Meningen

Dit begint inmiddels de beste actie-franchise van de 21e eeuw te worden. Net als Rise of Cobra een heerlijk tongue in cheek schietfestijn met goeie grappen, doffe dreunen en adequate effecten. Vlot, leuk en amusant tot en met, inclusief een hilarische bijrol voor Bruce Willis.

3,5*.

Is that blood?

- Spaghetti sauce...

Volstrekt absurde, hopeloze, over-the-top, belachelijke stoerdoenerij... I loved it! Deze film is alles wat Transformers had moeten zijn; veel beter in beeld gebracht, goede comic relief (Wayans) en de dames zijn niet alleen wonderschoon maar ook stoerrr. Dit is hoe je pulperige nonsens in beeld moet brengen, al had er zo een half uurtje vanaf gemogen; het tweede uur is een tikkeltje langdradig.

3,5*.

Net als Mars Attacks! een hopeloos mislukte schi-fi parodie. Nergens ook maar een klein beetje leuk, nergens verrassend, ik vind het echt helemaal niks. Maar goed, Star Trek vind ik ook al niets aan, misschien dat dat er iets mee te maken heeft.

0,5*.

Hoewel opperheld Scott Jurek een vrij prominente rol speelt in deze plant-based docu, is de film niet best. Feit is dat je met een veganistisch dieet je gewoon geen krachtsporter kunt worden, of je moet al als een malle shakes drinken (wat de strongman dan ook doet, maar dat zit dan weer niet in de docu). Verder te veel bangmakerij; als je naar een kippenboutje kijkt val je volgens de makers al bijna halfdood neer. Gelukkig kwam Arnold net op tijd met de voice of reason, maar dat is wel pas na 90 minuten desinformatie, overdrijvingen, cherry-picking en halve leugens.

Kijk bij interesse ook zeker de video over deze film van het youtube-kanaal Unnatural Vegan. Er zijn echt wel goede redenen om veganistisch te worden, maar 'omdat je daar sterker van wordt' hoort er niet bij.

Ik twijfel: aan de ene kant leuk en intrigerend, aan de andere kant toch ook weer niet zo bijzonder als sommigen willen doen geloven. Ondanks alle adviezen het niet te doen denk ik dat ik hem binnenkort eens voor de 2e keer ga kijken, voorlopig zet ik in op 2,5*.

Zeldzaam beroerde actiefilm.

Ontstellend lelijk in beeld gebracht onzinpulpwerkje maakt van de andere (toch ook matige) in-een-ander-lichaam-kruipen films van recentelijk (Surrogates, Avatar) ware klassiekers. Gamer combineert het met het altijd aardige Running Man principe, maar het geheel is zo potsierlijk, dom, onbehouwen en ronduit afstotelijk dat hier totaal geen plezier aan valt te beleven (in tegenstelling tot de Crank films).

Exercitie in vervelende luidruchtigheid. 1* uit pure goedheid.

Waan-zin-ni-ge Gamerafilm! Waar de eerste films al niet overliepen van logica (een enorme, vliegende, buitenaardse schildpad, tja...) gaat dit deel nog net eventjes verder. Zo is er oa een turnende Gamera op de brug ongelijk te zien, inclusief perfecte afsprong (echt waar!).

Wat deze film helemaal te gek maakt zijn de onwaarschijnlijk stupide gedubte stemmen... ik kan me haast niet voorstellen dat de mono- en dialogen in het Japans van net zo'n laag niveau zijn... adembenemend grappig en ergerlijk tegelijk.

Hilarisch slecht. 0,5*.

En andersom?

Enfin, de 3e Gamera film vond ik een stuk minder dan de eerste 2; geen coole gevechten tussen de reuzebeesten en Gaos en zijn laserbeams zagen er werkelijk niet uit. Het jongetje is maar irritant in deze.

Misschien dat ik het nu wel heb gezien met de serie. 1*.

De eerste 2 Gamera films zijn best leuk, maar daarna begint de serie toch wel erg vervelend te worden. Ook deze zit weer vol met zwakke effecten en beroerde dialogen, en vooral ook weer met bijzonder irritante kids.

1*.

Een vrijwel 1 op 1 kopie van The Untouchables, tot aan de zwangere vrouw van de squad-leader toe, zonder ooit dat niveau te halen (maar dat kan ook bijna niet natuurlijk). Film doet soms wat rommelig aan en had wel wat meer rustpunten kunnen gebruiken, er gebeurt te veel te snel met te veel mensen in te korte tijd. De A-cast vol stoere namen valt hierin weinig te verwijten, en ach de film kijkt uiteindelijk redelijk weg. Helaas niet de moderne noir die het allicht had kunnen zijn.

Net aan 3*.

Mijn voorlopig favoriete film van 2004.

Wat zo heerlijk is aan Garden State is dat de film als het ware jeugd 'ademt'. Dit is niet een doorzichtig verhaaltje bedacht door ouderen voor jongeren, integendeel; Braff heeft een verhaal geschreven dat eerlijk en oprecht, en daarnaast nog eens vreselijk grappig en ontroerend is. Bovendien is de man als acteur een revelatie. Het thema van een jongeman die terug keert naar zijn ouderlijk huis ligt me blijkbaar wel, want Big Fish (hoewel verder een volledig andere film natuurlijk) heeft bij mij nog steeds de titel Beste Film van 2003.

Een pareltje om te koesteren met een schitterende soundtrack (The Shins!) en een ronduit schattige Portman.

Voorlopig zet ik, conservatief dat ik ben, in op 4*. Binnenkort maar eens herkijken.

Voor wie dacht dat een strip met 3 tekeningetjes niet verfilmd kon worden... jullie hadden gelijk!

Saai en niet leuk, dit onding doet de geweldige cartoon bepaald geen recht. Hewitt hoort natuurlijk helemaal geen oog te hebben voor Meyer en Garfield hoort alleen maar te liggen en te eten. Onbegrijpelijk dat dit zo is veranderd.

Eigenlijk gewoonweg onbegrijpelijk dat dit is gemaakt. En dan komt er ook nog een 2e deel...

Flauwe flop. 1*.

Ik moest na afloop van de belevenis 'Gay' denken aan de quote van Jay Leno, die een abusievelijk geplaatste foto van Bert en Ernie boven een stuk over homoseksueel LA als volgt becommentarieerde: 'Ik ken veel homoseksuelen, maar ze zien er allemaal niet zo uit!'

Nu wil ik mezelf niet tot connaisseur uitroepen over 'Gay life', en al zeker niet over de Amsterdamse 'Gay scene', maar bij het kijken van 'Gay - de film' vroeg ik mij regelmatig af waarom de makers toch tot in den treure stereotypen als de hopeloos hysterische, vreemdgaande, leeghoofdige relnicht portretteerde, in plaats van de homo's die ik ken - precies eendere personen als mijzelf, maar toevallig met een andere seksuele voorkeur.

Dat die tenenkrommende typetjes ook nog gepaard gaan met acteerwerk om onpasselijk van te worden (Brinkhuis!), steenkolen Engels sprekende hoofdrolspelers die de oren doen tuiten en een rol voor een persoon genaamd Guy, die zichzelf 'per ongeluk' voorstelt als Gay (dijenkletser!)... in- en intriest, anders kan ik het niet noemen.

Nol de zwerver verdiende een betere film om in op te duikelen. Uiteraard niet meer dan 0,5* voor dit stuitende wanproduct.

En ook ik schaar me in die rij.

De film legt zo vreselijk weinig uit over de karakters, waarom zij dingen doen en waar ze vandaan komen, en toch duurt het maar en duurt het maar. Het gedeelte in Turkije is er met de haren bij gehaald en doet niet logisch aan. Een teleurstelling.

2*.

Heleen van Royen moet zowat de meest irritante Nederlander zijn en in haar schrijfkunsten heb ik 0,0 vertrouwen, maar deze film was dan wel weer een meevaller. Met name de relatie van het stel Torenstra - Van Houten was interessant om te volgen, alsook de scenes in de kliniek. De achterliggende, er bij de haren bijgetrokken, familiegeschiedenis was minder overtuigend maar al met al is dit zo slecht nog niet.

3*.

Enige werk van Keaton dat ik tot dusverre zag, is me toch niet helemaal bevallen. De onvermijdelijke vergelijking met Chaplin valt voor mij voorlopig gunstig uit naar de laatste.

2,5*.

Marry her!

Coolste is natuurlijk de aftellende klok tot de GEOSTORM, met als absoluut hoogtepunt het moment dat er een volstrekt willekeurig moment wordt gekozen voor bijbehorende computerstem: it is now 17 minutes and 43 seconds till GEOSTORM. Butler's scheve mond acteert trouwens nog beter dan Sturgess, die niet minder dan bloedirritant was. Garcia en Harris zijn betrouwbaar zoals verwacht mocht worden.

Voor de rest uiteraard gewoon (niet bijster goed gemaakte) bullshit.

Zonder meer het leukste karakter in het voor het grootste gedeelte maar vervelende Get Him To The Greek. Aldous in Sarah Marshall was nog prima te behapsnappen maar 2 uur in een hoofdrol is dodelijk vermoeiend, niet alleen voor Aaron maar ook de kijker. Slechts een paar keer kunnen glimlachen (de brainstorm-sessie), voor de rest pis-, poep- en kotsflauwigheid dat ontzettend gaat vervelen. De liedjes waren dan wel weer erg grappig...

Ik ben in een goede bui: 1,5*.

'zijn basketbalteam (waar Sisqo zijn teammaatje is)'

Is dat echt zo memorabel?

Enfin, voorspelbaar filmpje met Dunst als aardige leading lady. 2 sterretjes, er zijn mindere films in het genre.

Zeker na Dan in Real Life kan Carrell niet zo veel fout meer doen bij me, en het is ook zeker niet zijn schuld dat Get Smart zo'n mislukking is geworden.

Film vliegt van hot naar her, is soms een parodie, dan weer een actiethriller en heeft zelfs romantische en dramatische elementen. Het tempo wordt er regelmatig uitgehaald door veel te lange tussendoortjes (als een dans met een -haha- dikke dame -haha-) en de film krijgt het maar niet voor elkaar een lekker sfeertje te creëren.

Ik zou gewoon Johnny English nog maar eens opzetten. 1,5*.

Weinig memorabele actiekomedie die best wel wat meer over the top uit had mogen pakken. De smerige Mexicaanse bajes speelt feitelijk de hoofdrol, en da's maar goed ook want Gibson is hier eigenlijk wat te oud voor en trekt vooral een olijk koppie. Het persoonlijke drama, inclusief huil of ik schiet momenten en zowaar een love-interest, kon me niet zo boeien maar de bijzondere setting zorgde toch nog voor een redelijk filmpje. Duurt ook niet te lang, dat helpt ook.

2,5*.

Redelijk fimpje dat zichzelf gelukkig niet zo serieus neemt. Er zitten een paar mindere dingen in (de intro is wat lang en de hulpjes van blackheart stellen niet zoveel voor), maar de effecten zijn (hoewel niet geweldig) in orde, Cage goed als bijna altijd en Mendes draagt haar half losgeknoopte bloesjes met verve.

2,5*.

Belegen politieke thriller komt gedateerd en overbodig over. Het vervelende van deze veel te lange exercitie is dat het nergens spannend wordt; de intriges boeien maar matig en pas bij de eindtwist wordt het een beetje interessant, een gevalletje too little too late derhalve. McGregor speelt wel érg ingetogen en de uitbuikende Brosnan maakt ook al geen indruk als oud-premier, maar het grootste probleem is het voortkabbelende plot dat weigert intens te worden. Zo weet Polanski van een (langdurige) achtervolging ergens halverwege de film nog een slaapverwekkend geheel te maken. Al met al een vrij pijnlijke mislukking.

1,5*.

Ain't no bitches gonna hunt no ghosts!

Hollywood maakt weer eens een remake/reboot/whatever en het is weer eens niet al te best. Geen nieuws onder de zon zou je zeggen, maar curieus aan deze film is dan weer de (vrouwen)haat die het over zich heen kreeg gestort. Sneu, maar dat maakt van deze Ghostbusters natuurlijk geenszins een film die de moeite waard is. De overbodigheid spat er weer vanaf.

Met name de humor is om te huilen zo slecht, met het typetje van de niet minder dan walgelijk spelende McKinnon als totale dieptepunt. Ik kende haar alleen van SNL en ze doet daar een geweldige Hillary, maar dit was om te kotsen zo irritant. Ook de andere dames weten geen moment sjeu aan de film te geven, en dan wordt twee uur ineens een hele, hele lange zit.

Pluspuntje: Hemsworth. Tja, dat vind ik dan weer wél leuk.

'I'll never call my mother-in-law an old crow again!'

Vino had me bij het werkelijk uitstekende Teen-Age Crime Wave (1955) al gewezen op dit werkje van regisseur Sears, en het is niks teveel gezegd. Heerlijk oubollig genieten van de legermannetjes, de wetenschappers, de love interest en uiteraard het vliegende gevaarte zelf. OK na verloop van tijd begint vooral het krijsen van het beest ongelooflijk vervelend te worden, maar de film is amusant tot en met en kent een paar erg leuke invalletjes (die Canadese boer bijvoorbeeld).

Leukste moment is het begin van dit fragment, als onze prehistorische antimaterische buitenaardse dodo eens goed de camera inkijkt: YouTube - Z-movie Collection #7 - The Giant Claw Part 4 of 8

2,5*.

Zelfs voor het genre van dubieuze kwaliteit. Het 'monster' is simpelweg een opgeblazen hagedis die we dan ook niet of nauwelijks in 1 shot met wat mensen zien. De kids zijn lekker fout braaf (zo worden er op zaterdagavond in de disco gospelliedjes gezongen) en het gebrek aan tempo zo nu en dan ondraaglijk, maar ja er zitten toch wel weer die vermakelijke dingen tussen die je verwacht in een jaren '50 monster movie. Al met al een slechte maar ergens wel aangename film, geruststellend in z'n sufheid.

1,5*.

Viel me 100% mee eigenlijk. Best vermakelijk en ik ben als de dood voor spinnen dus die monstertjes deden de truc bij mij wel. OK dat enorme ding beweegt wat krakkemikkig maar de film is al bij al redelijk vermakelijk en regisseur Rebane heeft in de 10 jaar na het volslagen abjecte 'Monster A-Go-Go' zowaar wel wat opgestoken.

2,5*.

Prima cast (Caron is bijzonder charmant) en mooie aankleding, maar verder maar langdradig met bijzonder matige liedjes...

2,5*.

Is zeker slecht. Mislukt stervehicel hinkt op verschillende gedachtes en is daardoor nooit echt leuk, nooit echt spannend, nooit echt romantisch. In alles een flop inderdaad.

1,5*.