Meningen

Ultiem onzinnige film, waarin diverse verhaallijnen (het toernooi, de 100 miljoen) uiteindelijk maar gewoon overboord worden gegooid vanwege het plotje rond de superzonnebril... belachelijk natuurlijk, al had ik na het zien van de trailer ook echt niks anders verwacht. De film gaat zo ver over the top dat het ergens wel weer amusant wordt, maar de oneindige knokscenes gingen op den duur wel vervelen.

1,5*.

Dat jeugdkamp had een soort vreemde aantrekkingskracht op me. Het zag er allemaal redelijk gezellig uit, buiten het stijve hoofd natuurlijk die de jonge Sovjet kids orde en discipline probeert bij te brengen.

De jonge Kostja onttrekt zich aan dat keurslijf en wordt na zijn verbanning geholpen door zijn vriendjes. Menigmaal fantaseert hij over hoe dit af gaat lopen, het zijn deze droomscenes die misschien nog wel het meest geslaagd zijn.

Verder een echte jeugdfilm, soms wat kinderachtig (en mijn subs deden ook niet altijd wat ze moesten doen), maar bij vlagen wel mooi geschoten.

2,5*.

Oftewel: hoe de komedie met het sufste onderwerp in tijden één van de grootste gillers van de afgelopen jaren werd!

Typische sympathieke losers vs arrogante eikels disputen uitgevochten op het trefbalterrein; wat een idee Heerlijk acteerwerk van iedereen, maar Rip Torn steelt absoluut de show als coach. Vaughn is eigenlijk de enige die uit de toon valt; jammer.

De beste grap is overigens de Duitse titel: Voll auf die Nüsse!

3,5*, met ruimte naar boven.

There is no Spoon

Ook nog lolligheid in deze bovengemiddelde weerwolvenfilm. Echt vernieuwend is het allemaal allicht niet en zo briljant als The Descent ook al niet, maar verder zeer vermakelijk. Met name de cast is erg sterk, met name McKidd (Cooper).

3 ruime sterren.

Lang uitgesteld deze film te kijken; Von Triers theatrale stijltje staat me vaker niet dan wel aan, en toen ik over de omgeving hoorde waarin de film opgenomen zou worden zag ik het niet meer zitten.

Achteraf kan ik spijt hebben van deze keuze, maar er ook blij mee zijn; vandaag heb ik daardoor namelijk weer eens een film gezien die me van begin tot eind boeide. De 'hal' omgeving doet na 10 minuten al bekend en vertrouwd aan en zorgt voor een geweldige benauwende sfeer; de buren lijken letterlijk in je huis te kunnen kijken.

Von Triers verhaal over de duisternis van de menselijke ziel, met thema's als macht, angst en hebzucht, komt hard aan; al het optimisme, vergevingsgezindheid en levensvreugde worden één voor één op de proef gesteld en uiteindelijk aan de kant geschoven; in Dogville is er uiteindelijk slechts plek voor totale uitroeiing. Ik vond die concluderende scenes even mooi als opmerkelijk; dat zag ik niet aankomen.

Laatste thumbs up gaan naar de cast die van dit bevreemdende werkje toch een herkenbaar en schrijnend geheel weet te maken; Kidman en met name Bettany doen het nagenoeg perfect. De veelvuldig gebruikte narrator Hurt ten slotte spreekt het geheel op een mooie 'er was eens een grimmig sprookje' achtige manier in.

Fijn, een film om eens over na te gaan denken. En meteen maar op zoek naar Manderlay!

4*.

Nadat eerder Aziatische films als Tales of 2 Sisters en Spring, Summer... laatstleden al voor slaperige oogjes zorgden, scoort Dolls op de snooze-o-meter bij mij nog het hoogst. Het tergende tempo waarin de 3 simpele liefdesverhaaltjes worden verteld zorgt voor een ergerniswekkende kijkervaring.

Ik haal uit de verhalen ook niet de diepere laag die er ongetwijfeld zit (en waar anderen op deze en andere sites over spreken), daarvoor is Kitano me al in een eerder stadium kwijtgeraakt. De eindeloze shots van zich langzaam voortbewegende personen blijven daardoor leeg en nietszeggend.

Voor de bij tijd en wijle prachtige beelden (die kleuren!) nog 1 sterretje.

Op de automatische piloot gemaakte thriller, met een paar spannende scenes, maar puntje-van-je-stoel materiaal werd het bijna nergens. Ik ben het met shayed eens dat er meer scenes tussen Vaughn en het jongetje had mogen zitten. De suffe manier waarop Travolta Vaughn ontmaskert had ook wel wat beter mogen worden gemaakt.

Maar genoeg voor een avondje vermaak. 2,5*.

Redelijke, maar toch uiteindelijk niet overtuigende film over de drugdealerscene. Met name het acteren van Muller is een doorn in het oog (net als in De Passievrucht), en het verhaal kon lang niet altijd even goed boeien.

2,5*.

Het grote voordeel van 'Don't Be Afraid of the Dark' is dat het advies van de titel zelfs door schrikachtige meisjes van 5 jaar zal worden opgevolgd; eng wordt het immers nooit in deze slappe hap waar Del Toro bepaald niet mee scoort (de onbekende Nixey nog minder). Een drietal vervelende personages komt terecht in een eng huis waar bijzonder kinderachtige gremlins huizen die het op hen voorzien hebben, maar bij het publiek vooral op de lachspieren werken. Holmes was altijd mijn favorietje van Dawson's Creek maar is een saai moedertje geworden, Pearce heeft een raar kapsel en het irritante meisje haalt het bloed onder je nagels vandaan.

Net aan 1,5*.

Met het overlijden van Roeg vandaag een 'goede' reden deze klassieker eindelijk eens te kijken.

De openingsscène, tja, die doet het hem natuurlijk. Ik had hem overigens ook al wel eens voorbij zien komen (oa bij Zomergasten met Tom Barman als ik me niet vergis). Geweldig staaltje spanningsopbouw, fantastische editing en superdramatisch einde. Vervolgens verplaatst de film zich naar Venetië dat in die tijd in de winter nog gewoon vrijwel op slot ging: de stad is desolaat en in verval. De immer betoverende Christie en een zichtbaar depressieve Sutherland proberen er hun leven weer een beetje op te pikken, maar krijgen te maken met omineuze voorspellingen, flitsen uit het hiernamaals, een seriemoordenaar en twee mysterieuze zussen.

Met mysterieus is het kernwoord van deze film denkelijk wel genoemd. Bij alles en iedereen krijgt de kijker door de montage en de (puike) muziek een slecht gevoel, of het nu een hoteleigenaar, een politiechef of een priester is. Constant wordt de spanning zo aangezwengeld; hoe en wat is er nu precies gaande daar met het stel? Wie van de twee is er eigenlijk langzaam gek aan het worden? Wie op zoek is naar hapklare antwoorden zal ze aan het eind alleen niet vinden: Roeg vindt het genoeg om met wat suggesties te smijten en het daarbij te laten. Het gepsychologiseer kan daarna aan de keukentafel thuis plaatsvinden.

Een paar scènes springen er wel uit: die opening dus, daarnaast een langdurige en fraai gefilmde seksscène maar óók zeker het ongeluk in de kerk: een staaltje spanningsopbouw en actie om je vingertjes bij af te likken. Soms meandert de film wat en ben je als kijker wel toe aan iets meer 'meaty verhaal', maar Don't Look Now houdt het ook dan vooral bij sfeervolle suggestie en dromerige mysterie.

Al met al een fijne eerste postume kennismaking met Roeg, maar geen overdonderende.

13 in een dozijn filmpje dat per minuut aan geloofwaardigheid verliest. Opzet was nog wel aardig maar in het 2e deel jaagt de film van de ene twist naar de andere onlogische scene.

2,5*.

Toch weer een net niet film.

Begint allemaal aardig met hitsige jongeren en een partijtje drugs, vrij cliché maar vooruit dan maar weer. Na de Donkey Punch komt dan het meest interessante gedeelte; de kids zitten feitelijk in hetzelfde schuitje (haha...) en de voorgedragen oplossing vond ik zo vreemd nog niet. Daar school een zekere intelligentie in.

Maar helaas, de boel mond toch uit in een hysterische bende waarbij de opvarenden bij bosjes op vrij bizarre (en ietwat lachwekkende) wijze het leven laten, zonder de over-the-top gore die daar dan toch echt bij hoort. Had liever een soort psychologisch spel gezien. Het einde is helemaal een sof.

Cast is redelijk, film is gemiddeld. 2,5*.

Weinig memorabele wiseguy film doet wat ouderwets aan. De op zich toch prima cast kan het toch wat al te doorsnee verhaal niet tot echt leven brengen, niet geholpen door de saaie invalshoek van het gezinsleven van Depp. Wel leuk is het om te zien dat het leven van een maffiosi ook niet altijd over rozen gaat, gezien de constante geldproblemen van de uitbuikende Pacino.

Al met al niet erg bijzonder, maar wel aan te gluren. 2,5*.

Na een viertal keren Donnie Darko te hebben gekeken snap ik de film nog maar half, maar dat is wel prima; niet alles hoeft duidelijk te zijn. De sfeer is perfect neergezet en Gyllenhaal is simpelweg briljant.

4*.

Treurnis. Traag en zonder spanning. Gebrek aan budget maakt me niet uit en ik kan ook best door het gebrek aan talent van de cast kijken, maar dit was echt te doorsnee en ja, ronduit saai. Achterliggende verhaaltje hebben we al 1000x gezien, nee dit had niet gehoeven. De film leek ook eindeloos te duren...

1* voor Han Pekel.

Pretentieloos knalfilmpje serveert het hersenloze maaltje op adequate wijze. Het stukje 'spel in de film' was goed gedaan, voor de rest is de film volgens plan volstrekt vergeetbaar. Het gemiddelde is nu precies 2,5* en wie ben ik om daar te tornen?

Pijnlijk gewoontjes, deze film van Neil 'Descent' Marshall. Mix tussen Mad Max en 28 Days Later met veel geknal en geschreeuw, maar zonder spanning of verrassing. Deze zoveelste virusfilm voegt werkelijk niets toe aan het genre en dat is van deze regisseur niets minder dan een grote teleurstelling.

1*.

Lachwekkend slechte film met standaard revenge verhaaltje, een chick, explosies en 2x Van Damme. Ongetwijfeld een lekkere brok voer voor de fans, maar als geheel teleurstellend, op een paar knokscenes na.

1,5*.

Prachtige film noir, prachtig acteerwerk, prachtige dialogen. Robinson als Keyes steelt de show in dit spannende, intense verhaal. Hoogtepunt is het flirten van MacMurray en Stanwyck als ze elkaar net hebben ontmoet.

Verdient de hoge notering in de top 250 dubbel en dwars: 4,5*.

Ongeloofwaardigheden? Ben ik dol op! Maar Double Jeopardy spant hierin wel erg de kroon, en gaat daardoor in het begin van de film vreselijk de mist in.

Want wat doet Libby als ze erachter komt dat haar man nog leeft, en ze dus per direct vrij kan komen en haar zoontje weer kan zien? Hier een lijstje wat ze in ieder geval *niet* doet:

- haar advocaat bellen
- de politie bellen
- ouders/vrienden bellen

Dit terwijl ze het adres (!) en het telefoonnummer (!) heeft van haar dood gewaande man. Zelf weet ze telkens binnen 3,34 seconden erachter te komen waar haar man nu weer woont, dus zouden andere mensen dat ook moeten kunnen. Willen haar ouders hun kleinzoon niet meer zien? Is de bevriende cop uit het begin van de film niet iemand die je daar naar toe zou kunnen sturen? Heeft haar vriendin die nu met haar man samenwoont niet familie/vrienden die zeggen; he, je vriend is toch die vermoorde gast, wat doet die hier springlevend?

Hier heb ik me vervolgens nog anderhalf uur aan geërgerd, waardoor Double Jeopardy nooit die spannende thriller werd die anderen er wel in zien.

1,5* voor mevrouw Judd die aardig speelt.

Aardige film ondanks een matige Adams, die moet maar snel weer prinsesjes spelen. Hoffman & Streep maken er wel wat moois van in de mooie, rustige setting waarin het verhaal zich langzaam kan ontwikkelen. Die rust ervoer ik wel als prettig, maar echt meezuigen deed de film door de afstandelijkheid van de personages niet echt. Toch een positieve filmervaring.

Het bijzonder potsierlijke einde zorgde overigens nog wel voor wat strafpuntjes... Een extra take was geen overbodige luxe geweest. 3*.

Police Academy op een onderzeeër. Als de helft van de grappen over een tattoo op Grammer's you-know-what gaan weet je al ongeveer het niveau van deze film. Vrijwel niet gelachen, en dat kan niet de bedoeling zijn.

1*.

Alleszinds redelijk Freddie-vehicel. Stiles is een prima actrice en deze film trapt toch wat minder open deuren in dan vooraf gevreesd.

3*.

Ivor 'The Lodger' Novello speelt een gegoede jongeman die om ietwat onduidelijke redenen (de scenes in het winkeltje zijn lichtelijk onbegrijpelijk) wordt weggestuurd van school. Het is het begin van een aftocht in de krochten van de maatschappij, een thema dat niet veel later overigens (veel overtuigender) ook werd gebruikt in Tagebuch einer Verlorenen, Das (1929).

Onze held komt uiteindelijk terecht in een Franse haven, waar hij al hallucinerend toch nog op een schip terug naar Engeland terecht komt. Het zijn misschien wel de beste scenes; Hitchcock slaagt er zeer behoorlijk in het delirium in beeld te krijgen.

Redelijke film, al is het gebrek aan enig geluid (ook bij mij geen geluidsband) toch wel een gemis en is zoals gezegd de opening een beetje vaag; daar had ik wel een extra tussentekst willen zien. Gemaakt in hetzelfde jaar als voornoemde Lodger, mijn favoriete Hitch, een film waar 'Downhill' overigens niet bij in de schaduw kan staan.

3*.

Zo kun je inderdaad de eerste helft van Død Snø wel samenvatten. Maakt het letterlijk oplepelen (zie oa het uiteraard ontbreken van telefoonbereik) van de clichés het geheel minder cliché? De toilet-sex scene was hierin zelfs genant.

Gelukkig gaat de film in de tweede helft lekker over de top met een enorm leger aan ingevroren Nazi zombies en een hoop scherpe voorwerpen om die eens lekker open te snijden. Prima over-the-top werk, waarmee het wat flauwe eerste gedeelte weer snel wordt vergeten.

Aanrader voor liefhebbers. 3*.

Hoogste tijd voor een herziening.

Zeer behoorlijk eerste deel in de Bond-reeks, vooral het eerste uur gaat als een tierelier voorbij en de introductie van Bond, M, Moneypenny en Leiter gecombineerd met de zonnige locatie en het nodige mysterie zorgen voor een lekkere sfeer. Nadat Honey Rider ten tonele verschijnt, verliest de film alleen een beetje aan tempo, en de showdown met doctor No, in principe een fijne villain, is teleurstellend (kort) en weinig verheffend. Connery is nog beter dan in mijn herinnering, grappiger ook, er zitten behoorlijk wat cheeky oneliners in de film verstopt. Al met al een erg leuke film eigenlijk wel.

Buitengewoon bovengemiddeld horrorfilmpje dat geen tijd verdoet met een lange intro maar meteen het verhaal opstart. Vies vrouwtje was een heerlijk personage en Lohman zelf is een p-l-a-a-t-j-e, een grote grijns mijnerzijds toen ze van überschattig geel jurkje meisje transformeerde in de boos kijkende returning the favor bitch. Wel zielig voor het katje...

De effecten zijn prima in orde, de gore voldoende aanwezig en met schrikmomenten (geluid!) zat het ook wel goed, dit is gewoon een prima gemaakt werkje. Heb ook nog eens smakelijk om een paar scenes kunnen lachen. Strafpuntjes eigenlijk alleen voor de bank-setting (sullig) en de grote verwisseltruc (extreem doorzichtig), voor de rest zeer puik.

3,5*.

Trage film die naar het einde toe ook nog eens alle geloofwaardigheid met overtuiging ver van zich afschud. Voor de duidelijkheid: naar Costner mag ik altijd graag kijken, maar dit melodramatische verhaaltje is duidelijk niet aan mij besteedt.

De eerste helft van de film is nog wel te doen, maar zodra de ontknoping en de betekenis van 'de lijntjes' duidelijk wordt, is er geen houden meer aan... De slotscenes in Afrika zijn dan ook zeer teleurstellend.

Een geval van: jammer, maar helaas. 2*.

Interessante film, al was het maar omdat hij in m'n moedertaal is (en daarvan zijn de 'grote' producties toch op een handje te tellen). Soms moeilijk te geloven dat dit zich allemaal hier echt heeft afgespeeld...

3*.

Alle opgebouwde spanning wordt in de 2e helft van de film volledig teniet gedaan door de suffe verwikkelingen rondom de legerbasis, en het belachelijke monster. Verder duurt de film onbehoorlijk lang. Een gemiste kans, want naar King verfilmingen mag ik zo nu en dan toch wel graag kijken.

1,5*.