Meningen

Prima film, de laatste voor dit jaar overigens en een mooie afsluiter van een mooi filmjaar.

Grootste pluspunt is de film vanuit twee oogpunten te tonen. Beide personages hebben hun charme en hun onhebbelijkheden en zo houd je als kijker altijd de vraag bij wie je voorkeur ligt, en dat verschilt nogal eens door de prent heen. Sowieso heeft het ook als voordeel dat het einde nooit cliché aanvoelt. Ik kende de geschiedenis een klein beetje, maar bij een focus op één persoon kan je altijd zeggen: ja, typisch dat het zo eindigt.

En gelukkig weet Howard beide acteurs genoeg scènes en net genoeg uitdieping te geven. Beide acteurs zitten prima in hun rol en vooral de combinatie samen spettert. Verder is de film lekker kleurrijk gefilmd (wel met lelijke belichting vaak) waardoor het echt een film uit '76 lijkt. De score is lekker dreigend en dreunend en past perfect. Daarnaast krijgen we een mooi tijdsbeeld van de Formule 1 toen het nog een sport voor helden was. Decors en kleding en vooral make-up zijn allemaal prima in orde.

De actiescènes zelf zijn dan het grootste minpunt: vaak chaotisch in beeld gezet zodat enige spanning wel verdwijnt omdat ik geen benul soms had wat zich nu op het scherm afspeelde. Te snel gemonteerd, schokkerige camera en vooral te veel close-ups. En verder, ach, dit is geen overdonderende cinema dat nog dagen zal na sidderen. Wel is het een knappe degelijke film die de volle speelduur de aandacht weet vast te houden. Omdat het de laatste is van het jaar: 4,0*.

Op momenten wel aardig, maar Chris Tucker is vooral irritant. Richting het eind wordt het beter en de kijkt de film wel oké weg, maar echt geweldige actie zit er niet in. Dit is simpelweg degelijk gemaakt voor een luie dinsdagavond, met een Tucker die wat afbreuk doet aan de score. 2,5*.

Geinig eens een oudere Wes Anderson te zien. Ergens is zijn stijl al wel zichtbaar, maar wel geplaatst in de echte wereld en niet tussen fake decors en een nep wereldje zoals zijn films de laatste 10 jaar vooral zijn. Niettemin, film zakt voor mij wel te snel weg en gaat alle kanten op richting het einde zonder echt boeiend te worden. Het eerste halfuur is nog wel geinig maar zowel op komisch als dramatisch niveau is de film niet sterk genoeg en houdt uiteindelijk de aandacht niet erbij. 2,5*.

Fantastisch experiment. Zo ergens halverwege vroeg ik me af of ik geen cut had gemist, of dat ze gewoon goed zijn verstopt. Des te knapper is het als blijkt dat het echt slechts één take is.

Dat is natuurlijk een gimmick, maar heeft wel degelijk betekenis. Niet alleen is dit ergens reëel want niemand krijgt een stuk montage in zijn eigen leven als hij een museum bezoekt, dus zo aan een stuk door geeft echt het gevoel van een rondleiding, maar tevens geeft het een spanning dat de camera nooit zomaar uit kan en door het tempo werkt het rustgevend en als een trance. De muziek helpt overigens ook mee, zo steeds dreigend op de achtergrond en af en toe poëtische pianomuziek tussendoor. Daarnaast zijn de verscheidene kamers allemaal mooi belicht, is het leuk zo door 300 jaar Russische geschiedenis te gaan en is het altijd fijn als Nederlander nog even Rembrandts 'Terugkeer van de Verloren Zien' uitgebreid in beeld te zien (al is het maar doordat ik die daar zag in een andere zaal vanwege een renovatie in de eigen kamer).

Wel is het zo dat niet elk stuk even geslaagd is en de film net iets te lang duurt om echt de aandacht erbij te houden. 4,0*.

In de basis wel een aardig verhaal, maar heel degelijk verfilmd (visueel saai) en nauwelijks boeiend. Ondanks de thema's, het tijdsbeeld en de geschiedenis. Veel scènes binnen van mensen die praten maar nauwelijks interessant zijn. Te veel ook gericht op de persoon Rustin die wel aardig wordt neergezet door Domingo maar ook altijd een personage en wat theatraal blijft en nooit echt gaat leven. 1,5*.