Meningen

Bij vlagen best een aardige film. Paar intense momenten, al had zoals onder- danwel bovenbuurman Halcyon stelt een echte confrontatie niet misstaan. De kids zijn soms wel erg opzichtig aan het rondsluipen maar laten we dat maar op een schoonheidsfoutje gooien. Ik vond de overspannen leraar overigens juist wel overtuigend, een mooie anti-held in dit alleszins redelijke F dat bij mij een voldoende scoort (nou haha).

3*.

Een fraai verstild, onderhuids liefdesverhaal ondersteund door een prachtige score. Geen grootse gebaren, maar kleine momenten van contact typeren de romance die nooit tot volle wasdom komt. De typerende en ronduit charmante jurkjes van mevrouw Chan plaatsen het geheel in de jaren '60, maar het thema van een zo nabije, en toch zo onbereikbare liefde en verlangen is universeel en van alle tijden.

3,5*.

'het zijn harde tijden voor dromers'

Tja... vanavond bij de zoveelste herziening alweer als een bakvis staan grienen... dit is zo mooi...

Afgelopen weekend voor de 2e keer de dvd gekocht, de eerste is ooit eens uitgeleend en niet terug gebracht. Maar dat is niet erg, ik hoop dat wie hem ook maar heeft hier net zo gelukkig van wordt als ik. Overigens zag ik deze film (als enige tot dusverre) ook 2x in de bios, dus Jeunet heeft aan mij alweer genoeg verdiend

Een review (lees: ode) schrijven over deze film is feitelijk zinloos; je bent er zeker van honderden dingen nog weg te laten. De magie van de film sijpelt overal in door; de doorgeknipte blaadjes, het schilderij van de man van glas, het kistje, de kabouter, de waanzinnige opening en de vele prachtige zijweggetjes... Amelie is een dromers' paradijs.

Buiten de romantiek is er ook nog vreselijk te lachen om deze film en weet Jeunet op net de juiste momenten en de juiste wijze er wat effecten in te gooien. De scene als Amelie letterlijk in water opgaat is zo treffend, zo waarachtig... wie heeft zich niet ooit eens zo gevoeld? Verder is de muziek van Tiersen onovertroffen, nog nooit meegemaakt dat een soundtrack een film zo mooi samenvatte.

Deze zomer hoop ik voor het eerst naar Parijs te gaan. De hoofdreden is niet de eifeltoren of de Notre Dame... maar wel de Montmartre Steps en het café van Amelie... dat representeert pas de stad van de liefde...

Want Amelie is uiteindelijk de ode aan de ware liefde. De scene waarin Nino in haar dagdroom in de regen gist gaat halen is de aller- allermooiste in de filmgeschiedenis. En dan, na de monoloog van de man van glas staat hij daar gewoon, recht voor haar, en dan... dan word ik zelf een Madeleine Wallace.

Voor wie dit allemaal onbekend en overdreven in de oren klinkt; ik zal deze zomer een kaarsje voor jullie branden (ja ook voor jou youri_bonito!). Dat jullie hier ooit de schoonheid van in kunnen zien, ik hoop het echt.

Ten slotte nog de quote van 'De Morgen' die op de poster staat die al jarenlang mijn studentenkamertje markeert: 'Wat een film! Gaat dat zien! Nu! Meteen! Direct! Onmiddelijk!'

Mijn nummer 1 film, 5 sterren.

Lorre blinkt uit (als altijd) als immigrant die zijn leven in Amerika vol kinderlijk optimisme aanvat. Het hoogste goed voor hem is het vinden van een baan, wat na een verminking aan zijn gezicht echter onmogelijk wordt. De sympathieke doerak Dinky brengt hem op het slechte pad, maar de oogverblindende (pun intended) Helen zal van hem toch nog een eerzaam burger maken tot het even trieste als intense einde. Film is lekker kort, vliegt voorbij en heeft een paar fraaie scenes (de zandloper in de woestijn vond ik een mooie vondst).

Superbe actiefilm behorend tot de besten van de jaren '90 in het genre. Cage en Travolta zijn beide in supervorm in dit onzalig onlogische maar oh zo vermakelijke verhaaltje dat van begin tot eind weet te boeien. Gewoonweg een aanrader.

4*.

Faces of Death eng? Nou, niet echt. Dit deel is weer eens vreselijk saai en nietszeggend. Waarom trap ik er telkens weer in?

0,5*.

De 2e die ik keek (na deel III). Saa-haai (eigenlijk moet ik toch nog eens deel 1 opsnorren om te kijken of dat wat beter is). Voor dit deel kan ik weer moeiteloos in de 0,5* pot graaien.

Voor de duidelijkheid: om de redenen die je hierboven aandraagt vind ik dit verreweg de beste docu van Moore tot dusverre. Roger & Me was amateuristisch met ronduit domme standpunten, Columbine vooral erg onduidelijk in haar opzet, bedoelingen en conclusies, terwijl Fahrenheit meer gefocused is, en grappig bovendien.

Toch zijn er momenten dat Moore het publiek dat het misschien niet eens is met zijn standpunten, of in ieder geval meer gematigd is, verliest. Bijvoorbeeld de veelbesproken scene waarin Bush in de schoolklas te horen krijgt dat Amerika wordt aangevallen. Laten we wel zijn; wie was er toen niet in shock? Wat had Moore nou helemaal van hem verwacht?

Ook de kritiek op de ontmoeting met de Saudische ambassadeur niet ver na de aanslag snap ik niet; het is toch logisch juist om zo'n moment contacten te onderhouden met dat land?

Dat Moore geen alternatief voor de oorlog in Irak aandraagt is jammer, want hierdoor is zijn kritiek wel erg makkelijk, maar ik snap dat dat niet direct zijn taak is in deze documentaire-film (mooi woord djelle).

Eindconclusie: Moore blijft een irritant en ééngeestig ventje, maar met Fahrenheit 9/11 levert hij wel verreweg zijn beste werkje af.

3,5*.

Acceptabele 13-in-het-dozijn thriller die allicht wat spetterender had kunnen eindigen. Fair enough. 2,5*.

Ondanks alle felle kleuren vond ik van The Fall juist de scenes in het zwart-wit het mooist; de uber-gestyleerde a-dem-be-ne-men-de opening met Beethoven's 7e (gespiekt want ohohoh ik ken m'n klassieken niet ) en natuurlijk de prachtige beelden van het oude Hollywood, een ode aan de durfallen van de halsbrekende stunts van die tijd.

Daar tussendoor een lang, te lang uitgesponnen verhaal over enerzijds een ontluikende vriendschap tussen een klein meisje en een suïcidale man, en anderzijds het verhaal dat de 2e aan de 1e verteld. Langzaam vermengen de twee zich, maar tot een goede symbiose wil het maar niet komen en sommige cuts zijn gewoonweg ergerlijk; net als het fantasieverhaal op gang komt wordt er weer geswitcht naar het sanatorium.

Dit is een film die zo mooi had kunnen zijn (want de beelden zijn zo nu en dan om je vingers bij af te likken), maar die maar niet compleet van de grond komt. Laten we hopen dat Tarsem ooit nog eens de klassieker maakt die ergens diep verstopt in z'n vingers moet zitten.

3*.

Career defining acteerwerk van Douglas, die de rol van flippend lid van onze maatschappij perfect speelt. Schumacher brengt het interessante verhaal met veel vaart en ook van Duvall is volop te genieten.

3,5*.

Sterk geacteerd en schrijnend drama over een familie dat elkaar en vooral zichzelf tegenkomt tijdens een vakantie in de bergen. Hoewel soms ietwat over the top één van de betere Nederlandse films van de afgelopen jaren.

3* voor deze film van de afgelopen week overleden regisseur Van de Sande Bakhuizen.

Soms briljant, dan weer net aan genoeg voor niet meer dan een glimlachje, met iets te simpele humor door de hele film. Toch een paar keer bescheurd (de scene met de chocoladereep is echt priceless), maar de dvd'tjes van de serie zal ik naar aanleiding van deze film niet halen. 2,5*.

Hitchcock's laatste heb ik ook voor die positie bewaard; buiten het verloren gegane 'Mountain Eagle' en de film 'Elstree Calling', waar de Meester maar een kleine hand in had, nu alles gezien. Al met al hebben we het dan over 52 films; de nodige klassiekers, een hoop sterke films, een behoorlijke collectie pure middelmaat en een enkele misser. Family Plot komt voor mij in categorie 2; ik heb me hiermee prima vermaakt.

Twee leuke verhalen voor de prijs van één; een op het eerste oog chique juwelier die met zijn vrouw rijke mensen tegen losgeld ontvoert en een wat lowlife stelletje dat middels dubieuze opzetjes ook wat centjes probeert te scharrelen. Met name dit laatste paar is op zich al een film waard; vooral 'George' (Bruce Dern) heeft een geweldig charisma op het grote scherm.

De twee verhalen komen samen wat helaas een niet erg spetterende finale oplevert, en Hitchcock slaat de plank stevig mis met een 'grappig' bedoelde sequentie rond een auto die op hol slaat, maar over het geheel genomen is het een vrij vlotte bedoening geworden.

3,5*.

Redelijk, zij het doorzichtig filmpje met een bovengemiddelde cast. McAdams en Wilson zijn leuk als bitchy zus en relaxte broer en de feel-good sfeer is over het algemeen goed getroffen (het deed me al met al soms aan Bed of Roses denken), maar het huil of ik schiet gehalte aan het eind was net even te veel. Al kon ik aan het snotterende vrouwelijke gezelschap afleiden dat het voor de weekhartiger kijker toch goed werkte...

2,5*.

Ik heb me door de lange versie geworsteld, al klinkt dat wat negatiever dan eigenlijk bedoeld. De gegoede Ekdahl's zijn een stel mooie types bij elkaar en de bisschop een verrukkelijke bad guy. Het nut van enkele 'magische' scenes ontging me wat, maar juist die weelderige etentjes vond ik prachtig om naar te kijken.

3*.

Echt alles (muziek, acteerwerk, gebrek aan spanning) is mis in deze film, die daarnaast ook nog dodelijk saai is. Een bizarre en zeer onaangename belevenis, die ik niemand aan zou raden.

0,5*.

Ietwat kinderachtige, oppervlakkige superheldenfilm. Gruffud bakt er niks van, maar Evans is een leuke kruising tussen Tom Cruise en Sean William Scott en Alba is zeer prettige beeldvulling. Het verhaaltje mag geen naam hebben en is vooral een introductie in de karakters. Wanneer volgt deel 2?

2*.

The Supercalifragilisticexpialidocious Mr. Fox!

Wat een genot is deze film, een parel! Anderson's eerdere films deden het allemaal net niet bij mij, maar dit prachtig weergegeven sprookje van Dahl is levendig, charmant en ontstellend grappig. Voice-acting vind ik nooit zo belangrijk maar Clooney is volgens mij behoorlijk spot on als de onverbeterlijke Mr. Fox, die het niet kan laten een hennetje te grijpen als de kans zich voordoet.

Hilarische karakters, zowel bij de dieren als de mensen, een leuke soundtrack, en een overdosis stop-motion schoonheid. Misschien wel mijn favoriete film van 2009.

4,5*.

Geweldig basisidee, maar zwak uitgewerkt. Meer trippy dan spannend, ik vond er al met al niet veel aan. Wel fijn om Arthur O'Connell weer eens te zien (maar dat heeft nostalgische redenen).

2*.

Meest geprezen Coen is zondermeer grappig, maar kan bij mij niet in de schaduw van Hudsucker staan. Is intussen een tijdje geleden dat ik hem zag dus hij komt op mijn te herzien lijstje.

Voorlopig 3,5*.

Ook de versie van anderhalf uur gezien. Was ook wel lang genoeg moet ik zeggen. Vanaf minuut vijf is het duidelijk welke richting het geheel opgaat en de comic relief switcht van wel aardig naar nou nee naar onbegrijpelijk (die scene op het feestje vond ik maar verwarrend). Een mindere Hitch.

2*.

Hersenloze film die draait om Walker's kop, Vin's spieren, lekkere wijven en dito auto's. Van bovenstaand rijtje ben ik slechts in 1 van de 4 geinteresseerd, dus we kunnen rustig stellen dat The Fast and The Furious niet aan mij is besteed.

1*.

Nou, inderdaad. Een goed basisidee alleen maakt nog geen goede film. 2,5*.

Er gebeurt inderdaad niet al te veel, en het coolste karakter uit de film (het Godzilla achtige wezen) wordt in no time afgemaakt

Met de sets en kostuums zit het (zoals in vrijwel elke Hercules film) wel goed, en Reeves kan als geen ander de spieren laten rollen, maar het nonverhaaltje boeit gewoon geen moment.

2*.

Uiteindelijk toch wel een lieve film over een zwaar thema waar niet alleen de doelgroep (toch de tieners lijkt me zo) en masse naar de zakdoekjes zullen gaan grijpen. De film mixt humor met drama en romantiek, al wordt er soms (veel) te vet aangezet (die hemeltergende ovatie in het Anne Frank huis, hoe kom je er werkelijk op) en dreint de film eenmaal terug in Amerika een beetje door. De scenes met Dafoe waren ook wel erg ongemakkelijk, ongeloofwaardig en over the top.

Al met al ben ik dus wat ambivalent over deze film, John Greene (die we nog even op het vliegveld zien) volg ik al jaren trouw met zijn CrashCourses op Youtube en ik had gezien zijn stijl daar iets minder zwaar aangezet melodrama verwacht. Voor het boy meets girl genre een aanrader, maar helaas niet de moderne klassieker die ik misschien een beetje verwacht had.

De jonge topcast kan dit niemendalletje helaas niet uit het slop halen. Nergens spannend of verrassend helaas...

1*.

Love it or hate it film. Ik deed duidelijk het laatste; heb me kapot geërgerd om dit nietszeggende prulletje. Gilliam zal ondanks het prachtige 12 monkeys wel nooit een favoriet van me worden.

1*.

Boeiende verteller en het trucje van de regisseur om net te doen of-ie nog in de gevangenis zit werkt best wel goed eigenlijk (al vroeg ik me al vanaf het begin af waarom Yarris zo'n hip bloesje droeg en geen gevangeniskloffie). Het levert door deze opzet eigenlijk twee films in één op; in eerste instantie gaat het over (over)leven in de gevangenis (prachtig relaas over zelfeducatie) maar daarnaast naar het einde toe ook nog het hallucinante verhaal over hoe hij zich toch zo in de nesten heeft gewerkt, met alle ongerechtigheid van dien.

Dat is inderdaad het geval; het eerste uur is 'rommelig voor de kijker' (je zou het verrassend kunnen noemen), je weet niet goed wat je van diverse plot-twists moet denken. 'Er is hier meer aan de hand' is een opkomende gedachte.

Maar als de 'ontknoping' eenmaal komt is die echt vreselijk teleurstellend. Zeer vaag uitgelegd, en dan raakt de film ook nog eens alle vaart kwijt en gaat helemaal uit als een nachtkaars.

1,5*.