Meningen

Soms ietwat potsierlijk, maar uiteindelijk een mild en bovenal menselijk portret van de 43e president. De film handelt grotendeels over zijn moeizame relatie met vader HW en zijn persoonlijke handel en wandel als dronkelap turns born-again-christian. Een interessant kijkje in het leven van de man die we zo goed kennen, maar toch eigenlijk ook weer niet. Voor politieke ins en outs hoef je verder deze film overigens niet te kijken.

Even snel de cast langs dan: Brolin speelt Bush erg sterk qua mimiek en stem, en ook een paar andere typetjes komen behoorlijk in de buurt (Cheney, Rove). Anderen maken minder indruk (Rumsfeld, Powell) of missen zelfs de plank volledig (Blair en een afgrijselijke Condie Rice, niet te harden).

Ik was bang voor een 2 uur durende bashing, maar werd aangenaam verrast door Stone. Als geheel geen hoogvlieger (daar was het allemaal net te melig en niet-diepgaand voor), maar uiteindelijk toch een meevaller. 3*.

Leuk idee, niet helemaal lekker uitgewerkt. Niet een film die je bij blijft, maar als satire niet onaardig.

3*.

Zowaar redelijk stijlvolle film met een mooie triphopachtige openingsscene. Van Damme neemt geen gas terug en is zelf de baddest m*th*rf*ck*r van de film. In de 2e helft is het één grote herhalingsoefening maar hij heeft er veel mindere gemaakt.

2,5*.

Afgrijselijke film, flop 100 materiaal. Vervelende karakters, waanzinnig zwakke dialogen, zinloze subplotjes. Alleen Thornton probeert er nog wat van te maken ('t was te weinig). Slechts het laatste shot op de Grand Canyon is de moeite waard, de anderhalf uur daarvoor zorgen nu nog voor rillingen over m'n rug.

0,5*.

Neeson doet weer wat je van hem mag verwachten maar echt geholpen wordt hij niet; niet door de weinig tot de verbeelding sprekende bad guys, niet door de onsympathieke mensen die hij moet helpen en al zeker niet door dat vervelende gozertje dat hij zo nodig als protegé deze hele film mee moet slepen. Film ontbeert het verder aan spanning (zeker naar het einde toe) en gaat dan ook uit als een nachtkaars.

Als je niet een geweldige fan van de muziek of de persoon bent (zoals ik) niet veel meer dan een (bovengemiddeld) rise and fall verhaal, dat we allemaal al eens hebben gezien. Het duo Phoenix en Witherspoon is natuurlijk uitstekend (ook qua zang), maar *echt* boeiend wilde het maar niet worden.

3*.

Misschien wel de grootste surprise in de huidige top 250, dit tienerdrama met de gebruikelijke familie-, liefdes- en highschool troubles, met een loodzware en toch niet helemaal goed uitgewerkte wending (de film had gerust een half uurtje langer mogen duren).

*De* ontdekking van de film is echter Moore, die ook in 'Saved' al een erg sterke rol neerzette en in A Walk To Remember de rest van de jonge cast, die allen rechtstreeks uit een Dawson's Creek aflevering lijken te zijn weggelopen, compleet wegspeelt.

De huil of ik schiet verwikkelingen, het moralistische en godsdienstige toontje en een hoop standaard karakters zullen menigeen doen afschrikken, maar door het vlotte begin, een aantal oprecht ontroerende scenes en een perfecte leading lady kan ik met een gerust hart 3 volle sterren uitdelen.

Als Pixar een broodje poep op de markt brengt gaat het nog aanbeden worden, maar goed; Wall-E is best een aardig filmpje.

Het begin is nogal saai, een eenzame robot op een verlaten planeet wekt niet echt tot de verbeelding (nog minder dan pratende auto's en een kokende rat, zeg maar), maar zodra de aandacht zich verlegt naar het ruimteschip en de degeneratie van de mensheid wordt het grappiger (best wel), bijtender (ietsjes) en ook ontroerender (ergens).

Minder voorspelbaar dan Ratatouille, veel beter dan Cars, maar een echte topper ala Nemo... nou nee. De shots op aarde zien er trouwens wel magnifiek uit...

3* van mij.

Mja, hier ben ik het volledig mee eens. Het is net als met tienercomedies van de laatste jaren: in eerste instantie lijkt het ranzigheid ten top, maar uiteindelijk oh zo conventioneel (ware liefde, trouwen, enz.). Verander ranzigheid in gekkigheid en je hebt deze W&G gedefinieerd.

Want dat conventionele zit ook in deze film (de zanger van Normaal noemde al diverse typetjes), terwijl de gekkigheid (een sinistere pinguin of een eenzame robot met een voorliefde voor skiën) van de korte films juist dat extra bracht. De handelingen zijn veel menselijker en logischer dan in de korte films ('naar de maan gaan omdat iedereen weet dat die van kaas is').

Ook vind ik dat W&G in deze film als het ware de eigen helden aanbidt; het konijn dat langzaam in Gromit verandert gaat Gromit's oneliners over kaas herhalen. Het komt een beetje over van 'kijk eens, Wallace is leuk omdat hij over kaas praat, dus is het ook leuk als een konijn dat na doet'.

Ondanks dit alles heb ik me wel uitstekend vermaakt hoor, en m'n 3,5* blijft staan

Charmant, vlot en inderdaad onderhoudend, deze film over Strauss junior die op het punt staat zijn muzikale carrière in te ruilen voor een baan in een bakkerij, maar dan alsnog zijn grote kans krijgt. De klassieke muziek is mooi verweven in het verhaal en met name de finale, als het grote orkest voor het eerst An der schönen blauen Donau speelt, is mede door de montage fenomenaal. De romantische verwikkelingen moet men dan verder maar voor lief nemen, al is Matthews werkelijk een plaatje. Niks mis mee, al was de Meester het daar zelf blijkbaar niet mee eens.

3,5*.

Armzaligheid troef in deze stupide kruisbestuiving van The Matrix, Lucky Number Slevin en Minority Report. De actiescenes zagen er werkelijk niet uit (ik kon wel huilen bij het speelgoedtreintje), het verhaaltje is te stompzinnig voor woorden en bij de moraal mag je nog best wat vraagtekens plaatsen. Uberdomme slotscene ook. Deed pijn aan ogen en oren (jaja behalve Angelina natuurlijk).

1*.

Onnozele interessantdoenerij in deze genante egotrip. Vanaf de suffe openingstekstjes (hoe verzin je het) verveelt Het Wapen van Geldrop haar kijkers met saaie gebeurtenissen van volstrekt nietszeggende karakters. Wat verder opvalt is het volslagen gebrek aan humor en zelfspot, alsof Römer echt dacht met iets bijzonders bezig te zijn.

Lege personages, gebrek aan subtiliteit, tenenkrommend acteerwerk.

1* voor Jan Mulder & Huub Stapel.

Nou, de effecten zijn nog wel aan te gluren, laat ik het bij die vriendelijke woorden laten. Doelloos vervolg verder op The Amazing Colossal Man, vooral in de 2e helft van de film is er maar wat geïmproviseerd heb ik het gevoel. Wie naar aanleiding van de summary hierboven een mooie showdown verwacht moet ik teleurstellen; het einde is nogal een anti-climax...

1,5*.

Twee uur lang rampspoed voor 1 gezin, zonder uitleg, overzicht, of logisch einde (al volgt Spielberg daarmee gewoon het al bestaande verhaal). Dat zijn soms mooie scenes (op de snelweg, afscheid van de zoon), soms ronduit langdradige stukken (in de kelder met Robbins, Tom die voor dochter zingt), en al met al toch wel een teleurstelling.

2,5*.

Een buitengewoon sympathiek en fijn filmpje van Levine wiens 50/50 ik maar snel eens op moest snorren. Warm Bodies mixt horror met humor maar vooral met romantiek, en dan wel op een frisse manier waar die vreselijke Twilight-serie nog een puntje aan kan zuigen. Hoult doet het goed en Palmer is een plaatje in een film die de logica soms wat al te ver uit het oog verliest maar dan al een hoop goodwill heeft gekweekt door een paar mooie en zelfs ontroerende momenten en een fijne soundtrack.

Kleine 4*.

Treurigmakend slechte film vol pauw pauw geluidjes, een bloedirritante boordcomputer, een slappe held, doodsaaie achtervolgingen, the lots.

0,5*.

Corny Corman at it again (dank voor de tip Dogie_Hogan)! Slome film compleet met mad scientist en belachelijke kostuums verdient slechts punten voor de hilarische aanvallen van het bijenvrouwtje...

1,5*.

Vermoeiende, mislukte komedie zonder echt grappige momenten of karakters. Vooral Vaughn is strontvervelend, maar eigenlijk is het hele groepje Watchers verre van amusant en van enige chemie is ook al geen sprake. Het verhaaltje komt moeizaampjes op gang en weet voor de rest ook al niet te boeien. Een slappe, nikszeggende prent, een verspilling van de komische cast.

1* voor de agent.

Gekweld kijkende Reeves kan maar half overtuigen in deze in alle opzichten tussendoorfilm. 2,5* dan maar.

Na de deceptie van '300' neemt Znyder enigszins revanche met een zeker niet foutloze maar wel vermakelijke superheldenfilm. Met een puike opening (The Times They Are A-Changing) en een vuige voice-over worden we geïntroduceerd in deze opmerkelijke wereld, waarin de relaties onderling tussen de superhelden me dan weer minder kon boeien.

Helaas gaat het daar in het tweede gedeelte van de film nogal over, ik had graag meer Rorschach gezien (Jackie Earle Haley is fenomenaal, zeker de paar keer dat we hem in de ogen kunnen kijken), en naar het einde toe gaat de film soms over de grens van pretentieuze onzin, maar vooruit dan maar weer.

Erg gaaf vond ik de flashbacks, met name die van Dr. Manhattan, met de muziek van Koyaanisqatsi, was best wel indrukwekkend. Opvallende muziekkeuzes sowieso, gemakkelijk om over te vallen maar ik vond het wel passen in deze film.

Derhalve toch blij verrast met deze Znyder. Hopelijk komt-ie nog een keer met iets *echts* bijzonders. 3*.

De animatie is inderdaad niet om aan te zien (en het geheel is bijzonder slecht ingelezen), maar eigenlijk vind ik het verhaal niet veel beter. Onduidelijke symobliek (al kan dat aan de veranderende tijden liggen) en met name in het tweede deel erg saai. Ongetwijfeld een klassieker, maar ik vond er, om de heer Fortuyn eens te quoten, 'niks an'.

1,5*.

De maatschappijleerfilm der maatschappijleerfilms. Gewoonweg sterk.

3,5*.

Erg grappige film met Laurel & Hardy, één van hun beste 'langere' werken. De aanstekerduimen zal ik zeker niet meer vergeten

3,5*.

Melige onzin bedoeld voor de stoners onder ons. Vandaag zag ik het eerder gemaakte Ted & Bill en die vond ik net even wat grappiger, ik houd het voor WW op 2,5*.

Een ietwat lange feelgood familiefilm met een hoog ze leefden nog lang en gelukkig gehalte. Je zal toch maar out of the blue een dierentuin kopen en daar Scarlettt Johansson tegen het lijf lopen... ha, was het maar zo simpel!

Weduwnaar Damon besluit zijn spaarcentjes in een kansloos project te stoppen dat uiteindelijk natuurlijk super werkt, ondanks waarschuwingen van broer Haden Church (een leuke rol voor hem). Wat drama-momentjes, wat grapjes, een beetje romantiek, een boel beesten en Jonsi vullen vervolgens de twee uur waarbij de mooiste scene, de herinnering van Damon aan de ontmoeting met zijn vrouw, is bewaard voor het laatst.

3 kleine sterretjes.

Een heftig en indrukwekkend verhaal, maar iets in deze film staat mij toch tegen, misschien de geforceerde en rommelige a-synchrone vertelstructuur. Swinton heeft weer eens een mooie rol, maar de niks aan de hand reacties van Reilly zijn niet altijd even geloofwaardig.

2,5*.

Idee was eigenlijk leuker dan de uitvoering. We're the Millers mist vooral scherpte, echt goede oneliners zijn er ook al niet en de film had kunnen doen met minder opzichtige 'familie is eigenlijk toch best belangrijk' meuk. Begrijp me goed, er zitten echt wel leuke stukken in maar hilarisch wordt het nimmer en met alleen maar lomp gedoe kom je er ook niet. Wat was Dodgeball dan toch oneindig veel beter....

2*.

Redelijke, zij het veel te lange film met een leuke premisse maar een vervelend einde-by-the-numbers. Wilson is altijd fijn in dit soort rollen en ook Vaughn doet het dit keer beter dan ik van hem had verwacht. Ferrell tne slotte speelt een geweldige rol, een spin-off waard.

2,5*.

Het is jammer dat Messing uitstraling en charme mist, en de chemie met pretty boy Mulroney nou niet bepaald van het scherm spat, want The Wedding Date is niet de slechtste RomCom die ik ooit gezien heb. De invalshoek is aardig, evenals de Engelse sfeer en de altijd grappige Davenport.

Zonde dus van de hoofdrolspelers die deze film feitelijk kraken: 2*.

Jaren '80 klassieker uit het rijtje Porky's en Police Academy: oerdom maar stiekum toch wel geinig. Het basisbeginsel is natuurlijk briljant... en de uitwerking voldoende: 3*.