Meningen

Aardige comment van kappeuter hier. De honger naar meer verrassing (en dat hoeft echt niet altijd een UFO landing te zijn) zorgt er voor dat deze verder prachtig geschoten en verhaaltechnisch interessante film aan te bevelen is, maar niet de klassieker waarvoor het wordt gehouden.

3,5*.

Hetzelfde in Groningen Pathé. Er was zelfs een nieuwscrew...

Na alle negatieve publiciteit is De Da Vinci Code me niet tegengevallen. Het boek heb ik niet al te lange tijd geleden in 1 ruk uitgelezen, wat het risico met zich meebrengt dat je elke scene van de film gaat vergelijken met het boek. Hoewel het onmogelijk is het boek 'uit te blokken', merkte ik dat ik gaandeweg steeds meer in de film ging leven en me liet verwonderen.

De film volgt alle belangrijke passages in het boek vrij nauwgezet, en soms komt dat niet even goed uit. Met name in het middenstuk volgen de intriges zich in te hoog tempo op; de identiteiten van Fache, Teabing, Remy, de bankdirecteur; de twists en turns volgen elkaar in enorm tempo op waardoor je door de bomen het bos niet meer ziet.

Ander kritiekpunt is de sulligheid waarmee Robert en Sophie een enkele ontsnapping kunnen uitvoeren. Een vergeten huls en een verdwaalde duif zijn wat gezochte ontsnappingsclausules.

Verder richt de film zich voor mijn gevoel minder op de feitelijke zoektocht en worden de clues in no-time doorzien door onze dappere helden. Juist de uitleggende passages in het boek vond ik het leukst, en in de film ook. De bekritiseerde scene waarin Teabing zijn onthulling over het laatste avondmaal doet vond ik misschien wel de sterkste in de film. Daar had ik wel wat meer van willen zien. Meer feitjes, mythes en legendes, dat maakte het boek zo leesbaar.

Toch kan dit allemaal niet echt storen. Het tempo blijft lekker hoog en zoals ik zei verlies je jezelf na verloop van tijd toch weer in het verhaal. En dat verhaal blijft een winnaar; spannend, mysterieus, controversieel, intelligent.

Jammer is wel dat de acteurs niet op hun paasbest zijn; met name Tatou viel tegen en leek zich 100% op haar Engels te concentreren in plaats van op haar acteren. Hanks is niet meer dan redelijk, Reno heeft een (te) kleine rol maar gelukkig maakt McKellen er nog wat van; hij lijkt werkelijk plezier aan zijn rol te beleven.

Al met al heb ik toch wel met plezier gekeken, al had er ongetwijfeld meer in gezeten.

3*.

De serie is (ingenomen met mate) erg leuk en ook in de film zitten van die heerlijk oubollige droogkloterige momenten, met als hilarisch hoogtepunt de scene met het paard op het vlot. Ook die scene met de wals... zo vreselijk flauw maar tot in perfectie uitgevoerd.

Een gulle kerststem: 3,5*.

Mja, wel een vermakelijk filmpje. Alles straalt B-kwaliteit uit maar het verhaal is nog niet eens zo verschrikkelijk.

Sing us a song, Daddy-O!

2*.

Geen idee... misschien is het 1 van de vervolgen?

Dit origineel vond ik trouwens niet eens onaardig; pulp in de goede zin van het woord. Soms belachelijke effecten, dan weer adequaat. Het einde waarin Gamera de ruimte in werd geschoten in plaats van vernield vond ik ook wel verfrissend. Niet van dat benauwde: 3*.

Amusante film in de Gamera reeks. Begint als avonturenverhaal en eindigt met een potje ouderwets monster knokken in de zee (al viel dat eindgevecht wel een beetje tegen). Voer voor de fans!

2,5*.

Gappaaaaaaaaaa!

Toch wel dé klassieker van De Nacht van de Wansmaak has risen from the grave, en dus niet te missen voor liefhebbers van klungelige jaren '60 monstermovies. Maar wat schetst de verbazing? Gappa the Triphibian Monsters ofwel Monster from a Prehistoric Planet is een fantastische vergeten klassieker die moeiteloos de vloer aanveegt met broertjes als Godzilla en Gamera.

Het begint al goed als de leden van een expeditie in dienst van een uitgever (!?) en bedenker van het Playmate Island (!?), allen gehuld in kaki korte broeken en met witte helmpjes op, een mysterieus eiland bezoeken waar de dan nog ongeziene Gappa de zaak behoorlijk in zijn greep heeft. Don't make Gappa angry! weten de inboorlingen dan ook regelmatig te berde te brengen. Deze waarschuwingen zijn helaas niet besteedt aan de expeditie-leden, die de net geboren Baby Gappa mee terug nemen naar Japan.

Papa en Mama Gappa, een soort uit de kluiten gewassen prehistorische parkieten, gaan hier uiteraard niet mee akkoord en achtervolgen de expeditie, waarna een middenstuk volgt vol aanvallen van schaalmodelletjes, waarbij vooral de miniatuur tankjes op de lachspieren wekken. Het echtpaar Gappa weet hier uiteraard wel raad mee en vernielt, zoals dat tenslotte hoort, onderweg nog wat maquettes van diverse gebouwen. Hilarisch is hierbij vooral de chemische fabriek (?) die ze halverwege tegenkomen, die er uiteraard ook aan gaat met 324 ontploffingen tot gevolg.

De mensheid ziet het onverwoestbare van het dynamische duo in, wat uiteindelijk resulteert in een, mag ik wel zeggen, buitengewoon emotionele slotscene op een vliegveld, waar het gezin Gappa herenigd wordt en vreedzaam weer ter huize keert. Wie het tijdens deze laatste 10 minuten droog houdt heeft simpelweg geen gevoel in de donder. The Gappa made me realize there is more to life than ambition weet één van de wetenschappers nog uit te brengen. En zo is het maar net.

Een heerlijke film met een beetje nonsens maar ook veel lol en een strak tempo. 4*!

Ik vond het maar saaie troep. Veel te lang en met een belachelijk verhaal. Ooit voor 5 euro uit een bak gehaald, dat was 5 euro te veel.

Overigens wist ik niet dat Jackie Chan (die 3,42 seconden in de film zit) het verhaal had geschreven. Volgens mij is-ie gewoon producer...

1*.

Buiten een bijzonder amusante achtervolging viel er weinig te genieten. Voor de tweede keer in 1 week tijd een fikse tegenvaller met Chan (eergisteren keek ik The Medallion), terwijl ik hem vroeger erg goed kon pruimen... jammer.

1,5*.

Leuke, sympathieke en inderdaad charmante feelgoodfilm met een uitstekende cast. Vooral Carrell schittert als guy next door die tegen wil en dank valt voor Binoche en ondertussen zo goed en kwaad het gaat z'n kids allerlei wijze levenslessen voorschotelt... om ze vervolgens zelf allemaal te breken. Geen dijenkletsers hier (al is het gekibbel tussen Dan en z'n dochters soms bijzonder amusant), maar het is vooral de warme sfeer die van Dan in Real Life een aanrader voor het hele gezin maakt.

3,5*.

Typische Von Trieriaanse theatraliteiten, maar wel een mooie film met een indrukwekkende finale. Wel zitten er veel te veel liedjes in die het verhaal onnodig ophouden (met name in de 2e helft).

3,5*.

De eerste film die ik in de bios zag. M'n ouders hadden een mindere uit kunnen zoeken...

4*, ik moet me binnenkort maar eens aan de director's cut wagen.

Verrassend sterke film ondanks de typische ogen-dicht verhaallijnen. Pfeiffer doet het goed. 3,5*.

Rampenfilms interesseren me niet echt maar Dante's Peak was niet onaardig. Met name de effecten in het tweede deel zien er mooi uit. Brosnan is cool maar Hamilton vooral irritant.

3*.

Ach, normaal vind ik Affleck wel te pruimen hoor, maar Daredevil toont aan dat de man een superheld van niks is. Hetzelfde geldt overigens voor de vreselijke Garner, uitstraling van 0. Maar goed, da's mijn mening.

Daredevil begint nog redelijk amusant, al is de flashback naar de kinderjaren eigenlijk iets te lang. We leren de hoofdpersoon vervolgens kennen in het dagelijkse en het nachtelijke en het liefje verschijnt ten tonele. De speelse vechtpartij van de twee is meteen de beste uit de film, de overige zien er eigenlijk niet uit (inclusief nutteloze flick-flacks enzo).

Met de bad guys gaat het ook helemaal mis; ze missen een evil masterplan en zijn maar wat saai. Farrell's karakter moet psychopatisch zijn, maar is alleen maar lachwekkend. Rhames heeft, evenals Pantoliano, te weinig screentime om er echt wat moois van te maken. Favreau verder is sympathiek als altijd.

Tja, lelijke effecten, matig heldje (er zijn zovele betere) en een saai koppel hoofdrolspelers, waarvan het dan wel weer een pluspuntje is dat Elektra het loodje legt (dat was tenminste verrassend).

Anderhalf sterretje voor dit over de hele lijn zeer matige werkje.

Mooie, donkere sfeerfilm, zonder *echt* opvallend te zijn. 3*.

Werkelijk bommetjevol was de zaal gisteren (wat wil je met 1 (!) voorstelling 's avonds), waardoor het een zweterige bedoening werd. Gelukkig maakte deze superieure superheldenfilm veel (nee, niet alles) goed.

Het eerste uur van The Dark Knight komt wat traag op gang, de eerste scene in de bank doet zelfs wat knullig aan en het tripje naar Hong Kongdoet meer aan Bond dan Batman denken. De tweede helft van de film nadert echter perfectie; spannend, intens en de juiste mix aan actie en verhaal. De scenes met de veerboten zijn zelfs adembenemend.

Ledgers rol wordt nogal gehyped, maar Bale, Oldman en Caine zijn allen op dreef en Gyllenhaal is een verademing na de mislukte rol van Holmes in Batman Begins. Schitterende sets (met de moderne 'Batcave' als stralend middelpunt) maken een film die de hype grotendeels waar maakt. Niet perfect, maar meer dan dit mag je nauwelijks van een blockbuster verwachten.

Het kritiekpunt dat de Joker wel erg makkelijk overal in- en uitlooptdeel ik overigens wel degelijk met bijvoorbeeld Thunderball hierboven. Een klein smetje op een sterke film waarvan het intrigerende einde doet hunkeren naar het volgende deel.

4*.

Nikszeggend crime-drama dat zelfs haar stief uurtje speelduur niet goed weet te vullen. Alle 5 de hoofdrolspelers zijn dan ook irritant: de bad guy is een vervelende kwal, zijn liefje een harteloze kenau, de ranger een sul eerste klas, diens hulpje de flauwste comic relief ooit en de hond is een hond en dus per definitie om te schieten. Veel gebeurt er niet en het lachwekkende tempo waarop de ranger erachter komt dat de crimineel óók in de hut zit is werkelijk om te gieren.

Het zogenaamd happy end waarin de sul dat harteloze wijf toch nog weet te schaken is al helemaal om dieptriest van te worden. Nee, niks te zien hier.

Aardige film van Raimi, beetje pulperig maar toch amusant. Hiervan moet ik toch maar eens de sequels opsnorren. 2,5*.

Vervelend, flauw, gemakzuchtig en onbeschoft. Laat deze liggen en kies voor het nog enigzins acceptabele Not Another Teen Movie. Zoals dewulfda zegt: beschamend.

0,5*.

Carell en Fey zijn twee aardige komieken maar als stel zijn de twee niet geschikt; van enige chemie is geen sprake. Zoals wel vaker moet het bij dit soort komedies van de bijrollen komen en die zijn met de immer shirt-loze Wahlberg en het geflipte stel Kunis/Franco goed geschreven. Het verhaaltje sukkelt een beetje onnozel verder en het slotkwartier is zelfs bar slecht, maar een paar leuke momenten rekken het geheel nog op naar 2*.

Van de trilogie was 'Dawn' toch al m'n favoriet, dus ze hebben het goede deel gerecycled. En ook nog eens op een prima manier!

De start met de helicoptershots is werkelijk classic en zuigt je meteen in de film. Ook de uitwerking in de mall is goed verzorgd met een paar fijne gore momenten (de bevalling, yuk).

Prima remake, niks mis mee. 3,5*

'Een blockbuster zoals het hoort', schreef ik nog bij Rise, maar helaas is het onvermijdelijke vervolg toch wel weer een pak minder. Ja, visueel ziet het er allemaal erg mooi uit maar het gemier rond de relatie tussen mens en aap, in Rise nog zo mooi en delicaat vormgegeven, ging me hier behoorlijk vervelen. De film neigt inderdaad soms naar het saaie, ongelooflijk eigenlijk met zoveel mogelijkheden. Het al even onvermijdelijke derde deel zal wel actie a-go-go worden, en dan kan deze franchise ook weer 20 jaar op slot.

Geweldige effecten gecombineerd met een boodschap en een gedurfd einde... dat klinkt als een klassieker. Dat is het helaas niet geworden, daarvoor staat de relatie Quaid - Gyllenhaal (die dan ook nog eens op een erg standaard en over the top manier wordt uitgewerkt) te zeer op de voorgrond. Jammer.

3*.

Inderdaad doet het veel denken aan bovengenoemde film. Spannend verhaal, intens ook wel. 3 mooie sterren.

Pfoeh, wat een fijne film is dit. Spannend vanaf de eerste minuut tot het (enigzins abrupte) einde. Locaties, sfeer, alles even stijlvol. 4*.

In het genre zeker een van de beteren. Bijzondere film die soms zwaar is om te zien (met name de brute laatste verkrachtingsscene wanneer je hem inderdaad niet meer verwacht), met een wel erg dubieuze revenge tactiek (haar eigen sexualiteit gebruikend).

3* dan maar.

Ik vond het een bijzonder fijn fimpje. Lekker zwaar aangezet newspaper sfeertje met een hevig drinkende Judd in een glansrol, 'mitrailleur dialogen' (denk aan Bringing up Baby) en een prachtig einde met de verschillende krantenkoppen. Aanrader!

3,5*.

Superieure Science-Fiction klassieker, die in waarde stijgt na de hopeloze remake. Iedereen gebruikt hier het woord sfeervol, het is terecht.

4*.

My God had Gort niet eerst even dat vreselijke Smith joch volledig uit elkaar kunnen knallen, wat een ultiem vervelend kind is dat toch...

Al met al toch al een razend vervelende remake. De spanning en sensatie zijn ver te zoeken, tempo ligt te laag, de effecten zijn hooguit matig en de film doet in alles overbodig aan. En dan dat einde...

Treu-rig. 1*.