Meningen

Ik dacht dat dit echt een hele slecht gescripte en geacteerde film zou zijn, maar ik wilde de film gewoon proberen omdat ik benieuwd was naar Tammin Sursok en Jesse Bradford. Het begin was inderdaad tenenkrommend slecht, maar al snel bleek ik de film best leuk te vinden. Het zit vol met clichés waarbij elke situatie fout gaat en tot hilarische situaties leidt, maar ze voerden ze prima uit en ik heb veel gelachen. Hij was dus verrassend leuk!

Leuke film, maar vooral de acteurs in bijrollen hebben nog wel een cursus acteren nodig.

In de maand december heb ik veel kerstfilms gekeken. Ik had zin in romantische kerstfilms waarbij ik niet veel hoefde na te denken. En toen ontdekte ik de Hallmark Channel kerstfilms. Als eerste keek ik 12 Gifts of Christmas. Als je die Hallmark reclames kent, dan weet je ook direct wat voor sfeer de Hallmark Channel kerstfilms hebben. De film is erg cheesy, maar als je door die extreme Hallmark glimlach heen kan kijken is het een best leuke film. Echt een typische romantische kerstfilm, dus ik kreeg precies waar ik om vroeg.

Meer verwacht

Ik had eerlijk gezegd wat meer van deze film verwacht. En wat anders. Het staat omschreven als een actiethriller, maar het komt zéér traag op gang. Hierdoor raakte 2:22 mijn aandacht even kwijt. Gelukkig komt het later wel wat meer op gang en wordt het interessanter. Toch blijft het gevoel dat deze film te plat is om goed uit de verf te komen.

Mysterie

De enige reden dat ik echt bleef kijken was omdat het idee van de film interessant is, en je gewoon voldoening wilt. Als je eenmaal een mysterie voorgeschoteld krijgt, moet je gewoon weten hoe het zit. Of de weg er naartoe nou echt geweldig is of niet. Ook zijn er enkele dingetjes die niet helemaal kloppen naar mijn idee, terwijl het juist voor een film met patronen als onderwerp zo belangrijk is. Ook denk ik dat ik niet alles 100% heb begrepen aan deze film.

Missende chemie

Waar ik Michiel Huisman over het algemeen een fantastische acteur vind, lukte het hem niet om mij aan de film te binden. Zelfs zijn eigen voice-overs klonken saai en monotoon. Ook is er nul chemie tussen Huisman en Palmer. Chemie is wel essentieel voor een film waarin twee personages elkaar in zo’n korte tijd zo tot elkaar aangetrokken moeten voelen.

Conclusie

Waar ik eigenlijk had verwacht dat ik 2:22 heel erg leuk zou vinden, komt de film in werkelijkheid helaas niet helemaal uit de verf. Het idee achter de film leek mij erg interessant, maar de algehele uitwerking is het gewoon niet. De acteurs hebben totaal geen chemie, en als kijker word je alles behalve in de film getrokken. Gezien de film begint met een mysterie blijf je wel kijken omdat je wilt weten hoe het afloopt. Maar de film is vooral in het begin erg traag, en weet je helaas nooit echt mee te slepen.

400 Days is een film die wordt gekenmerkt met de genres mysterie, sci-fi en thriller, maar heeft eerlijk gezegd ook wat horror elementen. Als niet-fan van horror werd ik daar niet heel blij van. Toch vond ik de film wel interessant, want het speelt heel erg met psychologische effecten. Zijn ze paranoïde, is het simulatie of is er toch iets anders aan de gang? De voornaamste reden dat ik de film ging kijken waren acteurs Brandon Routh, Caity Lotz en ook Tom Cavanagh in een bijrol. Ik vond de films dus wel interessant, op die horror elementen na. Maar ik wachtte op een fantastische ontknoping dat alles duidelijk zou maken, maar helaas is dit zo’n film die vooral werkt voor de eeuwige filosofeerders en is het een film waarbij het einde aan je eigen interpretatie overgelaten wordt. Tsjah, en daar hou ik dus écht niet van. Al met al weet ik dus eigenlijk niet wat ik heb gezien en snap ik niet wat het nut was van deze film. De film heeft mij ontevreden achter gelaten terwijl ik denk dat ze er wel meer uit hadden kunnen halen en het begin van de film een interessant concept aanbood. Aan de hand van deze omschrijving kun je denk ik heel goed bepalen of de film wel of niet wat voor jou is.

Tsjah ik weet niet goed wat ik erover moet zeggen. De film viel mij eigenlijk een beetje tegen. Van de vele dystopische boekverfilmingen vind ik dit denk ik wel één van de minste. Het boek heb ik overigens niet gelezen. Het concept is wel interessant, maar er is geen moment dat ik met de personages ging meeleven en dat de film mij echt bij mijn lurven pakte van spanning. En waar ik clichés normaal gesproken niet erg vind, zolang ze goed uitgewerkt worden, begon ik mij er bij The 5th Wave lichtelijk aan te ergeren.

Ook miste ik chemie tussen onze hoofdpersoon en de twee heren. Zeker ook de karakterontwikkeling van Alex Roes personage komt niet overtuigend over. Waar ik normaal gesproken van romantiek houd vind ik het deze film een beetje onderuit halen. Eigenlijk was de film dus een beetje saai en voorspelbaar. Het idee van het verhaal klinkt heel aannemelijk, maar de uiteindelijke uitvoering in het geheel valt behoorlijk tegen. Meer dan een “wel oké”-film kan ik het dus niet noemen. Pluspuntje: Alex Roe is niet lelijk en Chloë Grace Moretz acteert prima.