Meningen

Viel flink tegen. De geroemde dialogen in Smith's films zijn vaker flauw dan leuk. Heel erg duidelijk geschreven en dito opgedreund/voorgedragen door matige acteurs. En als dat stokpaardje dus al tegenvalt, blijft er verder weinig over.

Acteerwerk is zoals gezegd zeer matig, verhaaltje over supersexy Affleck die zelfs de grootste pot kan omturnen is eigenlijk te flauw voor woorden. Is gewoon een leuke film voor een puber die net een beetje sex ontdekt. Deed me denken aan de schoolpleinpraat van de eerste van de middelbare school. Toen leuk en spannend, inmiddels haal je je schouders ervoor op.

Klinkt negatief, maar ik geef toch drie sterren vanwege een paar mooie scenes (hoewel die worden afgewisseld met scenes waar ik met plaatsvervangende schaamte naar zat te kijken het opbiechten van de liefde van Affleck, de stompzinnige oplossing op het eind). Hoe langer ik erover nadenk, hoe onterechter die drie sterren zijn. Snel stemmen dan maar. Kortom: Heb een film te ruil!

ben het met Wouter eens. geweldig raadselachtig en absurd plot. veel erg grappige momenten, geweldige karakters ook. Marcello Mastroianni is een groot acteur. moest erg lachen om het potlood in de muur, de blauwe verf, de piraat, het tijgervel en eigenlijk veel meer. oh ja ook de mislukte verkrachtscene waar Ramon het over heeft is geweldig!

ook het einde is leuk. 'waarom achtervolgen we haar eigenlijk' ?

4 sterren en de grote verrassing in de Polanski Box voor mij.

heb hem voor een prikkie gekocht op dvd. hij begint ongelofelijk leuk. de hele dikke, vette knipoog naar the great escape is op zijn zachtst gezegd hilarisch.

maar hoe meer ik over het uitgangspunt nadenk, hoe lachwekkender (positief dan he) ik het vind. kippen die een drang naar vrijheid hebben en proberen dat te krijgen middels ingenieuze ontsnappingspogingen. daarnaast moeten ze wel blijven presteren door genoeg eieren te leggen (maatschappelijke sneer??). in een woord geweldig!

de stemmen zijn goed gekozen, de kleianimatie is erg mooi en de film is een aanrader voor alle leeftijden.

4,5 sterren.

Heb Children of a Lesser God jaren vermeden. Heb dat wel vaker met films, dan heb ik er al een plakkaat op geplakt zonder duidelijke reden. Dacht altijd dat dit een sentimentele draak zou zijn. Toen ik hem gratis kreeg door me eenvoudigweg op een nieuwsbrief te abonneren, die ik daarna nooit heb gekregen, en omdat ie in mijn filmboek staat (en daar nu eenmaal meer goede films dan slechte instaan), toch een kans gegeven.

En daar ben ik best blij mee. Het is behoorlijk braaf en af en toe wat sentimenteel, maar dat is het ook wel. Dit is typisch zo'n geval van een film die gedragen wordt door de acteerprestaties. Met name de hoofdrolspelers, maken het geloofwaardig. Dat is best knap, want dat werd lastig gemaakt omdat Hurt alles moest vertalen aan de kijker. Toch geloofde ik het wel, of althans het stoorde niet. Op zich is de wereld van dove mensen best interessant en ik heb dat niet eerder gezien in een film. De afstand die doofheid met zich meebrengt door niet goed te kunnen communiceren, wordt best mooi overgebracht. Nieuwe variant dus in de onmogelijke liefde, hoewel dat uiteindelijk wel meeviel. Vond zoals gezegd het sentiment meevallen. De clichés van een leraar op een nieuwe school die verliefd wordt, vallen mee. Zag in het hoofd van de school bijvoorbeeld al iemand die hem de hele film zou tegen werken, maar hij zorgt juist voor een komische noot. Iets dat het wat frisser maakt.

Echt bijzonder wordt het niet, moet ik eerlijk zeggen. Of misschien hooguit op momenten zoals de zwembadscene of de scene waarin Mitlin probeert te spreken. Toch is dit redelijk solide drama. Ik snap de (semi) klassieke status van de film wel. 3,5 sterren.

Sammo Hung. Een zeer fijn acteur, maar ook achter de schermen heeft ie zijn sporen verdiend, waaronder een film of 30 geregisseerd. Daarvan heb ik er nu 10 gezien en die films stralen fun uit en zijn met zichtbare passie gemaakt. De regie is vaak wel wat rommelig, maar Sammo Hung stopt altijd meerdere geweldige scènes in zijn werk. Zijn films zijn altijd de moeite en dit geldt ook allemaal voor the Moon Warriors, waarin hij zelf als acteur eens niet is te zien.

The Moon Warriors is dus, zoals de meeste van zijn films, enorm plezierig vermaak voor de liefhebber. Dat het geheel verre van perfect is, lijkt een beetje in zijn films opgesloten te zitten. De humoristische kant van zijn werk, blijf ik vrij flauw vinden. In eigen land is hij mede door die humor populair geworden. Voor de toon van de film is het goed, de grappen op zich werken maar zelden. Gelukkig is de komische noot hier slechts af en toe aanwezig. Verhaaltechnisch is het weer een rommeltje en dat geldt ook voor het in beeld brengen van veel (actie)scènes. Tegelijk zitten er cinematografisch erg mooie dingen en is het in elk geval met veel energie gefilmd. Sowieso wint de fun het van de minpunten. De acteurs hebben het allemaal prima begrepen, het verhaal is ondanks alle chaos lekker vlot en avontuurlijk en de setting is erg fijn.

De momenten met de orka zijn wat dat betreft vrij exemplarisch. Het zorgt voor enkele vrij belachelijke scenes. Aan de andere kant is het eigenlijk ook gewoon leuke campy onzin. Af en toe moet je dus iets voor lief nemen, maar de bloedige gevechten bijvoorbeeld waar vrouwen en kinderen net zo makkelijk het loodje leggen maken een hoop goed. Het voor interpretatie open einde is ook interessant en eigenlijk vrij uniek voor zo’n film. Al met al heb ik me wederom uitstekend vermaakt. Ik ben echt wel een fan geworden van dit soort films. 3,5 sterren.

Polanski schijnt alleen maar geniale films te kunnen maken.hier presenteert hij een film met een verhaal dat vol plotwendingen en geslaagde pogingen de kijker op het verkeerde been te zetten zit, zonder al te rare bokkensprongen te nemen. knap.

heerlijk jaren 30 sfeertje domineert deze uiterst stijlvolle film, die wellicht wel polanski's beste is (hoewel ik altijd een zwak blijf houden voor Rosemary's baby).

Hoewel er een aantal briljante scenes in de film zitten, bestaat de film grotendeels uit verhaal- en karakterontwikkeling. moeilijk om een film dan boeiend te houden, maar hier is dat meer dan geslaagd. het toch niet echt eenvoudige verhaal, wordt goed uitgelegd zonder het teveel voor te kauwen.

4,5 sterren voor een heerlijke misdaadfilm. dit is echt zo'n film die bij elke kijkbeurt beter wordt, lijkt me. goede vondst ook dat we nog steeds niet weten what the hell happened in Chinatown.

Opvallend blijft het verschil in belangstelling en waardering tussen Amerika en Europa voor deze film. De Amerikanen herkennen zich hier vast een stuk meer in, zeker als we de tekst op de poster moeten geloven.

Ik vond het wel redelijk. Een aantal aardige scènes worden hier al gememoreerd. Het scheelt dat het niet zo cliché is als veel andere kerstfilms en het uitgangspunt (en de voice-over) zijn leuk. Daartegenover staat dan weer dat veel grappen op zich nogal voorspelbaar zijn. Eigenlijk vond ik het dan ook wat tegenvallen en begrijp ik niet helemaal waarom dit in Amerika zo'n klassieker is. Echt grappig wordt het dan ook eigenlijk nooit. Hooguit een beetje. Misschien herken ik er niet voldoende in, maar sommige scènes lijken niet echt hun climax te bereiken of zo. Tel daar nogal irritant gegil van over het algemeen vrij matige (kinder)acteurs bij op en het onvermogen van Clark om visueels wat leuks te doen en ik kan hier met de beste wil niet meer dan een gemiddelde film in zien. Al hielp het niet dat mijn vriendin er geen klap aan vond.

3 sterren. Waar blijft trouwens het jaarlijkse bericht van Mescaline?

Wat een klotefilm eigenlijk. Lelijk gebruik van CGI. Flauwe karakters. Ik had nergens het idee dat Narnia groter was dan mijn achtertuin. Slecht geacteerd. Ene cliche na het andere. Snap niet dat mensen dit leuk vinden. Er zijn zoveel voorbeelden van dergelijke films die veeeeel beter zijn. Verlaagd naar 1*

Meestal schrijf ik los van commentaren een bericht van wat ik zelf van de film vind. Soms heb ik daar niet zo veel zin in/ tijd voor, maar laat ik me toch verleiden door de reacties bij de film. Zo ook nu. Een drietal ergernissen;

- Bijna iedereen vindt het visuele aspect mooi en interessant. Maar tegelijk hoor ik meerdere mensen klagen dat het een beetje te is. Dat is haast een contradictie. Het visuele is heel erg overdreven en zwaar gestileerd. En daardoor wordt het mooi, bijzonder, interessant vernieuwend, anders etc. Hoe kun je nu aan de ene kant appreciëren wat je het aan de andere kant verwijt. Ik vraag me af hoe je het dan had willen zien? Er is geen middenweg, want als het visuele wat minder uitzinnig was geweest was het minder mooi geweest. Een minder opzichtig kleurfiltertje, een conventionelere camerapositie of wat rustigere montage had het wat anders gemaakt. Vond het uitzinnig visuele wederom waanzinnig mooi. Wat ben ik blij dat hij zich niet heeft ingehouden.

- Goga die aangeeft dat de seksscènes aanstootgevend zijn en niet functioneel zijn, om vervolgens direct te onderkennen dat het eigenlijk wel functioneel is, maar in de eerste plaats vooral walgelijk. Tjonge jonge zoenende mannen. Aangezien Goga ook nimmer een blad voor de mond neemt, doe ik dat nu ook niet. Ik vraag me af bij het plaatsen van zulke onzin of je zelf niet onzeker bent over je eigen seksualiteit en niet stiekem een verstopte homo bent. Het zijn van homo kan net als het zijn van hetero mijn inziens geen belediging zijn, vandaar dat ik de vraag gewoon hardop stel. Het lijkt erop dat je jezelf zorgvuldig probeert af te schermen van homoseksualiteit door vanuit een soort struisvogeltactiek je belevingswereld zorgvuldig af te sluiten van visuele waarneming van liefde tussen mannen.

Ben blij dat Kar Wai Wong wel het lef heeft gewoon de dingen te laten zien. Geen flauw gedoe. Als je een homofilm maakt moeten homo's gewoon homo dingen doen en moet je dat als filmmaker gewoon laat zien. Anders ben je laf en hypocriet . Zoiets moet je niet aan de verbeelding overlaten, juist omdat de mensen die dit aanstootgevend vinden geen verbeelding (willen) hebben hieromtrent. Heb niets walgelijks gezien btw.

- De hunkering naar meer houvast qua plot verbaast me eveneens. Dit is sfeercinema. Het gaat om thema's, oproepen van gevoel, kleine momenten. Mannen die hun plaats proberen te vinden in de wereld en op zoek zijn naar zichzelf, liefde en geluk. Dit zijn makkelijk geroepen steekwoorden, maar als het doormiddel van de eerder genoemde krachtige beeldtaal, de fantastische acteerprestaties en met enkele schitterende scenes aan de man wordt gebracht, wat is dan het probleem? Waarom altijd maar weer op zoek naar die beperkte beleving van je eigen kijk op wat cinema zou moeten zijn? Dit is 100 maal interessanter dan plottechnisch geneuzel. Sterker, de personages met hun motivaties en verlangen hadden aan kracht ingeboet en de focus was minder geworden wanneer Kar Wai Wong zich meer had gericht op de plot. Hij zoomt in op twee personages en is niet geïnteresseerd om iets nieuws te vertellen of zo. Kar Wai Wong wil in de ziel kijken van twee mannen en juist daardoor zijn z'n personages zo sterk uitgewerkt.

Zover mijn commentaar op sommig commentaar. En wie commentaar heeft op mijn commentaar hoor ik graag. 4 heel dikke sterren.

Dit is toch ook wel weer een erg vermakelijke film. Zoals de meesten vond ook ik de humor meestal niet grappig en soms pijnlijk onleuk. En hoewel het door de gehele film verweven zit en af en toe wel al te nadrukkelijk aanwezig is, vergalde het mijn kijkplezier niet echt. Het zorgt wellicht hooguit voor een halfje aftrek. Een klein beetje hetzelfde voor het dramatische gedeelte. Ik kan de Douglas Sirk in Woo altijd wel waarderen, maar hier was het wel erg gemakkelijk. Het is ook al zeker de tiende keer dat ik een Woo zie met een zelfde soort verhaaltje over broederliefde. Waar je natuurlijk voor komt is de actie en daarin is Woo echt een geweldenaar. Het is niet zo goed en stijlvol als bijvoorbeeld Hard Boiled of the Killer, maar ja wat wel? Dit komt tenminste in de buurt zo nu en dan. Vond het tempo goed, de spectaculaire actiescènes erg amusant en het avontuurlijk aspect zeer aardig. Heerlijke onzin. Ben blij dat Woo nu weer lekker in het werk is in China. 3,5 sterren.

Verhaaltechnisch iets compleet anders dan ik had verwacht, maar uiteindelijk erg mooi. Ik wist ook niet dat het twee volledige andere verhalen waren. Was dan ook nogal verward halverwege. Conclusie is toch dat dit bij mijzelf lag. Visueel af en toe uitzinnige film, ondersteund twee prachtige liefdesverhaal. Het is een melancholische film met humor. 4 sterren.

Snap trouwens niet bij het doornemen van de reacties dat sommigen deze film visueel waardeloos vinden (überhaupt al eigenlijk niet), terwijl ze andere van Kar Wai Wong wel ontzettend mooi vinden. Het is toch echt hetzelfde vaatje waar door de regisseur en Doyle uit getapt wordt.

Op zich een erg mooie film, maar ik weet het niet met Hallstrom. Geloof zijn dramatiek nooit helemaal. Vond het sprookjesachtige feelgood aspect (met name op het begin) veel beter. Naar mate de film vordert zijn er allerlei dramatische ontwikkelingen, die er bij mij eenvoudigweg niet echt in willen. Maar dat het in elk geval bekwaam is qua fotografie, acteren en verhaallijn is wel duidelijk. 3,5 sterren opnieuw.

aardige western, die de onbegrijpelijke indianenhaat in die tijd perfect illustreert.

aantal memorabele scenes, zoals die man die met zijn armen wijd moest gaan staan. in beide handen zat een fles, die uit zijn handen moesten worden geschoten zonder de man zelf te raken. (deed me erg aan de jackal, 1997, denken).

ondanks dat ik hem niet helemaal heb gezien, ga ik er toch op stemmen . heb namelijk wel een goed genoeg beeld van de film gekregen om een stem uit te brengen.

3 sterren.

Wel aardig, maar niet echt bijzonder. Ik snap de karrevracht aan prijzen die deze film heeft gewonnen totaal niet. Het bewijs dat arthousie (stomme term "arthouse", maar goed) wereldcinema al snel gewaardeerd wordt, vooral met een thema als de 2de Wereld Oorlog in een setting is, die je niet vaak ziet.

Natuurlijk is dit verre van mainstream, maar tegelijk heb ik het idee dat er 100den films als deze draaien op allerlei filmfestivals. De noodzaak van deze film ontgaat me een beetje. De personages, de gebeurtenissen en de ontwikkeling die ze doormaken, vind ik in dit geval nauwelijks echt de moeite waard. Op zich hoeft het geen probleem te zijn als er op de een of andere manier door een paar echt sterke scene's, prachtige cinematografie of wat dan ook nog wat gecompenseerd wordt.

Op zich is dit best wel aardig, maar misschien moet ik wat meer slechte films kijken. Deze film heeft w.m.b. namelijk niet de kwaliteiten van een echt bijzondere film. 2,5 sterren.

Fantastische art direction en cinematografie, waar Jeunet terecht vaak om geroemd wordt. Het ziet er allemaal prachtig uit, over elk shot is nagedacht en de decors, kostuums etc. zijn prachtig. De personages zijn heerlijk, zo weggelopen uit een goede Gilliam film (gespeeld door de vaste Jeunet cast).

Toch mist deze film wat. Waarschijnlijk een hart en ziel. Vond het allemaal ontzettend afstandelijk (en dan niet van een bedoelt soort) en het kon me geen reet schelen wat er met de hoofdpersonen zou gebeuren, iets waarmee hij twee jaar later ook de vierde Alien film mee zou verpesten (hoewel die ook nog geholpen werd door een volslagen belachelijk plot). De haast (ook al onbedoeld, waarschijnlijk) pedofilische relatie tussen Perlman en Vittet, vond ik vreemd en slecht uitgewerkt.

Een film met twee gezichten dus. Misschien na verloop van tijd nog eens zien. Voorlopig 3,5 sterren.

Film is een variant op Point Blank, alleen net wat minder goed. Het zou zelfs een redelijk middelmatige film zijn ware het niet dat er zeker 3 a 4 geweldige scenes in zitten. Inderdaad het al genoemde einde, de sniper scene op het raceparcour, de achtervolging vanuit het hotel (dat is de a 4), maar ik vond vooral die autoachtervolging op het begin geweldig. Een geweldige intrige, er is nog geen woord gesproken, ontzettend knap uitgevoerd, spannend en een verrassende uitkomst. Een van de beste autoachtervolgingen ooit wat mij betreft. Alleen deze scene(s) maakt de film al de moeite waard. Sollima stijgt langzaam in mijn aanzien. 3,5 sterren.

Wat had dit een leuke film kunnen zijn en wat is het resultaat dan uiteindelijk mager. De stop-motion effecten kunnen er nauwelijks mee door in veel gevallen, sowieso is de hele film ontzettend lelijk en zag het eruit als een jaren '50 film, de film was al verouderd voordat ie uitkwam. Armzalige locaties, rekwisieten en decors. Het acteren is pijnlijk slecht over het algemeen (wat was Hamlin slecht zeg) en het verhaal een rommeltje.

Dit had vermakelijke onzin ten top kunnen zijn. Als de film zichzelf dan ook nog veel te serieus neemt en er geen greintje humor is te bespeuren, kunnen we stellen dat het ontzettend jammer is dat hier niet een talentvolle regisseur mee aan de slag is gegaan.

Zo'n film schreeuwt om een remake, maar die schijnt nog slechter te zijn (en ik geloof het, gezien de fragmenten die ik wel zag). 2 sterren voor deze film, omdat het niet geheel onvermakelijk is.

Het probleem is een beetje dat veel mensen die dit gezien hebben, het thema te serieus dreigen te nemen. En misschien wil Lester ook wel een punt maken, maar hij doet dit zoals we een beetje van hem gewend zijn, door vreselijk te overdrijven. Maar laat dat nu net de kracht zijn, omdat dit veel erg sterke (gewelddadige) scenes met zich mee brengt. Vooral naar het einde toe, maar zeker op andere momenten is de film gewoon erg krachtig. Heerlijk compromisloos zoals het hoort. Er mankeert af en toe best wat aan de geloofwaardigheid en er zitten wat gaatjes in het script, maar door het over-the-top karakter is dat veel minder een probleem. 4 bescheiden sterren.

Indrukwekkend in termen van productie-omvang (decors, figuranten, sets, props, kostuums en massascènes). Je waant je echt in het Rome en Alexandrië van die tijd en dat is dan ook de kracht van zo’n film. En eigenlijk zijn ook de acteurs overwegend goed. Maar het is niet zo moeilijk te bedenken dat je wel een werkbaar script nodig hebt en niet een 4 uur durende praatfilm (bij een bioscoopfilm). Waar men verwend was met grote producties als Ben Hur, Spartacus of the Ten Commandments die allen dik drie uur wisten te boeien gaat het hier mis in het maken van keuzes. De film loopt niet echt lekker en komt nauwelijks in een flow. Ik kon hem opdelen als een soort van miniserie in 4 stukken, een keuze die het bioscooppubliek van toen niet had en het zal een verzoeking zijn geweest. En eigenlijk hadden ze er gewoon twee films van moeten maken zoals ook de bedoeling was. Jammer want Cleopatra heeft echt wel wat te bieden en is in elk geval een bijzondere productie. Toch (net aan) een 3,5 sterren.

Zojuist voor het eerst gezien. Geweldige film, die wederom het bewijs vormt dat er helemaal niets mis is met de Nederlandse film. Was bang dat het allemaal wat toneelmatig zou zijn, maar dat was helemaal niet zo.

Geweldige sfeertje. Het studentensfeertje gecombineerd met de midlifecrisis' waarin de mannen verkeren. Humor gecombineerd met drama. De problemen van de mannen zijn mooi in elkaar verweven. Zo moet een goed verhaal verteld worden.

Wat vooral opviel was de prachtige fotografie en de heerlijke dialogen (hoewel die wel weer een beetje toneelachtig waren- maar dat was geen probleem). Al met al weer een Nederlandse topfilm. 4 sterren.

Positieve verrassing, deze film. Prachtig gefilmd en opnieuw heeft Lee (onder aanmoediging van Scorsese) echt wat te vertellen. En dat doet ie weer goed met behulp van sterke dialogen, goede muziek (niet mijn muziek maar het gebruik ervan is voortreffelijk) en een goed verhaal. Het whodunnit verhaaltje ondersteunt goed de karakterontwikkeling en legt de situatie in dat deel van Brooklyn (waar de film eigenlijk echt over gaat) goed uit (zonder het echt uit te leggen, zeg maar). Veel goede scènes, zoals de (wederom) voortreffelijke begingeneriek, het onderzoeken van de moord grappen en grollen op de crime scene, alle scènes met die Rodney en het eind. 4 sterren voor dit verloren werkje van Spike Lee.

Erg interessant, maar bijna vanzelfsprekend mankeert er van alles aan. Zou een mooi voorbeeld kunnen zijn in het rijtje interessante mislukkingen, al vind ik de film daar uiteindelijk wat te goed voor.

Het viel me op dat de door Tykwer geregisseerde delen eigenlijk stukken beter (geregisseerd ook) waren dan de door de Wachowski’s gemaakte verhalen, terwijl ik ondanks de normaal gesproken duidelijk waarneembare andere stijl, ongeveer een even hoge pet op heb van een ieder. Misschien moet ik die mening herzien. In elk geval vond ik twee van de drie verhalen van de broers / broer, zus eigenlijk niet best. Het stuk op het schip ten tijde van de slavenhandel (de oudste geschiedenis) was nogal niets zeggend (en veruit het minst), terwijl het meest in de toekomst liggende verhaal (met dat belachelijk inspiratieloze taaltje), ondanks het meeste potentieel, nauwelijks uit de verf kwam. De overgebleven 4 vertellingen vond ik allemaal wel de moeite waard. Tykwer brengt in chronologische volgorde een dramatisch sterk -, een spannend - en een grappig verhaal. Best knap.

Te ambitieus, pretentieus gewauwel, filosofie voor dummies. Het zal allemaal wel. En het klopt ook natuurlijk wel. Maar ik heb liever een film die schaamteloos alles uit de kast haalt, van alles wil en probeert en vervolgens (af en toe) op zijn bek gaat, dan een film die binnen de lijntjes kleurt. Natuurlijk behoort Cloud Atlas niet tot meest diepzinnige cinema ooit, maar de poging tot “wat meer” in combinatie met blockbuster formaat(o.a qua cast, sfx) werkt voor mij wel. Net als het unieke van het concept. Er is bijna niets vergelijkbaars. Eigenlijk zijn de verhalen erg simpel en basic. In het half uurtje dat de verhalen beslaan is ook niet veel meer mogelijk, maar toch. Het is wel thematisch aan elkaar verwant omdat de karakters te maken hebben met onderdrukking en de personages op zoek naar vrijheid (en er is nog wel meer). En hoewel ook reïncarnatie gesuggereerd wordt (of misschien was het wel gewoon erfelijkheid) door dezelfde acteurs te gebruiken, vond ik de combinatie niet helemaal uit de verf komen. Ik vond de verhalen ook elkaar in te hoog tempo aflossen. Zo krijg je geen tijd ergens echt in meegesleurd te worden.

Ik kan nog wel tien positieve en tien negatieve punten noemen, maar eigenlijk komt het er op neer dat ik me prima vermaakt heb met Cloud Atlas. Het lost zijn belofte zeker niet helemaal in, maar er blijft genoeg over om van te genieten. 3,5 sterren.

Heel intense filmervaring gehad. Heb een uur lang op het puntje van mijn stoel gezeten en ben me een paar keer een ongeluk geschrokken. Goed gedaan!

De film is, als je alles individueel bekijkt, niet erg origineel. Het samenvoegen van een aantal ideeën is echter ontzettend sterk. Effectieve cinema, die er ook nog prachtig uit ziet.

Er zijn zeker wel wat minpunten zoals onlogische acties van de personages, wat plotgaatjes en dat soort dingen. Maar overwegend vind ik de film top.

Heb niet zo veel van de hype (wel wat natuurlijk) meegekregen, maar als er ook gewoon zo een bovengemiddelde film achterzit mogen ze hypen wat ze willen. 4 sterren.

Hoewel ik niet helemaal weet wat je met de eerste zin bedoelt xav, kan ik me de rest van je post wel voorstellen. Film is bijzonder afstandelijk. Verhaal wordt matig verteld en Herzog lijkt zich te verliezen in het groteske. Dit laatste zorgt echter ook wel voor de interessante aspecten aan deze film en voor enkele prachtige scenes, maar het is een onsamenhangend geheel. Fitzcarraldo en Aquirre der Zorn Gottes, waren vele malen sterker. Als je daar een intense rol van Kinski bij optelt, kom ik toch nog uit op een 3,5 sterren beoordeling.

Iedereen heeft het met minstens één film. Dat je je schaamt omdat je een film stiekem best leuk vindt. Bij mij is dat deze film.

Script; belachelijk. Acteerprestaties; erg vlak. Dialogen; verschrikkelijk. Muziek; cheesy. Visueel; een gedrocht.

Maar toch. Toch. Elke keer als deze film op TV komt (en dat is vaak), kijk ik hem weer. En elke keer geeft ie me een goed gevoel. Ik word er zelfs vrolijk van. Ik walg van mezelf. 3,5 sterren. Een compromis.

Niet oninteressant, maar nogal steriel en leeg. En dan heb ik het niet over de steriele achtergrond van ingeperkte mogelijkheden tot voortplanting, lege steden en het moeten hebben van vergunningen om een stad in of uit te gaan, maar de klinische benadering van onze hoofdpersonages en hun nogal ongeloofwaardige romance. Visueel best de moeite, maar vond het niet echt mooi. Die zogenaamde wereldtaal met zo nu en dan een niet Engels woord tussendoor was wel redelijk belachelijk btw. Interessante mislukking. Eens kijken of ik de film nog een kans geef, of de dvd gewoon maar ruil. 3 voorzichtige sterren.

Vond het wel leuk. Het is een soort levenswerk geworden. Verspreid over een kleine 20 jaar. Dat idee vind ik al aansprekend. De sketches zijn uiteenlopend van leuk tot niet erg bijzonder. De mindere stukken krijgen vanwege de korte speelduur geen kans vervelend te worden. Er zitten een paar echt leuke stukken in. Zie dat sommige er een wiskundesom van maken in hun beoordeling. Ik kom gevoelsmatig op 3,5 sterren uit. Sfeervol, redelijk grappig, een aardig concept, sommige momenten die niet helemaal uit de verf komen en zelfs wat geforceerd aan doen, soms matig spel, maar aanstekelijk enthousiasme. Dat zijn de kreten die het aardig samenvatten voor mij. Heb me met een bak koffie erbij (rook niet) prima vermaakt.

Hopeloos sentimentele draak. Alle emoties liggen er zo dik boven op en alle verschrikkelijke dingen worden zo dik aangezet, dat ik het niet kan helpen, hier met een constante walging naar te kijken. Scenes waarin Goldberg haar introversie doorbreekt en Glover op zijn nummer zet, met dat handje voor zijn gezicht (wat hem dan tot stilstand maant) zijn ongeloofwaardig, cliché en eigenlijk nogal belachelijk. Dit soort scenes zitten er aan een stuk door in. Spielberg weet geen maat te houden als het gaat om drama. Jammer, want de film ziet er vooral op momenten indrukwekkend uit. 1,5 sterren.

Dat dit debuut zo weinig gewaardeerd en onbekend gebleven is, verbaast me na het zien ervan toch wel een beetje. Want hoewel de handtekening van Leone ontbreekt, is het een geslaagde avonturenfilm (hoewel het helpt dat ik daar zo van houd). Alles ziet er prima verzorgd uit en de geheime gangen, ontsnappingen, intriges, achtervolgingen en vele gevechten (het is bijna een swashbuckle) vormen een uitermate vermakelijk geheel. Zijn minste film is wmb zeker de moeite waard. Goedkoop in Duitsland te koop (alleen met Duitse ondertiteling)

Heerlijk sprookje. Leuke variant op het roodkapje verhaal, die door de fraaie vormgeving en vele details sterk de moeite waard is. Snap niet waarom er zo gemiepd wordt over saaiheid (en het stukje van Ruud hangt helemaal van onsamenhangendheid aan elkaar). 4 sterren. Neil Jordan is een grootheid. Wordt te vaak vergeten wanneer men grootse filmmakers opsomt.