Meningen

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

La La Land

Tijden heb ik uitgekeken naar La La Land. Omdat de film Emma Stone en Ryan Gosling bevat, en ik zo van ze heb genoten in Crazy, Stupid, Love. Omdat de eerste stills uit de films mij direct aanspraken. En omdat het alweer een tijdje geleden is dat ik een nieuwe musicalfilm heb gezien. Toen de recensies in december vervolgens bijna allemaal lovend waren wist ik het helemaal zeker; deze film móést ik nog zien in 2016. En dat heb ik gedaan. Op 29 november 2016 zat ik in de Pathé in Groningen, omdat ze de film in de bioscoop in Drachten niet draaiden. Leuk feitje: André van Duin zat ook in de zaal, twee stoelen rechts van mij, naast mijn vader, haha.

Feitje: La La Land – Een euforische droomachtige mentale staat, los van de hardere realiteit van het leven. Ook gebruikt als bijnaam voor Los Angeles, Californië.

Swingend in je stoel

Wauw! Deze film is inderdaad prachtig. De film start direct met een openingsnummer waardoor je swingend in je stoel zit te kijken. Ik zeg het nog maar even: La La Land is een musical, dus mensen zullen soms zomaar in zingen of dansen uitbarsten. Of je La La Land ook leuk zult vinden als je daar gewoonlijk niet van houdt durf ik niet te zeggen. Maar ik wil je graag vragen deze film te proberen.

Gouden duo

De muziek wil ik ook echt complimenteren. De compositie die door de gehele film terugkomt is zó mooi! Vol gevoel en werkelijk een prachtige melodie. Maar alle muziek in de film is mooi, ik draai de liedjes grijs. In sommige recensies las ik dat ze vinden dat Emma Stone en Ryan Gosling helemaal niet zo goed zingen, maar ik vind ze juist verrassend goed zingen. Ik wist namelijk niet eens dat ze konden zingen, haha! Dat dit duo een goede chemie heeft bewijzen ze ook hier in La La Land waarin ze aan de bak proberen te komen als actrice en muzikant. Ik heb gedroomd, gelachen, geswingd en meegeleefd, maar bovenal genoten van de combinatie van alles tezamen.

Feitje: Emma Watson wees de rol van Mia af wegens planningsconflicten met Beauty and the Beast (2017). Ryan Gosling sloeg om dezelfde reden de rol van Beast af.

Prachtig Prachtig Prachtig

La La Land is prachtig gefilmd, en ik vond de sfeer – die mede door het kleurgebruik in de film gebracht werd – fantastisch en dromerig. De film speelt zich af in het heden, maar heeft echt de feel van films uit de jaren van Singin’ in the Rain en Rebel without a Cause, en verwijst hier ook naar. Hoewel de critici het einde denk ik zullen applaudisseren, vond ik het einde helaas ietsje minder. Het laatste stuk was in eerste instantie eventjes verwarrend en vind ik het jammer dat het uiteindelijk zo is geëindigd. Bitterzoet, zoals ik het ergens las, is een correcte term.

Conclusie

Overal hoor je “een musical zoals hij niet meer gemaakt wordt tegenwoordig”, en ik kan het niet anders dan ermee eens zijn. De personages spelen hier eigenlijk ook mee in de film; ze houden van het Hollywood van vroeger en van de Jazz van vroeger, maar het vervaagt. Ik mis dit soort films en ben blij dat we een nieuwe musical aan het rijtje klassiekers mogen toevoegen. Deze film ga ik nog vaak zien, al is het maar voor de muziek en het fijne samenspel van Emma Stone en Ryan Gosling. Het einde is bitterzoet, en dat vond ik jammer, maar al met al heb ik – zoals ik al verwachte – enórm genoten van La La Land. Als je houdt van musicals, of jazz, of van de combinatie Stone en Gosling, dan is dit een film die je gezien moet hebben.

Deze film vond ik een aantal jaren geleden, toen ik de film voor het eerst keek, echt geweldig. Ik had zin in een gouden oude, dus zette ik deze er weer eens voor. Hoewel ik de film dit keer iets minder spectaculair vind – waarschijnlijk simpelweg doordat hij inmiddels wat ouder is – is het nog steeds een leuke en grappige film. Lindsay Lohan is hier nog haar oude zelf (voor de botox) en ik vond haar altijd een goede actrice. Daarnaast zag ik heel veel acteurs en actrices voorbij komen die het tegenwoordig gemaakt hebben in tv-series die ik met liefde volg, dus dat is ook erg leuk.

Komedie?

The Lady in the Van is een film die ik graag wilde zien omdat ik een trailer had gezien en daarom dacht dat het een hele komische film zou zijn. Uiteindelijk blijkt het komische gehalte een stuk lager te zijn dan verwacht, maar dat betekent niet dat je de film niet hoeft te kijken. The Lady in the Van is namelijk zeker wel leuk om te zien.

Drama

Voor ons gevoel ging de film nergens over, maar toch was het wel interessant. Natuurlijk gaat de film ook wel ergens over, maar als je aan het kijken bent heb je dat gevoel niet. Het is een drama film met komische elementen. Vooral bijgedragen door hoe Maggie Smith het personage Mary Shepherd neerzet.

Biografie

Het verhaal is overigens deels een biografie geschreven door Alan Bennett. Dit maakt het verhaal direct ook extra interessant. Er was echt een koppige, oude vrouw die in een busje woonde op de oprit van de heer Bennett. Een vrouw van christelijk geloof die na een ongeluk maar om vergeving bleef vragen. Natuurlijk heeft Alan Bennett hier en daar wat artistieke vrijheid genomen. Al snapte ik het niet direct in de film waarom hij er twee keer was. Maar dat is natuurlijk omdat hij het verhaal schrijft en het vervolgens ook voor zich ziet. Het is een eenzame man die tegen zichzelf praat.

Maggie Smith

Uiteraard is Maggie Smith uitmuntend in haar acteerwerk. Ik vind haar een fantastische actrice en geniet van elk werk dat ik van haar zie. Harry Potter, Downton Abbey of The Lady in the Van, ze doet het overal fantastisch.

Conclusie

The Lady in the Van is niet een film vol actie, maar juist een kalme film met veel verhaal. Voor mijn gevoel ging het eerst nergens over, maar toch bleef het verhaal mij trekken en boeide het tot het eind. Ik vond het fantastisch om te kijken naar de geweldige Maggie Smith en ik hoop dat ze nog heel lang films en series kan blijven maken.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

“Misschien wordt het beter…”

The Last Five Years is een musicalfilm. Ik ben gék op musicalfilms en dansfilms, dus vol enthousiasme begon ik aan The Last Five Years. Om op de meest grootse manier teleurgesteld te worden, want wat vond ik deze film slecht. Ik heb zelfs overwogen de film uit te zetten, maar onder het mom “misschien wordt het beter” heb ik toch doorgezet.

Te veel zang

Laat ik beginnen met het feit dat ik totaal geen feeling had met de personages, en dit had zeker ook te maken met het feit dat er simpelweg geen chemie was tussen de beide hoofdrolspelers. Ik voelde het niet, en dan wordt het moeilijker en moeilijker om mee te leven. Ook was er geen fijne balans tussen dialoog en zang. Er was echt veel te veel zang. Op zich niet gek voor een musicalfilm, maar als je anderhalf uur lang continu naar zang moet luisteren, en dan al helemaal zonder dat ik ooit het gevoel had dat er wat afwisseling zat in toonsoort, daar word je niet blij van. Daarnaast heb je dan ook geen tijd de liedjes of het verhaal te laten bezinken. Ik denk ook dat het verhaal sterker was geweest zonder zang, want er zit best een verhaal onder, maar dat is door zang compleet aan mij voorbij gegaan.

Zang-/Acteerkunsten

Een andere reden dat ik deze film graag wilde zien is Anna Kendrick. Wie kent haar nou niet van de geniale Pitch Perfect films. Dat ze kan zingen wisten we dus al, en acteren kan ze ook. Dat bewijst ze ook in The Last Five Years. Ze kan ook tijdens het zingen goed emoties overbrengen. Maar dan heb je Jeremy Jordan, die op de één of andere manier maar één gezicht kent. Het tweede liedje in de film is ook van hem, maar voor mijn gevoel past het compleet niet bij de scène. Voor mijn gevoel zat het liedje zelfs in de weg en bracht hij in totaliteit de scène niet goed over.

Musicalhit?

Wat ik ook had verwacht is dat er toch minstens één musical hit uit voort zou komen. Eigenlijk elke musicalfilm heeft wel een topnummer welke ontzettend bekend wordt en grijs gedraaid wordt, maar dat is bij The Last Five Years niet het geval. Voor mijn gevoel klonken ook alle liedjes hetzelfde. Het zijn geen liedjes die je naderhand nog zit te zingen en ze blijven niet hangen.

Conclusie

The Last Five Years is een film waar ik enorm naar uitkeek, maar uiteindelijk keihard tegenviel. Ik werd op een gegeven moment gek als Jeremy Jordan weer een liedje inzette, om nog maar niet te spreken over het feit de Jeremy Jordan en Anna Kendrick totaal geen chemie hadden met elkaar. Nieuwe musicalhits brengt The Last Five Years ook niet voort en als ik heel eerlijk ben denk ik dat ik deze film heel snel zal vergeten.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Last Christmas

Tijdens de trailer van Last Christmas moest ik al zoveel lachen, dat ik Last Christmas wel op mijn lijst Bioscoopfilms waar ik naar uitkijk moest zetten. Ik zei toen: “Aaaah dit gaat waarschijnlijk gewoon dé kerstfilm van 2019 worden. Leuke setting, leuke acteurs; dit gaat een hele leuke film worden.” Op 29 november was het zover, ik zou naar de bioscoop. Maar toen moest de vriendin waar ik mee zou gaan helaas afzeggen. Gezien we de kaartjes al hadden besteld, gaf ze haar kaartje aan mijn vriend en werd de girls night out een date night. Wat ik van de film vond lees je nu.

Het verhaal

Last Christmas gaat over Kate (Emilia Clarke). Kate werkt in een kerstwinkel als elf, komt uit Joegoslavië, houdt van zingen en is een tijdje ziek geweest. Hoe dit in elkaar zit wordt in het begin een beetje vaag gehouden, dus doe ik dit ook. Tegenwoordig is ze te losbandig – drinkt veel, flirt veel, en denkt weinig aan anderen – om lang bij haar vrienden te mogen blijven logeren. Dus hopt ze van huis naar huis. Bij haar ouders aankloppen is het láátste dat ze wil. Dan ontmoet ze een leuke jonge man die haar anders naar het leven leert te kijken.

George Michael

Gezien Last Christmas veel gepromoot is rondom de muziek van George Michael, dacht ik dat dit een grote rol zou spelen in de film. Net zoals de film Yesterday duidelijk om de muziek van The Beatles draait. In werkelijkheid blijkt zijn muziek veel gebruikt te worden, en is Kate fan van George Michael. Maar het speelt absoluut geen boventoon. Eigenlijk is het een leuke bijkomstigheid en ondersteunend aan het verhaal.

Humor en tranen

Last Christmas gaat vol humor van start en we lagen dan ook regelmatig dubbel door de klunzigheid of leuke (re)acties van Kate. Ik heb Emilia Clarke inmiddels al vaker in dit soort rollen gezien, en daar is ze simpel gezegd erg goed in. Ook de chemie met haar tegenspeler Henry Golding zorgt voor zwijmelmomenten. Maar vergeet niet om zakdoekjes mee te nemen. Want in de tweede helft van de film begonnen mijn ogen ietwat te lekken. En dat ging maar door. Zowel door prachtige alsook bitterzoete scènes. Wat heb ik genoten van Last Christmas.

Bijpersonages

Dat haar familie uit Joegoslavië komt en haar moeder gespeeld wordt door Emma Thompson leverde bij mij even een frons op. Maar dit kwam puur doordat Emma Thompson zo’n bekende actrice is, die overduidelijk altijd netjes Engels praat. Ze spreekt echter overtuigend met accent. Ook andere bijpersonages en verhalen zijn leuk neergezet, zoals met Santa en haar Boy (kijk de film en je snapt wat ik bedoel, haha).

Conclusie

Last Christmas is geen simpele romantische komedie in kerstsferen. De film bevat een mooie boodschap en weet te verrassen. Maar het zou natuurlijk geen romantische komedie zijn zonder veel komedie en romantiek. Heerlijk! Het acteerwerk is goed, het script ook. Het is gewoon op en top genieten.

Ik had al gelezen dat de film geen hoogvlieger was, dus mijn verwachtingen waren al behoorlijk minder geworden. Uiteindelijk bleken zowel ik als mijn vriend de film niet bijzonder te vinden, maar hij is ook niet slecht. Het punt is alleen dat je meer verwacht van zo’n film, het is dus jammer dat het een middelmatige film is geworden. Het verhaal is niet bijster bijzonder, en de introductie was matig. Aan de ene kant probeerden ze de beginselen van Tarzan te introduceren, maar niet goed genoeg. Ik miste een stukje origin story. Meeleven met de personages lukte dan ook pas tegen het eind en eerlijk gezegd voelde ik de chemie ook niet. Ook voelden sommige rollen aan als enorme clichés. Al met al een oké film, maar ik had hem niet in de bioscoop hoeven zien.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Letters to Juliet

Net als What to Expect When You’re Expecting is ook Letters to Juliet al jaren een favoriet van mij, al heb ik Letters to Juliet zelfs nog veel vaker gekeken. De film kwam zes jaar geleden uit in Nederland en werd al vrij snel één van mijn favoriete films. Inmiddels kan ik ook delen uit de film herkennen gezien ik in 2013 het balkon van Juliet in Verona heb bezocht. Leuk weetje is dat de schrijfvereniging uit Letters to Juliet ook in het echt bestaat, helaas krijg je nu een boete als je een briefje aan de muur plakt voor vernieling van de muur. Het mag alleen nog op de verwijderbare panels.

Romcom in Italië

Houd je van romcoms met het prachtige italië in de zomer als setting? Dan is Letters to Juliet dé film voor jou! Alles aan deze film roept warme gevoelens bij je op en alle shots in Italië zijn echt genieten geblazen; wat is dat land toch prachtig in de zomer. De perfecte setting om toerend door het land op zoek te gaan naar een verloren liefde genaamd Lorenzo Bartolini. Tussendoor zien we nog het verhaal van Sophie (Amanda Seyfried) en Victor (Gael García Bernal) die in eerste instantie naar Italië vertrokken als vervroegde huwelijksreis. Victor heeft echter iets anders in gedachten…

Intens genieten

Natuurlijk, hier en daar kun je vast voorspellen wat te gebeuren staat, maar de weg er naartoe is té leuk om het hinderlijk te vinden. En dat is zeker een kunst in een genre waarin films al snel op elkaar kunnen gaan lijken als ze eenzelfde format gebruiken. Letters to Juliet is echter intens genieten en met recht een film waar ik keer op keer wéér van geniet, met een lach en af en toe ook een traan.

De cast

In de tijd dat deze film uitkwam was Amanda Seyfried een actrice die je in elke film voorbij zag komen. Niet zonder reden, want het is een fantastische actrice in zowel dit romantische genre alsook in andere genres. Ze heeft fantastische chemie met tegenspeler Christopher Egan, wiens personages het in den beginne eigenlijk niet zo goed met elkaar kunnen vinden. Dit in tegenstelling tot de niet bestaande chemie met Gael García Bernal, wat misschien ook wel goed gespeeld is. Het benoemen waard is ook Vanessa Redgrave die de oma speelt van het personage van Egan (de bewuste vrouw uit de synopsis), van wie je direct gaat houden, maar die ook de sterren van de hemel speelt.

Conclusie

Als je houdt van romcoms is Letters to Juliet een film die je gezien moet hebben. Het Italiaanse landschap wordt prachtig weergeven en voegt zeker wat extra’s toe aan dat romantische gevoel. Ook zorgt het ervoor dat ik héél graag nog een keer naar Italië op vakantie wil. Je gaat houden van de personages en vooral van Vanessa Redgrave in de rol van Claire. Letters to Juliet is de ideale zomerfilm.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Leve Boerenliefde

Ik heb het niet zo op Nederlandse films, en dat zeg ik elke keer weer bij recensies van Nederlandse films. Toch zijn er enkele die ik wel leuk vind, waardoor ik er af en toe weer eens één de kans geef. Na het Movies en Series XL pakket gratis te hebben ingeschakeld (een actie speciaal voor mensen die Vodafone en Ziggo hebben), kwam ik Leve Boerenliefde tegen. Omdat ik mij dacht te herinneren wel te hebben gelachen om de trailer ooit, zette ik hem ervoor.

Nederlands

Nou, een film kan niet Nederlandser zijn dan Leve Boerenliefde. Een film over het boerenleven met tractoren en mest overal. Een film over een realityprogramma, gezien we allemaal (stiekem) graag kijken naar realityseries (waaronder tegenhanger Boer Zoekt Vrouw). En met personages met namen zoals Jelte en Hielkje. Niet dat dat altijd mijn probleem is met Nederlandse films. Nee, dat is juist dat ik het vaak moeilijk vind om Nederlandse acteurs een rol te zien spelen terwijl ik hunzelf er nog altijd doorheen zie sijpelen en het mij niet pakt. Dat viel bij Leve Boerenliefde gelukkig relatief mee. Al maakten ze het mij niet makkelijk met bijvoorbeeld Erben Wennemars die IJsboer Wennemars speelt…

Komedie?

Ik had bij Leve Boerenliefde een echte komedie verwacht, maar er zat veel minder humor in dan ik had verwacht. Het heeft zelfs een wat zwaarder verhaal, gezien de hoofdpersoon (Cas Jansen) een weduwnaar met twee kinderen is en zwaar in de zak en as zit door regelgeving. Er zitten echter wel komische momenten in, waaronder een maar al te herkenbaar probleem waarbij hij van het kastje naar de muur gestuurd wordt.

Cas Jansen

Cas Jansen weet absoluut te charmeren, en is denk ik ook mede de reden dat ik deze film fijn vond om te kijken. Ergens denk ik stiekem dat als de film door een grote studio in Amerika was gemaakt, leuker was geweest. Maar of dat allemaal in mijn hoofd zit weet ik niet. De chemie met Tatum Dagelet wilde niet helemaal werken, maar als ik het personage van Cas Jansen zag kijken dan geloofde ik zijn liefde direct, dus het zal dan moeten liggen aan Dagelet. Deze laatste moest af en toe in haar rol ook even een zwakke, gedupeerde meid lijken, maar slaagde daar niet in. Daar heeft zij denk ik een te sterke persoonlijkheid voor.

Conclusie

Leve Boerenliefde is een leuke film om tussendoor te kijken, maar ik ga het niet met man en macht aanraden. Cas Jansen is charmant, en ook de bijrollen van Waldemar Torenstra en Jamai Loman zijn leuk. Echter de chemie tussen de twee hoofdpersonen mist een beetje. Voor een romantische komedie miste ik ook nog wat meer grappige situaties, en rommelde het verhaal hier en daar. Het programma dat in de film gepresenteerd wordt, getiteld Leve Boerenliefde, snap ik nog steeds niet helemaal. Hoe werkt dat spel nou? Wel is het leuk om even – een soort van -achter de schermen te kijken bij zo’n programma.

Verrassend leuke film! Net gezien op Netflix omdat deze op de kalender staat om verwijderd te worden na vandaag. Stiekem zit er een goede boodschap in, en je kunt er ook nog bij lachen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

PAC Festival

Laatst kwam al mijn recensie online van de film Hell or High Water, welke ik tijdens het PAC Festival begin oktober heb gezien. Tijdens dat filmfestival heb ik ook The Light Between Oceans bekeken. Van die twee verwachtte ik The Light Between Oceans het leukst te gaan vinden. Echter bleek Hell or High Water juist verrassend uit de hoek te komen en The Light Between Oceans het minder goed bij mij te doen. P.s. ik heb het boek niet gelezen, dus ik kan het niet vergelijken.

De cast

Aan de cast kan het niet liggen, want zowel Michael Fassbender (X-Men: Apocalypse) als Alicia Vikander (The Man from U.N.C.L.E.) spelen een hoofdrol in de film. Twee acteurs waarvan ik al meer dan eens onder de indruk ben geweest. Het ligt ook niet aan het acteerwerk, dat zit wel snor. Beiden zetten ze een overtuigende rol neer.

Langdradig

Waar het dan aan ligt? Ik denk dat het een iets te langdradige film is. Voor mijn gevoel is het een film in een film in een film. Er gebeurt namelijk zoveel. Voor mijn gevoel kan ik eigenlijk ook alleen maar praten over het eerste stukje van de film, omdat de rest voor mijn gevoel al direct spoilers zijn.

Film in een film

Voor mijn gevoel kan je de film in drie stukken opdelen. Echter de synopsis van de film bevat eigenlijk al het verhaal van het tweede stuk. Er komt namelijk nog een heel stuk aan vooraf. The Light Between Oceans is een film die vele jaren bestrijkt. Het begint namelijk met het moment waarop Tom Sherbourne aankomt in het stadje en uiteindelijk Isabel ontmoet, tot heel ver in de toekomst.

Liefde

Persoonlijk vond ik het begin van de liefde maar apart en niet geheel geloofwaardig opgebouwd. Het was teveel een soort van insta-love; ik voelde het niet. Gelukkig maken ze dit verderop in de film weer goed en zie je echt de chemie tussen de twee. Tom vond ik een interessant personage en hij is degene die een aantal van de films mooiste quotes verwoord, waaronder één over vergeving.

Drama

Het begin oogt erg romantisch en lichtelijk voorspelbaar in het begin, maar wees voorbereid: het is geen überromantische film en verderop in de film weten ze te verrassen. The Light Between Oceans is een heus drama en op een gegeven moment zal somberheid zijn intrede doen. Immers, hoelang kan het goed gaan? Het einde was hierdoor zeker spannend, en in de loop van de film vond ik de film dus steeds beter worden.

Conclusie

Hoewel ik dus heel veel had verwacht van The Light Between Oceans, viel het stiekem toch een beetje tegen. Het is geen slechte film, zeker niet, maar het was voor mij ook niet een film die ik graag nog een keer ga zien. De film blijft interessant, maar ik miste een bepaalde spanningsboog en het had van mij wel iets meer fast-paced mogen zijn. Ik wilde sowieso weten hoe het verhaal af zou lopen, maar er waren veel te veel wentelingen en ik vond de film hierdoor iets te lang worden. Over de acteerprestaties heb ik niets te klagen, dat zat wel goed met deze sterren van formaat.

Iets beter dan gemiddeld. As usual veel clichés, en je verbaast je over bepaalde keuzes die door personages gemaakt worden. Maar vermakelijk voor een avondje.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Blu-ray

Toen ik met een collega/vriendin naar de film Verliefd op Cuba ging, zagen we de trailer van de film Little. We lachten ons dood tijdens de trailer en de film leek ons geweldig. Uiteindelijk is het niet gelukt om de film in de bioscoop te kijken. Maar ik kreeg recent wel een recensie-exemplaar toegestuurd van de Blu-ray versie van de film. Ook leuk! Uiteindelijk heb ik Little samen met mijn vriend gekeken tijdens onze datenight.

Little

Little draait in hoofdzaak om Jordan Sanders (Regina Hall). Vroeger werd zij enorm gepest. Ze was slimmer dan de meesten, en had andere interesses. Maar ze hield zich altijd vast aan het advies van haar vader: later ben jij de beste! Hij zei het in iets andere bewoording, maar je snapt het wel. Helaas tipte te schaal iets te ver door. Ze zette een succesvol bedrijf op, maar terroriseert haar werknemers en geeft zichzelf voorrang op werkelijk iedere andere persoon in de wereld (door bijvoorbeeld voor te dringen bij de koffiekar). Ze geeft onder andere haar assistent (Issa Rae) niet de kans om door te groeien. Maar wanneer het lot ervoor zorgt dat Jordan op een ochtend weer wakker wordt als tiener (Marsai Martin), heeft ze haar assistent opeens extra hard nodig…

Prima bankfilm

Zoals verwacht is Little een komische film. Helaas voor mij zat veel van de humor al in de trailer en zag ik op dat gebied weinig nieuws. Niet dat de film niet vermakelijk is, want we hebben zeker wel genoten van de film. Het is zo’n film die je niet perse in de bioscoop hoeft te bekijken, omdat hij daar niet spectaculair genoeg voor is. Maar die wel leuk is om op een avond of middag even thuis vanaf je bank te bekijken. Fijn is dat de twee belangrijkste personages wel een ontwikkeling doormaken. Assistent April probeert Jordan duidelijk te maken dat ze zelf een arrogante pestkop is geworden die muren om zich heen heeft opgebouwd. En op haar beurt leert Jordan April meer voor zichzelf op te komen en kansen te pakken.

Black Momma Whuppin’

In de trailer zat een stukje met acteur Justin Hartley dus toen het in de film terugkwam, verwachte ik een complete verhaallijn met dat personage. Gek genoeg kwam hij na een kort stuk opeens nergens meer terug. Een gemiste kans, en erg jammer. Ook was er aandacht voor typische situaties uit het leven van gekleurde mensen (ik weet even geen beter woord). Zoals bijvoorbeeld de Black Momma Whuppin’ Situation. In die cultuur is dat blijkbaar heel herkenbaar, maar voor mij en mijn vriend totáál niet. Hierdoor werd die scène voor ons wat onnodig.

Tot slot zijn er nog enkele extra’s. De gagreel vind ik altijd een must, en die was gelukkig ook als extraatje te vinden. Hoewel in scène gezet, was Regina Goes Method ook wel leuk om te zien (ze leefde zich helemaal in in haar rol als Jordan). Marsai Martin nam ons mee achter de schermen, iets dat ik altijd leuk vind om te zien; wie doet wat en waarom? Maar je hoort ook anderen praten over haar talent. De Assistant Survival Guide is een logische toevoeging, maar vond ik niet heel interessant. Alsook de extra waarin wederom ingegaan wordt op de Black Momma Whuppin’ Situation: niet interessant.

Conclusie

Little is een prima film om thuis op de bank eens te bekijken op een regenachtige zondagmiddag. Het is echter niet een film die ik er heel snel nogmaals voor ga zetten. Wanneer je de film eenmaal hebt gezien, heb je hem ook echt wel gezien. Wat ik belangrijk vind en gelukkig ook in de film zit is een stukje ontwikkeling van de belangrijkste personages. Ik raad je wel aan om de trailer niet te bekijken, zodat de film een stuk leuker is om te bekijken. Anders heb je namelijk al heel veel van de leuke stukken gezien, en is er weinig nieuwe humor te ontdekken.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Logan

Ik had Logan al veel eerder willen zien (lees: direct toen hij in de bioscoop kwam), maar het kwam er niet van doordat eigenlijk elk van mijn weekenden volgeboekt was. Maar toen was daar een weekend waarin mijn vriend en ik beiden helemaal geen plannen of afspraken hadden. Eindelijk konden we weer eens samen naar de bioscoop, en besloten we dus Logan zien. Inmiddels had al ik al vele lovende woorden over de film gehoord. Dus ik ging vol vertrouwen naar de bioscoop; dit zou een sterke film zijn.

Rauw

En dat was het ook. Ik vond het verhaal – dat zich in 2029 afspeelt – prachtig. Maar daar kom ik zo nog weer even op terug. Logan is qua sfeer heel anders dan we gewend zijn van de X-Men films. Dat was X-Men Origins: Wolverine eigenlijk ook al wel wat. Wat donkerder. Wat rauwer. Minder blockbuster-achtig. Logan al helemaal. Toen mijn vriend de bioscoopkaartjes zag, trok hij zijn wenkbrauwen op en zei “16+?”. De meeste X-Men films zijn dan ook 12+. Echter ik snap deze waardering helemaal. Wat. Een. Bloedvergiet.

Net iets te lang

Eigenlijk wat mij betreft iets teveel. Ik merkte dat ik de film op een gegeven moment iets te lang vond duren en ik denk dat ze de film best wat hadden in kunnen korten door de vechtscènes wat in te korten. Op een gegeven moment vond ik de zoveelste close-up van Logan brullend aanstormend met zijn klauwen ietwat saai worden. Ik vond het verhaal zelf namelijk zoveel sterker.

Prachtig verhaal

Het begin van de film had net zo goed niet over mutanten kunnen gaan, maar over ouderdom en aftakeling. De band tussen “vader” en “zoon”. Ik vond de omgang tussen Charles en Logan zo prachtig om te zien mede dankzij het fantastische acteerwerk van Jackman en Stewart. Aandoenlijk. Roerend. Ik vond het verhaal daar absoluut enorm sterk in. De film is dan ook niet echt een superheldenfilm, maar meer gericht op de personen, zoals de titel van de film ook al deed vermoeden.

Conclusie

Het einde van de film voelde wat abrupt, maar ik had zelf eerlijk gezegd ook niet exact geweten wat erna zou moeten komen. Logan voelt een beetje als het einde van een tijdperk. Acteur Hugh Jackman en Patrick Stewart hadden dan ook al aangekondigd dat dit de laatste film is waarin zij respectievelijk Logan en Charles Xavier zouden spelen. Het einde laat echter wel ruimte voor een nieuw verhaal, maar er zijn geen end-credit scènes. Een film met een prachtig verhaal, maar die wel ietsje korter mocht wat vechtscènes betreft.

Olympus Has Fallen

Ik herinnerde mij nog dat Olympus Has Fallen mij goed bevallen was, en sowieso doet Gerard Butler het bij mij ook altijd wel goed. Zowel in romantische films als P.S. I Love You als in actiefilms. Ik keek dus uit naar het vervolg op Olympus Has Fallen: London Has Fallen.

Kwestie van tijd

Voor mijn gevoel waren we pas net vijf minuten bezig met de film toen we hem even op pauze zetten, maar het bleek dat er al een half uur voorbij was. In die tijd zat ik echter wel continu te wachten tot er in Londen iets zou ontploffen. Want met een film als deze weet je dat het slechts een kwestie van tijd is.

Actie, spanning en ontploffingen

Voor realisme hoef je deze film echt niet te kijken. Nee, ik denk dat Olympus Has Fallen wel een goede indicatie is voor of dit tweede deel wel of niet iets voor jou is. Ook London Has Fallen zit vol actie en spanning, en veel ontploffingen, met als achterliggende verhaallijn dat Mike en zijn vrouw een kindje verwachten en hij daarom wil stoppen met de Secret Service. Natuurlijk lukt het hem niet zijn ontslag in te dienen voordat al het actie en spektakel losbarst.

De cast

Gerard Butler doet het zoals altijd prima wanneer hij dit soort personages speelt met goed gechoreografeerde actiescènes en af en toe een grapje. De personages – en de acteurs die hen spelen – weten allen genoeg aan te spreken om mee te kunnen leven als iemand iets overkomt (de muziek helpt daar overigens ook mee). Ook Morgan Freeman is weer een genot om naar te kijken als Vice-President. Aaron Eckhart is als president minder sterk aanwezig, maar de chemie met Butler werkt wel.

Voorspelbaar

De film volgt wel een redelijk standaard format en is ook redelijk voorspelbaar tijdens het kijken. Als ik “boem” riep omdat ik verwachte dat er iets zou gebeuren, dan was er ook echt weer een ontploffing of botsing of iets degelijks. Maar het is prima uitgevoerd en de film blijft van begin tot eind leuk om te kijken.

Conclusie

London Has Fallen is een prima film voor wie houdt van actie en spektakel, zelfs al is het niet altijd even realistisch en volgt het een standaard format en is het hier en daar zeker voorspelbaar. Als je van Olympus Has Fallen hebt genoten dan zal London Has Fallen ook prima te versmaden zijn. De acteurs doen het prima en weten je goed in het verhaal te trekken en te laten meeleven. Wederom een fijne actiefilm.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Persoonlijk vond ik dit één van de minder leuke verfilmingen van de Nicholas Sparks boeken. Niet door hoe het verfilmd is, want het boek heb ik nog niet gelezen, maar in het algeheel kon deze film mij minder boeien. Er was voor mij niks dat er specifiek uitsprong en verrassend was het ook niet. Voor mij was de film dus amper vermakelijk, ik zal hem geen twee keer kijken en zal hem hoogstwaarschijnlijk snel weer vergeten zijn.

Een oké film (het blijft Hallmark, en uiteindelijk zijn ze geen van allen kaskrakers, maar dit is wel echt één van de mindere), met muziek die van een B-rol lijkt te komen. Erg jammer, de slechte muziek kraakt de film.

Een 100% Jessica film

Eigenlijk had ik Love, Rosie al in de bioscoop willen zien, maar ik wilde het boek van te voren lezen. Dat is niet gelukt. Gezien ik de komende tijd ook nog geen tijd heb voor het boek en ik echt heel graag een romcom wilde zien waarvan ik bijna wel zeker wist dat ik die leuk zou vinden heb ik toch besloten de film te kijken. En wonder boven wonder wilde mijn vriend voor mij wel eens meekijken naar een romcom. Uiteindelijk bleek deze film ook echt absoluut 100% een Jessica film te zijn, want wat vond ik Love, Rosie geweldig! En de kers op de taart? Mijn vriend vond deze film ook leuk!

Clichés

Ja, de film was hier en daar voorspelbaar en er zaten heus wat clichés in de film, maar in Love, Rosie maakt dat allemaal niet uit. Ik ben gek op het romcom genre en Love, Rosie is de perfecte weerspiegeling van hoe een goede romcom hoort te zijn. We weten waarschijnlijk allemaal globaal wel hoe de film zal verlopen en eindigen (al heb ik wel heel even getwijfeld na een bepaalde gebeurtenis), maar het gaat om de invulling van de film, de manier waarop het gebracht wordt en wat de acteurs ermee doen.

Perfect gecast

In dit geval waren de acteurs werkelijk waar perfect gecast voor deze film, want de chemie spatte van het scherm. Ze zorgen ervoor dat je mee gaat leven met alles dat wel en vooral ook wat niet goed gaat in hun leven en je blijft continu hopen dat ze elkaar op het romantische vlak zullen vinden. Dit ging gepaard met ook hier en daar wat tranen (van zowel verdriet als geluk) omdat de film mij zo liet meeleven.

Een verhaal dat blijft boeien

Love, Rosie heeft een goed opgebouwd verhaal over vriendschap, liefde en dromen, dat continu blijft boeien en ook diepgang heeft. We zien Rosie en Alex vanaf hun tienertijd opgroeien tot twee volwassenen – over een periode van twaalf jaar – die zo hun ups en downs hebben en hiervan leren. Oké, moet ik één ding noemen wat ik apart vond? Dat Rosie zwanger was en is bevallen (een periode van bijna een jaar) zonder dat Alex ook maar iets doorhad of te weten kwam. Een ander belangrijk en onmisbaar element in deze film is trouwens humor. Ik heb ontzettend kunnen lachen tijdens de film, want er zitten een paar hilarische en goed getimede scènes tussen (waaronder de scène in de lift die je in de trailer kunt zien). Ja, deze film speelt op je gevoel én op je lachspieren.

Tsjah, deze film moet je gewoon zien

Het zou eigenlijk geen verrassing moeten zijn dat ik wederom helemaal in mijn nopjes ben met een verfilming van een boek van Cecelia Ahern gezien ik een aantal jaren geleden ook helemaal verliefd werd op de geweldige film P.S. I Love You. Daarnaast vullen Lily Collins en Sam Claflin de film geweldig aan met hun acteerkunsten en chemie; ik had geen beter Rosie en Alex kunnen voorstellen. Love, Rosie is wat mij betreft een echte aanrader, want deze film wil ik nog wel veel vaker kijken!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Love, Simon
Ik ben Jessica, en ik ben hetero. Said no one ever. Waarom is hetero zijn de norm? Dit is één van de thema’s die worden aangekaart in de film Love, Simon. Love, Simon is de verfilming van het boek Simon vs de verwachtingen van de rest van de wereld & zijn liefde voor Blue, geschreven door Becky Albertalli.

Het boek heb ik niet gelezen. Niet omdat ik dat niet wilde – ik wilde het namelijk heel graag – maar omdat er simpelweg niet genoeg tijd is om alle boeken te lezen die ik wil lezen. Op dit moment alleen al zou ik 20 boeken tegelijk willen lezen. Ik heb Simons boek wel in de kast staan, en deze is zelfs gesigneerd. Alleen al omdat Becky Albertalli zo geweldig is, zou je het boek willen lezen. Maar ik besloot, in het kader van ‘tijd tekort’, de film te kijken. En mensen, ik ga jullie nu vertellen waarom je deze film écht moet zien.

Een voorbeeld
Love, Simon is een voorbeeld. Het boek leverde al veel positieve reacties op in het kader van diversiteit. Maar met de film bereikt het verhaal een nog groter publiek. En dit verhaal verdient dat publiek. Dit verhaal dient door iedereen gelezen en/of gezien te worden. Love, Simon brengt het onderwerp homoseksualiteit op een prachtige en luchtige manier in beeld. Ik heb gelachen om de grappige situaties en gekke mensen. Ik heb gehuild tijdens zielige en tijdens mooie momenten. Love, Simon is een romantische komedie die weet in te spelen op je gevoelens. Een film die je op momenten heel warm van binnen laat voelen. Op andere momenten hult in plaatsvervangende schaamte. Je op nog weer andere momenten de personages een knuffel wil laten geven. En in zijn algeheel een goed gevoel geeft. En ik kan mij zo inbeelden dat het ook voor mensen een eye-opener zou kunnen zijn.

Herkenbaar en nodig
Voor mij was Love, Simon ook herkenbaar. Het verhaal is natuurlijk niet één op één toepasbaar, het is een uniek verhaal. Maar mijn broertje heeft ook het proces doorgemaakt waarin hij ontdekte dat hij op jongens valt. Hij heeft op een gegeven moment vriendinnen in vertrouwen genomen, en het later aan mij en onze ouders verteld. In de film krijg je hier ook een stukje van mee.

Love, Simon is een verhaal dat menigeen zal doen nadenken, maar vooral ook vertelt dat het oké is. Waarom is hetero de norm? Waarom moeten alleen homoseksuelen uit de spreekwoordelijke kast komen? En waarom moeten ze het gevoel hebben dat het iets is om geheim te houden. Love, Simon draagt uit dat je niet anders bent als je homoseksueel bent. Iedereen verdient een meeslepend liefdesverhaal. Dit maakt Love, Simon des te meer een film om van te houden.

Op alle fronten fantastisch
Naast dat Love, Simon een goed onderwerp bevat, is het script – die het boek natuurlijk als basis heeft – fantastisch geschreven. De geheime identiteit van Blue, de mysterieuze persoon waar Simon mee mailt die ook homoseksueel is, maakt de film nóg leuker. Want: wie is Blue? De gehele film door bleven mijn moeder en ik speculeren. Ik dacht na dertig minuten in de film, 100% zeker te weten wie Blue was.

Ik dacht dat het niet voor de hand zou liggen, en er mogelijk nog een extra twist aan vast zou zitten. Maar ik had het fout. Klik deze spoiler alleen open als je wilt weten wie ik dacht dat Blue was, en waarom: Ik dacht dat het Leah was. Het leek mij een interessante twist, omdat alles in de film zo duidelijk richting jongens wees, maar ook meisjes kunnen homoseksueel zijn. En het leek mij mogelijk dat onderdeel van het verhaal zou zijn dat twee beste vrienden voor elkaar geheim hielden dat ze homoseksueel zijn.. Ook de acteurs zijn perfect gecast. Met name hoofdrolspeler Nick Robinson zet een fantastische Simon neer. En de verwijzingen naar popcultuur en dergelijke leveren ook leuke situaties op.

Conclusie
Ik vind Love, Simon zo’n prachtige film, dat ik amper in woorden kan uitdrukken waarom je deze film moet zien. Ik heb gelachen, ik heb tranen met tuiten gehuild, en nu wil ik iedereen vragen om Love, Simon te gaan kijken – als je dat nog niet hebt gedaan. Homoseksualiteit blijft een onderwerp waar nog steeds verschillend naar gekeken wordt, terwijl het in mijn ogen gewoon normaal is, en zou moeten zijn voor iedereen.

Love, Simon lijkt mij ook een film die echt gekeken moet worden door diegenen die nog niet uit de kast zijn gekomen. Want de film vertelt je op een prachtige en luchtige manier dat het oké is, en dat je er mag zijn. Het boek ga ik zeker alsnog lezen, en de film zal ik ongetwijfeld nog wel eens een keer kijken. Als je een film wilt kijken met een mooi en sterk verhaal, kijk dan absoluut Love, Simon. Ik hou van deze film. Meer dan ik kan uitdrukken in woorden.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Lekker Netflixen

Terwijl ik door het aanbod van Netflix scrolde, kwam ik meermaals de film Love Wedding Repeat tegen. Aan de ene kant leek het mij geen hoogvlieger, maar aan de andere kant speelt wél een bekende acteur in deze film: Sam Claflin. Achteraf bleek dat de film pas die dag, Goede Vrijdag, op Netflix was gereleased. Ik besloot de film een kans te geven en wat ik ervan vond lezen jullie vandaag.

Love Wedding Repeat

Love Wedding Repeat gaat over Jack. We leren hem kennen na een date met Dina, de vrouw van zijn dromen. Helaas loopt de date af met een sisser en zien ze elkaar drie jaar niet. Totdat Jacks zusje in het huwelijksbootje stapt en Dina onverwacht wél aanwezig blijkt te zijn en ook nog eens freshly single. De dag gaat echter niet zoals gepland en bevat een ongenodigde gast, Jacks ex en haar onzekere vriend, een enorm saaie gast, en een mannelijke maid of honour die zichzelf koste wat kost wil voorstellen aan een filmproducer. O ja, en natuurlijk nog de bruid en de bruidegom. Daarnaast heeft het lot ook nog een vinger in de pap. Als dat maar goed gaat…

Je lacht je rot

Inderdaad, Love Wedding Repeat is niet het hoogste staaltje in het land van romantische komedies. Máár, ik heb mij werkelijk rot gelachen tijdens deze film. Vraag maar aan mijn vriend die ten tijde dat ik deze film keek, achter de computer zat. Met regelmaat keek hij even wat er nú weer was waar ik zo hard om moest lachen. De ene hilarische situatie na de andere volgen elkaar op. Een heel sterk slaapmiddel zou daar wel eens de oorzaak van kunnen zijn…

Je hoeft er niet bij na te denken

Love Wedding Repeat is precies wat ik op dat moment nodig had; een heerlijke romantische komedie waar je niet al te diep bij hoeft na te denken en je lekker bij kunt ontspannen. De film begint een beetje zweverig met een kort verhaaltje over het lot. Je bent dat alweer vergeten wanneer het plotseling nog eenmalig in de film voorkomt om de koers te wijzigen, maar daarmee houdt het ook op. Uiteindelijk vind ik dat dit er niet perse in had gehoeven, gezien het echt maar één enkele functie had op één moment.

Conclusie

Love Wedding Repeat is de ideale film om lekker op de bank, met een dekentje en een glas wijn, samen met je vriendinnen te kijken (daarvoor hoef je dankzij Netflix Party niet eens bij elkaar in dezelfde ruimte te zijn). Of gewoon alleen, zoals ik het deed op een vrije middag, haha. Het is een heerlijke romcom die je met je verstand op nul kunt bekijken en waarbij ik af en toe krom lag van het lachen. Heb je even wat vrolijks nodig in deze gekke tijd? Dan raad ik je Love Wedding Repeat zeker aan.

Gouwe ouwe

Vandaag een recensie van een film die alweer ietsje ouder is: Lucky Number Slevin. Een film welke ik als tiener (ik was zestien toen hij uitkwam) heel erg goed vond. Ik had hem op DVD en bekeek hem meerdere malen, hij bleef goed. Inmiddels had ik hem al een aantal jaren niet gezien, en mijn vriend had Lucky Number Slevin nog niet gezien dus vond ik het een goede reden om de film er weer eens voor te zetten.

Kansas City Shuffle

De film zit ontzettend goed in elkaar. Waar vaak naar gerefereerd wordt is de Kansas City Shuffle. Wat dat is? Dat is wanneer jij naar rechts kijkt, maar het werkelijk links gebeurt. Dat is het uitgangspunt van deze film. Niets is wat het lijkt. Klinkt goed toch?

Hartstikke spannend

Het precieze verhaal was inmiddels al aardig weggezakt, waardoor de film ook voor mij weer hartstikke spannend was. Er waren mij nog wel een paar details bijgebleven, dit maakte de film voor mij echter niet saaier. Ik probeerde continu te bedenken hoe die details ook alweer verder in het plaatje pasten, maar ik wist het niet meer. Des te leuker natuurlijk, want zo was het toch een beetje alsof ik de film weer voor het eerst bekeek.

Lekker ingewikkeld

Lucky Number Slevin is zo’n film waarover je in je recensie niet veel kunt vertellen. Het is zo’n film waarbij je de gehele film afvraagt hoe het in elkaar steekt. Mogelijk krijg je wel vermoedens. Sommigen zullen bevestigd worden, anderen zullen afgedaan worden. Maar wat zeker is, is dat op het eind alles uit de doeken gedaan wordt en alles op zijn plek valt. Daarnaast wordt het ondersteund door goed toegepaste en fijne humor.

Nog steeds leuk

Dat de film al wat ouder is, is wel te zien, maar ook weer niet extreem. De film heeft namelijk een 70’s retro feel. De manier van filmen is ook bijzonder en goed uitgevoerd. Hoe ik het moet omschrijven weet ik echter niet, maar het bevat in elk geval snel afgespeelde flashbacks. Het verhaal wordt luchtig gebracht, maar heeft absoluut gewelddadige scènes die misschien niet voor iedereen weggelegd zijn. Vergeet ook de fijne soundtrack niet.

De cast is niet de minste

De cast is zeker ook niet de minste. In de hoofdrol zien we Slevin Kelevra (Josh Hartnett), die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats is. Hij wordt het middelpunt van een vete tussen gangsterbazen: The Boss (gespeeld door de uitstekende Morgan Freeman) en The Rabbi (Ben Kingsley). Dan hebben we ook nog Lindsey (de vrolijke Lucy Liu) die Slevin probeert te helpen met het op handen zijnde mysterie, en Brikowski (Stanley Tucci) volgt ze op de voet. En dan past het personage van Bruce Willis ook nog ergens in het verhaal.

Conclusie

Lucky Number Slevin is een film waar je je aandacht goed bij moet houden om te kunnen raden hoe het verhaal werkelijk in elkaar steekt, en je toch weet te verrassen. Niets is wat het lijkt en je wordt continu op het verkeerde been gezet. Het verhaal zit fantastisch in elkaar, en bevat daarnaast ook fijne humor, maar vergeet niet dat het echt een misdaadthriller is. Een vlotte film die voor je het weet afgelopen is, maar je doet verbazen. Voor mij is Lucky Number Slevin een film die ik zodra het verhaal weer wat gezakt is nogmaals ga kijken.