Meningen

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

B – A – B – Y, Baby

Ik zag Ansel Elgort, dacht aan The Fault in Our Stars, en zette Baby Driver op mijn to-watch lijstje. Toen zag ik dat de film al een week eerder in de bioscoop draaide dan aangekondigd was, en zag ik op Facebook allemaal lyrische reacties voorbij komen. Maar ik kon mijn vriend niet overhalen om deze film te bezoeken, dus bezochten we Spider-Man: Homecoming. Uiteindelijk is het mij toch gelukt en gingen wij afgelopen vrijdag alsnog naar Baby Driver. Tijd om te zien wat mijn vriend en ik er van zouden vinden.

Ansel Elgort

Wat ik wist van de film is het volgende: Ansel Elgort speelt de hoofdrol. Hij rijdt in de getaway car en luistert ondertussen muziek. De muziek wordt door mijn Facebook vrienden als geweldig bestempeld. En ik had toevallig een livestream van Ansel Elgort bekeken op Instagram waarin hij aangaf dat hij de kijkwijzerleeftijd te hoog vond.

Twijfel

Hoewel ik in het begin nog twijfelde wat ik van de film zou gaan vinden omdat de karikatuur”boeven” wat van de geloofwaardigheid snoepten, ik ook de liefde nog niet helemaal passend vond in het verhaal en ik het eerste deel misschien ietsje te traag vond af en toe, kan ik zeggen dat de tweede helft mij enórm verraste. Mede doordat ik niet door had dat het nog zo spannend, hard en serieus zou gaan worden. Al was ik wel direct gek op de stunts die gedaan werden. Tsjah… ik hou nou eenmaal van snelle auto’s en deze geweldige rijkunsten. Ook twijfelde ik in het begin of Ansel Elgort wel paste bij deze rol, maar aan het einde van de film waren mijn twijfels helemaal verdwenen.

Bijzonder

Maar waarom is iedereen zo lyrisch over deze film? Ik denk dat dat is omdat deze film anders is dan andere films. Het is een film die ik zo één twee drie niet kan vergelijken met een andere film, maar het bevat wat invloeden van de films uit ik denk ongeveer de jaren 80. Het is een mix van actie, misdaad, komedie, drama, romantiek en parodie, en snijdt onderwerpen aan die je niet vaak terugziet in films. Eén van die onderwerpen is bijvoorbeeld ASL (American Sign Language), en ook muziek speelt een veel grotere rol dan ik had verwacht. Muziek is waar de film echt op draait en waar ze veel aandacht aan hebben besteed. Ook de timing in de film is overal in de film fantastisch uitgedacht.

Conclusie

Hoewel Baby Driver niet een film is die ik keer op keer op keer zal kijken, vind ik het wel een bijzondere film omdat hij zo verfrissend anders is. In het begin twijfelde ik even – al vond ik het komedie deel in die helft beter -, maar ik heb genoten van de film. Of ik ook daadwerkelijk net zo lyrisch ben als al die anderen? Nee. Maar ik vond hem wel erg leuk en de manier waarop met muziek en timing om werd gegaan bijzonder. Als je zin hebt in een film die anders is, dan kun je zeker een bezoekje aan Baby Driver brengen. Na de film heb ik overigens ook direct de liedjes Baby Driver en Brighton Rock aan mijn huidige playlist toegevoegd. Wat een fijne nummers!

De films zijn klassiekers, en volgens mij zijn er maar weinig mensen – van de mensen geboren voor 2000 althans – die de films niet hebben gezien. Of in elk geval het eerste deel. Het eerste deel van de Back to the Future trilogie kwam uit toen ik welgeteld -5 was en het laatste deel toen ik net 3 maanden oud was (althans toen hij in Nederland uitkwam). Toch ben ik er mee opgegroeid en zijn ze in mijn jeugd vaak uitgezonden op de televisie.

Het eerste deel was fantastisch om opnieuw te kijken na zoveel jaren. Des te verder we in de film kwamen des te meer ik begon te herinneren over het verdere verloop van de film. Hoewel de film al meer dan 30 jaar oud is, is het nog altijd enorm vermakelijk. Natuurlijk is het lichtelijk gedateerd, maar de humor en de verhaallijn werken nog altijd goed en ook het acteerwerk is zeker niet slecht. Daarnaast: wie zou niet de mogelijkheid willen hebben om door de tijd te reizen? Het is eerlijk gezegd ook bewonderenswaardig te noemen dat dit eerste deel ervoor zorgt dat fouten en onlogische wendingen – voor je gevoel – amper voor komen.

Als ik heel eerlijk ben vind ik dit eerste deel ook het beste deel uit de trilogie. Dit is waar het begon met de DeLorean en Doc, Marty en ook Einstein. Marty eindigt per ongeluk in het jaar 1955, gaat het hem lukken om terug naar 1985 te geraken, maar bovenal: lukt het hem om de scheur in de tijdlijn te herstellen zodat zijn bestaan niet in het geding komt? Ik weet hoe het afloopt, en toch weet de film de spanning erin te houden. De grime is verschrikkelijk – acteurs waaronder Leah Thompson (Switched at Birth) spelen zowel hun jongere als oudere zelf -, maar voor de standaarden van 30 jaar geleden juist erg goed. Daar moet je even doorheen kijken. Hoewel de special effects niet geweldig zijn, moet ik zeggen dat ze best goed zijn als je bedenkt dat het special effects zijn van 30 jaar geleden! Ik ken films en tv-series die het in het heden soms nog slechter doen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

De films zijn klassiekers, en volgens mij zijn er maar weinig mensen – van de mensen geboren voor 2000 althans – die de films niet hebben gezien. Of in elk geval het eerste deel. Het eerste deel van de Back to the Future trilogie kwam uit toen ik welgeteld -5 was en het laatste deel toen ik net 3 maanden oud was (althans toen hij in Nederland uitkwam). Toch ben ik er mee opgegroeid en zijn ze in mijn jeugd vaak uitgezonden op de televisie.

Zoals het einde van Part I eigenlijk al duidelijk maakte gaan ze in dit tweede deel naar de toekomst. Destijds moest vier jaar gewacht worden op het vervolg, wij keken het twee dagen later. Persoonlijk vind ik het echt een aanrader om de films vlak na elkaar te kijken, want dan kun je zien hoe goed alles eigenlijk in elkaar zit verhaalsgewijs. Alles is met elkaar verbonden en als je er op let zie je hoe goed ze dit hebben gedaan. Er was wel een kleine verandering; zo is Claudia Wells namelijk vervangen door Elisabeth Shue als het vriendinnetje van Marty. Ook de grime is hier weer verschrikkelijk, maar voor standaarden van 30 jaar geleden juist prima. En het is bewonderenswaardig hoe de acteurs telkens een ander persoon neer weten te zetten, ook al is het vervormen van je stem niet perse de methode om jezelf ouder voor te doen.

Dit tweede deel vind ik echter wel het slechtste deel van de trilogie. Ik kon mijn vinger niet goed leggen op de reden waarom, maar ik weet nog dat ik op een gegeven moment de film even op pauze heb gezet om te zien hoelang hij nog door zou gaan. Ik denk dat het heen en weer reizen uiteindelijk wat te vaak gebeurde en dat ik de toekomst toch minder interessant vond dan het reizen naar het verleden. Ik twijfel of dit misschien kan komen doordat de “toekomst” voor ons in het heden geen toekomst meer is en je duidelijk een jaren ’80 stijl ziet. Maar misschien was de film ook wel gewoon een half uurtje te lang en daarmee iets te lang gerekt. Het tweede deel eindigt in elk geval met een spannende cliffhanger.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

De films zijn klassiekers, en volgens mij zijn er maar weinig mensen – van de mensen geboren voor 2000 althans – die de films niet hebben gezien. Of in elk geval het eerste deel. Het eerste deel van de Back to the Future trilogie kwam uit toen ik welgeteld -5 was en het laatste deel toen ik net 3 maanden oud was (althans toen hij in Nederland uitkwam). Toch ben ik er mee opgegroeid en zijn ze in mijn jeugd vaak uitgezonden op de televisie.

Waar ik mijn interesse bij Part II een klein beetje begon te verliezen, kwam dit bij Part III weer terug. Aan het einde van Part II kreeg je al een vooruitblik te zien naar het duo in het wilde westen. Dit trok mij in eerste instantie niet, maar uiteindelijk wisten ze het voor elkaar te krijgen dat ik dit deel het op één na beste deel vond in de trilogie. Hier en daar zitten zeker wat tijdtechnische fouten – in 1885 zei volgens mij nog niemand dude tegen elkaar – maar dat mag de pret niet drukken. Part III bevat wederom heerlijke humor, en de toekomst wordt weer in gevaar gebracht. Gaat het ze lukken om het te herstellen? Het blijft spannend tot het einde.

Door de films heen wordt steeds meer gewezen op de gevaren van het reizen door de tijd en per ongeluk veranderen van de tijdlijn, dit had immers grote gevolgen in Part II, maar eindigt met een mooie boodschap over de toekomst. Het einde van de trilogie is bevredigend, ze wisten op welk punt ze moesten stoppen en het niet onnatuurlijk lang te rekken.

Je kunt natuurlijk duidelijk zien dat deze films al ouder zijn. De special effects zijn vrij nep, de grime was nog niet helemaal van de kwaliteit die we tegenwoordig kennen en hier en daar zitten zeker nog fouten. Meer dan eens heb ik gezegd: “Maar als dit verandert, dan zou dit toch ook moeten veranderen?” Of vooral in Part III: “Als deze twee getrouwd zijn, dan zou het in de toekomst toch incest zijn gezien ze afstammelingen zijn van dezelfde familielijn?”. Maar dat vergeef ik ze omdat ze het verhaal weer interessant en spannend hebben weten te maken.

Het is eigenlijk drie keer hetzelfde en toch anders. De familieleden in de toekomst en het verleden hebben allemaal dezelfde karaktereigenschappen en zijn vaak gespeeld door dezelfde acteurs. Daarnaast overkomt ze ook nog eens vaak hetzelfde. Toch weet de franchise het interessant te houden door overal een deadline aan te hangen en het gevaar dat de tijdlijn veranderd wordt, of juist dat ze misschien wel te laat zijn om het weer terug te veranderen. En eigenlijk brengt die herhaling juist heel veel humor met zich mee en helpt het een volledig geheel te maken van de trilogie.

Michael J. Fox en Christopher Lloyd waren een fantastisch duo voor deze franchise en ik heb met plezier alle drie delen opnieuw bekeken (en zal ze vast vaker bekijken door de jaren heen). De trilogie – met het eerste deel toch wel als hoogtepunt – weet sciencefiction, humor en avontuur goed met elkaar te combineren voor tijdloos vermaak.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Bad Moms is niet goed en niet slecht te noemen. Het is een vermakelijke film, maar geen topper. Je moet in elk geval niet vies zijn van clichés, want ook Bad Moms zit er vol van. Ik heb echter af en toe redelijk moeten lachen – al gaan sommige grappen wat te ver – en een aantal acteren toch zeker ook niet slecht. Het einde is voorspelbaar, maar ongetwijfeld zullen vele moeders mee zitten knikken en stiekem wist mij dit ook wel mee te slepen. De end credits zijn een bonus, ik vind het altijd wel leuk als ze iets speciaals doen op het eind, en dit vond ik echt ontzettend leuk om te bekijken.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Naar de bioscoop

Tegenwoordig ga ik niet vaak meer naar de bioscoop. Niet omdat ik niet wil, maar omdat we er door corona amper nog kwamen, en het er sindsdien een beetje bij is gebleven. Het was dan ook voor het eerst in lange tijd dat ik probeerde een film in de week van verschijning te kijken. Om vervolgens achter het net te vissen. Serieus, er waren alleen nog maar kaartjes beschikbaar voor rolstoelplekken. Gelukkig is het mijn goede vriendin en mij gelukt om wél kaartjes te bemachtigen voor afgelopen weekend. Welke film, zeg je? Barbie natuurlijk!

Barbie

Barbies bestaan al jaren en in alle type vrouwen. De één is een piloot, de ander een arts, en natuurlijk heb je ook de allereerste: Stereotypical Barbie. Samen met alle andere Barbies, Kens, en ook de van de markt gehaalde Midge, Skipper en Alan woont zij in Barbieland. Maar dan krijgt Barbie ineens een connectie met de echte wereld. Ze krijgt platte voeten, cellulitis en gedachten aan de dood. Nu moet ze naar de echte wereld om het meisje dat met haar speelt te helpen. De dolverliefde Ken besluit stiekem met haar mee te gaan.

Geweldig gecast

Margot Robbie en Ryan Gosling zijn geweldig gecast. Margot kan werkelijk doorgaan voor een Barbie in al haar ‘perfectheid’, en hoewel Ryan Gosling wat mij betreft iets te gespierd is voor een Ken en overduidelijk extreem geblondeerd is (wat er natuurlijk bij hoort), brengt hij enorm veel humor met zich mee. Vooral de musicalscène met alle Kens heb ik met een grote glimlach op mijn gezicht bekeken. Ik denk dat de cast veel plezier gehad heeft tijdens het filmen van veelal absurde scènes.

Prachtige vormgeving

De film ziet er qua vormgeving prachtig uit. Er is veel aandacht geweest voor het scheppen van Barbieland, waarbij echt rekening is gehouden met hoe het speelgoed er uit zag – of ziet? Het is al wat jaren geleden dat ik met Barbies heb gespeeld. Van het feit dat er geen trappen zijn in Barbie’s Dreamhouse tot het feit dat er natuurlijk geen melk uit een speelgoedverpakking melk komt. Maar ook hoe Barbie neergezet wordt, en welke rol Ken in haar leven heeft, is enorm herkenbaar wanneer je ooit eens met Barbies te maken hebt gehad.

Gelijkheid

De film speelt heel erg in op hoe Amerika een Patriarchaat is, terwijl Barbieland juist meer een Matriarchaat is. Dat lijkt in deze film de boventoon te spelen. Is het leven in de Barbiewereld, waarin vrouwen het voor het zeggen hebben, écht zo geweldig? En is het Amerika van nu, waarin mannen het nog steeds voor het zeggen hebben, écht zo fantastisch? Daarbij wordt ook Barbie ontwikkelaar Mattel op de hak genomen. De boodschap op het einde, over gelijkheid, is mooi.

Absurditeit

De film is komisch, maar hoe meer de makers gaan richting het maken van een niet zo subtiel statement, verandert de toon van de film. Heb je geen zin om daar teveel bij stil te staan? Dan blijft vooral een absurde film over. Waarbij ik nog altijd niet weet of ik de absurditeit juist positief of negatief vind. Feit is in elk geval dat we met regelmaat hebben moeten lachen om de absurditeit. Wel had ik verwacht dat Barbie langer in de echte wereld zou zijn, zeker omdat de trailer daar enorm op inspeelt. Maar ik vond het absoluut leuk om de prachtige Barbiewereld te zien.

Eindoordeel

Aan de ene kant is de film hilarisch, en aan de andere kant probeert het een statement te maken. Misschien hadden ze beter voor één van de twee kunnen kiezen, want wat het uiteindelijk heeft opgeleverd is vooral een absurde film. Eén die er prachtig uitziet, leuke muziek heeft, een goede cast en waar je om kunt lachen, maar waarbij je terwijl je de bioscoop uit loopt jezelf afvraagt: wat heb ik nou eigenlijk gezien? Verwacht in elk geval geen cheesy romcom, dan zit je qua verwachtingen namelijk echt verkeerd. En het is ook niet perse een film voor die jonge dochter die echt een gezellige Barbie film verwacht. Desalniettemin is dit zeker een film om in de bioscoop te gaan bekijken.

Chickflick met ballen

In mijn overzicht met films die ik heb gekeken in augustus heb ik jullie al kort verteld over Barely Lethal a.k.a. de chickflick met ballen. Ik heb echter ook nog een uitgebreidere recensie in petto over deze film die het licht nooit heeft mogen zien in de bioscoop in Nederland.

Gelijkenis met meidenfilms van vroeger

De film begint met een soort trainingskamp voor jonge meisjes die getraind worden tot superspionnen/huurmoordenaars. Maar al snel wil onze hoofdpersoon ermee stoppen en ziet ze een mogelijkheid om van de aardbodem te verdwijnen en eindelijk de echte highschool experience te krijgen. Door deze combinatie is het echt een kick-ass chickflick. Het heeft elementen van al mijn favoriet chickflicks uit mijn tienerjaren (zoals Mean Girls en Clueless) en past dus prima in het rijtje meidenfilms, maar dan dus met een flinke scheut actie en rivaliteit erin verwerkt.

Bekende namen

De namen die je in deze film voorbij ziet komen zijn bij mij ook vrij bekend. Zo herkende ik Hailee Steinfeld uit Pitch Perfect 2. Hoewel ik haar in die film eigenlijk nogal irritant vond, viel dat hier juist reuze mee en kon ik haar beter waarderen als actrice. Maar ook Jessica Alba, Samuel L. Jackson en Sophie Turner (Game of Thrones) hebben een rol, en we zien Hart of Dixies (Dr. Hart in Nederland) Jamie King ook heel eventjes voorbij komen.

Verfrissend en nostalgisch tegelijk

De combinatie van chickflick en actie maakt dat Barely Lethal verfrissend en nostalgisch tegelijk is. Ik snap echter wel dat deze film geen bioscoopmateriaal is en daarom nog altijd niet in de Nederlandse bioscopen te zien is geweest. Maar de film is zeker wel leuk om een keer te kijken met een bak popcorn op de bank en komt nog vaak genoeg verrassend uit de hoek.

Conclusie

Voor mij is Barely Lethal één film die tegenwoordig nog maar weinig gemaakt wordt, een meidenfilm zoals ik die in mijn tienerjaren heb leren kennen zoals Mean Girls en Clueless. Echter is Barely Lethal toch verfrissend doordat het ook een grote dosis actie bevat. Waar ik Hailee Steinfeld in Pitch Perfect nog irritant vond, vind ik haar in Barely Lethal prettig om naar te kijken. Ook de vele andere gezichten in de film maken dat de film leuk is om naar te kijken. Deze film is dus zeker een aanrader als je een keer simpel, makkelijk, maar zeer vermakelijk wilt.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Positief v negatief

Batman v Superman: Dawn of Justice, een film waar de meningen over verschillen. Voordat ik de film in de bios keek, zo’n anderhalve week geleden, had ik voornamelijk negatieve recensies gelezen. Ik baalde al, want ik keek eerlijk gezegd al best lang uit naar deze film. Ik bedoel: Henry Cavill… En ik ben gewoon fan van Superman. Over Ben Affleck had ik zo mijn twijfels, ik vind hem de afgelopen jaren gewoon geen sterke acteur. Maar natuurlijk laat ik negatieve recensies niet in de weg staan, vaak genoeg lees ik negatieve – of juist positieve – recensies en is mijn mening precies het tegenovergestelde. Maar wat betreft Batman v Superman kon het voor mij twee kanten opgaan. Mijn vriend en ik besloten dat we allebei nog steeds nieuwsgierig waren naar de film (of nja, ik had hem gewoon niet verteld over de negatieve recensies, haha), en gingen er op een zaterdagavond naartoe. Zijn jullie nieuwsgierig naar wat we nou uiteindelijk van de film vonden? Ja, ik ook!

Not that bad…

En weet je, zo slecht vond ik de film helemaal niet. Je zou kunnen denken dat het misschien ligt aan de vrouwelijke versus de mannelijke recensenten (zie je wat ik hier doe? ^^), want Sweet Movies en Cinefille waren een stuk positiever dan bijvoorbeeld De Filmkijker, De Filmliefhebber en Meneer Vevie, (Henry Cavill speelde hier ongetwijfeld een grote rol in, haha). Maar mijn vriend vond de film net als ik wel erg leuk (en ik hoor steeds meer positieve reacties van mannen), dus die theorie gaat niet helemaal op, haha.

Verbeterpunten

Natuurlijk kan ook ik wel verbeterpunten opnoemen. Zo vond ik de helft voor de pauze eigenlijk wat te lang duren. Ik vond het niet erg, maar het was een wel heel erg lange aanleiding tot, de film had veel korter gekund en daarmee veel sterker kunnen zijn. Dan nog het feit dat als je niet bekend bent met deze superhelden, er een grote kans is dat je hele stukken niet snapt en dat het rommelig overkomt. Er is vrij weinig inleiding tot de personages en hun geschiedenis.

De impact van gebeurtenissen uit bijvoorbeeld Batmans jeugd wordt grotendeels achterwege gelaten en wie al die bijpersonages zijn moet je dan maar raden. Ik weet het, ik ben er bekend mee, dus voor mij was het allemaal erg duidelijk, maar ik snap dat niet iedereen dat zal hebben en ik snap dus dat sommigen aangeven het gevoel hebben iets gemist te hebben. Mijn vriend merkte op dat hij eigenlijk niet wist wie die vrouw was, en toen ik hem vertelde dat dat Wonder Woman was, kreeg ik als reactie: “Wie?” Point proven. Maar ondanks dat heeft mijn vriend wel genoten van de film. Hij merkte na een week ook op dat het feit dat hij na een week nog wist waar de film over ging, dat betekent dat het een leuke film was (anders was hij de inhoud namelijk allang weer vergeten).

Wel vonden we dat de relatie tussen Batman en Superman een beetje apart was. Batman vindt dat Superman teveel kapot maakt door zijn heldengedoe (waarbij mensen omkomen) en vindt dat hij gestopt moet worden. Maar wanneer ze dan eindelijk de confrontatie aangaan *kan als spoiler gezien worden* worden in een paar minuutjes opeens dikke buddies en hebben ze een gezamenlijke vijand * einde spoiler*. Tot zover het ‘vs’ gedeelte. Daarnaast, Batman is toch geen partij voor Superman?

Superman *hartje*

Ikzelf ben groot fan van Superman, mede dankzij de tv-serie Smallville. Recent heb ik eindelijk de laatste zes seizoenen uitgekeken (ik was blijven haken in seizoen vier). Voor mij is Tom Welling dan ook Clark Kent/Superman, maar ik kan ook zeker genieten van Henry Cavill, van wie ik fan ben sinds The Man from U.N.C.L.E. (die film moet je gezien hebben btw). Toch ben ik niet helemaal overtuigd van de Lois Lane in deze film, geef mij dan toch maar de kick-ass Lois Lane uit Smallville, heerlijk personage was dat. Lex Luther vond ik in deze film trouwens een beetje over de top neurotisch en schizofreen. Het is in elk geval niet zoals ik Lex voor mij zie en ik vond hem dan ook verschrikkelijk.

Affleck en Gadot

Maar volgens mij dwaal ik af. Laat ik het hebben over Ben Affleck. Wonderbaarlijk genoeg heb ik mij niet aan hem geërgerd! Hij zet een solide Batman neer en daar was ik enorm blij mee! Al helemaal omdat de focus in deze film toch voor een groot deel op deze vleermuis ligt. Zoals ik al zei komt ook Wonder Woman in beeld in deze film, al is haar schermtijd zeer gelimiteerd en krijgt ze te weinig inleiding. Jammer eigenlijk, want wat ik zag beviel me wel. Op het moment dat ze in actie komt steelt ze de show en sneeuwt ze beide mannen onder.

I really liked it

Hoewel ik dus wel eerdergenoemde verbeterpunten op kan noemen, laat ik ze niet heel zwaar wegen, want ik heb enorm genoten van deze film. Het is een lange film, maar voor mij was hij ook zo voorbij. De acteurs zijn goed gecast en de film ziet er visueel goed uit en heeft een fijne soundtrack. Je verwacht actie bij deze film en die krijg je ook (zeker in de tweede helft). Mocht je een Marvel fan zijn, verwacht dan bij deze DC films een wat minder luchtig geheel, maar ik persoonlijk vind het wel fijn het zo wat af te wisselen.

Conclusie

Deze recensie is weer veel te lang geworden, haha. Batman v Superman heeft zeker nog wel wat verbeterpunten, maar dat heeft er niet voor gezorgd dat ik niet heb genoten van de film. Ik heb namelijk enorm genoten van de film. Waar ik het meest bang voor was is dat Ben Affleck de film zou verpesten, maar hij zet onverwacht een solide Batman neer en ook Gal Gadot als Wonder Woman is heerlijk. Eigenlijk de enige casting waarover ik echt kan klagen is Jesse Eisenberg (toch meestal wel een fantastische acteur) in de rol van Lex Luthor. Visueel vind ik de film ook goed in elkaar zitten. Met zijn tweeeneenhalf uur is de film lang, en feit is dat de aanleiding (de eerste helft van de film) ontzettend ingekort had kunnen worden. Toch was de film zo voorbij doordat het bleef boeien en kreeg ik de actie die mij beloofd is. De film bevat genoeg voor fans zoals ik. Ik ben blij dat ik deze film in de bioscoop heb bekeken en ik kijk in uit naar de andere films in dit universum waarvan een Justice League film in elke geval één zal zijn.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Eigenlijk hoef ik hier niet zoveel woorden aan vuil te maken. Man, dit is echt de slechtste film die ik dit jaar heb gezien. Ik heb de serie vroeger nooit gekeken, en vroeg mij dan ook af wat voor verhaal een film kon hebben over die mensen in sexy bikini en zwembroek, en tsjah, dat zei blijkbaar genoeg. Het verhaal had net als de personages niks om het lijf. Dit is dan ook de grootste focus van de film waarbij er vaak expliciet ingezoomd wordt op de edele delen van de personages. De actie is over-de-top ongeloofwaardig. Je raakt niet snel mijn aandacht kwijt bij een film, maar mijn hand ging automatisch naar mijn telefoon om weer even Facebook te checken of een appje te versturen. Ik kon hem niet met de volle concentratie uitkijken. Wil je hersenloos vermaak a.k.a. knappe mensen en ontploffingen, kijk hem dan gerust. Maar ik vergeet hem snel weer. P.s. ben ik de enige die Zac Efron té opgepompt vindt?

Na het zien van de live-action versie van Beauty and the Beast wilde ik even verschillen bekijken. Ik zette Beauty and the Beast de tekenfilm ervoor en kwam tot de ontdekking dat ze niet alleen enorm trouw zijn gebleven, maar het echt bijna een exacte hervertelling is. Niet dat ik het erg vind, het is een mooi verhaal en ik vind het juist fijn als ze er trouw aan blijven. Stiekem vind ik de live-action versie leuker, maar dat komt denk ik omdat ik als volwassene nu liever naar echte mensen of animatie kijk, dan naar tekenfilms.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Belle en het Beest

Heel vroeger, als klein meisje, heb ik Belle en het Beest de tekenfilm gezien. Een prachtig verhaal over een meisje dat gek is op lezen en een prins die in een beest veranderd is door een vloek. En een roos, mijn favoriete bloem, speelt ook een grote rol. Natuurlijk keek ik al uit naar deze betoverende film, maar toen ik hoorde dat het alle records brak tijdens het openingsweekend wist ik helemaal dat ik hem moest zien. Iedereen is lovend. Op 29 maart was het zover; ik bekeek de film tijdens de premièreavond in de bioscoop in Drachten, samen met mijn moeder.

Meeslepend

Ik heb nog getwijfeld om eerst ook het origineel nog even te zien, maar ik wilde mij niet ergeren aan eventuele veranderingen dus besloot ik dat niet te doen. Natuurlijk wist ik nog wel in grote lijnen hoe het verhaal zou lopen – dat is volgens mij zelfs bijna algemeen bekend. Verrassend is echter dat ondanks dat ik nog zoveel wist, de film en de personages mij toch zo wisten mee te slepen. Zodra de film begon zat ik er helemaal in en voor ik het wist was het alweer voorbij. En dat terwijl de film toch ruim twee uur duurt!

Sterrencast

Beauty and the Beast is overigens ook heel grappig. Voornamelijk door de bijrollen van bijvoorbeeld de pratende kandelaar en de klok – die er overigens práchtig uitzien! -, maar ook het beest kan grappig uit de hoek komen. Sowieso vind ik de cast heel sterk, maar wat wil je ook met al die grote namen. Ik heb vooral genoten van Ewan McGregor als Lumière en Ian McKellan als Cogsworth. Zelfs Josh Gad, waar ik mij nogal snel aan erger normaal gesproken, vond ik juist erg leuk in deze film. Dan Stevens vond ik wel iets knapper in Downton Abbey dan hier in Beauty and the Beast, maar zijn acteerprestaties zijn zeker goed. Ik verliet de bioscoop met een verliefd gevoel. En de liedjes speelden zich nog steeds af in mijn hoofd toen ik thuis in slaap viel.

Een paar puntjes

Het beest vind ik niet altijd even mooi ontworpen. Het had van mij nog wel iets meer mogen lijken op de tekenfilm versie. Ook moet ik zeggen dat ik af en toe het idee had dat autotune gebruikt is voor de stem Emma Watson. Wat wel goed is, is het feit dat er iets meer achtergrond informatie in de film is verwerkt. Alsook dat bepaalde stukken uit het verhaal uitgespeeld werden. Wat mij ook opviel is hoe groot de rol van Gaston is. Voor mijn gevoel was die altijd minder groot in de tekenfilm. Ik las dat anderen vinden dat Beauty and the Beast teveel op het origineel lijkt en het liever nog een tikje origineler hadden gezien, ikzelf vind het juist fijn dat ze er trouw aan zijn gebleven.

Conclusie

Hoewel er hier en daar nog wat kleine verbeterpuntjes zijn, vind ik Beauty and the Beast een fantastische en betoverende film. De sterrencast die hiervoor aan is getrokken heeft hier duidelijk een groot aandeel in. Ondanks dat de film grotendeels hetzelfde is als het origineel en ik dus al wist hoe het verhaal zou verlopen, wisten de film en de personages mij enorm mee te slepen. Personages als Lumière en Cogsworth zagen er werkelijk prachtig uit en zorgen voor humor in de film. Ik kan niet anders dan deze film iedereen aanraden.

Hoewel ik deze film al langere tijd wilde zien, keek ik Before I Fall niet. Eigenlijk wilde ik namelijk eerst het boek lezen. Echter toen ik tot het besef kwam dat ik nog zó-véél boeken wil lezen en simpelweg niet alles kan lezen, zette ik toch de film aan.

Stiekem had ik op de één of andere manier best wel lage verwachtingen. Maar ik vond de film uiteindelijk best goed. Ik had echter geen idee wat voor einde er aan zo’n film gemaakt zou kunnen worden. Waar het heen zou gaan. Het einde was uiteindelijk anders dan verwacht – voor zover ik überhaupt iets verwachte – en was hiermee verrassend.

De acteerkwaliteiten van Zoey Deutch maken dat je blijft kijken, en het verhaal bevat uiteindelijk een interessante boodschap. Maar ik zou de film niet zomaar iedereen aanraden. Ik denk dat de meningen over deze film zullen verschillen. Je moet ervan houden.

Weet je, ik dacht mij te herinneren een positieve recensie gelezen te hebben over Before We Go, maar eerlijk gezegd vond ik er echt niks aan. Dit is een hele trage film. Er wordt heel veel gepraat en het voelt gewoon heel langzaam aan. De romantiek voelde ik niet echt en het verhaal kon mij ook niet dusdanig interesseren. Als je van trage films houdt, met veel gepraat in de nachtelijke straten van New York, dan is dit echt een film voor jou, helaas dus niet voor mij. Ik zie Chris Evans dan toch liever in Captain America: Civil War.

Als ik eerlijk ben, heb ik geen idee meer waarom ik deze film überhaupt ging kijken. Ik denk dat ik nieuwsgierig was naar de intriges die blijken uit de synopsis. Maar uiteindelijk is het een hele andere film dan ik had verwacht. The Beguiled was heel langzaam, voor mijn gevoel gebeurt er maar weinig en draait het in dit kostuumdrama alleen maar om lust en verraad. Opvallend was ook het bijna complete gebrek aan muziek. Dit maakte de film voor mij vrij saai, en zeker niet voor herhaling vatbaar. Dit is het soort film waar je echt van moet houden, om het te kunnen appreciëren.

Gewonnen!

Via Adorable Books won ik het boek en kaartjes voor de film. Het boek stond sowieso nog op mijn nog-te-lezen lijstje, maar het was er nog niet van gekomen en het is mij helaas niet gelukt om de tijd te vinden om het boek te lezen voordat ik de film keek. Ik nam mijn moeder mee en die had nog wel de tijd gevonden het boek van te voren te lezen, dus voor de vergelijking tussen boek en film kon ik haar mooi gebruiken (en het boek ga ik later sowieso nog lezen!).

Ge-wel-dig!

Het boek gelezen of niet, de film was in elk geval ge-wel-dig! Van begin tot eind heb ik genoten. Het begin was super romantisch en ondertussen blijf je je afvragen wat er is gebeurd tussen de 2 star-crossed lovers waardoor ze niet meer samen zijn. Op een gegeven moment is er een schokkende, dramatische wending die de sfeer van de film veranderd. Niet ten slechte overigens, want het verhaal is zit ontzettend goed in elkaar en je leeft helemaal met de personages mee. Ook het verleden en het heden wisselen elkaar op een mooie manier af en zorgen ervoor dat je steeds nieuwsgieriger wordt.

Veranderingen

Eigenlijk wil ik niet zoveel over het verhaal kwijt in verband met de lezers die het boek niet hebben gelezen en de film nog moeten zien. Wat ik heb begrepen van mijn moeder is dat best veel is veranderd aan het verhaal. Het idee komt op hetzelfde neer, maar bijvoorbeeld iets dat in de film een belangrijke rol speelt was in het boek een ander incident. Hiermee kom je simpelweg gewoon op een andere manier bij hetzelfde einde. Maar ook is er een moment dat de jonge Dawnson en Amanda naar een huisje gaan, terwijl ze in het boek er nooit zijn geweest totdat ze in het heden zijn. Mijn moeder vertelde mij in elk geval dat het boek beter is dan de film, maar goed, wanneer niet? Als ik het boek van te voren had gelezen had ik mij er denk ik wel aan geërgerd dat ze zoveel hebben veranderd.

Minpuntje

Het enige minpuntje dat ik heb kunnen vinden aan de film is het feit dat ik vond dat de personages in het heden en diezelfde personages in het verleden qua uiterlijk niet zoveel op elkaar lijken. Ze schelen maar 21 jaar dus wat dat betreft hadden ze meer op “zichzelf” kunnen lijken. James Marsden en Luke Bracey vind ik bijvoorbeeld totaal niet op elkaar lijken. Maar omdat de acteurs hun rol zo goed spelen vergeef ik de casting wel. Het meest genoot ik van Luke Bracy en Liana Liberato, die de jonge Dawson en Amanda spelen. Dat korte haar van James Marsden tegenwoordig vind ik overigen helaas wat minder, haha.

Conclusie

The Best of Me is absoluut een film die je gezien moet hebben. Ik heb van begin tot eind intens genoten en leefde echt ontzettend mee. De acteurs spelen hun rol fantastisch en ook ik ben gaan houden van die lieve Tuck (Gerald McRaney). Zoals we gewend zijn van Nicholas Sparks is ook het einde bijzonder (al blijkt die laatste belangrijke gebeurtenis in het boek ook ietsje anders te zijn). De film is naast romantisch ook tragisch dus vergeet niet een zakdoekje klaar te leggen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Dit is een film die ik bij een tweetal filmbloggers (De Filmkijker en Cinefille) ben tegengekomen en die ik nooit op had gezet als ik die recensies niet had gelezen (ik had dan waarschijnlijk zelfs nooit van de film gehoord). Maar ik ben blij dat ik deze film heb gezien, want het is inderdaad een hele mooie film. Je ziet hoe verknipte ouders de verkeerde druk kunnen uitoefenen op hun kinderen, maar ook hoe dit opgevolgd wordt door de druk van bekendheid, wat in dit geval er zelfs voor zorgt dat dit “kind” een zelfmoordpoging doet. Het is een mooie film over het terugvinden van jezelf zonder een voorop gezet profiel van een icoon. In de film zit ook muziek en het laatste nummer vind ik echt enorm prachtig!

Om nostalgische redenen wilde ik deze live-action film héél graag zien. De tekenfilm heb ik vroeger heel vaak gezien en wie weet heb ik het boek destijds ook wel gelezen. Ik herinner mij dat ik het geweldig vond, dus hop ik zette de film aan. Helaas vond ik hem tegenvallen. De film is absoluut mooi gemaakt en de grote vriendelijke reus lijkt verrassend veel op de tekenfilmversie. Maar het pakte mij niet. Dit werd op het einde beter toen de koningin in beeld kwam, maar toen was het eigenlijk al iets te laat. Misschien dat het verhaal interessanter is voor kinderen doordat het nieuw is en er zoveel te ontdekken en te zien valt, maar voor mij als volwassene was het vrij saai. Het scheelde dan ook niet veel of ik had hem vroegtijdig uitgezet.

Big Game vond ik een leuke film om te kijken, maar als ik ga kijken naar geloofwaardigheid… tsjah dan is het het gewoon niet. Het is een prima film om tussendoor te kijken, maar niet een film die het waard is om voor naar de bioscoop te gaan. Het is vol actie, maar er zijn wel een aantal momenten geweest dat deze film mij liet fronsen. Echter als je er niet teveel bij nadenkt kan het een vermakelijk film zijn.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Billionaire Boys Club

Een tijdje terug kreeg ik een persbericht in mijn mail over Billionaire Boys Club. Toen ik zag dat zowel Taron Egerton en Ansel Elgort een hoofdrol in deze film spelen, vroeg ik mij af hoe het kon dat ik nog niet eerder had gehoord van deze film. Zolang ze niet in een horrorfilm spelen zijn dit acteurs waarvan ik elke nieuwe film wel wil zien. Zodoende vroeg ik een recensie-exemplaar aan en keek ik de film samen met mijn vriend.

Jaren ’80

Billionaire Boys Club gaat over Joe Hunt en Dean Karny. Ze zijn als “gewone” jongens opgegroeid tussen de rijkeluiskindjes op een fancy school. Wanneer ze volwassen zijn en elkaar weer tegenkomen, besluiten ze samen in zee te gaan. Fraude plegen blijkt de weg naar de top. Billionaire Boys Club speelt zich af in de jaren ’80, en dit zie je ook. Zowel in de kleding dat de personages dragen, als de foeilelijke banken die ze in huis hebben, haha.

Geen bioscooprelease

De film heeft in Nederland geen bioscooprelease gehad, en na het zien van de film snap ik dat wel. Ondanks dat de film wel enkele bekende en goede acteurs bevat is de film gewoon niet sterk. Bijzonder vond ik wel dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal – dat mensen hiertoe in staat zijn…

Toch hadden de makers nog wel wat meer hun best kunnen doen om de film écht interessant te maken. De film was overigens al opgenomen in 2015, vóór de beschuldigingen aan het adres van Kevin Spacey met betrekking tot seksueel misbruik. De beschuldigingen hebben effect gehad op de releasedatum van de film en op de marketing ervan. De film is hierdoor veel later uitgekomen dan gepland.

Oppervlakkig

Het zal aan mij gelegen hebben, maar ik snapte de film soms niet. Af en toe moest de film even op pauze zodat mijn vriend mij kon uitleggen hoe het nou allemaal in elkaar stak. Al werd de uitleg vaak gevolgd door: denk ik. Ik weet niet of mijn vermoeidheid een rol speelde. Of dat de film gewoon niet genoeg de diepte in ging om het goed uit te leggen. Billionaire Boys Club blijft overigens de gehele film vrij oppervlakkig en wordt nergens écht interessant. We hebben dit allemaal al wel vaker gezien, waarbij het op een betere manier werd uitgevoerd. Hoewel ik toch wel gek ben op het acteerwerk van Taron Egerton en Ansel Elgort, vallen ook hen mij tegen in Billionaire Boys Club. Alles is het gewoon net niet in deze film.

Conclusie

Een stel knappe koppen met gewoonlijk goede acteerprestaties zijn helaas niet altijd garantie voor een topfilm. Billionaire Boys Club is het op alle vlakken helaas gewoon net niet. Zowel qua uitwerking van het verhaal als acteerprestaties. Mijn vriend noemde Billionaire Boys Club een slechte versie van The Wolf of Wall Street. Niet dat ikzelf nou echt fan was van The Wolf of Wall Street, maar ik geef hem er wel gelijk in. Ik had hogere verwachtingen van deze film door toch in elk geval de namen Taron Egerton, Ansel Elgort, Emma Roberts en Kevin Spacey. Maar het mocht niet baten. Helaas… Volgende keer beter.

De blu-ray bevat naast de film geen extra’s.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Black Panther

Er is weer een nieuw deel uit in het Marvel Cinematic Universe: Black Panther. Het personage hebben we leren kennen in Captain America: Civil War. Eerlijk is eerlijk, van alle personages in die film, was hij degene die mij het minst kon boeien. Toen ik dus een mega enthousiaste Facebook post zag van mijn broertje waarin hij zei dat Black Panther met gemak één van zijn favoriete Marvel films is, was ik verbaasd. Ik had namelijk geen hoge verwachtingen voor deze film. Ik ging dus in elk geval met véél nieuwsgierigheid deze film in. Vond ik de film ook zó goed?

Gemixte gevoelens

Nou heb ik dus gemixte gevoelens over deze film, en dan vind ik het altijd lastig om een recensie te beginnen. Want waar begin je? En hoe houd je het overzichtelijk? Het probleem ligt denk ik geheel bij mijzelf. Mijn interesses liggen niet echt bij dingen die Afrika kenmerken. Niet bij de rituelen, niet bij de klederdracht, etc. En dat zijn toch wel dingen die juist omarmt worden in Black Panther, gezien het fictieve Wakanda in Afrika ligt. Ik moedig het zeker aan hoor, want er zijn genoeg mensen die er wel van houden. Maar omdat het mij niet ligt, zorgde het ervoor dat ik wat moeilijker in de film kwam dan de meeste anderen.

Fantastische bad guy

Daarnaast helpt het ook niet dat ik de hoofdpersoon niet zo geweldig vind. Het overdreven accent dat hij aan zijn personage toevoegde vond ik erg vervelend. Ik hou ervan als ik niet perse de ondertitels hoef te lezen, maar het accent dat hij opzette maakte dat het soms erg onduidelijk was wat hij zei. Maar hij klonk voor mij ook wat monotoon en daardoor uitdrukkingloos. Dit zorgde ervoor dat ik mij niet goed met hem kon verbinden.

Daartegenover stonden ook diverse acteurs die ik sterker vond overkomen. Zoals tegenspeler Michael B. Jordan. Een gewichtige tegenstander die geloofwaardig en sterk overkomt. Toch zeker één van de hoogtepunten in deze film. Ik vond het fijn om naar zijn spel te kijken. Ook T’Challa’s zusje vond ik stiekem leuker; ze is grappig, slim en stoer, en kwam leuk over in beeld.

Mooi uitgevoerd

Oké, dat zijn dus enkele punten die ik minder vond, en een paar goede. Gelukkig is er nog genoeg goed aan Black Panther. Zo vind ik het element van zwart zand erg mooi uitgevoerd door de gehele film. Het levert ook wat interessante gadgets op. De film in het geheel ziet er ook mooi uit en is goed in beeld gebracht. Het pak van Black Panther vind ik ook interessant; maar ik zal niet teveel verklappen over de werking ervan. Maar ook het verhaal is sterk. En hoewel slechts met mate aanwezig, vond ik ook de komische noot ontzettend fijn. Immers, de komische noot is voor mij een belangrijk en herkenbare Marvel-eigenschap.

Conclusie

Voor mij is Black Panther niet de favoriete of beste Marvel-film, maar zeker goed genoeg. De film heeft een compleet andere sfeer, dan de meeste Marvel-films. Wat ik enorm fijn vond was de gewichtige bad guy en de nieuwe technieken die in Black Panther naar voren kwamen. Helaas viel de hoofdrolspeler voor mij wat tegen, en heb ik niet zoveel met de Afrikaanse cultuur, waardoor ik mij wat minder kon relateren aan de rituelen en dergelijke. Needless to say: vergeet niet te blijven zitten voor beide end-credit scènes. In de laatste komt zelfs nog een persoonlijke favoriet van mij langs, yay!

Donker

Wie denkt dat hij of zij een mooie vrolijke dansfilm over ballet gaat zien komt bedrogen uit. Het is een goede film, heus. Ik denk dat er heel veel mensen zullen zijn die deze film de hemel in prijzen. Echter is het niet echt mijn soort film. Hij was mij veel te donker, en ging voor mijn gevoel soms toch echt de grens over tussen thriller en horror (al wordt horror niet genoemd als genre bij deze film). En zoals jullie waarschijnlijk wel weten: ik hou niet van horror.

Speculeren

Black Swan is een film voor mensen die ervan houden om naderhand nog uren of dagen door te speculeren over de betekenis achter alles. Speur het internet af en je komt heel wat speculaties tegen. Het is een film waarin ik de werkelijkheid en hallucinaties van Nina niet van elkaar kon onderscheiden.

Natalie Portman

Het verhaal zit sterk in elkaar, daar valt niet over te twijfelen. Natalie Portman, die mij altijd het meest zal bijblijven in de fantastische film V for Vendetta, zet een ijzersterke rol neer en weet te overtuigen. Dit geldt overigens ook voor de rest van de cast, maar Natalie Portman valt echt op. Mooi ook is om te zien hoe het personage Nina daadwerkelijk de transitie maakt van White Swan naar de Black Swan.

Conclusie

Black Swan is een sterke film. Dit komt echter niet tot uiting in mijn sterrensysteem omdat ik niet het juiste publiek ben voor de film. Wat wel het juiste publiek is? Mensen die een hele donkere en duistere film kunnen waarderen. Een film waarover je nog tijden kunt doorspeculeren achter de betekenis van elke scène. Het verhaal zit goed in elkaar, is goed gefilmd en goed geacteerd. Het is jammer dat het soort film gewoon niet mijn ding was, maar ik weet de film wel op waarde te schatten. Wanneer jij het juiste publiek bent dan zal je ongetwijfeld lovend spreken over deze film.

Mijn vriend wilde deze film graag kijken, en gezien andere bloggers wel enthousiast waren ging ik erin mee. Helaas was dit geen goed idee. Het verhaal zelf is wel interessant, maar de manier waarop ze het hebben neergezet werkte voor mij gewoon totaal niet. Het was gewoon zó traag. Ik kreeg vermoeide oogleden en voor het eerst was ik bang dat ik echt in slaap kon vallen bij een film. Misschien dat mijn score wat hoger was geweest als er wat meer vaart in had gezeten, want het verhaal zelf vond ik op zich wel interessant, maar de uitwerking was het gewoon niet voor mij.

Ik ging er al een beetje vanuit dat ik van deze film geen megahoge verwachtingen zou moeten hebben. De trailer vond ik geweldig. En de film is uiteindelijk ook zeker wel te versmaden. Het is, in tegenstelling tot de film hieronder, echter geen film die ik een tweede keer zou bekijken. Daarvoor is hij net niet bijzonder genoeg.

De film is wel erg herkenbaar. Qua leeftijd zit ik denk ik precies tussen de tieners en de ouders in. Hierbij kan ik mij zowel goed vinden in de acties van de tieners als de ouders. Mooi vind ik ook het besef waarop het personage van Leslie Mann uiteindelijk komt. Andere scènes vond ik juist weer totaal niet nodig. Vooral de platte kont- en piemelgrappen vind ik vaak onnodig. De acteurs doen het goed, al heb ik persoonlijk niet zoveel met Ike Barinhotzl. Maar de film is zeker vermakelijk voor een avondje.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Bohemian Rhapsody

Inmiddels alweer máánden geleden kwam de eerste foto van Rami Malek als Freddie Mercury naar buiten. En ik was hysterisch. Wauw, wat leek hij daar al veel op Freddie! Ik ben door mijn ouders ook opgevoed met goede muziek, en zo heb ik ook Queen al op vroege leeftijd leren waarderen. Hun muziek is uniek en bijzonder en tijdloos. Gezien mijn vader fan is van Queen vroeg ik hem de film samen met mij te kijken in de bioscoop. Zodoende zaten we afgelopen zaterdagavond in de bios en konden we eindelijk zien waarom alle critici zo lovend zijn over Bohemian Rhapsody. Bijzonder momentje? Toen mijn vader en ik naderhand in de auto stapten, was precies op het moment dat we de radio aandeden, Queen op de radio.

Goede casting

Bohemian Rhapsody begint meteen goed; de fanfare van 20th Century Fox is niet zoals normaal gesproken, maar met heftige gitaren en drums. De toon is gezet! Waar ik het trouwens net had over Rami Malek die enorm lijkt op Freddie Mercury, is dat niet de enige acteur die enorm goed lijkt op degene die hij speelt. Als je bijvoorbeeld interviews terugkijkt met Brian May, Deacon of Jim Hutton, dan zouden de acteurs familie kunnen zijn, zo goed lijken ze. Niet alleen qua uiterlijk (Rami Malek droeg zelfs een bitje om nog meer op Freddie te lijken), maar een ieder heeft ook de “maniertjes” van diens personage goed onder de knie weten te krijgen. De acteurs weten goed in hun rol te kruipen en overtuigend over te komen. Over de acteurs absoluut geen klachten. Zo goed. De hulp van de echte Brian May en Roger Taylor heeft ongetwijfeld ook geholpen.

Live Aid

Hoewel Queen natuurlijk een band is, wordt in de film uiteraard vooral ingezoomd om de bijzondere en veel te vroeg overleden Freddie Mercury. Je leert de andere bandleden en Freddies beste vriendin Mary echter ook goed genoeg kennen om met ze mee te leven. De film heeft als centraal punt het Live Aid concert. Wist je dat dat één van de eerste scènes waren die gefilmd zijn? Het is fantastisch hoe ze de energie hebben weten over te brengen. Ik genoot op en top.

Een lach en een traan

Bohemian Rhapsody heeft mij doen lachen door grappige uitspraken van Freddie Mercury, en diverse andere bandleden. Maar heeft mij ook meermaals weten te ontroeren. Ik herinner mij dat ik toch minstens drie keer subtiel de tranen van mijn wangen probeerde te vegen. De acteurs wisten de scènes prachtig over te brengen dat je er helemaal in opging. Ik leefde helemaal mee met de struggles van Freddie, zijn band met Mary, zijn band met de andere bandleden – Brian May in het bijzonder – en de ontdekking van zijn homosekualiteit en AIDS. Nu ik dit kijkje in zijn leven heb gekregen komen enkele nummers op een nog dieper level binnen. Het moment in de film waarbij het publiek ging meezingen vond ik ook héél bijzonder en krijg er zelfs nu nog kippenvel van (beluister de playlist).

Weerspiegeling

Ik heb trouwens nooit geweten dat Freddie Mercury van Perzische afkomst was. Bij Rami Malek zie je dan ook een donkerdere huidskleur dan ik ooit bij Freddie zelf heb gezien. Dit was voor mij dus interessante nieuwe kennis. Bijzonder vond ik ook het ontstaan van het eerste album en Bohemian Rhapsody. Ook vond ik het erg leuk om te zien dat niet alle ideeën van Freddie Mercury zelf kwamen, maar dat het écht een samenwerking van alle bandleden tezamen was. Net als dat Freddie ook zegt: “Ik ben niet de leider van de band, ik ben gewoon de leadsinger. We zijn allemaal gelijk”. Dit geeft voor mij een hele nieuwe dimensie aan Queen. Persoonlijk ben ik nu ook best wel een beetje fan geworden van Brian May. Niet alles in de film is een exacte weerspiegeling hoe het leven van Freddie en van de band Queen is geweest, en er zijn ook wat wijzigingen in de tijdlijn, maar het komt wel dichtbij. Benieuwd wat er onder andere is veranderd? Check dan deze video op Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=hjGbdnYueqs

Conclusie

Bohemian Rhapsody is een film van formaat. De film duurt meer dan twee uur, maar daar heb ik niks van gemerkt. Van mij had hij zelfs nog wel langer mogen zijn. Ik heb meer geleerd over Queen en Freddie Mercury. Ik ben nog meer gaan houden van hun muziek. En de film is werkelijk een belevenis. Als er één ding is dat ik zou willen na deze film, is dat ik Queen live zou kunnen zien optreden. Echt, als ik kon tijdreizen, dan zou ik vooraan staan bij het Live Aid concert (ik zou moeten tijdreizen gezien ik in 1985 nog niet op de wereld was gebracht, haha). Bohemian Rhapsody is absoluut een film die ik vaker zal gaan kijken. Als je de kans hebt de film te zien op het grote doek, dan raad ik je aan deze kans te pakken. Bohemian Rhapsody is een film om te bekijken in de bioscoop op het grote scherm met surround sound. Een geweldige ervaring.

P.s. voor diegenen die nieuwsgierig zijn of Rami Malek echt zingt: nee, niet helemaal. De stem die je hoort in de film is een mix van de Canadese zanger Marc Martel en Freddie Mercury, op Rami Maleks eigen stem.

Heel eerlijk? Ik had een ietwat andere film voor ogen. Ik denk dat ik meer schattigheid had verwacht bij een film over baby’s. Daarnaast denk ik dat de trailer die ik had gezien eigenlijk al veel grappige situaties had laten zien, waardoor ik dit in de film zelf een beetje miste. Het neemt niet weg dat het wel een vermakelijke film is, maar mijn verwachtingen waren echt way hoger! Of de film ook wel echt helemaal geschikt is voor kinderen durf ik niet te zeggen. Af en toe vroeg ik het mij af. Al met al is The Boss Baby een vermakelijke film, maar één waarvan ik blij ben dat ik er niet speciaal voor naar de bioscoop ben gegaan.

Ik verwachte eigenlijk best wel veel van deze film omdat Melissa McCarthy de hoofdrol speelt. Hoewel ik zeker wel heb gelachen, vind ik het geen ijzersterke komediefilm. De film is niet slecht, maar het was gewoon niet kwaliteit van het hoogste niveau zoals we van Melissa McCarthy gewend zijn. Hier en daar zet ik wat twijfels bij de verhaallijn en realistisch is het niet geheel, maar bij een komedie moet je daar ook niet teveel op letten en gaat het vooral om of het komisch is. The Boss is dus leuk om te zien, maar niet een film die je nú direct moet zien.

The Bourne Identity franchise was één van mijn favoriete actiefilm franchises als tiener. Matt Damon was destijds up and coming en ik was dan ook groot fan van zijn werk in onder andere The Talented Mr. Ripley, Good Will Hunting, Ocean’s Eleven en veel van wat daarna volgde. The Bourne Identity is een actiefilm zoals wij deze kenden in die jaren; veel vechtscènes en achtervolgingen, zonder dat auto’s op ongeloofwaardige wijze tot ontploffing werden gebracht. Het verhaal is spannend en er wordt goed geacteerd. Wat leuk is, is dat ik natuurlijk de kennis van tegenwoordig heb en het dan ook grappig is om Gabriel Mann in deze film tegen te komen terwijl hij pas jaren later echt indruk op mij maakte als Nolan Ross in Revenge.

In The Bourne Supremacy gaat het verhaal verder. Bourne probeert zijn geheugen verder op te frissen terwijl hij fijn samenwoont met zijn meisje, maar dan wordt hij erin geluisd en begint de actie opnieuw. Hoewel ik mij herinner de franchise echt geweldig te vinden moet ik zeggen dat dit tweede deel mij tegenwoordig minder weet te boeien. Misschien kwam dat ook omdat in het begin van de film een scène zit waarin mensen te water raken, maar iemand onder water gereanimeerd wordt en voor dood achtergelaten onder water. Het leek mij gewoon wat te makkelijk en ongeloofwaardig in die setting dat er niet meer geprobeerd werd. Maar het zou ook kunnen liggen aan de verandering van regisseur. The Bourne Supremacy is denk ik ook wat simplistischer dan het eerste deel, en misschien zijn sommige technieken die tegenwoordig bij actiefilms gebruikt worden voor dit deel geen gemiste elementen. Het verhaal steekt nog steeds goed in elkaar en ook over het acteerwerk heb ik niks te klagen.

Wonder boven wonder vond ik dit derde deel veel beter dan het tweede deel. Ik was geboeid van begin tot eind. Op alle manieren is de franchise gegroeid om tot een fantastische climax te komen met dit (destijds) afsluitende derde deel in de trilogie. De achtervolging die je in het begin van de film ziet is een achtervolging zoals ik hem graag zie. Die spanning en hoe het opgebouwd wordt, heerlijk! Uiteindelijk draven ze hierin wat door, want later krijgen we weer zo’n achtervolging, maar door de herhaling is deze minder geslaagd. Zeker de achtervolging waarbij het personage van Julia Stiles betrokken is. Beetje jammer ook dat haar betrokkenheid een herhaling is uit deel 1. Ook komen we eindelijk te weten hoe het zit met de flashbacks en de échte geschiedenis van Bourne. Wederom een actievolle en vlotte film, en heel stiekem twijfel ik of ik dit derde deel niet zelfs sterker vind dan het eerste. En die soundtrack aan het einde van de films is echt een favoriet van mij.

Molly Ringwald

Het eerste dat mij opviel was Molly Ringwald. Ik wist dat zij een beroemde actrice van vroeger was, maar ik heb nooit geweten dat zij uit The Breakfast Club kwam. Ik ken haar vooral van The Secret Life of an American Teenager. Maar je herkent haar meteen.

Meer van verwacht

Eerlijk is eerlijk, ik had er meer van verwacht. Het is een film die zich afspeelt in een uur of negen, grotendeels in één ruimte en er wordt voornamelijk gepraat. Hierdoor begon de film mij, ondanks prima acteerwerk, al snel een beetje te vervelen. En ik ergerde mij wel een beetje aan de etterbak van de vijf jongeren.

Sterk verhaal

Ik snap waarom de film destijds zo goed was. Het brengt – stereotype – jongeren die heel verschillend lijken bij elkaar, terwijl ze meer overeenkomsten hebben dan ze denken. Vooroordelen, sociale druk, het komt allemaal voorbij, en speelt ook tegenwoordig nog een grote rol in het leven van een tiener. Er zit dus zeker een goed verhaal in. Maar ik miste wat actie, meer vermaak.

Conclusie

Hoewel The Breakfast Club een sterk verhaal heeft, was deze film het gewoonweg niet voor mij. Voor mij was hij te traag door het vele gepraat en weinig wisseling in tempo en locatie. Ik heb op moeten zoeken waarom The Breakfast Club deze naam heeft gekregen, want ik wist het niet. Maar het blijkt gewoon een naam te zijn voor een nablijfklas omdat dit vaak op zaterdagochtend was. Er zijn overigens genoeg mensen meer dan positief over deze film, en ik snap ze wel, maar het moet wel echt een film voor jou zijn. Check hem zelf om te weten wat jij ervan vindt.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Bridget Jones’s Baby op DVD

Eigenlijk wilden mijn moeder en ik Bridget Jones’s Baby samen kijken in de bioscoop, maar daar is het toen helaas niet van gekomen. Hoewel ik de films vroeger wel leuk vond, kon ik mij er verder niet veel meer van herinneren en trok de film mij ook niet perse. Het was meer de gedachte “ik vond de films vroeger leuk, dus ik moet dit vervolg gewoon ook zien”. Op 8 februari 2017 komt de film uit op Blu-ray en DVD, en ik had het geluk dat ik een screener mocht ontvangen van Universal Pictures waardoor ik de film begin januari heb kunnen kijken. Ondanks dat ik de andere films járen geleden heb gezien, was de film prima te zien zonder opfriscursus (maar het kan geen kwaad).

Een echte romcom

Waar ik had verwacht dat het een oké film zou zijn – ondanks de positieve recensies die ik al had gelezen – bleek het oprecht een hele leuke film te zijn. Ik heb verrassend vaak gelachen om situaties of uitspraken. Ja, als je wilt lachen dan is het kijken van Bridget Jones’s Baby een goede zet. Deze film, met eenzelfde format – twee mannen die vechten voor de liefde van Bridget Jones – weet je gegarandeerd te laten lachen. De weg naar het ontdekken wie van de twee heren de vader is, is zowel hilarisch als aandoenlijk; een echte romcom.

De mindere punten

Niet alles is echter geslaagd. Zo vond ik de toevoeging van de vrouwen die gerepresenteerd worden door advocaat Darcy echt niks… En ook de nieuwe baas van Bridget Jones vond ik een vreselijke toevoeging. Irritant vind ik soms ook Renée Zellweger. Echt ongelooflijk hoeveel botox zij heeft gebruikt, en eigenlijk past dat niet bij haar personage. En af en toe vind ik ook dat ze een beetje een te kinderlijk of zeurderig stemmetje opzet voor een 40-plusser. Hoewel ze verder prima presteert als de klunzige Bridget Jones, wordt je oog echt getrokken naar de twee mannen in haar leven.

De echte pluspunten

Enerzijds heb je de droge humor van Colin Firth als Mr. Darcy en anderzijds de meer jeugdige/fladderende – ik weet even geen goede benaming, sorry – humor van Patrick Dempsey als Jack Qwant. De wisselwerking tussen deze twee mannen weet je het meest te laten lachen. Dempsey is in dit opzicht ook perfect als “vervanger” van Hugh Grant, die besloot niet mee te doen aan dit derde deel en eigenlijk niet gemist wordt. Hoewel ik Emma Thompson in haar eerste scène niet zo’n geweldige toevoeging vond, vind ik uiteindelijk dat ze een fantastische toevoeging is die ook voor redelijk wat lachwekkende scènes zorgt.

Conclusie

Bridget Jones’s Baby heeft mij enorm doen lachen. Hier en daar is het lichtelijk voorspelbaar of oppervlakkig, maar dat is verwaarloosbaar omdat de film vooral genieten geblazen is. De film is voor je het weet alweer afgelopen en je blijft met een fijn gevoel achter. Het einde van Bridget Jones’s Baby laat ruimte voor een vervolg, deze is echter op het moment van schrijven, niet aangekondigd. De DVD bevat ook nog de nodige extra’s, waaronder een leuke, maar vrij korte gag-reel. De deleted/alternate scenes zijn leuk om te bekijken, maar het is duidelijk waarom ze de film niet hebben gehaald. Verder was er ook nog een Making of, die leuk was, maar niet speciaal.

Erg interessante film met goede muziek, maar iets te lang waardoor het aantaal sterren iets minder hoog is.

Velen zijn heel erg lovend over deze film, maar eerlijk gezegd had ik er meer van verwacht. De diverse bijrollen vond ik erg leuk met onder andere Matthew Ryce, maar helaas kwamen ze minder goed uit de verf dan ik had gehoopt en dit lag vooral aan het verhaal, niet de acteurs. De film wordt uiteindelijk niet echt spannend en mist nog wat flair om echt fantastisch te kunnen zijn. Ik denk dat de makers er meer uit hadden willen halen, maar dit niet hebben gedaan en dat de film daardoor iets flauwtjes smaakt. Desalniettemin kun je er wel van genieten als je er niet teveel over nadenkt, en het acteerwerk is prima. Maar het echt feelgood gehalte mist.