Death natuurlijk geweldig. Drie heren met grote rieten hoeden en elk een ander handwapen. Hun slachtpartij in de woestijn is prachtig. Evenals hun confrontatie met onze Lone Wolf. John Carpenter liet ze reïncarneren in zijn Big Trouble in Little China als The Three Storms.

Zo was deze film voor mij ooit een eerste kennismaking met de Aziatische cinema. Stijlvol en heerlijk over the top. Ik kan deze (en de hele Baby Cart reeks) iedereen van varte aanbevelen!

Ging er met lage verwachting in maar heb me er prima mee vermaakt, vond het een fijn filmpje.

Heel veel actie, heel veel bloed. Helaas niet heel veel spanning of heel veel plot. Maar ik kon me er toch wel mee vermaken. Had ik al heel veel bloed gezegd?

Blijkbaar is dit een soort samenvatting van de eerste twee delen uit een serie genaamd Baby Cart. Niet dat ik zo hard ben geïnteresseerd in samurai films maar het is omdat ik alle films die op de video nasties lijst zijn beland toch eens een keer wil hebben gezien. Lady Snowblood al herinner ik me niet veel meer van vond ik nog wel aardig, maar eigenlijk heb ik niet veel meer met Aziatische films. Die zwaardgevechten met bloedfonteintjes zijn wel amusant bij momenten maar bijna de hele film door wordt het toch wel repetitief en saai. Kennelijk was de eerste film in 1972 dus dat zal zeker wel schokkend zijn geweest in die tijd. Tof om eens gezien te hebben maar deze zal niet lang blijven hangen.

Een Amerikaanse montage bestemd voor het westerse circuit. Leek me ook redelijk bizar. De actie zelf is in rauwe western stijl met bloederige gevechten. Verder een graatmager verhaal over een zwaardvechter die wat doelloos rondzeult met zijn zoontje terwijl hij van alle kanten belaagd wordt door vijanden, gestuurd door zijn vroegere meester, de Shogun. Wat het Amerikaans maakt is vooral de overaanwezige synth muziek. Ik kan best geloven dat de Japanse reeks veel beter is, gezien alles is samengeperst tot een kijkonvriendelijke versie van amper anderhalf uur. Niet slecht door de eigenzinnige stijl maar ergens lijkt dit mij ook een film die nooit gemaakt had mogen zijn.