Laura (1944)

Uitstekende film-noir. Tot in de laatste minuut blijft het spannend en blijf je gissen wie de moordenaar is. Een aanrader voor wie van film-noirs houdt.

Prima film-noir inderdaad hoor. Alleen het deed mij extra beseffen hoe sterk Double Indemnity eigenlijk toch is: zelfde genre, zelfde jaar maar toch nog zoveel overtuigender dan deze.

Voor de film Laura wil ik 3,5 ster geven.

Goede plot, maar, behalve Webb, nogal fletse vertolkingen - Vincent Price is echt ongeloofwaardig als "babe-magnet".

Ik vroeg mij trouwens af hoe het komt dat alle verdachten voortdurend elkaar en de onderzoekende agent voor de voeten (mochten) lopen, op de plaats van de moord dan nog wel ...

Ook super was : (uit Ebert's recensie) : a murder weapon that is returned to its hiding place by the cop, who will ''come by for it in the morning.''

Toch heb ik mij geen seconde verveeld. Voorlopig net geen 4.

***' 3,5 op 5 ***'

Een echte film noir met Dana Andrews als briljant middelpunt met zijn Robbie Williams arrogantie en zijn droogkloterige opmerkingen: nadat een verdachte doodleuk vertelt dat hij had gelogen over het programma van een muziekoptreden omdat hij in slaap was gevallen, antwoordt 'fast' Mark McPherson onderkoelt, "That sounds plausible, i fall asleep at concerts myself."
De suspense in Laura is onderhoudend; maar goed ook want Laura is een film noir suspense mystery whodunnit (of iets dergelijks), met uiteraard de nodige gevatte one-liners, en eindeloze regenbuien, voice over (van de moordenaar!), schaduwen, regenjassen onder lantaarnpalen etc. Maar de suspense is, hier valt over te twisten (alleen niet met mij), ondergeschikt aan de 1-tweetjes tussen de acteurs: met name tussen Dana Andrews (McPherson) en Clifton Webb (Lydecker); en McPherson en Vincent Price (als Shelby Carpenter). Price groeit en groeit maar in de film; hij wordt alsmaar beter, maar dat terzijde. Het mooiste gesprek (geweldig geschreven) is tussen Laura en Ann, wanneer Ann toegeeft Laura wel te kunnen vermoorden, en de kijker nu zeker weet dat Shelby te slap is om het te doen.
Hoofdrolspeler McPherson maakt een subtiele onderhuidse ontwikkeling door; prima vertolkt door Andrews. McPherson raakt geintrigeerd door Laura; enigszins te vergelijken met James Stewart karakter in Vertigo. In beide gevallen komen de dames weer tot leven. Necrofilie vierde hoogtij in die tijd. Hoe dan ook: Hitchcock kende Laura goed voordat hij aan Vertigo begon.
De regie van Preminger, hier mag ik niet aan voorbij gaan, is subliem. Strak op de millimeter als Citizen Kane, efficient als The Big Sleep of The Spiral Staircase. Wanneer Lydecker in de laatste seconden van de film neervalt, is dat in 1 frame met het schilderij van Laura op de achtegrond...uiteraard...Preminger wist precies, maar dan ook precies waar hij mee bezig was. Voor een noir mij bijna iets te netjes (in vergelijking tot The Asphalt Jungle of Double Indemnity). To cut a long story short, prima bijna uitstekende film noir. 4 uit 5.

Goh gonnie, mooie onderbouwing. Ik zou er zelf daarom alleen al bijna een halve ster bij doen.

Maar nee, laat ik hem eerst maar weer eens kijken en dan wie weet.

Er staat een Nederlandse 2-disc DVD gepland voor begin november.

En die heb ik van de week aangeschaft. Schitterende film hoor. Film noir pur sang. De film blijft ongemeen spannend doordat je verdenkingen jegens de potentiele dader zo'n beetje om de vijf minuten worden omgegooit. De beeldschone Gene Tierney is betoverend in de titelrol; het feit dat alle mannelijke personages in film geobsedeerd zijn met haar is volkomen plausibel. Dana Andrews is de perfecte noir detective (zoals eerder opgemerkt is door zijn obsessie met Laura de vergelijking met Vertigo snel gemaakt), en vooral Vincent Price had een verrassend sterke bijrol als Shelby Carpenter. Tel daarbij op de donkere sfeer en de dreigende muziek en je hebt een parel van een film. 4,5*

Schitterende film-noir, ver boven verwachting!! Prachtige vertolkingen van Andrews, Tierney en Webb.

(Meteen maar geboden op 2e film-noir met Gene Tierney:

Leave Her to Heaven !)

Al het positieve is over deze film is verder al gezegd.

Verdiende 4,5*

Laura is een film die op de een of andere manier zeer intrigerend is. Iets té intrigerend wellicht, want naar mijn mening had de film zoveel mooie mogelijkheden omtrend het verhaal, maar bied de film uitiendelijk niet genoeg om geheel tevreden te stellen. Belangrijkste minpunt: de makers kozen ervoor om het who-dunnit-verhaaltje van de film iets te hoog te houden. Helaas ligt de kracht van Laura daar niet helemaal.

Laura zelf is een personage dat bij ieder ander personage in de film geliefd is. Niemand van al die bijrollen wil Laura echt kwaad doen, maar hun onderlinge geruzie en hun verre van perfecte karakters betekenen onbedoelt uiteindelijk Laura's ondergang. Dat is een erg mooi gegeven. Net zo mooi is het idee dat een agent na haar dood nog verliefd op haar wordt (zonder dat het ooit op necrofilie gaat lijken overigens). Dit hele gegeven intrigeert en kan met gemak een boeiende film opleveren. Het is niet zo dat film niet boeiend is - dat is ie ongetwijfeld -, maar er had meer met deze gegeven gedaan kunnen worden.

De eerste helft van de film is duidelijk het sterkst. Maar daarna bleek 'helaas' Laura nog gewoon te leven. Eerst dacht ik dat dit een droom van McPherson was (op het moment dat Laura binnenkomt slaapt McPherson). Dat idee leek me wel wat. Een soort wishfullthinking waarin Laura blijkt te leven, hij de zaak oplost en met haar weggaat; om vervolgens wakker te worden. Maar het bleek echter geen droom te zijn, maar Laura leeft dus echt nog. Jammer, want het meest intrigerende verhaalelement verdween hier in mijn ogen mee. Daar komt nog eens bij dat ik niet wist of Laura nou wist dat Diana vermoord was toen ze daar binnen kwam of niet. Het lijkt gedurende de film een steeds te veranderen.

En daarna verzand de film helaas iets te veel in een opsomming van theorieën, aanwijzingen en andere feitjes die je in elke who-dunnit terugvind. De karakters komen iets minder aan bod en verworden iets te veel plotelementen. Dit is zonde, want de kracht van de film ligt juist in deze figuren en hun onderlinge verhoudingen. Daarbij heb ik toch het gevoel dat dit allemaal beter uit de verf was gekomen als Laura gewoon dood gebleven was.

Maar ik moet zeggen dat Otto Preminger zich er wel uitstekend uit weet te redden. De film heeft een aantal zeer sterke scénes. Met name het moment waarop McPherson door de kamer van Laura loopt (vlak voor haar 'wederopstanding') en de finale, met Lydeckers' radio-speech.

De cast is trouwens subliem. Gene Tierney zet geloofwaardig een vrouw neer waar iedereen gek op is, maar doet dit niet op een voorspelbare zoetsappige manier. Dana Andrews is cynisch genoeg voor deze typische film-noir hoofdrol. Maar de show wordt toch duidelijk gestolen door de fantastische Clifton Webb. Een hatelijk - maar begrijpelijk - figuur zet hij hier neer. De beste momenten van de film zijn ook die waar hij in verschijnt. De geschokte reactie die hij geeft als hij ziet dat Laura nog leeft vond ik helemaal geweldig. Net alsof hij echt een hartaanval kreeg.

Voeg daar de prima regie van Preminger en een aantal zeer sterke dialogen aan toe en je hebt zeker een film-noir die de moeite waard is. Dit is ook een van de weinige films waarbij ik meteen nadat ik hem gezien had, het gevoel kreeg dat ik hem meteen weer wou kijken. Ik denk dat als ik de film met een ander verwachtingspatroon bekijk, hij waarschijnlijk hoger uitvalt. Want de film heeft nou eenmaal zijn sterke momenten.
3,5*

Prachtige film, ik kan niet anders zeggen. en wat een mooie vrouw is dat die Gene Tierney! Meteen ook de documentaire over haar gezien en wat blijkt: ze had geen gelukkig leven.

Ik ga de film zeker nog een keer zien!

Een 4.0*

Herzien en ik bleek er bij mijn eerste kijkbeurt op verschillende punten flink naast te zitten. Deze film zit stukken genialer in elkaar dan ik dacht. Het geniale zit hem vooral in veel kleine details.

Vond ik bij de eerste kijkbeurt nog dat het mystery-plotje de karakters nog in de weg stond, dat moet ik nu terugnemen. Preminger werkt via zijn plot de karakters uitstekend uit. Je moet bij deze film als het ware een beetje tussen de lijnen doorlezen om meer te begrijpen van de figuren. Hun reacties, woorden en gedrag blijken uiteindelijk veel beter dan ik dacht. Neem alleen al Dana Andrews. Heel mooi hoe hij hier een detective speelt die probeert te verhullen dat al zijn onderzoeksmethodes beïnvloed worden door zijn emoties. Hij probeert zijn emoties niet te tonen aan de andere personages, maar aan kleine dingen merk je toch dat hij zelf alles zal doen om te zorgen dat Laura niet als schuldige aangewezen zal worden, ook al is ze verdacht. Ergens is dit zelfs een romantische film te noemen. Mooi ook dat hij telkens dat speeltje erbij pakt om tot rust te komen.

Laura is dus een echte film om te herzien. Het script is trouwens een van de meest briljante die ik nu ken. Verhoogd naar 4 sterren, wellicht ooit nog 4,5 in de toekomst.

Nog niet bekeken, maar de titel klinkt al vast goed.

De titel? Gewoon een vrouwennaam. Of heet je zelf soms Laura?

Tja, wat denk je?

Dat ik goed gegokt heb? Je profiel zegt in ieder geval niets.

Ok, t'is fout bekeken om de film zo te bekritiseren. Waarschijnlijk is hij volgens mij toch niet leuk ondanks al de lovende commentaar. Hij is namelijk in het 'zwart-wit' en daar hou ik niet van. Als ik er ook maar aan denk om een film niet in kleur te zien.

Zwart/wit is zeker niet minder dan kleur. Integendeel.

Geweldige film. Om vaker te zien. Met gemak 5*

(Ondertussen Nr. 4 op mijn fav Top20.)

- IMDB: http://www.imdb.com/title/tt0037008/

- DVD review: http://tinyurl.com/juk9l

PS

THE 1 RING moet de film maar vaker zien, juist de plus van dit scenario ziet hij als min.

Snap ook niet zo de problemen met zwart-wit. Al moet ik toegeven vroeger ook een vooroordeel te hebben dat zwart-wit minder (mooi) zijn. Maar als je toch doorzet en ze toch probeert dan blijkt het inderdaad niets meer dan een vooroordeel te zijn. Laura is een prachtige film om te zien.

Heb je mijn tweede recensie gelezen, Dogie Hogan? Ik heb geen kritiek meer op het scenario bij de herziening. Ijzersterk.

Mbt zwart/wit: 80% van m'n DVD-collectie is nu zwart/wit films/ DVD's. Geen probleem, integendeel nogmaals.

Ik hoop niet, dat het negeren/veroordelen van zwart/wit films vanwege zwart/wit, een nieuwe trend wordt...

Blijft overeind staan, dat acteurs als Dana Andrews, Robert Ryan en Glenn Ford altijd wat houterig zijn. Bogey gooit wat meer passie in z'n acteren bijvoorbeeld.

Maar deze film (noir) heeft ontzettend weinig stemmen.

Hoewel ik Bogart ook duidelijke verkies boven Andrews, moet ik toch echt zeggen dat zijn rol hier veel meer dan houterig is. Hij speelt in Laura erg sterk een detective die zijn emoties (en dan met name zijn liefde voor Laura) onder controle probeert te houden en vooral niets aan de buitenwereld wil tonen. Dat zijn juist van die dingen die een herziening zo prettig maken.

(Andrews dochter geeft dat in de toelichting bij FALLEN ANGEL ook toe. Verder had Andrews ook moeite met acteren tijdens WO-II, omdat hij als zovelen, aan 't front (be)hoorde te zijn.)

RICHARD WIDMARK (91) zit wat dat betreft tussen Bogey en DANA ANDREWS in. Veel passie in o.a. PICKUP ON SOUTH STREET, NO WAY OUT en natuurlijk NIGHT & THE CITY.

Glenn Ford (90) blijft in de meeste films een houtenklaas.

Trailer LAURA

Zeer uitgebreide review: LINK

Een erg mooie verrassing, deze film, met waarschijnlijk de allerbeste plottwist ooit. Weinig films zijn zo in balans, geen beeld te veel of te weinig, geen woord, geen gebaar, geen blik overbodig.

Kijk, zie en huiver!

4,5*

Excellente verfilming met een prachtig script en hele mooie vertolkingen. Alleen op 't einde gaat 't was mis, maar wellicht is dat de secret killer. Een einde om over na te praten, want echt heel duidelijk is het allemaal ook weer niet.

Maar wat 'n vaart en wat een verwikkelingen, en een bepaald briljant soort vertelvorm die nu nog uiterst modern is.

Ik vind Clifton Webb briljant Waldo spelen, als een onverstoorde Brit. En wat een dialogen ook.

Waldo Lydecker: My dear, either you were born on a extremely rustic community, where good manners are unknown, or you suffer from a common feminine delusion that the mere fact of being a woman exempts you from the rules of civilized conduct.

4.5*

Die Lydecker is een grappige sidekick en kan alles doen wat hij wil, daarom ook die fijne snedige opmerkingen telkens.

Maar aan de andere kant had ik wel zoiets van: welke detective laat zo'n kerel nu de hele tijd achter hem aan lopen?

Een Detective die dat allemaal weet en een dubbel programma heeft. Dat verklaart uiteindelijk het einde. Vind ik dan.

Best geniaal, eigenlijk.

Otto Preminger's regie is vrij perfect daarin.

De rol van Dana Andrews is geen detective, maar rechercheur.

In meer films uit die tijd laten rechercheurs, mensen die de gedode kennen en/of detectives (The Big Sleep) toe tijdens hun recherche- werk. Vermoedelijk komt dat mede de voortgang van het verhaal ten goede.

(In The Third Man (1949) krijgt Holly Martins zelfs zeer uitgebreide informatie uit Harry Lime's politie-dossier.)