Meningen

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Wat bijzonder is aan de film Tag, is dat je zou denken dat het een verzonnen verhaal is. Het is echter gebaseerd op een waargebeurd verhaal! In de aftiteling zien je ook de mannen terug op wie dit is gebaseerd. Een film met Jeremy Renner is wat mij betreft bij voorbaat al geslaagd, en dat bewijst hij ook weer in Tag. De film op zichzelf is niet heel vernieuwend, maar de acteurs doen het erg leuk samen en er valt veel te lachen. Ik keek de film samen met mijn ouders op een zaterdagavond en we hebben genoten van deze volwassen kinderen.

Wel mag ik hopen dat niet álles letterlijk zo gebeurd is, want de mannen gaan soms wel ver om niet getikt te worden. Al levert het zeker hilarische beelden op. De aftiteling vind ik overigens ook supergrappig. Nooit geweten dat Jeremy Renner kon zingen! Stiekem wisten ze, vooral tegen het einde, ook nog wat verdieping aan te brengen. Je verlaat de film met een lach op je gezicht.

Als dansfilmliefhebber wil ik alle dansfilms hebben gezien die er bestaan. Take the Lead had ik al een keer gezien, maar ik kon mij er eigenlijk niets meer van herinneren. Er zijn dansfilms die ik keer op keer kan kijken, en dansfilms waarvan ik had gewild dat ik mijn tijd er niet aan had verknoeid. Take the Lead zit er tussenin. Het is het soort dansfilm die je niet keer op keer zal herkijken, maar wel leuk is om een keertje gezien te hebben. De dansen zijn niet spectaculair, en dat geldt ook voor het acteerwerk en het verhaal. Take the Lead is gewoon: oké. Grappig is trouwens de bijrol van Jenna Dewan die datzelfde jaar doorbrak met haar rol in vele hippere Step Up.

Dankzij The Fast & the Furious werd ik fan van Paul Walker, en nog altijd heb ik als doel al zijn films eens te kijken. Terwijl ik aan het zoeken was op Netflix kwam ik Takers tegen. Van mijn vriend mocht ik de film kiezen, maar vond het sneu voor hem als ik voor een romcom was gegaan, dus ging ik voor actie. Ik had eigenlijk verwacht dat dit een dertien in een dozijn film zou zijn, maar hij was verrassend leuk.

Eigenlijk zitten er ook best veel bekende namen in deze film, dus je zou denken dat hij wel wat bekender was. De acteurs hebben goede chemie met elkaar en spelen leuk. Het verhaal is niet het meest onvoorspelbare verhaal, maar weet dankzij de acteurs genoeg te boeien om leuk te zijn en je mee te laten leven. Ik heb genoten. Fans van heist movies vinden Takers waarschijnlijk ook wel leuk.

Meestal vind ik de films van Melissa McCarthy geweldig, het is dan ook een geweldige actrice, maar Tammy viel mij helaas wat tegen. Wat ik jammer vind is dat Melissa McCarthy altijd dezelfde rollen speelt, maar dat is meer een algemene observatie. Het is vooral het verhaal dat ik dit keer helaas minder boeiend vond en de grappen kwamen niet altijd goed uit de verf.

De Tango

Van de diverse soorten stijldansen zijn denk ik de Tango en Paso Doble mijn favorieten. Het zijn dansen waarbij je vaak de échte passie en liefde ziet. Wanneer ze bij Dancing with the Stars een Tango of Paso mogen dansen word ik heel blij. Dit was dan ook de reden dat ik nieuwsgierig was naar deze docu.

Liever als film

Persoonlijk vond ik het verhaal als documentaire minder prettig om naar te kijken. Ik had het denk ik liever gezien als een levensverhaal dat verfilmd was, en dat die stukjes achtergrond, waarin de echte Juan en María aan het woord waren, als bonusmateriaal waren gereleased. Die stukken vond ik namelijk wat saaier, en lieten de documentaire lang aanvoelen. Ik zal ongetwijfeld wat documentairemakers op hun tenen trappen zo, maar in dit specifieke geval had ik het liever als film gezien. Ook zaten er mij wat te veel shots in waarin María, Juan en de acteurs werden gefilmd terwijl ze bijvoorbeeld nostalgisch door de straten liepen.

Goede chemie tussen acteurs

Ik denk echt dat het verhaal als verfilming heel goed had gewerkt. Mijn favoriete stukjes in de documentaire waren dan ook de stukken waarin Juan Malizia en Ayelén Álvarez Miño zich inleefden in Juan en María en de sterren van de hemel dansen op mooie choreografieën. De chemie tussen hen beide is ook duidelijk zichtbaar. Ik vond het dan ook jammer dat ze in de nieuwe fase van het leven andere acteurs gebruikten.

Interessant verhaal

Toch is de documentaire wel leuk om te bekijken als geheel, want zoals ik al zei is het verhaal zeker interessant. Anders had ik niet gezegd dat het zo goed zou werken als er een film van was gemaakt. Twee Argentijnse jongeren, verliefd op elkaar en verliefd op de tango. Twee mensen die voor elkaar gemaakt waren als partners in de tango, maar uiteindelijk niet in het gewone leven en dit deed hen van elkaar scheiden. Twee mensen die de tango tot grote hoogte hebben gebracht. Hoewel de documentaire beiden in beeld brengt, komt het tragische leven van María meer naar voren.

Conclusie

De documentaire is mooi gefilmd, ikzelf echter merkte dat ik de stukken waarbij de echte Juan en María aan het woord waren, ik de documentaire iets minder prettig vond om naar te kijken. De stukken waarbij door acteurs werd gedanst waren echter prachtig en zijn één van de redenen waarom ik dit graag als film had gezien in plaats van documentaire. Het verhaal heeft genoeg in zich om compleet verfilmd te worden. En voor de grote liefhebbers van tango, en voor diegenen die bekend zijn met deze twee beroemdste tangodansers zal dit ongetwijfeld een fantastische documentaire zijn.

Die Ted films zijn eigenlijk niet echt mijn ding en toch heb ik beide gekeken. Het zijn grove films met veel seksgrappen. Dit tweede deel had er wat mij betreft niet perse hoeven komen. Soms is het wel grappig, maar ik heb ook vaak scènes gezien die meer ter opvulling waren dan dat ze de film beter maakten. Daarnaast vind ik ook niet altijd alles even logisch. Laat ik maar zo zeggen: je moet van dit soort films houden, anders vind je het waarschijnlijk niet echt super.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Zoveel films, zo weinig tijd

Teen Spirit stond afgelopen juli al op mijn lijstje Bioscoopfilms waar ik naar uitkijk #6. Toch wist de film mij uiteindelijk niet naar de bioscoop te krijgen. Maar dit heeft vaak ook meer te maken met “zoveel films, zo weinig tijd”, en dan ga ikzelf sneller voor de echte blockbusters. Maar ik heb inmiddels de blu-ray (bevat helaas geen extra’s) bekeken en kan eindelijk een oordeel over deze film geven.

Meer voor filmhuisfans

Uiteindelijk ontdekte ik al snel dat dit eigenlijk niet echt mijn type film is. Ik verwachte echt een dramafilm met popmuziek zoals ze gemaakt worden in Hollywood. Dat is het echter niet. Alles aan deze film is alternatief. De manier van filmen. De manier van verhaal vertellen. Alles. Totaal niet het gevoel dat ik bij een landelijke wedstrijd als Teen Spirit had verwacht. De liedjes die ze zingt zijn af en toe wel hele bekende popliedjes, maar ook hier voel je een beetje dat alternatieve sfeertje. Filmhuisfans zullen deze film eerder positief beoordelen, dan fans van blockbusters. Voor mijn gevoel is dan wel weer typisch Brits. Dat associeer ik vaak met een film in deze stijl.

Wat ik miste

Het verhaal van Teen Spirit miste voor mijn gevoel wat diepgang. Veel stukken worden overgeslagen zodat je meteen bij het resultaat bent. Hierdoor vond ik het lastig om binding te krijgen met de situaties en de personages. Ook las ik achteraf dat Elle Fanning al deze muziek zelf heeft ingezongen. Toch komt dit op het beeld niet zo over. Wanneer ik haar zag zingen in beeld, had ik niet het gevoel dat zij daar stond te zingen. Of dit aan haar playback kunsten lag, of toch aan iets anders lag durf ik niet helemaal te zeggen. Haar stem vond ik overigens wél prachtig.

Van de makers van La La Land

Achteraf las ik in Bioscoopfilms waar ik naar uitkijk #6 terug dat deze film van dezelfde makers is als La La Land. La La Land was op sommige manieren ook anders dan andere films. Echter, La La Land vond ik wel fantastisch. Helaas wist Teen Spirit voor mij niet hetzelfde niveau te halen. Waar ik de stem van Elle Fanning overigens echt prachtig vond, vond ik de kwaliteit van de overige deelnemers in de competitie wat tegenvallen voor finalisten. De film is daarnaast niet echt spannend op een kleine twist na.

Conclusie

Teen Spirit was helaas niet helemaal de dramafilm vol popmuziek die ik had verwacht. Het is wel een dramafilm met popmuziek, maar ik had het meer hollywoodachtig verwacht. De film voelt alternatief en heel erg Brits. Hiermee valt de film eigenlijk niet helemaal in mijn straatje. Ik denk dat filmhuis liefhebbers deze film leuker zullen vinden. Ikzelf had graag nog wat meer interactie gezien met de andere deelnemers van Teen Spirit. Ik miste nog wat meer diepgang in het verhaal. Bijpersonages zijn bijna onbelangrijk gemaakt – op een enkeling na – en richt zich volledig op Violet. En toch ook niet genoeg. Haar stem is echter prachtig, en daar heb ik echt van genoten.

Eerlijk? Ik had hem leuker verwacht. Ik vond de film wat kinderlijk aandoen doen de overduidelijke karikaturen die fungeerden als bad guys. Uiteindelijk vond ik de film wel leuk omdat de vier turtles je weten aan te spreken en te laten meeleven, maar verder vond ik het eigenlijk maar zo zo. Voor mijn gevoel is deze film leuker voor de jongere jeugd dan voor dertigers zoals ik.

Een indrukwekkende film

Sommige films zorgen ervoor dat je stil bent zodra de aftiteling begint. The Theory of Everything is zo’n film. Ik had al zoveel positieve recensies gelezen over The Theory of Everything dat ik er zelf ook enorm nieuwsgierig naar werd. Afgelopen weekend keek ik de film eindelijk en de film was inderdaad erg goed. Nooit had ik gedacht dat een film over Stephen Hawking zo interessant kon zijn. Eerlijk is eerlijk, ik wist eigenlijk ook niet zoveel van die man behalve dan dat hij een robotstem had, in een rolstoel zat en heel beroemd was geworden door iets wetenschappelijks waar ik niet zoveel van snap.

Van de films die ik dit jaar heb gezien hoort The Theory of Everything ook zeker thuis in het rijtje van betere serieuze films gebaseerd op een biografie. Die andere film waar ik het over heb? The Imitation Game. Bij beide films was ik zo onder de indruk dat ik zodra de aftiteling begon gewoon even stil was liet inzinken hoe goed de film eigenlijk was.

Sublieme vertolking

Ook in The Theory of Everything is de hoofdrolspeler subliem. Eddie Redmayne brengt de ziekte ALS goed in beeld. Het kan niet makkelijk zijn geweest om de fysieke aftakeling zo in beeld te brengen. Echt mijn complimenten hiervoor! Die Oscar is dan ook zeker verdiend. Maar ook de ondersteunende acteurs en actrices zoals Felicity Jones doen het verhaal goed.

Interessant levensverhaal

Het is interessant om te zien dat vlak nadat Stephen en Jane elkaar ontmoeten, de eerste verschijnselen van de ziekte zichtbaar worden en hem snel overmannen. Toch trouwen ze en maken ze een leven samen. Ook zet hij zijn theorieën voort, terwijl het steeds slechter met hem gaat. Deze man heeft echt doorzettingsvermogen! Maar ook zijn humor blijft ondanks zijn beperkingen. En natuurlijk heb ik ook bewondering voor Jane die koste wat het kost hem wil ondersteunen.

De film gaat niet heel specifiek in op de theorieën van Hawking en daar ben ik persoonlijk blij om. Ik zie liever het menselijke aspect daarachter. Hoe zij en de mensen om hen heen dingen hebben ervaren. Het is namelijk niet alleen zwaar voor hem, maar ook zwaar voor de vrouw waar hij stapelverliefd op was geworden. Stephen Hawking kreeg bij zijn diagnose te horen dat hij nog maar twee jaar te leven zou hebben. Een diagnose die meestal gesteld wordt bij de ziekte ALS, zo leerde ik uit de film You’re Not You. Maar zoals velen vast weten leeft Stephen Hawking nog steeds en is hij inmiddels zelfs al in de 70!

Stephen Hawking is drie jaar na deze recensie overleden op 14 maart 2018.

Weinig minpunten, echt een aanrader

Wel miste ik dat duidelijk in beeld werd gebracht dat hij zo beroemd werd. Zo nu en dan merkte je wel dat hij als briljant werd bestempeld, maar niet perse dat de rest van de wereld dat ook vond. Grappig was overigens dat ik zo nu en dan aan Harry Potter moest denken gezien een leraar in gewaad ook in Harry Potter speelt en eenzelfde soort gewaad draagt.

Als je een goede film wilt kijken dan is The Theory of Everything zeker een aanrader. De film heeft mij mee laten leven, laten verbazen en stil achter gelaten. Als je mij perse zou laten kiezen tussen The Imitation Game en The Theory of Everything dan vond ik The Imitation Game toch net een tikkeltje beter, maar The Theory of Everything moet je ook gezien hebben.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

This is Where I Leave You

In mijn Top Ten Thurday overzicht van 1 januari 2015 kon je al zien dat ik This is Where I Leave You opnam in de top tien beste films uit 2014. Eindelijk, kun je nu dan ook de recensie lezen van deze leuke film! De film trok mij in eerste instantie door de poster waarop een sterrencast te zien is. Ik herkende Jason Bateman, Tina Fey, Connie Britton en Jane Fonda. Ik geloofde direct dat het een leuke komedie zou zijn; dat moest wel met zo’n cast. En dit bleek het ook te zijn. Ik keek de film op eerste kerstdag met mijn schoonfamilie en vond hem zo leuk dat ik hem op 3 januari alweer keek maar dan met mijn ouders en broertje. Ik kijk een film alleen dubbel als hij echt leuk is, dus dat kun je bij dezen van mij aannemen: hij is leuk! En let vooral ook op dat lieve jongetje dat overal de gelegenheid vindt om buiten op zijn potje te gaan zitten om zijn behoefte te doen.

Een grote, gekke familie

Je kunt precies verwachten wat in de omschrijving staat; This is Where I Leave You draait om een grote, gekke familie, en je kunt hilarische capriolen verwachten als je deze broers, zussen, moeder en hun partners, exen en gemiste liefdes op één grote hoop gooit. Voor mij zijn het in elk geval ingrediënten die vaak goed werken in een film. Zeker in combinatie met geweldige acteurs, en zo ook in This is Where I Leave You. De volwassenen zijn weer tijdelijk kinderen in hun ouderlijk huis en zitten 24/7 opgescheept met hun broers en zussen; lachen is gegarandeerd.

Maar het gaat niet alleen om de “kinderen”, ook Jasons overspelige vrouw en vroegere liefde zijn aanwezig in de film. Alsook Wendy’s onbeschofte man, haar kinderen (waaronder dat lieve jongetje waar ik het eerder over had), haar vroegere vriend, Adams nieuwe vriendin, Pauls vrouw waar hij kinderen mee probeert te krijgen (zeker ook grappige scènes gegarandeerd!) en de buurvrouw zijn aanwezig.

Grappig, maar ook serieus

Maar het is niet alleen maar grappen en grollen, er komen ook serieuzere onderwerpen aan bod. Daarnaast draait de film natuurlijk om het overlijden van de pater familias, wat de reden is dat iedereen überhaupt samenkomt. De broers en zussen kunnen goed bekvechten, maar waar nodig kunnen ze ook elkaars grootste steun zijn.

Conclusie

Hoewel er meerdere hoofdpersonen zijn, staat Judd Altman vooral centraal; waar de film dan ook mee begint en eindigt. This is Where I Leave You is een film waarbij je om de haverklap zit te lachen, maar waarbij je ook meeleeft met de personages, een blik kunt werpen op de bijzondere band tussen broers en zussen, en je je lekker kunt onderdompelen in diverse liefdesperikelen. Wil je toch nog graag een minpuntje horen? Oké, het personage van Rose Byrne vond ik een beetje irritant, maar dat kan ook aan de actrice hebben gelegen. Nog niet overtuigd dat je deze film echt moet zien? Kijk dan vooral nog even de trailer, die haalt je vast wel over.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ragnarok

Marvel. Ik ben fan van de Marvel films. Elke film is weer genieten geblazen, en het liefst kijk ik de films direct zodra ze in de bioscoop komen. Met Thor: Ragnarok heb ik wat langer gewacht. Mijn broertje en ik zouden namelijk als verlaat Vaderdag cadeautje met z’n drieën naar deze film gaan. Deze afspraak stond echter pas gepland eind november. Even geduld dus. Ik heb eigenlijk weinig aandacht aan de film besteed voor die bewuste dag. Ik vertelde mijn broertje dan ook dat ik eigenlijk totaal geen idee had wat anderen van de film vonden. Als antwoord kreeg ik dat ze laaiend zijn. Laaiend wat? Laaiend enthousiast, of laaiend als in woest? Het bleek het eerste te zijn. Huppa, de verwachtingen waren ineens torenhoog.

Komedie

Laat ik beginnen met wat mij het meest opviel bij Thor: Ragnarok: humor. Marvel staat erom bekend dat er in elke film een bepaalde mate van humor gebracht wordt. Maar bij Thor: Ragnarok gaan ze echt vol gas. Ik had al een heel betoog klaarstaan over waarom deze film ook ingedeeld moet worden in het genre humor, maar toen zag ik op IMDB dat deze film daar al bij is ingedeeld, in tegenstelling tot voorgaande Marvel films. Maar dat is terecht, want de grappen vliegen je om de oren. Gelukkig zijn het ook nog eens allemaal goede grappen. Zelfs als ze flauw zijn lig je dubbel.

Dit betekent overigens niet dat de film op verhaal heeft moeten inleveren of iets dergelijks. Nee, ik vond de film eigenlijk belachelijk goed in elkaar zitten. Al zijn sommige serieuze scènes door alle humor soms iets minder gewichtig. Wat je je misschien wel kunt afvragen is hoe Thor plotseling toch wel een karakterontwikkeling heeft doorgemaakt. Sinds wanneer is hij zo onhandig? Het is supergrappig, maar eigenlijk is dit niet helemaal wat we van hem gewend zijn. Al vind ik zijn ontwikkeling tijdens Thor: Ragnarok wél erg interessant.

Bijrollen en cameo’s

Blij ben ik trouwens met de rol van Loki in deze film – alleen al zijn reactie op de Hulk, haha, maar ik bedoel: wie houdt er niet van Loki? Maar ook de bijrollen van de Hulk – al was ik niet helemaal onder de indruk van Mark Ruffalo – en Doctor Strange. Alsook personages zoals nieuwkomer Korg, en cameo’s zoals die van Matt Damon (hilarisch). Ik ben trouwens wel benieuwd naar de beweegredenen voor de aankleding van Hela. Ik vond het namelijk best wel veel op de stijl van Loki lijken.

De muziek

Wat ook opviel in deze film is de muziek. Wat een heerlijke nummers zitten erin, met name Immigrant Song van Led Zeppelin. Zodra je de aftiteling voorbij ziet komen – immers, je wacht op de mid- en endcredits scènes – zie je dat er helemaal niet zoveel nummers gebruikt zijn. Maar de nummers die ze wel hebben gebruikt vond ik goed gekozen. Ook vond ik de referenties naar onder andere kunst erg leuk gedaan, en mogelijk heb ik er zelfs enkelen gemist. Tot slot vond ik het bijzonder hoe de film mij het gevoel gaf van computerspelletjes uit de jaren ’80. Zowel qua geluid als beeld.

Conclusie

Wanneer je Thor: Ragnarok gaat bekijken kun je vooral héél véél humor verwachten. Waar de Marvel films meestal actiefilms zijn met een vleugje humor, hebben ze er nu de hele pot met humor in laten vallen. Totaal niet erg, want het werkt ook erg goed. Je ligt regelmatig dubbel van het lachen. De acteurs zijn allen erg fijn en hebben duidelijk chemie met elkaar. De muziek heeft mij positief verrast. Al met al is dit van alle Thor-films mijn favoriet. De humor heeft daar denk ik veel mee te maken. Het is denk ik wel de grappigste film in het Marvel Universum.

Ooooh deze was echt wel heel erg leuk. De drie heren zijn goed op elkaar ingespeeld en het is superleuk om te zien hoe gehecht ze raken aan de baby terwijl er ondertussen van alles mis gaat.

Niet bekend, wel de moeite waard

Samen met mijn vriend keek ik laatst de film Time Lapse. Een film die bij mij nog geen naamsbekendheid had, maar ik toevallig tegenkwam. Doordat ik zag dat Danielle Panabaker (The Flash) erin speelde en het verhaal mij wel aansprak zijn we de film gaan kijken. Time Lapse blijkt zo’n film te zijn die niet zoals de grote A-films in de spotlight staat, maar wel erg interessant is en zeker de moeite waard om te kijken als je van complexe films houdt!

Hoe zou jij reageren?

In Time Lapse ontdekken drie vrienden namelijk een apparaat bij hun verdwenen buurman die elke avond om acht uur een polaroid uitspuugt met daarop afgebeeld wat de volgende dag om acht uur ‘s avonds in hun woonkamer afspeelt. Hoe zou jij reageren als je een dag in de toekomst kon kijken? Eén ding is zeker, iedereen reageert anders. Zo ook de drie vrienden, en het is erg interessant hoe het verhaal verder ontwikkelt vanaf het moment dat ze dat apparaat hebben ontdekt. Bijzonder is ook dat het aantal locaties waar het verhaal zich afspeelt minimaal is en dat dit heel goed werkt.

Je bent zelf ook een hoofdrolspeler

Al snel ontdekken ze de voordelen van het feit dat ze een blik op de toekomst kunnen werpen, maar alles komt met een prijs en dus zal het geluk op een gegeven moment ook tegen je keren. Hoe werkt het apparaat überhaupt en zit er een hogere macht achter? Allemaal vragen die door je hoofd spoken terwijl je kijkt. Net als de hoofdrolspelers probeerde ik uit te vogelen hoe alles zat en wat de gevolgen konden zijn. En zou ik zelf een dag in de toekomst willen kunnen kijken? De gehele film deelde ik mijn hersenspinsels en dingen die ik niet begreep met mijn vriend (gelukkig kan hij daar tegen haha).

Houd je aandacht er goed bij!

Soms vroeg ik mij ook af wat er in hemelsnaam in die 24 uur kon gebeuren dat het beeld op de polaroid werkelijkheid zou worden, en het verbaasde mij hoe alles telkens weer op zijn plaats viel. Het is sowieso een film waar je je aandacht goed bij moet houden, want alles is met elkaar verwikkeld en dat speelt echt ontzettend interessant uit. Op Danielle Panabaker na zijn de hoofdrolspelers geen bekende A-listers en had ik überhaupt nog nooit van ze gehoord, maar ik vond ze geloofwaardig overkomen en erg goed gecast voor deze film. Verder verklap ik niet teveel, want bij zo’n film is alles wat je zegt al gauw een spoiler.

Conclusie

Time Lapse is een film die je verstand te boven gaat, maar wel goed laat zien hoe verschillende mensen kunnen reageren op iets onverklaarbaars en een blik op de toekomst. Wat zou jij doen? De politie inschakelen, of het geheim bewaren en ervan profiteren? Misschien zelfs extreem hebberig worden? De acteurs zijn geen A-listers, maar ik vond ze allen goed gecast voor deze film en sterk overkomen. Ik heb echt genoten van deze film, maar snap ook waarom er tot nu toe nog niet bekend is of hij in de Nederlandse bioscopen zal draaien. Het is simpelweg niet een bioscoopfilm, het zal geen groot publiek trekken. Je moet er echt van houden. Maar ik vind het zeker een aanrader!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

To all the Boys I’ve Loved Before

Ik weet met 100% zekerheid dat ik afgelopen vrijdag niet de enige was die enthousiast naar Netflix ging om één specifieke film te kijken: To all the Boys I’ve Loved Before. 17 augustus verscheen deze verfilming van het gelijknamige boek eindelijk op Netflix en we keken er massaal naar. Wat wel opvallend was, was dat we de film echt moesten opzoeken door op de loep te klikken en de naam in te vullen. Is het gek dat ik had verwacht dat de film direct als aanrader op het beginscherm zou komen te staan? I think not.

Het was mij zelfs gelukt om mijn vriend te overtuigen deze film samen met mij te kijken. Onder het mom van: dan weet je ongeveer wat ik wel eens lees. Nou was de film niet helemaal zijn ding, maar het was wel leuk dat ik er met iemand over kon praten.

Boek vs film

Gelukkig – voor de makers van de film en deze recensie – is het al een hele tijd geleden dat ik Aan alle jongens van wie ik hield heb gelezen. Namelijk alweer meer dan twee jaar geleden. Waarom is dat goed voor de film en de recensie? Dan vergelijk ik namelijk niet het boek en de film tot in detail. Iets dat ik bijvoorbeeld wel deed bij The Darkest Minds, haha. Er waren zeker wel dingen die zijn opgevallen en die niet klopten – waar is de scène met autopech? en hoezo is Mona Margot opeens degene die veel bakt? – , maar omdat ik niet meer exact wist hoe het verhaal verliep deerde het mij minder.

Leuk geacteerd

De acteurs hebben de personages leuk neergezet. Noah Centineo kende ik al uit de tv-serie The Fosters. Ik was dan ook direct bij de aankondiging enorm blij dat hij Peter zou spelen. Het is een hartstikke leuke en goede acteur, en dat blijkt ook weer in To all the Boys I’ve Loved Before. Aan Lana Condor moest ik even wennen. Dat ligt echter denk ik aan het feit dat ik Lara Jean zag als het meisje op de cover van de boeken, haha. Kitty vond ik wel minder grappig dan in het boek. Ik had veel minder feeling met haar. Ik ben er nog niet helemaal over uit of het aan de actrice lag, of aan hoe de grappen in het boek overkomen versus in real life.

Cameo

Hebben jullie trouwens ook de cameo gezien van Jenny Han? Wauw, wat kwam ze vol in beeld hè! Liefelijk kijkend hoe haar personages tot leven kwamen. Ik vind het echt superleuk wanneer de makers van boekverfilmingen auteurs er ook op deze manier bij betrekken.

Conclusie

To all the Boys I’ve Loved Before is een fijne romcom voor iedereen die van het genre houdt. Het verhaal komt niet helemaal overeen met het boek, maar volgt wel de grote lijnen. Het is een film die voor je gevoel veel korter duurt dan de anderhalf uur dat deze film telt, en is dus heerlijk om even tussendoor te kijken. In tegenstelling tot het boek eindigt de film niet met een cliffhanger, al wordt er met een extra scène wel gehint naar PS I Still Love You. Kom maar op zou ik zeggen, want deel twee vond ik echt een geweldig boek!

Aan de ene kant keek ik naar deze film uit. Maar toen mijn vriend voorstelde de film te gaan kijken had ik er opeens niet zoveel zin in. Hmm… De film zelf wist mij uiteindelijk ook niet genoeg te boeien om memorabel te zijn. Het is een prima film om eventjes een keer tussendoor te bekijken. Verwacht er echter niet teveel van. De vijand was vrij standaard en gekarakteriseerd. Alicia Vikander is echter een prima keuze voor de rol van Lara Croft.

Tomorrowland

Ik was al lange tijd aan het uitkijken naar een film genaamd Tomorrowland, om er een paar weken geleden achter te komen dat de film tegenwoordig Project T wordt genoemd. Wat mij aansprak aan de film weet ik niet precies, want ik wist in eerste instantie niet eens echt waar de film over zou gaan, behalve dan dat Britt Robertson en George Clooney een rol hebben in de film.

Misschien is het omdat de film in Amerika zoveel in de media is geweest en, doordat ik die goed volg, al veel in aanraking ben geweest met de titel. Tegenwoordig heet de film in elk geval Project T, althans, in Nederland. En na even googlen weet ik ook waarom; In Europa is de naam Tomorrowland een geregistreerd merk van een festival en dus mochten ze die naam hier niet gebruiken. Ik keek een trailer en werd echt nieuwsgierig. Gelukkig heb ik niet lang hoeven wachten totdat ik hem samen met mijn vriend in de bioscoop keek.

Uitmuntend acteerwerk van Cassidy

Wat mij direct opviel in de film is het uitmuntende acteerwerk van de getalenteerde jonge Raffey Cassidy. Het leuke is ook dat ik hierover nog niks had gezegd tegen mijn vriend, maar dat ook hij dit benoemde toen we thuiskwamen. Niet alleen acteert ze ontzettend goed, maar ook de chemie tussen haar en George Clooney is duidelijk aanwezig en maakt het geheel geloofwaardig. Waar de relatie, als je erover nadenkt, hier en daar misschien als fout en creepy kan worden gezien, werkt het echt ontzettend goed.

Naast het geweldige acteerwerk van Clooney en Cassidy hebben we natuurlijk ook nog hoofdrolspeelster Britt Robertson. Een actrice die ik heel wisselend vind acteren. Zo vond ik haar in The Secret Circle geweldig, maar in Under the Dome vond ik haar niks. Gelukkig was ze in Tomorrowland/Project T weer aan de betere hand, maar nog steeds niet geweldig.

Leuk verhaal met humor en goede visuele effecten

Het verhaal zelf zit zoals de meeste Disney films goed in elkaar en hoewel ik het eerst niet had verwacht heb ik ook echt enorm gelachen tijdens de film. Hier en daar hebben ze hele leuke momenten van humor ingelast en vond ik de toevoeging van de robots ook erg leuk. Al met al is deze film ook zeker geschikt voor de jongere kijkers, het is tenslotte Disney, maar niet voor de allerjongsten. Vandaar ook dat het de rating twaalf jaar en ouder heeft gekregen. En laat ik ook de visuele effecten niet vergeten, deze vind ik ook erg mooi in beeld gebracht.

Conclusie

Tomorrowland is een leuke film, maar is vooral opvallend door het uitmuntende acteerwerk van de twaalfjarige Raffey Cassidy en de chemie tussen haar en George Clooney. Het verhaal is leuk, lekker luchtig en bevat leuke humor, en ook over de visuele effecten ben ik zeer te spreken. De 130 minuten in de bioscoop vlogen voorbij en ik heb genoten van deze film!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze film leek mij in eerste instantie erg leuk toe, maar blijkt eigenlijk gewoon een lege huls te zijn. Het verhaal was vlak, er miste verdieping in zowel het verhaal als de personages en ik vond niet alles kloppend. Nee, deze film heeft mij zeker niet geraakt.

Trolls

Eigenlijk wilde ik op een avond Sing kijken, maar dat ging niet door, dus besloten we – in de animatiecategorie blijvend – Trolls te kijken. Een film waar ik ook wel nieuwsgierig naar was omdat ik toen ik nog een heel klein meisje was van dat soort trollen spaarde. Ik had geen hoge verwachtingen van de film. En ik wist eigenlijk ook niet wat ik kon verwachten. Ik had geen trailer gezien. Het enige dat ik eigenlijk wist is dat het gebaseerd was op mijn vroegere speelgoed.

Zingen en knuffelen

De film blijkt overigens een sterrencast aan zichzelf gekoppeld te hebben. Ook dat wist ik van te voren niet. Maar wanneer ik stemmen herken pak ik al snel IMDB er even bij om te kijken of mijn vermoeden klopt en welke gezichten achter de andere stemmen zitten. En wat ik ook niet doorhad; er zit heel veel gezang in de film. De trolls zijn namelijk blije wezentjes die houden van zingen en knuffelen. Dit is dan ook hun voornaamste bezigheid.

Mooie boodschap

Maar zingen, dansen en knuffelen is niet het enige dat ze doen. Er zit een verhaal in, en in dat verhaal zit ook nog eens een mooie boodschap verwerkt. Onder andere over wat “geluk” eigenlijk inhoudt. De Bergens willen namelijk de trollen eenmaal per jaar opeten omdat ze dan zogenaamd geluk kunnen voelen.

Vermakelijke film

Hoewel dit soort films vaak wel wat voorspelbaar zijn en cliché personages bevat, vond ik dat hier niet erg. De uitvoering was namelijk goed en leuk gedaan. Trolls wist mijn aandacht vast te houden, mij te laten genieten, te laten lachen en te laten meeleven. Zelfs mijn vriend vond deze film leuk om te zien! De toevoeging van herkenbare liedjes zorgde er ook nog eens voor dat ik lekker mee zat te zingen op de bank.

Conclusie

Ik heb ontzettend genoten van Trolls. Hoewel de Bergens achter de Trolls aanzitten omdat ze ze op willen eten (het maakt ze gelukkig), vond ik het een hele vrolijke film. Trolls bevat leuke en kleurrijke personages, een goed verhaal, leuke liedjes en ik vond hem ook nog eens extra leuk om nostalgische redenen. Het liedje uit de aftiteling (Hair Up) wordt hier trouwens nog vaak gedraaid, we worden er zo vrolijk van. Dus heb je zin in een vrolijke, muzikale animatiefilm, kijk dan Trolls.

Dit is een film die mijn vriend ging kijken en waarvan het begin mij nieuwsgierig genoeg maakte om mee te kijken. Uiteindelijk is Tron: Legacy, dat overigens een vervolg is op de film Tron uit 1982 (ook met Jeff Bridges), een vermakelijke film, maar niet mega speciaal. Jeff Bridges was jonger gemaakt in de film, maar hierdoor leek hij eerder uit een animatiefilm te komen dan dat hij een goede verjongingskuur had gehad, dus dat vond ik erg jammer. Voor mij is Tron: Legacy een film waarvan ik na één keer kijken genoeg heb gezien, maar vermakelijk genoeg was. Al denk ik dat het op zich niet verkeerd was geweest dat ik Tron eerst had gekeken zodat bepaalde dingen in Tron: Legacy sneller zouden zijn geland.