Meningen

Bijna jammer dat La La Land zóveel Oscarnominaties heeft gekregen; daardoor word je als kijker haast gedwongen een tikkeltje cynisch naar deze (zoveelste) ode aan de Arts in het algemeen en Hollywood in het bijzonder te kijken; de Oscarbait was zelden zo groot.

Wat me verder tegenstond aan de film is dat het (mede door het musicalgenre) allemaal zó afstandelijk is dat de emotionele slotkwartier (5 jaar later) me niet zoveel deed. Toch heb ik me er wel mee vermaakt, dat is het verder niet, maar over een jaar ben ik deze film echt wel vergeten.

Stone is overigens duidelijk de ster van La La Land; haar frisse en naturelle uitstraling doet weer volop dienst en elk jurkje staat haar even ravissant. Gosling speelt eigenlijk meer in dienst van haar, is haast vlak te noemen. Al met al best een fijne film, maar speciaal, nee dat niet.

Visuele krachtpatserij van Del Toro met terechte oscars voor o.a. Art Direction en Camera, alleen al om die reden een must-see.

In het meeslepende verhaal zelf kiest Del Toro voor het grote gebaar; de grens goed/kwaad is overheersend duidelijk en daar wordt bijna niet vanaf gestapt, nu ja even dan (in misschien de mooiste scene): als Ofelia en Vidal samen op een bankje zitten te wachten op de uitkomst van de bevalling. Er wordt geen woord gesproken maar dat shot spreekt, leeft en ontroert aan alle kanten.

Het is verder bijzonder knap hoe, Wouters schreef het hierboven al, de echte met de fantasie wereld wordt verweven waardoor je als kijker niet meer weet wat echt is en wat niet, een duivels knappe suggestie die tot in de slotscene wordt doorgevoerd. De metaforen liggen er soms dik bovenop, maar vaker zitten ze verscholen in de historie van Spanje, de uitleg van Phoenix heb ik dan ook met interesse gelezen.

Kortom een schitterend aangeklede, indrukwekkende film die alle credits meer dan verdiend.

Ik geef een ruime 4*.

Er gebeurt hoegenaamd niets in deze film: de vier dames in zwart leven hun leventje en de nietsvermoedende kijker is daar dan getuige van. Relaxed kijkvoer dus: van conflicten, ruzies, misverstanden of anderszins drama is amper sprake; het gaat de makers er meer om een slice of life voor te schotelen in het Australië van de jaren '50. Tuurlijk, er spelen wat themaatjes rond emancipatie en culturele verschillen, de oorlog wordt een keertje genoemd, maar het mag allemaal amper naam hebben. Niet vervelend om naar te kijken, maar net zo onvergetelijk als een dinsdagmiddaguitzending van een gemiddelde soap.

Pompeuze film van Night struikelt over de eigen pretenties. Hoogdravendheid in woord, gebaar en muziek liggen me normaal wel, maar passen simpelweg niet bij dit kinderverhaaltje. Heel soms ontroerend, meestentijds tenenkrommend.

Net aan 2 sterretjes.

Zo, ik ben weer bij qua Coens.

Helaas is dit wel de minste van de broertjes, en aangezien voorganger Intolerable Cruelty ook al een teleurstelling was vrees ik het ergste voor de toekomst.

Erg flauwe donkere komedie. Het centrale punt in de film (dat ze het oude besje moeten vermoorden) neemt hooguit een kwartier in beslag, de rest van de tijd bestaat uit vervelende ruzie-achtige dialogen die slechts zelden een glimlachje op m'n gezicht kunnen toveren.

Veel gescheld en zelfs de nodige toilethumor. Zeer teleurstellend.

1,5*.

Wat een armetierigheid

Zilveren engbek zit het plaatselijke redneck amateurtoneelschap achter de broek, al schijnt-ie zelf ook niet te weten waarom. Gedurende 90 minuten zie je vervolgens zoveel incoherente zooi (vooral rond auto's en telefoons) dat zelfs de in orde zijnde gore deze stinker niet kan redden. De personages blinken uit in stupiditeit, de verwikkelingen slaan gewoonweg nergens op, de cast is lachwekkend en de killer zelf spreekt eigenlijk ook niet tot de verbeelding.

1*.

Een indrukwekkende docu, inderdaad. Graag had ik alleen nog wat meer gezien van geciviliseerde gesprekspartners als bijvoorbeeld Chomsky en Hentoff. In plaats daarvan krijgen we soms wat al te nadrukkelijk schreeuwlelijkerds te zien met zo nu en dan stuitende arrogante en ronduit domme en grove teksten, met name aan de pro-life kant.

Kaye neemt verder zijn tijd, kiest vooral voor het tonen van pratende hoofden, laat alles in stemmig zwart/wit zonder opsmuk, gebruikt slechts minimaal voor muziek, laat de waarheid in het midden en schuwt harde beelden niet, maar ik heb (misschien wel door dit alles) van A tot Z geboeid zitten kijken.

Zwak typewerkje dat niets toevoegd aan het opgeleefde zombie-genre. Geen verrassingen, geen hoogstandjes, niet spannend, met een ongeïnspireerde cast (Hopper spant de kroon) en slappe soundtrack. Slechts voer voor hen die een zo hoog mogelijk onthoofdingen per minuut ratio zien.

1,5*.

Extreem slap vervolg van het toch ook al niet fantastische Tomb Raider. Vooral de actiescenes komen onverzorgd en saai over en nog altijd mist de film een lading sfeer. Nee, 'k vond het niks.

1*.

Film loopt niet echt lekker. Met de actie zit het wel snor en Jolie heeft haar pluspunten (die uitgebreid en met succes uitgespeeld worden), maar een lekker avontuurlijk verhaaltje ala Indiana Jones zit er maar niet in. Al heb ik het spel ook nooit gespeeld, misschien dat het hem daarin zit.

2*.

De stopmotion aliens zijn prima te doen, helaas hebben ze bijna geen screentijd en moeten we het doen met een enorme sufmans die z'n eigen shirt nog niet eens kan knopen. Dagelijkse activiteiten bestaan uit het luieren bij een zwembad, rollebollen met z'n vriendin en dan als uitje een tochtje naar de woestijn in z'n best vriend; zijn oerlelijke busje.

Hier vindt-ie dus de Laserblast, nu ja, en tot zover de film. Er is best aandacht besteed aan een paar mooie ontploffingen maar er gebeurt gewoon helemaal niets. We komen niet te weten wat de aliens doen, wie de mysterieuze rechercheur is, of waarom het medaillon Billy in een zombie veranderde.

Meer dan 1* kan er gewoon echt niet af.

Nee, ik ken de serie niet, en eigenlijk heb ik The Last Airbender alleen gekeken voor de regisseur. Niet dat Night nu een garantie voor succes is, maar het is in ieder geval een interessant persoon om te volgen.

Helaas is ook dit project weer niet om over naar huis te schrijven. De computers hebben bij tijden hun best gedaan wat visueel best wat moois oplevert, maar het kinderachtige verhaaltje en de bijzonder matige cast helpen niet echt. Al met al weinig boeiende materie, hopelijk richt Night zich nu weer op z'n eigen projecten, die man heeft een klassieker in z'n vingers, ik weet het zeker.

Voor dit frutseltje 2 nipte sterren.

Deze film is zo fout dat hij eigenlijk hilarisch is. De een na de ander (waaronder goede vrienden ed) wordt afgeknald, maar de hoofdrolspelers malen er niet om en slingeren de ene na de andere oneliner eruit. Mag in het rijtje met Commando; heerlijk amusante onzin, onweerstaanbaar. 3,5*.

Tussen het wat slappe begin (wat een afgrijselijke dialogen) en het compleet over de top einde (met een chainsaw notabene!) zitten wel een paar krachtige scenes (het 'plasgedeelte'). Gedateerd, dat zeker, en ook niet echt goed, maar ja wel weer een film die je gezien *moet* hebben natuurlijk...

2*.

Best een aardige remake eigenlijk.

In beginsel vond ik de film erg overbodig (zo 37 jaar na het origineel en een eindeloze rits martel/shock/wraak films later) maar het verhaaltje staat toch wel redelijk en er zijn zowaar een paar mooie shots te bespeuren (mn als het meisje voor haar leven zwemt). Her en der wel ietwat dubieus (de camera glijdt wel erg genoeglijk langs het lichaam van de jonge Paxton) maar het kan allemaal net. Sowieso een hele verbetering ten opzichte van het recente en goedkope Chaos.

2,5*.

Goede cast, net aan een bovengemiddelde film.

Met name Braff en Affleck hebben de uitstraling van boys next door waardoor hun sores levensecht overkomen. Zelf zit ik in ongeveer dezelfde leeftijds- en levensfase en bepaalde dingetjes kwamen me zeker niet onbekend voor. Al loop ik niet op elk feestje een Rachel Bilson tegen het bevallige lijf

Ik had overigens juist, in tegenstelling tot anderen, wel iets meer Affleck willen zien, nu is zijn relatie echt bijzaak. Had wel een hele film over dat stel willen zien...

3* omdat de lente voor de deur staat zullen we maar zeggen.

Redelijke battle-scenes maar verder vooral veel overdreven gedoe (de mix Cruise - Zwick deed al het ergste vermoeden op dat gebied natuurlijk). 2*.

Misschien niet op alle fronten geslaagd (dat overbodige geneuzel rond die auto) maar Arnie en zijn group of misfits waren niet te versmaden, ontzettend veel moeten lachen om al die ubercoole dommigheid. De stramme Governator zelf knauwt met een accent dat alleen maar heftiger lijkt te worden de oneliners met plezier in de rondte en jackass Knoxville en de immer betrouwbare Guzman zorgen voor de rest van de fun. Fijne actieknaller met een meer dan vette knipoog.

3,5*.

Tempoloze bedoening met een aardig uitgangspunt, maar te veel verholen blikken en veelzeggende stiltes dan uiteindelijk goed voor de film is. Kids spelen wel goed, maar de volwassen karakters waren lachwekkend en spannend wordt de film nooit. Visueel zeker niet slecht, maar op het puntje van m'n stoel; nou nee.

2*.

Aardig kijkje in de keuken van de Late Night shows die ik ook regelmatig keek/kijk. De bedragen die er in om gaan, maar vooral de eer om de Tonight Show te mogen doen is onvoorstelbaar. Ook bij de recente overdracht Leno naar O'Brien ging het weer mis; over een paar jaar ongetwijfeld The Late Shift 2 derhalve.

2,5*.

Je hebt he-le-maal gelijk (ook in de rest van je commentaar) en toch verzevenvoudig ik jouw waardering. Deze overdosis bullshit is namelijk ontzettend amusant in elkaar gestoken en dus accepteer ik de dubieuze tot criminele moraal dan maar. Het feit dat ik tot de laatste snik voor Butler zat te duimen is denk ik een teken dat de film iets goed doet, al weet ik niet zeker wat.

Law Abiding Citizen is een guilty pleasure zoals ik ze zelden meer meemaak. Het slaat allemaal echt nergens op en hangt van dommigheid aan elkaar, maar de 2 uur vlogen voorbij en daarmee is deze film weliswaar rotzooi, maar wel hoogwaardige rotzooi.

3,5*.

Mijn huisgenoot vond het nodig deze bij mij te pluggen met 'de nieuwe Lock, Stock', maar dat is Layer Cake zeker niet. Daarvoor mist de film vaart maar vooral een gevoel voor humor. Dat Craig de nieuwe Bond wordt is inderdaad een verrassing, en die rol heeft hij naar mijn mening niet met deze film verdient.

Voor Hill: aan het einde wordt Mr X (Craig) doodgeschoten door het jaloerse ex-vriendje (en tevens neefje van The Duke) van zijn vriendin. Volgens mij was het een beetje een ironisch einde: net nu hij de drugshandel vaarwel had gezegd wordt X neergeschoten om heel andere redenen.

Layer Cake: een aardige misdaadfilm met misschien meer twists dan eigenlijk goed voor het verhaal is, dat zichzelf net even te serieus neemt. 2,5*.

Leuke film, ik houd wel een beetje van die theatrale boeven en good guys gecombineerd met prachtige over the top effecten (Sky Captain vond ik bijvoorbeeld geweldig). Prima filmpje voor de liefhebber van 't genre.

3*.

Het weekhartige vrouwvolk op de bank begon er na een moeizaam eerste half uur steeds meer in te komen, ik vond er helaas niet al te veel aan. Meisje uit de stad leert in het weidse veld het ware leven kennen, het is al zo vaak gedaan (recentelijk nog New In Town) en vaak ook een stuk beter.

Geen komische supporting cast ook, en de grappen van het duo zelf (you speak cow?) zijn om te huilen zo slecht. Weinig logische romantiek verder maar toch oh zo voorspelbaar, alleen de klimtocht naar het kasteel deed me wat, plots herkende ik iets van mezelf in deze film. It was too little, too late.

1,5*.

Het fascinerende aan 'Das Leben der Anderen' is dat het verhaal zich niet in een ver verleden, een narrige toekomst, of in een dubieus verweggistan afspeelt, maar nog geen kwart eeuw geleden slechts een paar honder kilometer oostwaarts. Het is je in retrospectie nauwelijks voor te stellen.

De film begint aangenaam haar thema te onthullen; de wijfelende Stasi man die vervoerd raakt door het kunstenaarscircuit, waar hij zelf in zijn trieste appartement liefdeloze seks heeft met een Stasihoer. De twijfels en de angst van de actrice, de omslag bij de schrijver die liever zijn ogen sluit om maar voort te kunnen doen.

Het mondt allemaal uit in een haast onwerkelijke apotheose, een verborgen typemachine nota bene en iedereen die zijn rol speelt, of er juist uit valt. Al met al een vrij onthutsend beeld van die maatschappij...

Helaas helaas voelen de makers zich genoodzaakt een tastbaar eind te breien aan dit verhaal, met kiekjes in de toekomst en een wat sentimenteel slot. Onnodig en het haalde een groot gedeelte van de kracht van de film weg, vond dat echt een gemiste kans...

Ik wil het laatste half uur niet al te zwaar meerekenen, dus houd ik het maar op een mooie 3,5 sterretjes...

Mijn brein ging er automatisch vanuit dat mevrouw in een mooie bloedzuiger zou veranderen, helaas bleek dat niet bewaarheid. Leech moeten we figuurlijk nemen, nu ja zeg Verder wel een aantal overeenkomsten (jongheidsideaal) met Wasp Woman, The (1960)

Film begint als een soort Virginia Woolf, dokter heeft een heel drank-kabinet in zijn spreekkamer staan waaruit veelvuldig in wordt genomen. Het brengt al met al heftige discussies met zich mee. Daarna verplaatst de actie zich naar Afrika, waar in no-time één of andere vage stam wordt gevonden die er curieuze gewoontes op na houden.

Hier wordt het wel interessant, want het tot dan toe volgzame vrouwtje neemt de leiding en zonder scrupules wordt de ene na de andere al dan niet lastige voorbijganger afgeslacht om de eigen schoonheid te bewaren. Dat kan natuurlijk niet altijd goed blijven gaan!

Al met al niet onaardig hoor. 2*.

Drukdoenerij, als oude man kan ik al die flitsende impulsen niet meer aan, maar misschien vinden de kids het wel leuk. Wel kids van boven de 12 dan, willen ze ook maar iets van de vele verwijzingen meekrijgen. Het verhaal met drukkende moraal is wat vervelend, al zijn de scenes met Ferrell in de 'echte wereld' nog net wel te behapsnappen. Al met al een tegenvaller, want ik had er best een beetje naar uitgekeken.

Vooral erg mooie muziek (the xx!) en een paar gewaagde (sex)scenes, maar ook een wat flauw verhaaltje met dito karakters (vooral die moeder). Cast doet het behoorlijk, ik geef 3 aanmoedigingssterren.