Daikyojû Gappa (1967)

Zeer magere rip-off van de Gojira-reeks. Dit keer geen nucleaire mutaties, maar een soort van prehistorische vliegende onderwaterreuzenparkieten die Tokyo (of althans een zeer budgetvriendelijk miniatuurmodel daarvan) bedreigen. Tsja, dan is 90 minuten ineens toch wel lang. 1*

Het opstijgen van Gappa is anders wel legendarisch!

Tot mijn verrassing vond ik bij Media Markt voor weinig een Nederlandse DVD versie van deze film. Heb nog niet gecheckt of het in het Japans is of ook de Engelse dub, zoals de Alpha Video versie.

Op het Mo Asia label. De hoes ziet er ongelofeljik brak uit en ik had ook nog nooit van dit label gehoord of er een DVD van in handen gehad.

Wél blij natuurlijk!

Een zeer behoorlijke rip off van de Gojira reeks zou ik willen zeggen. Zelfs consistenter in sfeer, spanningsboog etc. Omdat deze ook interessant is tussen de monsterscènes door. Een battle met de grote monsters wordt wel gemist, maar de Gappa zelf is wel tof (en het zijn er nog 2 (3) ook!). Weer erg veel leuke inconsistenties in continuity, met name de grootte van de monsters (binnen een grot en een huis en dan weer hoog boven Tokyo uit stekend). Een extra halve ster voor het decor van Tokyo airport (die landingsbanen!!! ) op het einde. Volgens mij was dat zo'n kinderspeelkleed met voorgedrukte straten etc.

edit: ik zie aan mijn vorige post dat ik m exact 1 jaar in de collectie had voordat ik m keek, grappig

Wat een draak van een film. Met een vliegende draak, die vuurspuwt en zelfs kan onder water zwemmen. De zenuwen hebben geenszins door mijn keel gegierd.

De film heeft een paar mooie opnames op zee en het begin met het vuur is best spectaculair dus dacht ik dit wordt een goede film. Maar voor de rest is het helemaal niks en werd het ook helemaal niks. Erg jammer. Krijgt nog een kleine 2,0.

Maakt onderdeel uit van Cinema Curioso en leverde bij de screening in Nijmegen de hardste lachsalvo's op. GAPPA!

Gappaaaaaaaaaa!

Toch wel dé klassieker van De Nacht van de Wansmaak has risen from the grave, en dus niet te missen voor liefhebbers van klungelige jaren '60 monstermovies. Maar wat schetst de verbazing? Gappa the Triphibian Monsters ofwel Monster from a Prehistoric Planet is een fantastische vergeten klassieker die moeiteloos de vloer aanveegt met broertjes als Godzilla en Gamera.

Het begint al goed als de leden van een expeditie in dienst van een uitgever (!?) en bedenker van het Playmate Island (!?), allen gehuld in kaki korte broeken en met witte helmpjes op, een mysterieus eiland bezoeken waar de dan nog ongeziene Gappa de zaak behoorlijk in zijn greep heeft. Don't make Gappa angry! weten de inboorlingen dan ook regelmatig te berde te brengen. Deze waarschuwingen zijn helaas niet besteedt aan de expeditie-leden, die de net geboren Baby Gappa mee terug nemen naar Japan.

Papa en Mama Gappa, een soort uit de kluiten gewassen prehistorische parkieten, gaan hier uiteraard niet mee akkoord en achtervolgen de expeditie, waarna een middenstuk volgt vol aanvallen van schaalmodelletjes, waarbij vooral de miniatuur tankjes op de lachspieren wekken. Het echtpaar Gappa weet hier uiteraard wel raad mee en vernielt, zoals dat tenslotte hoort, onderweg nog wat maquettes van diverse gebouwen. Hilarisch is hierbij vooral de chemische fabriek (?) die ze halverwege tegenkomen, die er uiteraard ook aan gaat met 324 ontploffingen tot gevolg.

De mensheid ziet het onverwoestbare van het dynamische duo in, wat uiteindelijk resulteert in een, mag ik wel zeggen, buitengewoon emotionele slotscene op een vliegveld, waar het gezin Gappa herenigd wordt en vreedzaam weer ter huize keert. Wie het tijdens deze laatste 10 minuten droog houdt heeft simpelweg geen gevoel in de donder. The Gappa made me realize there is more to life than ambition weet één van de wetenschappers nog uit te brengen. En zo is het maar net.

Een heerlijke film met een beetje nonsens maar ook veel lol en een strak tempo. 4*!

Aardige science-fiction film, leuk gemaakt voor die tijd.

Herzien, en stel mijn mening bij deze bij tot iets soortgelijks