Das Tagebuch einer Verlorenen (1929)

Hoe kwam je aan de dvd, matthijs?

Is het echt 28 euro waard?

Briljante film,met als stralend middelpunt natuurlijk de wonderschone(nog steeds!)Louise Brooks die het totale pulpverhaaltje verheft tot iets tijdloos.Niet helemaal alleen trouwens:je ziet in deze film een paar koppen voorbijkomen die je nooit meer vergeet:de vleesgeworden foute Duitser(Rasp) en nog meer het sadistische kostschooldirectiekoppel Engelmann/Gert met als hoogtepunt(haha) de orgasme-scène tijdens de ochtendgymnastiek.Verder een voor de tijd vrijmoedige behandeling van sex zoals we die ook kennen uit de andere Pabst/Brooks Die Büchse der Pandora.Zeker een aanrader.

Schitterende acteerprestatie van Louise Brooks die geschiedenis schrijft met haar samenwerking met G.W. Pabst. Verder ook weer een prachtige uitgave van de masters of cinema collectie. Hopelijk is Die Büchse Der Pandora ook te vinden in een mooie dvd uitgave.

Pabst heeft het voor elkaar gekregen om in 1929 een tijdloze film te maken. Op mij komt ie in ieder geval niet gedateerd over, met name door fantastisch acteerwerk (en karakteristieke koppen), script/scenario, regie en (een beklemmende) sfeer. En natuurlijk een tijdloos onderwerp.
Visueel vond ik de film ook aantrekkelijk om te zien. Echt geweldig mooi.
Ik kan mij zo voorstellen dat een aantal hedendaagse regisseurs mede door deze film geïnspireerd zijn geraakt.
Ik kwam zelf bij deze film terecht via "L'Atlantide" en "Die Büchse der Pandora" en ik kan nog steeds niet genoeg krijgen van Georg Wilhelm Pabst

Enkele persoonlijke 'notities' betreffende het verhaal:
Vanwege de types en de locaties in het verhaal (en sommige teksten) kreeg ik het idee dat een aantal dingen ingebeeld zijn door de hoofdpersoon. En de hoofdpersoon is m.i. niet het karakter van Louise Brooks, zij is een mooie, 'in control' versie van de werkelijkheid. Zij noemt zich Thymiane (tijm).
Net als bij een film van Snyder, van Lynch en ook van Refn, zelfs van Nolan is hier m.i. sprake van een fantasie om de (nare) werkelijkheid te kunnen behappen, te kunnen overleven of deze mooier te maken dan 't is.
In deze film gaat het om een dochter van een apotheker, een vader, een moeder en nog wat personen. Net als bij de film van Snyder staat hier het dansen m.i. voor iets anders, wat verdrongen is. Ook het bordeel is in Snyder's film een metafoor, zo ook hier.
De locaties betreffen m.i. het herbeleven van ervaringen in een 'mooiere' of aangepaste versie om het draaglijk te maken. Het tuchthuis vond ik een dwangmatig karakter hebben, zoals het meisje dingen wellicht beleeft of zichzelf oplegt. En wederom een 'vader' en een 'moeder' aldaar.
Het woordje 'huis' of 'thuis', wat regelmatig voorbij komt, heeft voor mij 'de (onbewuste) psyche van de hoofdpersoon' als betekenis.

Echt een heel bijzondere film, die ik zal koesteren.