Meningen

Nee. Niet mijn ding. Ik heb sowieso een hekel aan sneeuw, kou, snowboarden, skieën, vervelende tieners, clichématige liefdesverhaaltjes en grappen die niet leuk zijn. Nou, dat zijn we al snel klaar. Toch maar uitgekeken, in de hoop dat ik er misschien wat positiefs aan over zou houden, maar helaas. Dit is gewoon niets voor mij. Totaal geen chemie tussen de hoofdrolspelers, de romantiek.. tsja, zou koud als een ijspegel.

Het wordt sowieso al lastig wanneer je bij een film als deze totaal niks voelt voor welk personage dan ook. Je leeft niet met ze mee, wil ze niet leren kennen en het blijft allemaal aan de vlakte. Jammer. Echt een van de mindere romcoms die ik gezien heb. Erg ongeïnspireerd.

'' What does BTS stand for? Bouncing Titty Shot.. '

Ok. Als eerste. Ik snap wel dat deze film kritiek krijgt. Het verhaal bewandelt platgetreden paden en heeft niets nieuws onder de zon. Het verloop is van A tot Z voorspelbaar. Maar is dat erg? Nee. Niet wanneer je een leuke cast hebt, genoeg sterke scènes en je regelmatig lekker kunt lachen. Voor mij doen clichés er dan niet meer toe.

Reynolds zie ik altijd graag, maar vooral Bateman wist me te verrassen met zijn goede timing en presence. De leuke one-liners vliegen je om de oren en soms zat ik echt met een flinke lach op mijn gezicht te kijken. Een voorbeeld hiervan is de adult-movie scène. '''' Stick your thumb up her butthole. '' en ' It's like christmas in my ass! '' bezorgden mij aardig wat what the f... momenten. Op een positieve manier, want ik zat aan de buis gekluisterd.

Naarmate de film vorderde werd ik echt telkens opnieuw verrast door Bateman. Waarom valt hij me nooit echt op in andere films? Vond hem altijd een beetje een hoog grijze muis gehalte hebben. Duidelijke chemie tussen hem en Reynolds en de dialogen zijn ook vrij sterk.

"Before making any decision in your life, no matter how small, call your wife first...

...Think of yourself as a brain-damaged mule, lost in the desert, helpless, dumb and in constant need of direction. Never take the initiative, never strike out on your own and never deviate from the plan. Why? 'Cause you're a brain-damaged mule and you are lost in the damn desert!"

Ja, leuke film. Hoop niet dat het teveel vergeleken gaat worden met films als 'Freaky Friday' want deze film kan goed op zichzelf staan. Erg leuk ook, de filmpjes na de aftiteling.

Met een half puntje verlaagd. De herziening was toch niet iets minder dan de eerste keer. Changeling is echter nog steeds een prima drama, met mooie muziek, maar toch jammer dat de film naar het einde toe inkakte. Ook had ik liever een Kidman of Winslet in deze rol gezien, ipv Jolie. We weten nu wel dat ze (overdreven) volle, rode lippen heeft.

'' Without you i feel myself start to disappear. ''

Oeh yeah baby.. Zac Efron is in tha house! Daar loopt Eline wel warm voor!

Al direct merk je dat Zac probeert om een 'volwassen' rol neer te zetten en het jonge, knuffelbare highschool imago van zich af te schudden. Hij is nu de grote, stoere, maar toch zachtaardige broer. Zo eentje waar je tegenop kijkt, waarvan je hoopt dat als je later groot bent, net zo wordt. De broederliefde spat direct van het beeld af.

Het heeft verder niet veel nieuws onder de zon. Het zoveelste drama over rouwverwerking en paranormale gebeurtenissen. Af en toe leek het zelfs even of ik naar The Ghost Whisperer zat te kijken, maar het herinnerde me ook direct aan Raise Your Voice (2004). Al was daarbij geen sprake van paranormale gebeurtenissen.

Daarbij komt ook dat het allemaal erg Amerikaans is. Mierzoet, oversentimenteel en ongeloofwaardig. Alle mensen zijn mooi, de locaties zijn prachtig, felle kleuren en het constant aanzwellende orkest doet ook niet veel goeds. In plaats dat het mij als kijkster wist te raken of mee te slepen bleef ik al snel achter met het 'nou weet ik het wel! ' gevoel.

Toch weet Efron te bewijzen dat hij meer is dan een knap musicalventje. De grote ster is echter Charlie Tahan. Hij tilt de film net naar een iets hoger niveau. Gelukkig doet Zac regelmatig zijn shirt uit, maar dat is eigenlijk al even oppervlakkig als de film zelf.

De sprong naar '5 jaar later' had voor mij ook niet zo gehoeven. Het is tenslotte wel een hele lange periode om je zo af te sluiten en in je eigen, paranormale wereld te leven met je dode broer. Ook vreemd dat niemand door lijkt te hebben dat hij zijn overleden broertje nog elke dag ziet. Zoiets moet toch opvallen? Na VIJF jaar? Misschien moet ik er niet zo diep over nadenken, maar dit zijn wel echt punten die me stoorden aan de film.

Ook spijtig dat de moeder van de St. Cloud boys amper in beeld is geweest. Laat het dan beter helemaal weg, want dit had natuurlijk weinig toegevoegde waarde. Misschien was een aanwezige 'moederrol' juist wel een pluspunt geweest voor deze film. Ray Liotta zijn bijdrage was dan wel een fijne verrassing, maar natuurlijk ook te kort.

Ook komt de film vrij traag op gang. Na een half uur had ik het gevoel dat ik al een uur aan het kijken was, en ik bleef maar wachten op de komst van Tess. And there she was. Een mooie, naturelle dame met dito acteerwerk. Geen teleurstelling, maar de rest van de film viel helaas tegen. Allemaal nét too much, en zelfs het knappe koppie en sexy lijf van Efron maakt de film nog niet tot een goede film.

Twijfel tussen 2.5* en een 3.0*, maar ga voorlopig toch voor de nipte voldoende. Te hoge verwachtingen gehad waarschijnlijk. Shame.

De pseudo-psychologisch thrillertje over internet en de realiteit. Interessant en actueel gegeven toch? De grote vraag na het zien van deze film blijft echter: Wie is nou de grote boosdoener? Het internet, of de psychopaat?

William zet een prima rol neer als manipulerende en vernietigende gestoorde geest. Ook zijn vrienden zijn stuk voor stuk mensen die wel meer dan één probleem hebben. Erg ongeloofwaardig is dit niet. Ze hebben elk flink wat bagage, en dit is ook redelijk goed uitgediept. Niet veel zodat het over the top wordt, maar ook niet te weinig waardoor het verwarrend is.

De afwisseling tussen felle, overheersende kleuren en grauwe en donkere tinten ervaarde ik soms als onprettig. Misschien komt dit omdat ik de film 's nachts in het donker keek. De klei animatie fragmenten waren wel zeer mooi om te zien.

Geen slechte film, maar af en toe werd de vaart er een beetje uitgehaald. Het was ook totaal anders dan ik eerder verwacht had, dat zal ook wel meespelen in mijn belevenis van de film. Niet slecht, maar ook niet bijzonder.

Cheerleader Massacre. Best zin in, na alle Slumber Party Massacre's te hebben gezien. Het begint ook best aardig, meteen al wat 'actie', maar 1 ding valt direct op ; Het lijkt alsof het gefilmd is met goedkope cameraatjes, die wij zouden gebruiken voor onze familie- en vakantiefilms op te nemen. Direct zichtbaar, maar ik vond het amateuristische sfeertje niet echt storend. In het begin nog niet tenminste, naarmate de film vordert ben je er wel klaar mee.

En al snel de gebruikelijke 'dames onder de douche showen hun tietjes' scène. De meiden zijn ook niet echt knap, bij sommigen lijkt het wel of ze uit de plaatselijke dierentuin zijn weggelopen. De mannen idem dito. Er was zeker te weinig budget voor aantrekkelijke acteurs/actrices? Allemaal van die chagrijnige koppen, alsof ze er niet veel zin in hadden.

Vrij voorspelbaar zooitje ook allemaal, je kon al vrij snel merken wie de killer was. Gevalletje beetje jammer. De special effects zijn nog nepper dan de borsten van de dames, wat een verschrikking zeg.

Nee, dit had inderdaad niets meer te maken met de Slumber Party's.

Ik keek hier naar uit! Had op Twitter al het e.e.a. gelezen, gillende meisjes, flinke spanning, goede sfeer.. mijn verwachtingen waren groot.

Nouja. Ik heb niet gegild, ik viel niet achterover van de schrik (gaat lastig als je op een stoel zit maar enfin) en de spanning was niet altijd even voelbaar, maar hij was er soms wel. Soms.

Ik moest ook regelmatig denken aan The Tunnel, en op nog een andere soortgelijke film waar ik maar niet op kon komen. Nog steeds niet trouwens, enig idee hoe frustrerend dat is? Fijn. (Argh!)

Nee, de film probeert inderdaad teveel en de uitwerking ervan is niet altijd even geslaagd. Enkele onlogische wendingen, er wordt makkelijk over dingen heengestapt en de personages doen -uiteraard- geen logische dingen, al kan ik over dat laatste persoonlijk niet echt vallen.

Ik zei (vooral in het begin, na een traag en weinigzeggend (maar sfeervol in beeld gebracht) eerste half uur) telkens: 'Nu komt er een schrikmoment' en ja hoor. Vrij voorspelbaar. Het hele verloop was eigenlijk zo. Ja, schrik schrik. Maar wat wil je nu? Welke kant wil je uit met je verhaal? Halverwege de film wist ik dit al niet, jammer genoeg. Werd naar het einde toe alleen maar erger.

Maar. Ja, máár. Het zag er visueel wel mooi uit. De omgevingen waren mooi, de sfeer was hierdoor goed voelbaar.. maar toch had ik ook graag gezien dat enkele scènes wat explicieter in beeld gebracht zouden worden. Ik hoef er niet telkens met mijn neus bovenop gedrukt te worden, maar dit voelde ook wat te afstandelijk aan.

Hmm... voldoende of onvoldoende.. Ja. Ik weet het.

Ik was al moe, had zin in een fijne horror om nog enigszins wakker te blijven, maar foute keuze dus. Oh god, wat was dit traag. Wat gebeurde er weinig. Wat waren de personages vlak en oninteressant. De korte speelduur voelde aan als het dubbele, waardoor ik telkens traantjes van het gapen wegveegde uit mijn ogen.

och heb ik, de bikkel die ik ben, de film wel afgekeken want vroegtijdig afzetten doe ik niet vaak. Ik hoopte dat het naar het einde toe beter zou worden, dat was ook wel zo maar nog steeds kon het me niet bekoren.

Heb ik de film op het verkeerde moment gekeken? Misschien. Ik was in ieder geval blij met de aftiteling.

Mijn eerste gedachte bij het eerste liedje (Why tell me why) was: OH MIJN GOD wat ga ik mezelf aandoen?

Maar ach, voor Thomas Acda had ik het hoge "flauwe" gay(ness)/travestie gehalte wat de film uitstraalde wel over (Niks mis met gays overigens hoor, voordat die discussie aangewakkerd wordt). De rest van de cast leek me ook wel oké, al was de hoofdrolspeler in deze prent voor mij de onbekendste van het stel.

Ik ken Alex Klaassen zijn werk niet. Ik weet dat hij die vervelende nicht (OHHHH, Eline!!) speelt in Gooische Vrouwen (Vervelende serie) en ik heb hem in een seizoen Wie is de Mol gezien, maar verder was hij een grote onbekende voor me. Hij doet het wel oké, in deze Chez Nous. Lag niet echt krom van het lachen, maar ik stoorde me ook niet aan hem. Dat scheelt. Dat gezang van hem vond ik overigens niet echt nodig, maar dat terzijde. Ik had wel hogere verwachtingen van hem, gezien hij de film wel moest 'dragen'. Dat is mijn inziens helaas niet helemaal gelukt.

Een blik vol bekende acteurs, maar het verhaal vond ik niet zo schitterend. Sowieso vond ik dat er voor een komedie best weinig te lachen viel, maar het was te vaak een gevalletje 'net niet'. Het voelde aan als iets wat ik al vaker gezien had, niet vernieuwend, erg voorspelbaar. Jack Wouterse en Thomas Acda redden de film nog enigszins.

Ik kan hier echt niet meer van maken, al zou ik willen. Wat een snoozefest.

Lang geleden dat ik een film met zo'n boeiend gegeven zó pover uitgewerkt heb gezien. Het script is zwak en de opbouw zo langdradig dat de helft voor de pauze makkelijk weggelaten had kunnen worden. Van spanning was er nauwelijks sprake. Dat komt ook deels door de cast, hoewel Tom Hardy het niet eens heel beroerd doet, is de rest compleet inwisselbaar. Aan die vreselijke nep Russische accenten valt ook niet te wennen.

Wanneer het dan EINDELIJK gaat over de kern, de kindermoorden, kom je ook bedrogen uit want ook hier is de uitwerking zwak. Ineens zijn er 45 kinderen vermoord en zonder boe of bah te zeggen werken ze naar het einde hiervan toe, zonder waardige explicatie. Over een motief hebben ze ook niet lang nagedacht en plots binnen een vingerknip was het duidelijk wie er achter zat. Knap hoor, eerst twee uur lamballen en saaie dialogen voorschotelen en dan binnen een zucht is het hele mysterie opgelost.

Nee, absoluut niet enthousiast. Voor de cast, op Hardy na, hoef je het ook niet te doen want als je je verheugt op de grote namen kom je bedrogen uit. Of je moet van getergde blikken en slechte accenten houden.

Haha. Wat moet ik hier nou weer mee? Wat zagen sommige dingen er toch nep uit zeg. Zo jammer, het deed echt afbreuk aan de spanning. Op een gegeven moment ben ik serieus gaan checken welk genre deze film was, horror of horrorkomedie. Ik dacht dus serieus het laatste, maar nee. Met name de eerste drie kwartier had ik dit gevoel sterk. Het werd iets beter wat het CGI betreft, maar nog steeds ondermaats.

De cast dan. Enfin, die waren oké. De meisjes waren prima, de kerels stoorden me voor de verandering eens niet maar ik vond -ja, ze horen er bij- de hondjes het leukst. Nu weet ik niet of dat positief is of niet. Volgens mij niet, wanneer je een hond boven een persoon verkiest. Maar a la, ze waren wel prima hoor. Niet hoogstaand maar wel overtuigend genoeg om dit rare verhaaltje over te kunnen brengen. De muziek daarentegen was echt een misfit. Helaas. Op visueel gebied dan wél weer de moeite waard.

Herzien, en een halfje erbij.

Deze film is natuurlijk jeugdsentiment. Chucky stond aan het begin van mijn fobie voor poppen. Ik ben inmiddels 22 jaar, dus niet meer dat bange jonge kindje die stiekem naar Child's Play keek terwijl ze wist dat ze dat niet moest doen, maar ik vind Chucky nog steeds een griezel.

Het verhaal is natuurlijk te bizar en vreemd voor woorden, maar de manier hoe dit in beeld wordt gebracht is verfrissend en -zeker voor die tijd- origineel. Inmiddels zijn we al heel wat 'moordende poppen' verder en is Chucky lang niet meer zo eng als dat hij geweest is, maar af en toe liep er toch een kleine rilling over mijn lijf. Juist door de suspense, ookal weet je in grote lijnen wel wat er gaat gebeuren, je krijgt het niet direct in beeld. Je fantasie doet het werk, en dat is prettig. Echt eng is het niet, maar de spanning is voelbaar. Het moment waar moedertjelief de batterijen ontdekt in de doos en weet dat er iets niet pluis is, is dan ook één van de spannendste scènes.

Lekkere pulp. Een ding is zeker, mijn kinderen krijgen later geen roodharige pop. Nouja, laat ik het er maar op houden dat ze geen lookalikes van Chucky krijgen, maar dat ik het ga houden bij de 'veilige' Baby Born. Hoewel, veilig?

Minder grappig, maar toch nog goed genoeg. Vond vooral het begin erg aan de langdradige kant en beetje veel van 'tzelfde. Wel aardige kills, maar de humor was minder scherp. Wel fijn dat Chucky zelf wat meer in beeld is. Acteerwerk was mwoah-mwoah, maar nergens echt vervelend. Fijn om 'tzelfde joch te zien uit de eerste film, soms heb je van die films waar het plots een totaal ander kind is. Hier dus gelukkig niet.

Op naar deel 3.

Derde deel is inderdaad stukken minder amusant dan de voorgaande twee films. Het boeide me minder, ik vond de personages niet echt schitterend uit de verf komen, de scherpe humor was niet echt aanwezig en ook de kills waren vrij gemakkelijk, op die vent in de vuilniswagen na. Sfeer was ook niet zoals in de voorgaande delen, jammer.

'' You brought them into the world. They will take you out. ''

Na het zien van deze film zou je je bijna bedenken of je wel nog kinderen zou nemen... Brrr, wat een enge mormels! Op het eerste gezicht ogen ze schattig, onschuldig, lief... maar wanneer de kinderen hun brein wordt aangetast door iets in de bossen, veranderen ze in moordlustige psychopatische monsters. Wat is het verschrikkelijk knap dat deze jonge acteurtjes en actrices zo'n rol zo eng en geloofwaardig weten neer te zetten. En natuurlijk spreekt het ontzettend aan, want hoe moet je de strijd voeren tegen je eigen kinderen? Je wil ze niet vermoorden, maar je bent je eigen leven ook niet zeker op deze manier. Is er iets waardoor de kinderen kunnen genezen? Of zullen ze niet stoppen totdat ze dood en verderf hebben gezaaid?

Toch bleef ik me afvragen hoe het kwam dat de kinderen plots zo werden. Uitleg wordt er niet gegeven, en je hoeft ook niet van A tot Z te weten waarom, hoe, hoelang, etc.. Maar nu tast je als kijker zijnde constant in het duister. Ook snapte ik de toevoegde waarde van de 'abortus' niet zo goed.

Ondanks dat, is het een luguber filmpje met de nodige kippenvel-momenten.

'' All I know is if I do it just right, I can become your living, breathing, unflinching dream. And then I can disappear. ''

Ik kan er niks aan doen, maar ik blijf Amanda een vervelend mens vinden om naar te kijken. Hoe dan ook, toch heb ik deze film een kans gegeven, vooral vanwege Neeson en Moore. En ik moet bekennen.. ik heb er geen spijt van.

Prettig aan ''Chloe'' is dat je meteen weet met welke personen je te maken hebt. Het begint vrij rustig zodat je iedereen goed leert kennen, en dan komt er plots vaart in het verhaal. Seyfried slaagt er in om als sensuele escortdame over te komen, maar ze kon me niet overtuigen betreft haar donkere kant. Ze was niet manipulatief en twisted genoeg en bleef maar met grote bambi ogen kijken. Vooral de slotscene was dan ook onbevredigend voor mij. Het was net een stapje te hoog voor haar om zo'n rol te spelen. Bij Julianne gaat alles veel natuurlijker. Als zij iets speelt, geloof je het. Je leeft met haar mee en welke emotie ze ook toont, jij als kijker snapt het.

Maar god... misschien viel het mij als enige op... wat heeft Moore JOEKELS van tepels!

Maargoed.. de film gaat dan ook niet over de nipples van Moore. Het is een zwoel, erotisch thrillertje die vooral dankzij overtuigend acteerwerk de moeite waard zijn. Kudos voor Neeson en Moore.

Ik ben altijd zo lekker tegendraads, betreft het een reeks, dan begin ik gewoon eigenwijs ergens halverwege. Al weet ik niet of volgorde hier uitmaakt, volgens mij heeft dat geen enkel belang dat je de juiste volgorde aanhoudt. Na Fair Haired Child te hebben gezien, was Chocolate aan de beurt.

Het plot heeft zeker potentie. Hier had iets leuks van gemaakt kunnen worden. Maar een succes is dit niet geworden, en voor mij ligt dat grotendeels aan het tempo. Je hebt niet veel tijd om het hele verhaal te vertellen, en toch wordt het ontzettend lang en traag getrokken. Minpunt.

Het einde daarentegen was weer te snel en bracht niet veel voldoening. Nog een minpunt.

Spannend of eng is het nergens, gore? Waar? Deze film zou eerder een thrillertje genoemd kunnen worden dan een horror. Begrijp niet zo goed wat dit in deze reeks doet, maar vooruit. Minpunt nummer 3.

Is er dan geen enkel pluspunt? Jawel, de personages. De karakters zijn minder vlak en nietszeggend als wat je 'normaal' zou kunnen verwachten, en hier is ook tijd en zorg in gestoken.

In boekvorm was het wellicht stukken beter geweest.

Fijne opening. Liet me een beetje aan Criminal Minds denken, and I love Çriminal Minds. Na de welbekende 'douche scène', zakte het echter al snel in. Bovenstaand plot was al verklapt binnen de 2 minuten, dus had geen idee waar de film verder over zou gaan. Maargoed, ook dat werd snel duidelijk. Weinig verrassend meer, iedereen die zichzelf een beetje filmliefhebber noemt zou al kunnen weten hoe en wat.

Ik herinner me nog dat je vroeger op cu2 en die onzin van die vragenlijstjes had. Horen of zien, spreken of zwijgen, verbranden of verdrinken, etc. Daar moest ik meteen aan denken toen duidelijk werd hoe de vork in de steel zat. Lijkt me onmogelijk zo'n keuze te maken, en dan doel ik niet op zo'n suf vragenlijstje.

De film is redelijk wisselend van niveau. Enkele spannende momenten gevolgd door wat langdradige en saaiere scènes. Toch is het goed genoeg om door te kijken, ondanks enkele clichés en platgetreden paden. Het einde viel vrij snel te raden, eigenlijk zodra je wist wat er aan de hand was kon je de antwoorden invullen.

Middelmatig.

'' I know you don't exactly have money falling out of your asshole. If you did, you wouldn't be here. ''

Mannen en auto's. Ze behandelen ze alsof het hun eigen kindjes zijn. Ze maken zich druk als er iets aan mankeert, als ze vies zijn, zat dat krasje er nou al?, en sommige mannen geven zelfs de auto meer aandacht dan aan vrouwlief. Intrigerend, de liefde tussen de man en zijn auto.

Ik stapte hier zonder al te veel voorkennis in. Bewust, want ik wou me graag laten verrassen en hoe meer je weet, hoe meer je daar op gaat letten tijdens het kijken.

Na een korte introductie van de wagen in 1957, voel je al snel aan dat er iets niet helemaal pluis is met de vuurrode 'Christine'. Niet lang daarna zit je plots in 1978 en maak je kennis Dennis en Arnie. En dan begint langzaamaan de de transformatie wanneer Arnie besluit om Christine op te knappen. Niet alleen de transformatie van de verroeste auto, maar ook de van de sukkelige Arnie die nu plots een stoere bink is geworden. Het is natuurlijk geweldig om de pestkoppen van vroeger met open mond te laten staren wanneer jij in je prachtige rood/witte Plymouth Fury langs komt gereden.

Het tempo is een stuk lager dan de horrorfilms van tegenwoordig. De doden vallen vrij laat in de film en ze zijn ook niet ranzig of goor. Daar moet deze film het dan ook niet van hebben. De magie van deze film is de dreiging van Christine.

Het acteerwerk is ook uitstekend te noemen, met name dat van Arnie. Geloofwaardig als sukkelige nerd en zelfs nog geloofwaardiger als psychotisch gedragende en geobsedeerde freak.

Prima verfilming van Stephan Kings boek, fijn camerawerk, uitmuntende acteerprestatie en een geweldige spanningsboog. Dikke 4.0*

Na het overheerlijke eerste deel eergisteren, had ik nog een kleine poging gewaagd om deel 2 er achter aan te kijken. Helaas waren we te moe en dat is zonde voor een film als deze, als je met één oog aan het kijken bent. De film verdiende mijn volledige aandacht. Dus gisteravond ging ik 'fris en fruitig' in de herkansing. Om vervolgens weer na een half uur in slaap te vallen. What is wrong with me? Anyway, vanochtend toen ik wakker werd meteen de derde poging, drie keer is scheepsrecht. En ja, deze keer bleef ik wel wakker.

Verrast om Brian Austin Green te zien, kende hem van Desperate Housewives, maar dit is toch wel even een héél ander personage wat hij hier neerzet. Moet bekennen dat ik nooit echt gecharmeerd was van zijn acteerprestaties maar dat hij toch wel een sterke rol neerzet. Thomas Dekker blijft wel het hoogtepuntje van de film. De personages lijken ook een stukje 'slimmer' geworden, ze doen minder onlogische en tenenkrommende dingen. Dat is aan de ene kant fijn, maar anderzijds stiekem ook wel jammer. Wel een vooruitgang wat betreft het algehele acteerwerk. Plus, de gore is echt behoorlijk extreem. Echt walgelijk. Dit gaat nog een stapje verder dan Saw wat geweld en gore betreft.

Toch kan de film niet tippen aan het eerste deel, waar ik echt aan de buis gekluisterd zat. Hier had ik het veel minder. Toch was ik blij dat ik even bleef doorkijken tot na de aftiteling, dat stukje vond ik interessant. Erg benieuwd naar het derde deel.

Kijkt lekker weg. Natuurlijk is ie hier en daar voorspelbaar, maar ach, verstand op 0 en kijken! Chad is zeker niet vervelend om te zien, en Jennifer Coolidge blijft een fantastische actrice, wat een drama heeft die vrouw!

Als fan van de serie 'Pretty Little Liars' kon ik deze film met Lucy Hale niet laten liggen. Hoewel ze niet mijn favoriete personage is in PLL, is ze wel een prachtige verschijning, werkelijk adembenemend mooi. Wat ik heb gehoord kan ze ook nog aardig zingen. Dus deze zondagmiddag had ik wel zin om een zoet, 'girly' filmpje te kijken.

Dus, zo gezegd zo gedaan. Aardig filmpje. Lucy is inderdaad veel leuker in de hoofdrol dan een Gomez, en zingen kan ze. En mooi zijn kan ze ook. Met of zonder make up, dat meisje straalt. Het verhaal zelf heeft weinig om het lijf, maargoed, dat komt ook omdat je het al 10 keer eerder hebt gezien. Katie en Angela zijn allebei leuke meiden, en zeker in de scènes waar ze dansen/zingen maken ze indruk. Het acteerwerk is een beetje mwoah-mwoah, maar ach.

Die moeder doet wat ze moet doen, irritant zijn. Missie geslaagd. Wat een pokkewijf. Ze liet me ook een beetje denken aan dat mens van de 101 Dalmatiërs. Stiefzus was ook behoorlijk storend, al was zij nog net niet zo erg als haar ma.

Verder het standaard liefdesverhaaltje, maar ach, ik was wel in the mood voor iets schattigs. Ook die Indiër met zijn 'Jersey Shore' termen was wel grappig.

Aah, nostalgie! Toen ik deze film jaren geleden voor het eerst zag maakte hij een enorme indruk op me. Ik was meteen weg van Danny, met zijn ondeugende koppie. Hij zette zijn rol prachtig en zeer overtuigend neer.

Ik leefde zowel vroeger, als tijdens de herziening vanavond mee met het straatschoffie en de film zet je toch aan het denken.

De film is wat gedateerd en dat is te zien, maar de sfeer is prima en het verhaal komt wel over.

Tijd voor weer eens een Nederlandse film na al dat zwakke horrorgeweld van de afgelopen tijd.

Dragan Bakema zie ik altijd graag (In Therapie), Carolien Spoor vond ik in GTST niet veel soeps maar in 'Van God Los' weer wel en Thijs Römer... tsja, die neem ik dan maar voor lief. Hij is wel aardig om naar te kijken, zeg maar. Al blijft Dragan veel leuker natuurlijk. Kwartje viel pas toen ik Juliette van Ardenne zag. De naam kwam me bekend voor, maar kon er geen gezicht bij plaatsen. Maar ik kende haar ook! Van GTST, maar voornamelijk van Zoop, ja, dat was vroeger best leuk toen ik nog jong was. Meisje is goed opgedroogd zeg! Wel nog steeds irritant in haar gedragingen.

Het verhaal liet me de eerste minuten erg denken aan een Amerikaanse film die ik nog niet zo lang geleden gezien heb, maar ik kan niet op de titel komen. Erg vervelend. Is dit een soort remake, of een op zichzelf staande film? Of komt het me gewoon zo bekend voor omdat het verhaal al 100 keer eerder is gebruikt? Vast wel. Meisje wordt wakker op een vreemde plek, weet niet wie dit gedaan heeft en waarom en hoopt maar dat ze niet het loodje zal leggen.

''Hallo? Wie ben jij? Ik vind dit niet zo leuk meer. Is dit een grap?'' Nee trut, wat denk je zelf? En dan nog iets. Als je denkt dat zo'n vent staat te gluren, waarom ga je er dan continu op in? Doe je lamellen dicht ofzo. Zo lastig is dat niet. Ach ja, films zouden ook niet leuk zijn wanneer de personages telkens slimme dingen deden.

Toch jammer dat Eva zo koeltjes blijft, zelfs wanneer haar belager aan haar zit blijft ze onverschillig. Kon weinig wanhoop en angst merken, zeker in het begin niet. Alsof ze zich er na 2 minuten al bij neer had gelegd. Een of ander wazig wannabe psychologisch spel volgt.

Rogier Philipoom kende ik nog niet, maar vanaf de eerste seconde dat hij in beeld was vond ik hem echt een griezel. Jammer dat je het tuinslang gebeuren ook al van een kilometer ver aan zag komen.

Omschrijving hierboven is een beetje vreemd: '' Pas als ze de enorme snee in haar buik ontdekt, slaat de paniek echt toe. '' en dat is vrijwel tegen het einde van de film aan.

Al met al best aardig om een keer gezien te hebben, geen hoogstaand werk maar dat had ik ook niet verwacht. Redelijk acteerwerk en toch best wel een oké sfeer zorgen voor een nipte voldoende.

Ik heb me er behoorlijk mee vermaakt. Had lage verwachtingen maar op momenten was het weliswaar spannend. Het verhaal kent een goede opbouw en de transformatie tot moordlustige clown is goed in beeld gebracht. Hier en daar wat "verdieping" over de geschiedenis van het pak en de clown, net genoeg om te weten wat er aan vooraf is gegaan zonder dat het langdradig wordt. De kills zijn oké, beetje braaf maar het liet genoeg aan de verbeelding over. Verwacht geen bloederige slachtpartijen in beeld te krijgen. Was ook niet nodig, de sfeer is sterk genoeg om te blijven boeien en het acteerwerk is best degelijk. Leuk om Peter Stormare weer eens te zien.

Best aardig. Ik had geen hoogstandje verwacht maar eerder een vermakelijke actiefilm, en dat heb ik ook gekregen. Hoewel de special effects soms om te huilen waren, is het ze wel vergeven want het is natuurlijk wel een film uit1996, dus hij gaat al een aantal jaar mee. Het acteerwerk is zo slecht dat het eigenlijk weer grappig is, gelukkig werd het nergens storend. Het liefdesverhaaltje, het lijkt wel verplichte kost, had van mij dan weer niet zo gehoeven.

Niet zo serieus nemen... de hele film is één grote klap onzin, en dan ga je het afrekenen op het einde?

Natuurlijk slaat het allemaal nergens op, maar er zitten enkele grappen in waardoor je toch een licht glimlachje krijgt. En ik vind Brittany een lekker wijf, dus vandaar dat ik de film eigenlijk naar de achtergrond heb geschoven en niet echt met mijn volle aandacht ben blijven kijken, alleen op de momenten dat zij schaars gekleed in beeld rondhuppelde. Verhaal, ach ja.. Het is inderdaad hier en daar wat herkenbaar, maar het is zo stompzinnig neergezet dat je er óf geen zak aan vindt, of dat je het juist wel als vermakelijk ziet.

2.0* voor de boobies van Brittany, en de magere glimlachtjes.

Inderdaad. Gedateerd, gemaakt grappig, en slechte dialogen. Maar daarom is hij niet direct kut ofzo... Het is een typisch genrefilmpje, zeker voor die tijd. De jonge Rudd was wel even wennen, maar toch heb ik een zwak voor die acteur. Zelf als broekie issie adorable.

Verder niet veel soeps, jammer, weer zo'n middelmatig, niet vernieuwend filmpje.

Ik schrik er van hoe weinig mensen deze film gezien hebben. Is dit dan echt zo'n onbekende film? Ik heb hem toch al meerdere malen in mijn handen gehad in de MediaMarkt de afgelopen maanden, maar lang staan twijfelen of ik hem wel zou meenemen.

Gelukkig deed ik dat. Dit is echt een verrassing gebleken. Goede mix tussen spanning en (psychologische en bovennatuurlijke) horror. Phrae Ploy en Pongpop zijn interessante personages. Geen gelukkig getrouwd stel die in blijde verwachting is van het eerste kindje, maar twee mensen die er achter komen dat er een 'ongelukje' is gebeurd, namelijk een plotselinge zwangerschap. Communicatie tussen de twee lijkt ver te zoeken, maar toch trouwen ze en krijgen ze het kind samen. Ze trekken in bij moeders, ik dacht dat ze bij Pong zijn moeder gingen wonen, maar in de beschrijving staat bij Phrae haar moeder, is dit een fout of heb ik gewoon niet goed opgelet?

Pimpan Chalaikupp is een mooie en overtuigende verschijning als Phrae. Ook haar zus is een leuke meid en doet het niet slecht. Maar wat moet je beginnen met een kind dat telkens huilt? Het is dan ook niet gek dat de relatie, die sowieso al nooit best is geweest, flink onder druk komt te staan. Wanneer er dan ook nog onverklaarbare sterfgevallen plaats vinden, is het einde helemaal zoek.

Zoals Onderhond al benoemde is er een gebrek aan een verklaring, dit haalt de film onderuit. Slechte karma's, zieltjes, reïncarnatie.. Ja ja ja. Dit komt helaas nergens goed uit de verf. Het lijkt wel alsof de makers flink zoekende waren, welke kant dat ze uitwilden met deze film was volgens mij niet echt duidelijk.

Ondanks dit, toch zeer vermakelijk. 3.5*

Hoopte een beetje op een verhaal á la The Walking Dead na het lezen van het plot, maar helaas. Acteerwerk is inderdaad erg pover, het script rammelt en de spanningsopbouw.. tsja, die was er eigenlijk niet. Af en toe gebeurde er iets maar dat was niet echt boeiend. Had inderdaad meer in gezeten kunnen hebben, maar de voorspelbaarheid en de clichés doet de film de das om. Low budget hoeft niet slecht te zijn, maar in dit geval was het niet al te best. Het is geen complete bagger, maar ook niet goed te noemen.

Als je een bomen- of wandel liefhebber bent kom je in ieder geval wel aan je trekken, genoeg shots daarvan. Voor mij zelfs op het vermoeiende af.