Meningen

Nee, typisch Ritchie weer en dat trekt me gewoon niet. Zijn hippe stijltje maar vooral alle hippe gangsters vind ik niet leuk en zo wordt het een strontvervelend geheel om naar te kijken, ondanks de fijne editing en redelijk tempo lukt het maar niet de aandacht erbij te houden. Visueel ook minder interessant dan in Revolver nu alle kleur eruit getrokken is haast. Stijlvol, maar saai. 1,0*.

Prima film. Het ligt er soms allemaal wat te dik op, maar als geheel overtuigt het wel. Een mooie langzame opbouw, geen al te groot verhaal en vooral de romance is best lief, al is Shire in het begin net iets te veel aan het overacteren - daar geloofde ik haar gewoonweg niet. Sly is verder een redelijk acteur maar in ieder geval iemand die de sympathie heeft dus dan ben je al snel prima in je rol. Verder aardige sfeerbeelden al vond ik sommige films uit die tijd met dezelfde omgevingen wat beter. Ik vraag me wel of of deze film de status die het nog heeft dat te danken heeft aan de kwaliteit van deze film, of doordat er nog flink wat vervolgen kwamen en daarmee vooral de serie flink bekend is. Deze eerste in ieder geval 3,5*.

Wel iets beter dan deel II, III en IV (V nog niet gezien) maar het houdt niet over. De film is op momenten best sfeervol, maar Stallone legt het even vaak ook zeer dik erop. Weinig subtiel dit. De hele aanloop duurt ook vrij lang zonder dat er echt ontwikkeling in zit. Op een gegeven moment is het punt wel duidelijk. Verder weer hetzelfde als altijd, met onder een muziekje wat trainingen en aan het eind weer een gevecht. In dat gevecht is nog wel wat visuele spielerei dat het interessant maakt, maar het is ook chaotisch en op het oog zonder idee geschoten. 2,0*.

Eén lange gimmick die een klein uur lang leuk blijft, maar daarna verzandt in nikserigheid en zonder plotontwikkeling ook nergens meer weet te verrassen. De film wordt dan saai en kijk je plichtmatig uit. Maar tot die tijd erg geinig en volledig van de pot gerukt, maar nog net op het randje dat het genietbaar blijft. Scheelt ook dat de glamrock (dit is heel erg jaren 70) redelijk catchy is en dat de film überhaupt een musical is, dan slik je al die onzin een stuk makkelijker. Susan Sarandon ziet er verder leuk uit en Curry steelt de show. Maar jammer van die laatste drie kwartier. 3,0*.

Erg matig, eigenlijk een herhaling van deel 1 met dezelfde verhaal en dezelfde opbouw en aan het eind een boksmatch. Maar naast het feit dat dit niet bepaald origineel is, is het allemaal ook een stuk minder sfeervol en soms wat karikaturaal. Daar neigde de eerste film al een beetje naar maar die wist nog net aan de goede kant te blijven, dit vervolg gaat te vaak over de lijn. De pacing is wel uitstekend van ondanks dat de film weinig bijzonder en nauwelijks interessant is, vliegen die twee uur wel voorbij en is dit best goed weg te kijken. 2,0*.

Keek redelijk weg in het begin, maar een enorm mager beestje verder. Soms nog wel geinig in de 80s, maar verder goedkoop ogende lelijke fotografie. Stallone vind ik wat beter dan in deel II, minder dommig nu. Leuk ook om Hogan en Mr. T te zien, al kunnen die beide totaal niet acteren en zijn vooral geinig. Serieus is dit echter nergens te nemen. Shire is ook decor geworden en voegt dus niets toe en de hele film is verder weer een kopie van deel I en deel II en weet nergens te verrassen. Gelukkig wel wat korter dan het vorige deel. 2,0*.

Ze worden er niet beter op; die hele serie begint echt B-pulp te worden. Nu ook met een robot waardoor je eerder denkt een verkeerde aflevering van James Bond te hebben, dan een boksfilm over een underdog. Matig verhaal, afgeraffeld in 90 minuten, met zo ongeveer dezelfde opbouw als elke andere Rocky-film. Lachwekkend haast, nog meer omdat men de film zelf vrij serieus lijkt te nemen. Die bokspartij op het eind is nog wel aardig en de film duurt gelukkig maar 90 minuten. 1,5*.

Iets beter dan de delen 2 t/m 4, vooral omdat de opbouw net iets anders is en het sfeertje wel oké (wat meer hiphop voor m'n gevoel ook, de link richting Creed later is hiermee ook al wat kleiner) maar nergens echt excelleert of echt boeit. Visueel wel erg pover trouwens, al zijn de locaties wel prima. En bijzonder dat de film niet eindigt met een groot gevecht maar een portie straatvechten. Dat maakt de film net anders, maar ook maakt het dat de film geen climax echt kent en nogal als een nachtkaars uitdooft. Die jonge bokser is verder nogal kleurloos en maakt geen enkele indruk. 2,5*.

We want to make a statement, not a manifest.

Ach ja, mijn filmliefde begon ooit wel met Star Wars, en in de begindagen dat ik hier op dit forum rondzwierf stonden minstens twee delen in mijn top 10 met Empire als onaantastbare nummer één. Mijn filmsmaak is wel veranderd, en behoudens Empire vind ik geen van de films nog echt heel goed. Wel vind ik die hele wereld en het concept nog steeds fantastisch en dat houdt de wat houterige delen IV en VI overeind en maakt de Prequel Trilogy nog enigszins het kijken waard. Wel was er met die trilogie van begin deze eeuw al één positief punt te noemen, met computeranimatie wist Lucas de Galaxy veel meer tot leven te wekken en hoewel het meeste soms iets te veel oogde alsof het uit de computeranimatie was dit toch een grote stap. Alleen al die grootstedelijke architectuur van Corsuscant maakte dat de delen II en III iets toevoegden. En daar kwam dan vorig jaar nog de film van Abrams bij, een eindeloos plezierige film die enorm veel schwung de Galaxy inbracht. Maar die ook een stap verder ging in production design, met een soort down-to-earthbenadering zoals ook al door hem getoond in Star Trek. Beste voorbeeld waren die kapotte Star Destroyers op het oppervlak van Jakku.

Enfin, Edwards gaat daar op door. Na het sfeervolle en visueel sterke Godzilla en een handvol teasers en trailers waren mijn verwachtingen op die punten hooggespannen - ze worden ook alle volledig ingelost. Nog meer dan Abrams maakt Edwards er een realistisch universum van met soms een meer documentairestijl die hij hanteert bij de gevechten, en zo alles laat aanvoelen als een echte oorlog, maar ook vooral in het production design. Meer nog dan de vorige delen leeft deze wereld en lijkt alles verbonden te zijn. Planeten zijn geen losse delen maar zijn onderdeel van een universum, en ook daar kunnen dus grote ruimteschepen hangen boven steden. Maar vooral ook die beelden van de Death Star zijn fenomenaal en sommige volledige vernietigingen verbluffend en wederom heel aards. Daarnaast is er de volwassen toon van de film, grimmig en duister, die helemaal juist is qua toon en past bij het verhaal. De manier hoe de rebellie wordt getoond die niet zo zwart-wit is, is ook een prettige aanvulling. En het is o zo fijn dat aan het eind iedereen gewoon eens is gestorven. Verder is die laatste scène met Vader echt heerlijk (wederom hoe het eruit ziet) en zijn de vele verwijzingen van en links naar Episode IV gewoonweg erg fijn. En die Stormtroopers blijven praten over nieuwe modellen van Tie-fighters.

Dat betekent allemaal niet dat het de epische grandeur heeft van een Empire (dat daarmee de beste van de reeks blijft) of, eerlijk is eerlijk, zelfs maar Revenge of the Sith (maar dat blijft in de basis een rotslechte prent). Het is allemaal iets te vluchtig om vol mee te kunnen leven. Ik zat dan wel vanaf seconde één in de film door de sfeer en visuals, maar niet door de personages. Nauwelijks uitwerking kennen zij en de film racet van het éne moment naar het andere. Hier had gerust twintig minuten film bij gemogen met wat meer rustpunten en meer uitwerking. Een Jyn Erso begint ineens speeches af te steken, ietwat ongeloofwaardig zo ineens. De acteurs zijn alle prima, maar krijgen nauwelijks ruimte om er iets van te maken en dat is gewoon zonde. Wat getoond wordt is zonder meer uitstekend, maar hetgeen niet getoond wordt, dat wordt toch gemist.

Verder kan ik wel goed leven met de iets andere aanpak dan de hoofdlijn - de Episodes- van Star Wars door geen begingeneriek te nemen maar ook bijvoorbeeld namen van planeten in beeld te tonen. Van mij mogen er gerust nog vele films komen als dit niveau wordt vastgehouden. 4,0*

Oef. Weer typisch formulewerk met grappen die nooit leuk zijn en een wereldje dat alleen in film bestaat en daardoor nooit gaat leven. jammer, in de basis met die kookcursus voor singles is dit idee niet onaardig. Maar net als in andere films van Nijenhuis wordt dit bevolkt door allemaal hondsirritante personages die geen moment echt aanvoelen. Alleen de rol van Loek Peters - met speels gemak de beste acteur van Nederland - was nog het kijken waard, voelde echt aan en raakte mij als kijker. En dat ietwat alto-meisje was gewoon erg leuk om te zien, maar voor de rest kon het me allemaal vrij weinig boeien. Het viel nog mee dat er voor mij redelijk wat onbekend volk tussen liep en je niet struikelt over de Martine Bijls of dokter Simon Dekkers. Verder visueel ook niets bijzonders te ontdekken en vol met situaties die vooral storen (aan het eind bij die vergadering is het niet echt en oprecht, maar vooral nep en vervelend).
Beste scène was nog die dansscène met Somebody to Love op de achtergrond. Niet vanwege de lelijke belichting of brakke editing of dat rare camerawerk, maar gewoon puur omdat het een gruwelijk lekker nummer is. Dat zegt genoeg over de film zelf. 1,0*.

Ergens zo aan het begin hebben twee personen een blind date. Het beeld stopt, enkel Leo Alkemade beweegt en bekijkt zijn date en beoordeelt die. Tieten een 7, ogen een 8, postuur een 6 etc. Dat is best een geinig ideetje en komt ook redelijk in de buurt van daten en toont letterlijk wat mensen bij daten de eerste seconde doen. Andere ideeën, waarin mensen tot de camera praten of beginnen te zingen zijn op zijn minst opvallend maar werken een stuk minder. Dat maakt de film ook enorm cringe maar toch, zo slecht dat het dan weer op momenten zowaar leuk wordt. Het scheelt ook wel dat de acteurs er best zin in hebben waardoor de film prima is uit te kijken ook al weet hij lang niet altijd te boeien en is behoudens genoemde momenten weinig bijzonders te beleven. 2,0*.

De docu kent wel enkele leuke sfeerbeelden en af en toe geeft dit een aardig inkijkje. Het is wel enorm oppervlakkig en weet daardoor ook simpelweg na een tijdje niet echt meer te boeien. Verder ben ik ook niet echt een fan van documentaires met veel interviews tussendoor. De muziek maakt nog wel wat goed. 2,5*.

Een dvd die al jaren op de plank lag hier en nu toch maar eens gepakt (voor ik wat films van Fellini wil herzien). Qua idee, sfeer, camerawerk en fotografie (Fellini in kleur, de tweede keer voor mij denk ik na Amarcord) allemaal prima. Alleen, je volgt een keur aan personages (of eigenlijk volg je ze niet echt) en scènes door de jaren heen die stuk voor stuk niet slecht zijn maar zo allemaal samen goed twee uur lang wel behoorlijk saai worden. De film moet het hebben van de algehele sfeer waarin Rome de hoofdpersoon is maar dat komt voor mij er nooit echt uit. Jammer. 2,5*.

Behoorlijke tegenvaller. Uiteindelijk, als je door het zwart-wit heenkijkt, is dit helemaal geen bijzondere film. Het is wel inderdaad in de basis een sfeerportret over een jaar, maar behoorlijk vol plot gestopt en ook aardig wat drama wat de film geen goed doet voor mij. Op een gegeven moment voelde het allemaal te gescript en dus niet meer echt. Ook stukje komedie (dat gedoe met die auto) schuurt met de rest van de toon van de film.

Visueel is het af en toe best mooi (aan het eind tegen de zon in) maar vak is dit meer grijs dat zwart-wit en nergens heel bijzonder. Wat opvalt is vooral de zijwaartsbewegende en ronddraaiende camera, maar dat trucje wordt op den duur wat vervelend. Er zit hier nergens de subtiele betovering en naturel in die Lubezki wel krijgt in dit soort films (en al eerder deed bij films van Cuarón). In Roma voelt het te gemaakt soms. En als geheel vond ik de film ook wat kil en klinisch, mede door dat grijs en te overdreven dramatiek.

Is dan niets goed? Dat nou ook weer niet. Yalitza Aparicio speelt echt wel lichtjes geweldig en weet met weinig lichaamstaal heel veel te zeggen. Ook het tijdsbeeld is oké en vooral het tempo is prima, je hoeft je geen seconde te vervelen. Daar kan ik geen onvoldoende voor geven. Maar ik had zo graag meer willen geven. 3,0*.

Gisteren de kans gehad deze in de vroegere Minerva in Apeldoorn te kijken. En wat een leuke verrassing was het.

Zoals wel meer films van vooral vroeger spat het plezier eraf. Zoals het eigenlijk hoort wordt cinema hier in essentie teruggebracht tot puur vermaak dat in de handen van de juiste makers vanzelf kunst wordt. En de makers van deze Roman Holiday handen duidelijk de juiste handen. Een eenvoudig verhaal wordt zo toch heel wat.

Het begint al met de goed geschreven dialogen. Scherp, vlot, fijn om uit te spreken en dus lekker in het gehoor. Dat is al de helft van het al dan niet goed kunnen acteren. Dan zijn er een aantal hoofdrolspelers die prima spelen. Peck is wat stijfjes en degelijk maar komisch op de juiste momenten en goed genoeg in het algemeen en staat zo tegenover de sprankelende Hepburn. Een meisje lijkt ze nog met de lange haren (en later kort, dat je weet waar Tautou in Amélie haar inpiratie vandaan haalde) en met haar eindeloze charme wint ze al de helft. Daarnaast speelt ze prima. Geen overacting tijdens haar slaapdronken toestand, fris en fruitig in haar jurkje paraderend door een zonnig Rome en vorstelijk en streng (de kin omhoog) met haar prinsessengewaad aan, als show voor de rest van de wereld. En altijd even geloofwaardig. Knap, haast niet van die tijd en haar Oscar is dan ook verdiend.

Technisch is het aardig. De regie overheerst in ieder geval nooit maar ondersteunt wel waar nodig. Er zit een enorm tempo in, er wordt met minieme beelden de juiste informatie gegeven (alleen die eerste scène al met de pijnlijke voeten) en ook de muziek gaat nergens overheersen. Nergens zware muziek onder zware melodramatiek. Fijn!
Twee shots trokken mij in het bijzonder. Als Peck dan eindelijk het meisje afzet blijft hij verdomd lang staan met zijn auto, zonde resultaat. En het laatste shot, als de camera hem volgt en je de steeds grotere ruimte (lees: leegte) ziet ontstaan achter hem, terwijl hij nog eenmaal kijkt, wederom zonder resultaat. Zowel de afloop van de film als die van de shots zijn toch wel verrassend, zeker als je meer films in die genre hebt bekeken.

Blijft over een soms wat flauwe en belegen humor. Veel 65+’ers in de zaal vonden het wel grappig maar het kon mij niet altijd bekoren. Ook de zin met de informatie dat de hele film geschoten was in Rome (toen nog een bijzonderheid) was aardig, maar om dan te beginnen met drie bewegende beelden uit London, Amsterdam en Parijs? Tsja. Dat mag verder de pret niet drukken, dus verdiend 4,5*.

Redelijk sfeerportret dat alleen nooit echt gaat leven. De jonge Garcia (met okselhaar, dat was nog wel het meest opvallende) speelt daarvoor wat te vlakjes. Ook die droomscène richting het eind werkt niet helemaal. Maar verder wordt een en ander wel helder in beeld gezet en verteld zonder dat je alle informatie (over de familiebanden bijvoorbeeld) aangegeven krijgt, die moet je uit de context halen en dat verwart in het begin wel wat maar getuigt ook ervan dat het knap is verteld. 3,0*.

Film begint wel heel aardig met leuke ideetjes van de regie, maar zakt uiteindelijk steeds verder weg. Niet heel boeiend, maar ook niet spannend, creepy of smerig. Visueel pover en ondanks het breedbeeld erg benauwend op de verkeerde manier. Vreemd verhaal verder ook. Wel lekker kort dus echt vervelen deed ik me niet, maar het hield ook niet over. 2,0*.

Mooie film, maar zo geweldig als sommigen hem vinden is deze niet. Dat komt vooral door het tweede deel. Het eerste deel kent nog een zekere spanning in het begin (is dit een ontvoering, een droom, een apocalyptische wereld?) en een goede opbouw. Ondanks de beperkte ruimte verveelt het niet. Sowieso staat het mysterie er nog natuurlijk en de relatie tussen moeder en kind is soms best mooi, hoewel dat kind met dat geschreeuw wel vervelend is. Tussen beide stukken zit dan die ontsnappingsscène en die is met gemak de beste van de hele film. Spannend, ontroerend (het jongetje dat de bomen ziet), mooi geschoten, heerlijke muziek en dan de ontknoping als moeder en kind herenigd worden.
Het tweede deel kent twee gezichten. Enerzijds is er nu de sterke rol van Tremblay die langzaamaan de echte wereld leert kennen (en niet meer schreeuwt), met een fantastische Joan Allen en ook die stiefopa als warm bad. Anderzijds is er de erg magere rol van Larson, al komt dat vooral door het script. Larson wordt in haar eigen huis weer neergezet en wordt wat chagrijnig nu en dan. En dat is het dan. Ook de hele rol van Macy en die huwelijksproblemen hangen er maar een beetje bij. Juist dit alles had een uitstekend drama op kunnen leveren want het is er wel materiaal voor. Niet dat ik nu allemaal huilende mensen hoef te zien, maar gewoon meer aandacht daaraan. Er wordt steevast voor het jongetje gekozen - moeders verdwijnt na een suïcidepoging zelfs lange tijd uit beeld- en hoewel dat deel met Tremblay mooi en interessant is, had ik ook graag meer van Larson en haar strubbelingen gezien na zeven jaar opgesloten en seksslaaf te zijn geweest. De eindscène is wel mooi. 3,5*.

p.s. Ik heb vrijwel de hele review tussen spoilertags gezet, ik had sowieso de helft al moeten doen en dit is makkelijker.

Film waarin veel wordt gepraat maar weinig gezegd. Er komen best wat thema's langs, ook een aanklacht tegen de wetgeving rond euthanasie en Turturro in een aardig rolletje mag wat roepen over klimaatverandering maar dat hangt er echt te veel bij en past niet echt bij de film. En eigenlijk zijn het vooral open deuren die worden ingetrapt. Verder is dit een lange praatfilm waarin niets boeiend is te horen en vrijwel niets boeiends is te zien. Oerdegelijk camerawerk met wel de felle kleuren van Almodóvar (ditmaal veel groen, dat zie je normaal minder) maar ook nooit eens een bijzonder moment of beeld. Ja, het laatste shot is prachtig en kan je zo inlijsten maar dat is dan het enige ook. In het begin zitten nog enkele aardige scènes die even breken met de twee vrouwen (ook enorm duf neergezet door beide actrices) maar na een twintigtal minuten is ook dat helaas klaar. 1,5*.

Matig. Visueel is de film wel oké met een interessante premisse en de film start wel aardig, maar legt vervolgens de focus op moeilijk drama waarbij er juist heel veel interessante psychologische zijpaden niet genomen worden. De film focust dus op drama, maar heeft twee acteurs die daar niet mee overweg kunnen. Janssens is daarnaast een enorm kleurloos figuur, waardoor de film als geheel me maar matig kon boeien. 1,5*.

Een beetje mix van komedie en drama die beide daardoor niet goed lukken. In de basis wel een oké film met een sympathiek hoofdpersoon en idem dito ouders maar echt leven gaat zij nooit. Het sfeertje daar is nog wel prima en de film kijkt redelijk weg maar weet te weinig te boeien. 2,5*.

Vergeleken met ander werk van Hitchcock vond ik deze tegenvallen. Slechts één moment was de suspence te voelen, maar verder was dat het geheel vrijwel weg. Neemt niet weg dat de film zeker niet slecht is. Camerawerk is eigenlijk briljant, door dit een geheel eigen leven te laten leiden. Stewart was goed, de rest vond ik tegenvallen en vooral die Kenneth liep er een beetje verloren bij. Ook vond ik niet elke montage goed, soms was het te gemaakt. De eerste twee lagen er goed in, de rest was te overduidelijk dat er een nieuw shot moest komen. Slechts éénmaal heb ik een echte shotwisseling gezien toen werd overgeschakeld naar Stewart, ergens halverwege.
De achtergond kon ik wel waarderen, overduidelijk in een studio, maar het heeft zijn charme hier. Zeker omdat het donker worden redelijk goed overkomt. Mooiste moment was wel de opening, het enige wat je van buiten ziet, die draai naar de ramen met gordijnen ervoor en dan die gil, subliem begin.
3*

Lange tijd gaat de film richting een hele dikke voldoende. Meer drama dan komedie, een mooi portret van twee mensen die een beetje uit elkaar groeien door een verandering in hun levens maar er toch steeds proberen het beste van te maken. En er komen interessante zaken rond gender en verwachtingen daarover bij. Echt een meer dan prima film. Maar het laatste halfuur schiet de film zichzelf in de voet. Dan gaat de film richting komedie en vooral hysterie en ik vond dat veel te overdreven en totaal niet meer geloofwaardig. En werkelijk nergens grappig. Zo jammer. Raar ook hoe de film met een soort van grap eindigt terwijl in Florida twee kinderen wees dreigen te worden. Ik vond dat heel gek. Er zat echter te veel goeds in in voor een onvoldoende dus net aan 3,0*.

Best een aardig sfeerportret maar ook iets te nadrukkelijk met van die typische stille beelden die bij arthouse gewoon zijn. Helemaal grijpen deed de film me daardoor niet en uiteindelijk wist de film me niet volledig meer te boeien. 2,5*.

Ik houd van twee soorten documentaires: overgeproduceerde docu's die filmisch veel te brengen hebben, of die dingen zoals deze met een registrerende camera en verder niets. Geen pratende koppen, geen interviews, geen vertelstem. Dit soort docu's zeggen gewoon meer, ook al zal hierin wel geknipt zijn. Het is verder wel een boeiende film, ook al hadden sommige kinderen best wat meer aandacht mogen krijgen. De maker focust zich soms te veel op één kind en de rest wordt dan vergeten. Maar goed, wat we zien is wel een dikke voldoende. 3,5*.

Sfeervol gemaakt, het pokeren wordt aardig gebracht en Norton en Damon staan beiden vrij intens te acteren en dat is allemaal prima en Turtrurro heeft een fijn rolletje. Malkovich is dan weer een karikatuur en eerder lachwekkend dan angstwekkend en past totaal niet in de film. Ook is dit ding als geheel best veilig en enorm voorspelbaar en daarmee ook wat saai. 2,5*.

Aardig. Wel typisch Anderson met de volle kleurrijke decors al zit die vaak gebruikte symmetrie uit latere films vooral er nog niet in. Deze film is ergens nog veel meer in de realiteit geplaatst. Hackman speelt een leuk rolletje en Glover is ook fijn met zijn zachte lispelende stem maar de drie kinderen vond ik stuk voor stuk vrij kleurloos en niet echt overtuigen. 3,0*.

Meer gericht op mooie plaatjes en een hoop drama (echt te veel drama, inclusief een groot geheim en een hartaanval ergens aan het eind) dan echt op de potentie van het verhaal. Sowieso vond ik weinig chemie zitten tussen beide hoofdrolspelers en vooral de prins had een te zware stem die te nadrukkelijk aanwezig was. 2,0*.

De film doet veel goed en eigenlijk niets fout maar voelde af en toe wat lang aan (ondanks de niet superlange lengte) waardoor er geen hogere score uitkomt.

Wat zo fijn is, is dat deze film heel mooi maffia en coming of age combineert en dan vanuit het gezichtspunt van het kind. Ja, vaders is een bendeleider (en heeft vast wat op zijn kerfstok) maar blijft ook de vader. En die combinatie levert een zekere boeiende dynamiek op. Vooral de scènes tussen vader en dochter zijn mooi en ook hoe ze in een zomer elkaar beter leren kennen. Het script helpt ook wel. De vader is niet iemand die zijn dochter verwaarloost maar iemand die zijn dochter simpelweg weinig kan zien omdat hij op de vlucht is. Clichés worden daarmee ontweken. Normaal zie je vaak dat mensen elkaar zelfs haten en dan naar elkaar toegroeien, maar van dat alles is hier geen sprake. Het is wel even weer aftasten maar vanaf seconde 1 zit er wel een liefde, zeker vanuit de vader. Fijn. Een sprekend voorbeeld is met de telefoon. Dat is een stukje ongehoorzaamheid maar ook het feit dat ze telkens nog overal buiten wordt gehouden. Door de film heen wordt ze langzaamaan meer en meer meegenomen. En doordat ze zelf direct opbiecht dat zij belde en de vader hier liefdevol op reageert helpt ook daar weer aan bij. Dit is iemand die weet in wat voor situatie ze zitten en dat zoiets haast een logische actie is voor een puber.

De film is typisch voor het genre door een bepaalde zomer te gebruiken om de ontwikkeling te tonen. En door het script werkt dat ook. Fijne zomerse beelden waarden waar de zomerse warmte vanaf straalt en meehelpt aan de sfeer. Alleen ja, het tempo soms. Jammer. Dus slechts 4,0* en dat heb ik echt met moeite naar boven afgerond.

Het cijfer dat ik geef is puur op beleving (en een stukje smaak ja en ook heel wat andere dingen) maar juist omdat ik de laagste score geef behoeft dat wel enige nuance. Kortweg duurt de film 188 minuten en om allerlei redenen vond ik er geen drol aan vaak. Dan zijn 3 uur heel veel (in twee etappes uiteindelijk bekeken en het laatste uur ook niet echt met de aandacht erbij mee). Had de film 90 minuten geduurd, dan allicht had ik nog best goed hoger kunnen geven. Want de film is zeker niet slecht, verre van. Vol overtuiging (waardeer ik), groots (waardeer ik meestal alleen werkte het niet voor mij in deze film), prima dansjes, CGI soms matig maar vaak oké en een fijne aankleding en best een boeiende plot. Maar het acteerwerk kon me niet echt smaken (de acteurs dansen beter dan dat ze acteren) waardoor personages niet gaan leven en de film vooral lang duurt. Maar ook op elk stuk actie wordt nadruk gelegd met eindeloos veel slow-motions. Goed uitgevoerd, daar niet van, maar al heel snel boeide me dat niet meer. Sowieso vond ik de actie te overdreven om er echt door bewonderd te worden. Aan het eind dat ronddraaien met een motor in de handen?. Er is overduidelijk voor een bepaalde stijl gekozen, die stijl wordt ook uitstekend uitgevoerd (zou de film Beste Regie winnen, prima!) maar is simpelweg niet mijn smaak. En zo kent de film dus best nog we; een aantal positieve punten alleen zijn dat niet de belangrijkste punten en tellen vooral die 188 minuten heel zwaar mee voor mij. 0,5*