Laura (1944)

Oppervlakkig beschouwd zou je Laura kunnen afdoen als een spelletje Cluedo op film (Ja! Het was Waldo Lydecker met het shotgun in de hal!) maar natuurlijk gaat het daar helemaal niet om. Het gaat over al die mannen die hun hoofd compleet op hol laten brengen door het meisje in kwestie. Niet dat dat zo vreemd is want hoewel ik het bijna niet toe wil geven heeft volkszanger Jan Smith geheel gelijk wanneer hij zingt; "Haar naam is Laura, een hele lieve meid
Als ik in haar ogen kijk ben ik de weg heel even kwijt". Ja, Gene Tierney weet bijzonder goed te overtuigen en ook rechercheur McPhersons rol mag er zijn helaas wisten de andere spelers me wat minder te overtuigen. Jammer dat de moordenaar uiteindelijk gewoon een ouwe jaloerse zeur blijkt te zijn met verder maar weinig diepgang in zijn karakter.
Als locatiekeuze heb ik toch ook een lichte voorkeur voor riooleringsstelsels, industrie en rangeertereinen of havens dan voor New Yorkse appartementjes.

Uiteindelijk is Laura een heel behoorlijke film-noir met een goede psychologische lading over mannen en hun obsessie voor mooie, jonge vrouwen. Vooral staande gehouden door het spel van een prachtige Tierney (jaja, obsessies zijn mij ook niet vreemd ) en een gewoon erg goede Andrews. 3.5*

Grappig, toen ik dit liedje laatst hoorde moest ik meteen aan deze film denken.

Dat kan ik begrijpen, maar wat heeft dat met Laura te maken. Ik ga er van uit dat je niet bij alle films klaagt als er geen industrie, rioleeringsstelsel, rangeerterrein of haven in voor komt?

Ik begrijp dat ook niet.

Heerlijk en ook reëel toch, dat er ook voor andere moordlocaties is gekozen.

Tip: ga dan maar ook niet kijken naar bijv. Black Angel (hotel Wilshire), Out of the Past en The Big Sleep (huurhuis), Gun Crazy (banken en winkels), The Killers (penthouse), The Killing (paarden- races), enz.

Het is ook niet zozeer een klacht, ik heb nu eenmaal een voorkeur voor film op locatie. Zo zijn er zat films die voor mij, mede door de locatiekeuze, naar een hoger plan worden getild. Bij Laura mis ik dat een beetje, het is toch vooral veel studiowerk wat de klok slaat.

Beetje jammer dit! Ik heb het afgelopen jaar (voor het eerst) 5 klassieke film-noirs gezien en die allemaal met een 3.5* of hoger beoordeeld, dus stuk voor stuk bovengemiddelde films.

Maar aangezien de film zich toch zo'n beetje helemaal binnenshuis afspeelt, maakt dat toch niks uit? De personages uit de film behoren toch een beetje tot de high society. Die begeven zich nou eenmaal niet in rioleringsstelsels.

Ik snap de keuze van de regisseur ook best wel en het past ook prima in het verhaal het is alleen dat ik de ruigere sfeer en locaties uit genre-genoten als bv The Third Man of Night in the City leuker vind in een film. Ik zie dat gewoon liever dan de studio decors van de nette high society appartementen uit Laura. Ik bedoel waarom houdt de een van klassieke muziek en de ander van hiphop? Tis gewoon een kwestie van smaak denk ik, echt veel meer bedoel ik er niet mee.

OK; off-topic, maar net D.O.A. (Dead On Arrival) uit '50 gekeken, en daar speelt zich bijna alles op straat af (in diverse steden).

Slap verhaal met slappe karakters op slappe locaties. Ook was ik niet onder de indruk van Dana Andrews en Gene Tierney. Ik vond het een zeer tuttige film. Had van deze Preminger toch wat meer verwacht.

Zelf was ik achteraf ook verbaasd over mijn teleurstelling. De minimaal uitgewerkte karakters in de film zaten in een erg mager verhaal met wat vreemde digitale sprongen i.p.v. ononderbroken mooie analoge ontwikkelingsprocessen die langzaam allerlei spannende zaakjes blootleggen zoals dat in een goede ouderwetse striptease gebeurt.

Laura kwam meer over als een mooi meisje dan als een femme fatale. Haar verhouding met Waldo Lydecker vond ik niet heel erg geloofwaardig. Hun kennismaking was, met hun wat kille buitenkanten, wel erg kort samengevat.
Jammer dat het verhaal over die kunstschilder in woorden wordt verteld in plaats dat het is uitgewerkt in een of meer aardige filmscènes.
Tussen Laura en Shelby Carpenter voelde ik ook bijna geen enkel vonkje overspringen. Wel grappig om de acteur Vincent Price in deze rol te zien,

McPherson als het slim agentje maakte ook weinig indruk behalve met zijn op den duur irritant wordend speeldoosje met kogeltjeshonkbal als het filmnodige clichéspeeltje voor een filmdetective. De plotse klik tussen Laura en hem, nadat hij haar als mogelijke verdachte heeft meegenomen, verbaasde mij enorm. Opeens gaat ze hem dan bij zijn voornaam Mark noemen. PLOTseling als vervanging van een echt goed uitgewerkt plot. Bij mij ging dat er allemaal beslist niet in als een lekker gebakken koek.

Verder zaten in het plot ook allerlei andere haperingen. Op een geforceerde manier werd in de aanloop een paar keer de aandacht gevestigd op een wel of niet cadeau gekregen uurwerk. Later blijkt waarom het accent op deze klok zo vals hard nodig was: het is een onderdeeltje in de ontwikkeling van het halfmanke plot.
Ook het weekendje weg en de gebeurtenissen daaromheen werkte nogal dwars op mijn gevoel voor natuurlijke logica, helemaal toen er naderhand eventjes gauw een soortement van societyparty georganiseerd moest worden wat in mijn beleving echt nergens opsloeg.

Dat een film zich grotendeels binnenkamers afspeelt hoeft geen enkel bezwaar te zijn, maar nu versterkte het alleen maar onnodig de andere geforceerde kunstmatigheden in het filmverhaal. Het werd allemaal wel heel erg veel een weinig spannend toneelstukje.

Jammer, deze film van Otto Preminger irriteerde me dus meer dan dat ze me echt op een lekkere manier mee op sleeptouw kon nemen.

Ik kan me op een redelijk groot vlak wel vinden in de kritiek van BASWAS.

Laura blijft een erg oppervlakkig personage, haar romance met de columnschrijver is bij voorbaat honderd procent ongeloofwaardig en krijgt door de acteurs ook geen greintje extra geloofwaardigheid mee, sowieso is de columnist wat te karikaturaal, een man om over te grinniken, niet helemaal geloofwaardig ook. De andere man is wat (te?) nichterig, maar komt beter uit de verf als dandy-achtige womanizer. De rol van de rechercheur is goed te noemen, wordt uitstekend vertolkt in mijn ogen door Dana (geen vrouwennaam?) Andrews.

Dat Laura verwisselt zou zijn met dat andere model vind ik ongeloofwaardig en vergezocht, ook 'de klok' is een gemakkelijke oplossing. Ook het einde vind ik wat goedkoop, die ouwe laat zich wel erg makkelijk overmeesteren, terwijl hij toch in de film juist overkomt als iemand die niets (nouja, behalve dat geweer in die klok dan) aan het toeval overlaat

Blijft over een zeker boeiende film met een redelijk origineel gegeven (moord die op een ander gepleegd blijkt te zijn, zodat de een nog leeft), met behoorlijk wat sfeer, een mooie en redelijk sympathieke Gene Tierney en een uitstekende Andrews. De huishoudster vond ik wat irritant, maar is wel geloofwaardig te noemen

Als je bepaalde dingen voor lief neemt is dit 'gewoon' een spannende film, als je verder kijkt zie je (vind ik) toch wel wat minnen

3 sterren

Heb jij geen andere films te kijken

Pakketservice gaat voor he

Het gemiddelde daalt steeds verder. Jammer dat de commentaar vooral gericht is op de zogenaamd vlakke personages. Bij herziening zijn de personges juist erg goed.

Tsja, ik herzie eigenlijk nooit, maar ook bij herziening zal Laura bijvoorbeeld vlak blijven. Je kan dit natuurlijk ook zien als een film waarin de personages ondergeschikt zijn aan de grote lijn, daar kan ik me wel enigszins in vinden, maar dan blijf ik toch bij 3 sterren

In het verleden veel ‘hard-boiled' detectives gelezen. Film noirs zijn schatplichtig aan dit literatuurgenre. Het verhaal in deze boeken bestaat meestal uit een ingenieus plot dat de speurder in allerlei verschillende milieus laat belanden.

Met een grote rijkdom aan details worden de meest uiteenlopende karakters in allerlei intrigerende omgevingen beschreven op een wat afstandelijke manier met een heerlijk soort laconieke humor. De gebruikte schrijftaal spreekt steeds zeer helder en sterk tot de verbeelding.

Tot nog toe kende ik alleen maar manlijke schrijvers in dit genre. Tot mijn verrassing bleek de film Laura gebaseerd te zijn op een ‘hard-boiled' boek van de mij onbekende vrouwelijke schrijfster Vera Caspary. Begon me na het zien van de film af te vragen in hoeverre deze achtergrond een rol heeft gespeeld bij mijn beoordeling van de film.

Als groot liefhebber van de aan het genre verwante schrijfsters Agatha Christie en Patricia Highsmith gooide ik dit niet geëmancipeerde idee van mij onmiddellijk opzij. Het plot in dit verhaal ontwikkelt zich gewoon steeds veel te geforceerd.

De personages in Laura vond ik ontzettend clichématig. Nooit werd ik op een subtiele verrast door een andere verfrissende kijk op een bepaald type karakter. Mijn reeds bestaande vooroordelen werden steeds maar weer bevestigd zonder een uitdagende kietel.

Achteraf gezien vind ik dit begin van de film al ontzettend slecht omdat het mij gelijk al ergens op een flauw valse manier op een heel verkeerd been heeft gezet.

Het is vooral een sluw soort raffinement wat in de film Laura ontbreekt dat achteraf of in de loop van het verhaal regelmatig iets oproept van: O ja, natuurlijk. Nu was het steeds in mijn gevoel en verbeelding: O, wat onnatuurlijk.

Maar goed, ik kan natuurlijk dingen gemist hebben in het plot of de personages. Ik lees daarover graag in andermans reacties om mij op andere verfrissende gedachten te laten brengen.

Er bestaat zoiets als een film doodredeneren. En volgens mij ben jij daarmee bezig.

Ik zag een frisse film met verrassende wendingen. En fijne acteursprestaties vergezeld van een goed script.

PS lees ik nu pas, maar vrouwelijke schrijfsters haten vrouwen in hun boeken, omdat het verkoopt, en dan praat ik over die tijd.

Ik hou van kritische kijkers en BASWAS is daar zeker 1 van op Moviemeter, wat niet wil zeggen dat ik het altijd met hem eens ben. Zo vind ik zijn nummer 6 Magnolia in zijn top 10 dat niet waardig, maar dat terzijde. BASWAS wil dat een film meer is dan simpel entertainment, ook al komt ie uit 1944 en is het een 'hooggewaarde film-noir klassieker', wat alleen al stoer klinkt. Waarmee ik alleen maar wil aangeven dat ik het waardeer dat hij tegen een positieve stroom in durft en wil gaan, terwijl hij wel inhoudelijk blijft argumenteren, itt anderen (ik zal maar geen namen noemen).

Anderen mogen dat uiteraard weer doodredeneren vinden, maar in zijn commentaar over deze film kan ik me, zoals eerder al aangegeven, goed vinden hier en daar. Ik weet zo even geen goed vergelijkingsmateriaal, maar met Anatomy of a Murder heeft regisseur Otto Preminger (die met Laura zijn debuut regisseerde) een in mijn ogen veel sterkere film geregisseerd (hoewel heel anders)

Een film kan voor mij niet zomaar door een ander eventjes dood geredeneerd worden. Een film roept wel of niet een goed gevoel bij me op. Een zelfstandige beslissing van mijn gevoel ongeacht het betoog of de mening van een ander.

Vind het zelf wel aardig om juist te proberen op een levendige manier meer informatie met elkaar uit te wisselen over de achtergronden van een filmbeleving dan enkel maar wat vlotte oppervlakkigheden.

Hopelijk kan een ander iets met mijn reacties beginnen en kan ik zelf van de reacties van anderen weer iets opsteken dat mij stimuleert om ook op een andere manier naar films te leren kijken ondanks mijn eigenwijs gevoel.

Anatomy of a Murder vind ik net als Jordy inderdaad ook een veel sterkere film van Preminger dan Laura. In die film zit o.a. continu een heerlijke aantrekkelijke broeierigheid die ik bij Laura ontzettend mis.

Ik geloof dat het probleem ligt aan je verwachtingspatroon. Dat maak ik al op aan deze opmerking:

Volgens mij verwacht je een typische film-noir, waarin vrouwen uiteraard femme fatales zijn. Door in je volgende bericht vergelijkingen te maken met film-noirliteratuur wek je alleen maar meer de indruk dat op een film-noir volgens de regels zat te wachten. Maar dat is Laura niet. Al snap ik niet waarom je dan later over clichés begint, want het zijn juist de clichés waar ik het gevoel van heb dat je naar verlangt.

Om het hierbovengenoemde voorbeeld te pakken: Laura is geen femme fatale maar wel bedoelt als mooi meisje die vooral zeer vriendelijk is. Te vriendelijk, want ze wordt omringd door onsympathieke en onbetrouwbare figuren.


Het punt was dan ook dat de relatie tussen Laura en deze mannen niet op liefde van Laura's kant gebaseert is. Zoals eerder gezegd is Laura een goed mens en ze heeft medelijden met Shelby. Het is dan ook uit medelijden dat ze met Shelby wil trouwen, niet echte liefde. Die andere vrouw paste, zoals ze zelf terecht opmerkt, eigenlijk beter bij Shelby.

Met Waldo Lydecker wil Laura sowieso geen liefdesrelatie. De relatie met Lydecker is er meer een van een hartsvriendin (het personage Lydecker is dan ook waarschijnlijk verhult homoseksueel). Laura en Waldo raken bevriend doordat Waldo zijn charmante kant laat zien. Laura komt pas te laat achter zijn ware aard.

De arme Laura bedoelt het goed, maar door haar goedheid gaat ze haast ten onder in het nare wereldje van de high society. Erg goed verbeeld door de film.



De film bouwde allang toe naar het moment dat McPherson verliefd werd op Laura. Zelfs toen ze dood was begon hij al liefde te voelen. De scène waarin hij alleen in Laura's kamer zit (vlak voor ze verschijnt) en door haar kleren (inclusief ondergoed) zoekt is het begin van een obsessie die hij voor haar heeft. Maar hij valt al voor haar bij het zien van haar schilderij. Bij herziening vielen mij zijn emoties meer op. Hij blijft zo veel mogelijk cool, maar zijn gevoelens nemen bijna gevaarlijk de overhand terwijl hij de zaak wil oplossen. Om cool te blijven heeft hij dat speeltje nodig. En zo irritant is dat ding toch niet? Het komt nauwelijks voor in de film.

Wat Laura betrefd heb je misschien gelijk dat ze wat plotseling verliefd wordt. Maar ook dit valt te verklaren. Laura had al in de gaten dat ze in een wereld terecht gekomen was waar het niet helemaal prettig leven is en na de moord op die meid wou ze er al helemaal weg. In McPherson ziet ze een kans om te ontsnappen en weg te komen bij haar oude 'vrienden'. McPherson lijkt immers, omdat hij wetsdienaar is, een betrouwbare man.

Niet zo oppervlakkige personages als ik het zo bekijk.


In veel thrillers zitten dit soort elementen en er wordt altijd van te voren aandacht aan besteed. Ik vind niet dat die klok opvallender is dan vergelijkbare belangrijke voorwerpen uit andere films in het genre. Onder andere Hitchcock maakt hier vaak gebruik van. Zo gekunseld is dit toch niet?



Dat weekendje weg is toch niet onlogisch? Ze had toch een reden om te vertrekken? En films doen ons wel vaker geloven dat mensen uit de high society om het minste een feestje geven. Is dat geloofwaardig? Geen idee. Maar waarom is het een probleem?

Wellicht moet je de film niet vergelijken met detectiveromans die hier los van staan. Leuk dat bepaalde boeken hun verhalen op een andere manier vertellen, maar dat heeft niks met Laura te maken.

Je opmerking over mijn verwachtingspatroon klopt gedeeltelijk wel. Anderzijds ben ik naar mijn eigen idee soepel genoeg om me aan te passen als er maar wel kwaliteit aanwezig is om, dat wat verteld wordt, ongeacht het genre, direct met een zekere helderheid te laten overkomen zonder dat de film voor een tweede keer gezien hoeft te worden.

Tijdens het kijken naar Laura moest ik soms denken aan All about Eve (geen film-noir), waarin een heel helder plot, scherpe dialogen, sterke personages en een knappe regie beter samenwerken om mij als toeschouwer gelijk al de eerste keer een boeiend verhaal met de nodige humor voor te zetten.

Een van de zaken die ik slecht vond werken in de film Laura is bijvoorbeeld het punt dat het verhaal grotendeels verteld wordt vanuit het perspectief van Waldo Lydecker. Dat had bijvoorbeeld tot gevolg dat de waarschuwende opmerking die Lydecker tegen Mark McPherson maakt bij het schilderij over diens opkomende verliefdheid voor Laura door mij wordt ervaren als een projecteren op de detective door Lydecker van zijn eigen obsessie voor het meisje.
Op dat bewuste moment kent McPherson haar alleen nog maar van het schilderij en is hij tot dan neergezet als een koele kikker die niet zo gauw ergens door geraakt wordt. Bij de steeds minder aangenaam wordende Lydecker is het dan wel duidelijk dat hij last heeft van een te grote obsessie voor Laura.

Het zijn steeds dit soort dubbelzinnige signalen die tijdens de eerste keer kijken steeds een leuk slim zetje missen om de kijker aan een goede rode draad te helpen.
Het zijn dus niet zo zeer clichés (zoals bijvoorbeeld de regels van een genre) waar ik naar verlang, het is meer de behoefte dat in het verhaal iets duidelijk neergezet wordt. Niet dat het nu allemaal heel vlak en eenduidig zou moeten zijn, maar de verschillende dubbelzinnigheden bij elkaar zouden elk apart met een stukje van de eigen neus wel dezelfde rode kant moeten uitwijzen.

Een ander zwak punt vind ik de schets van het karakter van Laura. Eigenlijk komen we ontzettend weinig over haar persoon te weten en ontbreekt ze in levende lijve in een gedeelte van de film. Wat we wel te weten komen is grotendeels uit de subjectief ingekleurde verhalen van Lydecker over haar. Hij ziet in Laura een ideaalbeeld vol schone onschuld.
Een gebrek aan het echt goed leren kennen van Laura is niet bevorderlijk voor het meeleven met haar personage.

Hetzelfde geldt ook voor het karakter van McPherson dat teveel een bescheiden rol op de achtergrond blijft spelen behalve dan met het nadrukkelijk tevoorschijn halen van zijn honkbalspeeltje als Lydecker iets tegen hem gaat zeggen.

Door het nauwelijks leren kennen van deze twee personages is de interesse voor de groeiende liefdesrelatie tussen het stel ook een heel eind aan mij voorbij gegaan.
Misschien heeft dit missen van me, achteraf dan gezien, ook te maken met de aanwezigheid van een dubbele rode draad. Er wordt niet gekozen welke van de twee draden nu het belangrijkste hoofdthema zou moeten opleveren.
Spanning of romantiek? Gaat het om misdaadfilm of om een liefdesfilm? Ik werd dus vooral, met mijn verwachting vooraf, naar de kant van de misdaadfilm getrokken.

Ik merk tijdens het schrijven van deze reactie dat bij mij alleen nog maar meer bezwaren beginnen te groeien tegen de film Laura.

Aardig vind ik het om jouw uitgebreide reactie te lezen met een hele andere manier om de film Laura te bekijken.
Grappig om te merken dat jij je vooral richt op subtiele handelingen tussen de personages en daarvan kan genieten.

Zelf zit ik meer te letten hoe één of meer rode draden zich door het verhaal aan het weven zijn en tijdens de eerste keer kijken volgens mij helaas te vaak in de knoop raken.

Ach, verschil moet er zijn.

En je gaat vervolgens een halfje omhoog

Had ik zondag al gedaan in een wat mildere bui. Na het zien van de film voelde ik me ergens kwaad en gaf hem die twee. De film houdt me blijkbaar toch bezig en dat mag dan ook wel weer beloond worden met een half puntje extra.

bij free record shop de special edition voor 15 euro zien liggen (ga hem morgen halen)

bij rodisc en bol is ie veel duurder

En bij DVDPacific: € 6,92

Ik heb beide releases: exact dezelfde film + extra's. De R-1 is niet zo commersjeel (S.E. onzin), dus alles op 1 disc. Geen lange, irriante reklame vooraf; geen NL subs, maar de Ned. vertaling is toch matig. En NTSC ipv PAL, dus warmere, volle stemmen en mooier zwart/wit (meer grijswaarden), en een prachtige cover waarop de filmposter terugkomt.

met je zeker wel een creditcard voor hebben? bovendien komen er verzendkosten bij

Off-topic, maar Bol.com en Rodisc.nl hebben ook verzendkosten.

Creditcard is bij andere (DVD) aankopen ook makkelijk. Na enkele DVD's cred. card bijdrage al terugverdiend (volgens mij gratis bij ANWB-lidmaatschap).

In onderhavig geval ben je met porto nog goedkoper uit dan in NL kopen, zeker bij meerdere DVD aanschaf ( Link ).

Wow... nog zo'n 5 uurtjes voor deze originele still uit LAURA.

edit 25/2

Hmmm... zo'n € 60 inklusief

**LAURA**/Gene Tierney vs Youtube

1. YouTube - Gene Tierney - The LAURA videoclipe

2. http://tinyurl.com/2orjnp

Enjoy!

Mooie en interessante film.
De beeldschone Gene Tierney is een van de mooiste vrouwen ooit gezien op het witte doek. De locaties zijn ook prachtig. Luxe appartementen met Lydeckers appartement als over-the-top luxestatement.
Dana Andrews (rare naam voor een man...) is de perfecte ubercoole detective. Het leuke is dat hij niet het type ideale schoonzoon is, maar als het m uitkomt er op los zuipt en op het portret van Laura geboden heeft terwijl de zaak nog niet gesloten is.
Wat is die Waldo Lydecker trouwens een irritant figuur zeg! Gelukkig ook op een bepaalde manier tragikomisch.

Veel film-noir kenmerken vind ik de film niet hebben. De detective is wel een typisch film-noir karakter, maar verder zie ik niet echt veel kenmerken terug in deze film. Maakt niet uit, het is een prachtige whodunnit.
De film duurt wat te kort. Bepaalde verhaallijnen worden wat te vlug afgehandeld. Waar Laura's relatie met Shelby op gebaseerd is blijft een beetje onduidelijk. En waarom ze met die man wou trouwen.
Dan de moord zelf. Dat Lydecker na de moord het moordwapen in een klok stopt vind ik vergezocht. Een man die zo geintresseerd is in moordzaken gaat toch geen bewijs in een woning verstoppen.
Laura en Shelby hebben niks met de moord te maken en toch gedragen ze zich steeds verdacht. Leuk voor de kijker om te blijven speculeren wie het gedaan heeft, maar achteraf bezien ook wat flauw. Die Shelby die nog even aan dat geweer zit... Dat soort scenes.
Ik vind het trouwens mooi geschreven als de detective een paar glaasjes op heeft en Laura komt binnenlopen. Je denkt dan als kijker; verbeeldt hij zich dit, of is het echt...