Meningen

Hoewel de film niet extreem bijzonder was, had het zeker elementen waar ik van geniet in films, waaronder het element van surprise. De hele film vraag je je af of Sophie echt helderziend is of dat ze maar een spelletje speelt. Wel leek het leeftijdsverschil tussen Colin Firth en Emma Stone iets te groot, waardoor ik het soms moeilijk kon geloven wat ik voor mij zag. Magic in the Moonlight is hier en daar verrassend en leuk om naar te kijken, en bevat goede acteurs. Een luchtige romantische film, met een vleugje magie in de vorm van illusionisme.

Ladiesnight

Heel stiekem had ik hier best wel naar uitgekeken en afgelopen woensdag, 1 juli, ging ik met mijn moeder naar de ladiesnight om het vervolg van Magic Mike, Magic Mike XXL, te bewonderen. Eigenlijk was ik helemaal niet zo’n groot fan van het eerste deel. Ik had meer gedans verwacht, en het verhaal eromheen vond ik soms niet helemaal mijn ding. Misschien was het iets te duister voor een film over sexy mannen. Ik zou hooguit nog een keer één van die geweldig dansjes herkijken maar zeker niet de hele film. Daarnaast was ik ook geen fan van The Kid. Magic Mike XXL daarentegen… die wil ik nog wel eens gaan herkijken (al zijn de meeste critici het niet met mij eens).

Be warned: dit is een recensie over een film met heel veel sexy mannen. Hier zal dan ook zeker over gesproken worden!

Meer humor en leuker verhaal

Het verhaal rondom de male entertainers dat dit keer in de vorm van een soort road trip was, vond ik een stuk leuker en interessanter. Hoewel het alweer een jaar of drie geleden is dat ik het vorige deel keek, heb ik het idee dat Magic Mike XXL een leuker verhaal en meer humor bevat. Er wordt in de film zelfs gerefereerd naar dingen die de doelgroep waar ik mij in bevind erg aanspreken. Zo is er een referentie naar Harry Potter, Twilight en zelfs mij favoriete boyband van vroeger: de Backstreet Boys. Een diepzinnig verhaal hoef je natuurlijk niet te verwachten bij zo’n film, dat is niet eens de bedoeling van deze film, maar het verhaal is leuk, er is karakterontwikkeling en het acteerwerk en de dansjes zijn goed.

Grote afwezigen en nieuwelingen

Naast dat ik het verhaal dit keer leuker vond gaan de meeste mensen denk ik naar de film voor de sexy mannen die sexy dansmoves uit hun mouw schudden. En dat doen ze ook zeker in Magic Mike XXL. De grote afwezigen dit keer zijn Alex Pettyfer en Matthew McConaughey. In de film wordt kort toegelicht waarom ze in deze film niet te zien zijn en weet je wat; ik heb ze niet gemist. Maar er is ook nieuw bloed; zo zie je namelijk Jada Pinkett Smith voorbij komen, maar ook Donald Glover uit Community. Ik twijfelde zelfs even of hij het wel echt was, want ik ken hem als die grappenmaker, maar hier was hij ineens heel sexy (en hij kan ook nog eens prachtig zingen).

Solo’s

Hoewel ik in Magic Mike de solodansen leuker vond dan de solodansen in Magic Mike XXL zaten er wel een paar hele leuke tussen in Magic Mike XXL. Niet perse op de stripperconventie, want ik heb ook echt enorm kunnen lachen om de act van Big Dick Richie bij een tankstation op een liedje van de Backstreet Boys. Serieus, je lacht je dood. De echt geweldige dansacts zijn natuurlijk van Channing Tatum (Magic Mike) die het dansen echt nog niet verleerd is en vooral zijn duo act op het einde vond ik geweldig! Maar op de stripperconventie vond ik de act van Joe Manganiello (Big Dick Richie) er leuk bedacht en vond ik het leuk de prachtige zangstem van Matt Bomer (King Ken) te kunnen bewonderen. Stiekem had ik trouwens verwacht dat King Ken uit de kast zou komen, al helemaal door de persoonlijkheid van zijn personage.

Ik hoef geen stripper

Er zijn echter dingen waarvan ik niet zou willen dat ze mij zouden overkomen mocht ik mij ooit in de buurt van een stripper bevinden. Leuk voor je dansen is hartstikke mooi, maar ze willen nog wel eens heel wild zijn met de vrouwen waarvoor ze dansen – serieus, de posities waar die vrouwen zich soms in bevinden… – en het hoeft van mij ook niet telkens dat ze hun hoofd in het kruis van de vrouwen drukken of andersom. O, en ik weet dat strings blijkbaar bij stripteases horen, maar ik vind boxers toch echt veel sexyer…

Mijn favoriet?

Iedereen heeft overigens trouwens vast wel een favoriet en het zal je misschien verbazen dat de mijne niet Channing Tatum is! Nee, mijn favoriet is Joe Manganiello. Hij is enorm grappig en niet bepaald verkeerd om naar te kijken (serieus check zijn Backstreet Boys stukje, geniaal!), al geldt dat natuurlijk net zo goed voor Channing Tatum en Matt Bomer. Hallelujah! Maar voor Joe Manganiello heb ik op de één of andere manier een soft spot.

Conclusie

Magic Mike XXL is leuker dan het eerste deel en bevat naar mijn idee een verhaal dat meer aanspreekt in de vorm van een roadtrip en bevat meer humor. Hoewel de grote spectaculaire solo acts niet allemaal even geweldig waren, zitten er wel heel veel leuke en sexy danscènes is de film. De film spreekt alle leeftijden en soorten vrouwen aan (niet te jong natuurlijk) doordat, net als in de eerste film, een diverse groep mannen het beeld vult, maar je merkt dat het wel is geschreven door iemand uit de generatie waarin we allemaal verliefd werden op boeken en films als Harry Potter en Twilight, door met een knipoog daarnaar te refereren. Op een diepzinnig verhaal hoef je natuurlijk niet te wachten, maar het acteerwerk is prima. Wil je een leuke girls-night? Dan is Magic Mike zeker een aanrader!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

De reden dat ik deze film wilde kijken was Chris Pratt en het feit dat ik zeven mensen bij elkaar rapen een leuk concept vind. Uiteindelijk deed de film mij enorm denken aan The Ridiculous 6, maar dan zeg maar zonder de humor en zonder dat het broers van elkaar zijn. En iets meer geweld. De film duurt enorm lang en dat is eigenlijk iets té lang. Het verhaal had behoorlijk ingekort kunnen worden zodat er wat meer vaart in zou zitten en het je aandacht beter vast zou houden. De diversiteit van de zeven personages vind ik leuk, de chemie onderling is prima en ook de rode draad is interessant. Als het verhaal was ingekort was het echter een stuk beter geweest.

Lang geleden heb ik deze film op dvd gekocht en bekeken. Ik kon mij er echter helaas niks meer van herinneren. Recent heb ik deze film herkeken en besefte ik weer hoe leuk Make it Happen eigenlijk is. Het is niet de typische dansfilm waarbij een danseres wordt toegelaten tot een prestigieuze school. Lauryn wordt juist niet toegelaten waardoor ze terecht komt bij Club Ruby’s. De dansroutines zijn leuk, vrouwelijk en sexy, zoals kenmerkend is voor burlesque dansen. Het verhaal is leuk, de acteurs hebben goede chemie en de dansroutines zijn erg leuk. Make it Happen is van dezelfde makers als Save the Last Dance en Step Up.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Mamma Mia! Here We Go Again
Half Nederland zat volgens mij afgelopen woensdagavond in de bioscoop. Waarom? Omdat Mamma Mia! Here We Go Again draaide tijdens de landelijke ladiesnight. Ik had mijn moeder niet eens hoeven vragen of ze mee zou willen, want we hadden zodanig genoten van deel één, dat we dit vervolg – dat tegelijkertijd ook een beetje een prequel is – niet konden overslaan. Maar nu is natuurlijk dé vraag: hoe was de film?

Oké dan, de puntjes van kritiek
Mamma Mia! Here We Go Again verliep uiteindelijk anders dan ik had verwacht. Ik had een trailer gezien en aan de hand daarvan verwachtingen over het verhaalverloop. Dit kwam niet helemaal overeen. Zo was er bijvoorbeeld één puntje in het verhaal dat pas tegen het einde voorbij kwam, terwijl ik had verwacht dat het onderdeel zou zijn van de gehele film.

Daarnaast spoilde mijn moeder nog iets dat ze in het nieuws had gezien – ikzelf had zoveel mogelijk alles vermeden. Namelijk dat het personage van Meryl Streep is overleden. Met de filmposter hebben de makers je hiermee wel naar de film gelokt, en ik vond het jammer dat diegene slechts zo’n kleine rol had in de film.

Het laatste puntje van kritiek is Cher, die de oma van Sophie speelt. Persoonlijk vond ik haar enorm de aandacht afleiden. Naar mijn idee was ze alleen maar toegevoegd als grote naam om een specifiek nummer te kunnen bewerkstelligen. De film had meer dan prima zonder Cher gekund.

De ultieme feelgood film
Maar ondanks deze puntjes van kritiek is Mamma Mia! Here We Go Again absoluut dé feelgoodfilm van dit jaar. Die kritiekpuntjes zijn te verwaarlozen gezien de rest zo belachelijk geweldig is. Wat hebben we genoten in de bioscoop. Het liefst wilde ik de volgende dag direct weer gaan. In de auto naar huis zocht ik direct de playlist op in Spotify en zongen we luidkeels mee totdat ik mijn moeder thuis had afgezet.

Complimenten voor de casting
Waar ik toch echt even mijn complimenten voor wil geven, is de casting. In een film waarin heden en verleden door elkaar spelen, is het ontzettend belangrijk dat de beide versies van één persoon goed gecast zijn. Specifiek Harry (Colin Firth en Hugh Skinner), Bill (Stellan Skarsgård en Josh Dylan) en Tanya (Christine Baranski en Jessica Keenan Wynn) springen er bovenuit. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua karaktertrekken en uitdrukkingen lijken ze enorm op elkaar.

Ik heb ook enorm genoten van Harry als personage; je moet gegarandeerd om zijn onhandigheidjes lachen. Al zal je door het mooie acteerwerk van Amanda Seyfried en Lily James ook af en toe een traantje laten. De minste acteur was Jeremy Irvine; hij wist helaas niet helemaal te overtuigen met zijn acteerwerk en kwam wat onervaren over.

Vocale uitblinkers
Vocaal gezien is ook niet iedereen even sterk, maar ook dit is relatief verwaarloosbaar doordat je ziet hoeveel lol de cast heeft. De chemie is subliem; het is genieten van begin tot eind. Vocaal springt vooral Amanda Seyfried er bovenuit, met de jonge Donna, die gespeeld wordt door Lily James, als goede tweede. Het stuk na de laatste scène was fan-tas-tisch! Superleuk gedaan en ik heb er echt van genoten.

Conclusie
De kritiekpuntjes die ik hierboven heb genoemd, kun je voor lief nemen. Want mensen, Mamma Mia! Here We Go Again is een film die je móét zien. Het is genieten geblazen van begin tot eind. Heerlijke meezingers zijn gegarandeerd, alsook een mooi verhaal, dat gepaard gaat met een lach en een traan en prachtige beelden. Mamma Mia! Here We Go Again is de ultieme feelgood film van 2018 en ik kan niet wachten tot ik de film nog een keer kan bekijken.

P.s. voor de fans van ABBA en/of de iets oudere dames zitten er ook nog wat leuke cameo’s in.

Naar de gelijknamige tv-serie uit de jaren ’60

De trailer had ik niet gezien, maar toch wilde ik erg graag naar deze film. Waarom? Stiekem hadden die twee leuke mannen op de poster er wel veel mee te maken en ik had hier en daar een quote voorbij zien komen waarin deze film geprezen werd. Ik had ook de synopsis niet gelezen, dus ik wist ook niet waar de film over zou gaan, behalve dat het zich in de jaren ’60 af zou spelen. Achteraf kwam ik er ook achter dat de film gebaseerd is op de gelijknamige televisieserie uit de jaren ’60.

Ga hier heen!

Uiteindelijk ben ik mijzelf enorm dankbaar dat ik deze film ondanks dat ik er zo weinig van wist heb bezocht in de bioscoop, want deze film is werkelijk fantastisch. The Man from U.N.C.L.E. is een film die je gezien moet hebben, het liefst terwijl hij nu nog in de bioscoop draait. Ik heb zo ontzettend genoten van deze film!

Fantastisch acteerwerk

Een grote factor in mijn liefde voor deze film is de humor. Ik heb enorm moeten lachen, met name om Armie Hammer in de rol van de Russische Illya. Hij speelt de rol uitmuntend. Maar dat geldt eigenlijk net zo goed voor Henry Cavill in de rol van Napoleon Solo, ik wist niet dat Superman zo grappig kon zijn. Beide spelen ze hun rol fantastisch, en natuurlijk is het heerlijk om naar ze te kijken omdat ze er goed uit zien, maar hun fantastische vertolking van Solo en Illya moet absoluut genoemd worden. De chemie tussen beide heren, die eerst elkaars vijand spelen en daarna plots partners moeten zijn, is ook alles waar je op kunt hopen. En laten we ook de vrouw, Alicia Vikander in de rol van Gaby, niet vergeten, die de cast naadloos compleet maakt. Chapeau voor de casting!

Heerlijke Humor

Het verhaal van The Man from U.N.C.L.E. is goed uitgewerkt en mijn broertje, met wie ik de film bezocht, merkte nog op hoe correct ze waren in de kledingstijl en hoe ze de splitscreens uit de jaren ’60 ook in deze film toepasten. De film is goed uitgewerkt en leuk van begin tot eind. De eerste driekwart van de film is de humor enorm aanwezig, maar op dusdanige subtiele manier dat je de film wel serieus blijft nemen. Maar man wat heb ik gelachen, heerlijk! Het laatste kwart van de film staat in teken van de ontknoping en wordt het ook even een stuk spannender, maar het loopt heel netjes in elkaar over. Het einde laat genoeg ruimte voor een tweede deel, en na een fantastische film als The Man from U.N.C.L.E. is dat iets wat ik alleen maar zou toejuichen mocht het er van komen.

Conclusie

The Man from U.N.C.L.E. is een wat mij betreft een absolute must-see. De film is hilarisch en de personages worden fantastisch neergezet. De film boeit van begin tot eind en ook de aankleding van de film en personages is in de stijl passend bij de jaren ’60. Voor mij is The Man from U.N.C.L.E. een film die ik met alle liefde nog een keer in de bios zou willen zien en aan een ieder aanraad.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Op zich heb ik niet zoveel met Simon Pegg, maar ik las bij diverse filmblogs dat deze Britse film wel de moeite waard is. Het is een leuke film over op de juiste tijd, op de juiste plaats staan, maar met de verkeerde persoon. Nancy en Jack hebben beide niet veel geluk gehad in de liefde en ze zijn niet het typische romantische komedie koppel. De clichés die er dan wel in zitten worden overigens op een dusdanige manier gebracht dat het toch origineel en zeker ook lachwekkend is. De chemie tussen de twee hoofdpersonen is precies goed. Al met al een leuke film om een keer gezien te hebben, maar zeker geen bioscoopmateriaal.

Ik had weinig van de film verwacht, en daardoor was hij denk ik stiekem wel leuk. De voornaamste reden dat ik deze film uiteindelijk wel wilde kijken, is omdat Nederlandse films mij steeds vaker weten te verrassen. En omdat ik de leuke titelsong op de radio hoorde, haha. Er zitten echt wel wat leuke grappen in in Mannenharten. Vooral om Jeroen Spitzenberger heb ik veel moeten lachen. Maar er zitten ook dingen in die voor mij de film typisch Nederlands maken. De platte uitspraken als het om seks gaat bijvoorbeeld. Of de bekende Nederlandse gezichten waarvan ik niet snap wat ze in deze film doen (Kim Feenstra) omdat ze niet kunnen acteren…

Mannenharten is echter toch ook heel herkenbaar. Doordat de cast zo groot is en veel verhaallijnen bevat, zit er voor velen wel een verhaallijn bij die dicht bij hun eigen zit. Uiteindelijk een leuke film en ik raad hem je zeker niet af, maar het is niet het soort film dat je een tweede keer opzet.

Wat meteen opvalt zijn de nieuwe en de afwezige personages. Blijkbaar hadden sommige mensen geen trek in een tweede deel. Hoewel dit tweede deel zeker leuk genoeg is om te bekijken, is hij wel minder sterk dan het eerste deel. Dat ligt dan misschien toch aan het feit dat het een herhaling is van het eerste deel, enkele personages missen, en ik beide films vlak achter elkaar heb gezien. Wederom vond ik het verhaal rondom Jeroen Spitzenberger weer het leukst om te zien, al kon ik ook genieten van het verhaal van nieuweling Mingus Dagelet. Wil je Mannenharten 2 kijken zonder het eerste deel te hebben gezien? Dat raad ik niet aan, want de verhalen sluiten echt op elkaar aan.

Beide zijn het uiteindelijk prima films om een keer samen te kijken, maar echt sterk zijn ze niet.

Wat deze film betreft had ik gewoon een zwak moment in filmkeuze. Het is in feite eigenlijk een slap aftreksel van de American Pie films. Waar ik de American Pie films toch nog wel erg leuk vond, vind ik deze veel minder geslaagd. Maar als je een keer een film wilt kijken met wat hersenloos vermaak dan kun je zeker deze film ervoor zetten.

Mijn top 10

Eigenlijk trok The Martian mij niet zo. Op dezelfde manier dat de film Interstellar mij in het begin ook niet direct aansprak. Het is dat ik er zoveel positieve recensies over heb gelezen en dat Matt Damon over het algemeen altijd wel garant staat voor een goede film, dat ik besloot de film toch te gaan kijken. Ik keek The Martian pas nadat ik mijn top 10 lijstje voor 2015 gemaakt had, maar ik denk dat als ik hem daarvoor had gekeken dat The Martian, compleet tegen mijn verwachtingen in, zeker in de top 10 geëindigd was.

Makkelijk verteerbaar

Ik keek er ondertussen nog steeds tegenop en verwachte een lange film vol drama en moeten overleven, uithongeren op Mars, etc. etc. Maar al snel was ik dat compleet vergeten; The Martian begint met een knal, bleek makkelijk verteerbaar, continu interessant, prachtig gefilmd en dan heb ik het nog niet eens gehad over de prettige mate van humor die je in The Martian terug kon vinden. Het feit dat je af en toe ook terugblikt op hoe het op aarde vergaat zodra ze erachter zijn dat hij nog leeft en zijn teamgenoten die bezig zijn met de terugreis naar Aarde zorgt voor een prettige afwisseling.

Sublieme cast

De acteurs zijn subliem en het verbaasd mij dan ook niet dat Matt Damon is genomineerd voor een Oscar voor beste acteur. Hij weet je echt mee te nemen in het verhaal en te doen meeleven met zijn personage. Maar ook de supportende cast bestaat uit sterke acteurs, waaronder Jessica Chastain uit het eerder genoemde Interstellar – die bij deze film in het niet valt en waar Matt Damon ook in speelde maar ik op de één of andere manier compleet vergeten ben… -, maar ook die leuke Sebastian Stan en grappige Michael Peña. Al moet ik zeggen dat de eer voor grappigste personage gaat naar onze hoofdpersoon Mark Watney (Matt Damon).

Fantastische humor

Dit grappige element in de film is erg belangrijk omdat de film hierdoor luchtiger wordt en eigenlijk voorbij vliegt. Het personage gebruikt humor; deels om te overleven onder het mom van keep up the spirit, maar ook later in de film – waar ik niet teveel over weg wil geven – wordt het op een leuke manier toegepast. En dan heb ik het nog niet gehad over de muziek; dat was een welkome verrassing en zou je eigenlijk niet zo snel verwachten in een film als deze. Het weet zich hierdoor echter juist te onderscheiden van andere films over de ruimte. Verwacht nu overigens geen komedie – ik vond dit gewoon een element dat de film extra leuk maakte -, het is namelijk een fantastische dramafilm, met op de juiste manier komische elementen toegepast.

Vraagtekens

Natuurlijk, hier en daar zou je vraagtekens kunnen zetten bij dingen die Watney doet om te overleven. Meer dan eens heb ik zei ik tijdens het kijken tegen mijn vriend: “Zou dat echt kunnen?” Maar hier en daar zaten er ook wat toevalligheden in. Wat mij betreft zijn ze verwaarloosbaar genoeg dankzij de fantastische kwaliteit van het verhaal en cinematografie.

Conclusie

The Martian is een film die mij in eerste instantie niet trok, maar die iedereen gezien moet hebben. Zelfs als Mars je niet warm of koud laat, zal Matt Damon, het fantastische verhaal en de cinematografie je overtuigen. De film is enorm spannend en meeslepend, maar voelt luchtiger aan door de fijne mate van humor waardoor het een film wordt die voor iedereen (althans 12+, de rest is wat te jong) leuk om te kijken is. Je vliegt door de film heen en voor je het weet ben je al aangekomen bij het spannende einde.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

The Death Cure
We hebben er even op moeten wachten, maar sinds 25 januari 2018 is hij eindelijk in de bioscoop te zien: Maze Runner: The Death Cure. Dit derde en laatste deel in de verfilming van de Maze Runner trilogie stond in eerste instantie gepland voor 17 februari 2017. Echter kreeg acteur Dylan O’Brien een zeer ernstig ongeluk op 17 maart 2016; tijdens het filmen van één van de eerste scènes in de film waarbij hij vanaf een auto op een trein springt.

De productie van de film werd per april 2016 voor onbepaalde tijd stilgelegd om O’Brien tijd te gunnen om te herstellen. Pas in maart 2017 kon productie van de film weer starten. Meer over O’Briens herstel en carrière vind je in dit interessante interview: https://www.vulture.com/2017/09/dylan-obrien-is-back-from-the-brink.html. De scène waarna het ongeluk volgde, is na O’Briens goedkeuring wél in de film gebruikt.

Tip: Rewatch voorgaande delen
Wat ik iedereen wel ten zeerste kan aanraden is om vooraf nog even het eerste, en in elk geval het tweede deel, even opnieuw te bekijken, voordat je begint aan The Death Cure. Ik had namelijk af en toe, dat mij niet duidelijk was hoe het verhaal ook alweer was geëindigd in The Scorch Trials. Dit maakte dat ik niet direct helemaal goed in de film zat.

Een paar ongeloofwaardige stukjes
Wat ik jammer vond zijn enkele aparte keuzes die gemaakt zijn in het script. Een paar dingen vonden mijn vriend en ik beiden ietwat te geforceerd. Ze kwamen wat té toevallig over, zodat het verhaal op een bepaald spoor zouden komen. Hierdoor kwam het voor ons wat ongeloofwaardig over. Een voorbeeld is de beginscène, waarbij de trein echt gewoon exáct uitkomt daar waar onder andere Newt achter een steen verborgen zit. En dat op een toch best wel lang traject. Maar ook de scène in de tunnels met de Cranks, waar ze “per ongeluk” een steen raken waardoor de gehele auto op de kop komt te liggen. En tot slot nog de scène tegen het einde waarin Teresa alle tijd lijkt te hebben om het vliegtuig in te springen, maar simpelweg besluit dit niet te doen, in plaats van dat het echt een dramatische scène is geworden waarbij duidelijk is dat ze het niet redt.

Fijne acteurs die je laten meeleven
Wat goed blijft in deze films zijn de acteurs. Zoals jullie weten ben ik groot fan van Dylan O’Brien, maar ook Thomas Brodie-Sangster vond ik zeker sterk. Ondanks dat ik niet alles meer van het verhaal kon herinneren – daarvoor was het te lang geleden dat ik het vorige deel had gezien – wisten de acteurs mij absoluut mee te laten leven met de personages. Maar waar Dylan echt een favoriete acteur van mij is, was het Thomas Brodie-Sangster die dit keer echt opviel.

De boeken
Of de film trouw is aan het boek, kan ik niet vertellen. Het eerste deel had ik wel gelezen. Het begin van het tweede deel ook. Maar verder dan dat ben ik niet gekomen. De sfeer in het tweede boek voelde heel anders dan het eerste deel en kon er daardoor niet helemaal inkomen. Fijn is het dan dat je in dit geval gewoon over kunt stappen op de films, haha.

Conclusie
Maze Runner: The Death Cure is zeker leuk voor diegenen die de boeken hebben gelezen, de filmserie al vanaf het begin volgen, en diegenen die fan zijn van de acteurs. The Death Cure krijgt van mij geen vijf sterren, maar hij was zeker leuk genoeg. Dit is mede te danken aan acteurs zoals Dylan O’Brien en Thomas Brodie-Sangster; die ervoor zorgen dat je met de personages meeleeft. Helaas vond ik enkele toevalligheden ietwat te geforceerd, wat enkele stukken toch wat ongeloofwaardig maakte. Hoewel in de boekenserie nog twee prequels zijn verschenen, zullen deze niet verfilmd worden. The Death Cure is officieel het einde in de filmserie. Een prima einde, maar het eerste deel zal – voor mij – toch het leukste en het interessantst blijven.

De sfeerverandering

Na The Maze Runner was ik erg benieuwd naar het tweede deel: The Scorch Trials. Ik vond het wel spannend, want na het eerste deel gelezen te hebben in de boekenserie heb ik deel twee tot op de dag van vandaag nog niet uitgelezen doordat de sfeer direct zo anders was en het mij niet meer trok. Welk effect zou de film op mij hebben?

En inderdaad…

Uiteindelijk hoorde ik uit diverse hoeken dat de film compleet anders is dan het boek, en dan niet een beetje zoals bij deel één, maar echt veel. Ik zal in tegenstelling tot veel andere verfilmingen niet ingaan op de verschillen tussen het boek en de film omdat ik het boek dus nog niet uit heb gelezen. Maar wat ik voelde bij de overgang van het ene naar het andere boek voelde ik ook bij de films. De sfeer is anders.

Het verrassende element

Grote kans dat als je The Maze Runner niks vond, dat je The Scorch Trials wel leuk vindt, en andersom. Waar je in deel één de spanning had van The Maze en het ontsnappen van een specifieke locatie, zie je in The Scorch Trials meer; ze gaan op pad en reizen van de ene naar de andere locatie. In The Maze is het veel muren en groen, in The Scorch is het veel zand en bruin. Daarnaast is het verrassende element van het doolhof niet meer aanwezig, en dat was toch wel wat mij juist zo boeide. Ik heb zelfs het gevoel dat het hele doolhof geen enkele rol meer speelt in deze film, alsof het er nooit is geweest. De sterke elementen en de originaliteit hiervan zijn een groot gemis.

Dylan O’Brien

Dylan O’Brien speelt ook hier weer de sterren van de hemel. Hoewel ik het fantastisch vind om hem wekelijks te kunnen bewonderen in Teen Wolf vind ik het niet meer dan logisch dat hij steeds vaker op het grote doek te zien is. Thomas Brodie-Sangster vind ik trouwens ook steeds sterker worden als acteur, en ook de andere acteurs zijn niet de minste, waaronder Giancarlo Esposito. Toch komen lang niet alle personages goed uit de verf doordat er simpelweg gewoon weinig aandacht aan wordt besteed.

Zombies?

Wat ik echter niet snap is waarom zombie-achtige monsters tegenwoordig zo populair zijn bij het maken van films. In The Hunger Games: Mockingjay hadden ze zombies terwijl ze in het boek toch echt anders omschreven werden, en hoewel ik dat bij The Scorch Trials niet zeker weet heb ik het gevoel dat ook hier een andere omschrijving was. Ik vond ze eigenlijk ook totaal niet bij de film passen. Daarnaast heb ik echt 1000x niks met zombies…

Geen slechte film

Toch is The Scorch Trials geen slechte film, ondanks dat de herhaling op een gegeven moment in lijkt te zetten waardoor de film iets te lang aanvoelt. Zoals ik al zei wordt er goed geacteerd, maar ook bevat de film spanning (vooral door het op de vlucht zijn en achterna gezeten worden). Ook zijn de special effects en green screen momenten, ten opzichte van de film Allegiant die ik laatst keek, vele malen beter gedaan. Er is namelijk heel veel gebruik gemaakt van green screen maar het valt zelden op.

Extra’s

Op de dvd vind je ook nog een aantal extra’s: verwijderde en verlengde scènes, bloopers, galerijen en bioscooptrailers. Persoonlijk vond ik dit wat tegenvallen. Allereerst keek ik natuurlijk de bloopers. Ze zijn leuk, maar niet bijzonder. Eigenlijk had ik ze nog veel grappiger verwacht, Dylan O’Brien kennende. De galerijen zijn leuk voor de mensen die het leuk vinden onder andere storyboards te bekijken in een slideshow, maar ik had het leuker gevonden als ik die zou zien met een verhaaltje van de maker erbij, een beetje meer achtergrond info.

De bioscooptrailers zijn leuk, maar had ik ook best via Youtube kunnen kijken (één zie je zelfs onder deze recensie) en vond ik dus niet echt van toegevoegde waarde. De verwijderde scènes zijn echter wel leuk om te kijken omdat het wél met audiocommentaar is. Je leert dan bijvoorbeeld waarom een scène eruit geknipt is of ingekort is.

Conclusie

Het doolhof maakte de film voor mij interessant en die miste ik in The Scorch Trials ontzettend. Door de compleet andere setting verandert de sfeer dusdanig dat het twee verschillende doelgroepen kan aanspreken. Ik hoor in de groep die de eerste film fantastisch vond, en dit tweede deel minder. Maar andersom kan ook! Voor mij was The Maze toch echt het verrassende element waardoor de film origineel was en extra spanning opriep door het mysterie. Wat ik mij echter nog wel afvraag is of het echt de verandering van sfeer is die de tweede film minder maakt, of dat ze teveel goede elementen uit het boek (dat ik ooit echt nog zal uitlezen) hebben weggelaten.

Toch is de film niet slecht te noemen. De special effects zijn fantastisch gedaan en ook het acteerwerk is, bij de meesten, sterk. Het verhaal weet ondanks alles toch nog spannend te zijn, maar die zombies hadden ze wat mij betreft achterwege mogen laten. Ik ben in elk geval erg benieuwd wat er in het derde deel gaat gebeuren.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Me Before You

Het boek waarop de film gebaseerd is, las ik slechts twee dagen voordat ik de film ging kijken uit. Ik was dus voorbereid op wat er zou gaan komen en het verhaal zat nog erg vers in mijn geheugen. De zakdoekjes legde ik vast klaar, want tijdens het lezen van Voor Jou biggelden de tranen over mijn wangen als een waterval.

Een verhaal dat je bijblijft

Voordat ik inga op de film als verfilming, eerst even een stukje over de film als film. Het verhaal is prachtig. Me Before You is aan de ene kant een film met een zwaar onderwerp, maar aan de andere kant is het heel luchtig opgezet en moet je zelfs regelmatig lachen. Ook zal je ongetwijfeld wat tranen moeten laten. Toen ik de film in de bioscoop keek barstte de zaal spontaan in lachen uit omdat je iedereen om je heen hoorde sniffen haha.

De acteurs

Ik benoemde het ook al in mijn boekrecensie, maar Emilia Clark en Sam Claflin zijn perfect gecast als Louisa en Will. Ik heb enorm kunnen lachen om Emilia Clark en haar aparte gezichten, en de manier waarop Sam Claflin Will neerzette. De diverse bijpersonages had ik hier en daar iets anders verwacht. Zou zag ik de vader van Will (Charles Dance, Game of Thrones) heel anders voor mij, maar de vader van Louisa (Brendan Coyle, Downton Abbey) was dan weer perfect. Maar allen geloofde ik ze. Ze wisten mij ondanks dat ik het verloop van het verhaal al wist mee te slepen. En hoewel ik iets minder heb gehuild dan bij het boek, wisten de acteurs mij toch genoeg te ontroeren dat ik een zakdoekje nodig hadden om de tranen op te vangen.

De film als verfilming

Laat ik maar direct met de deur in huis vallen; ik vind dit echt een goede verfilming. Nee, het is niet woord voor woord en scène voor scène verfilmd, maar het is wel erg trouw gebleven. Hier en daar zijn wat stukjes weggelaten en hier en daar zijn wat stukken ingekort, waarna ze bijvoorbeeld later door iemand anders even tussen neus en lippen genoemd werden. Het meeste zat dus wel in de film.

Natuurlijk waren er ook een aantal stukjes waar ik het niet mee eens was, of die ik echt miste. Sommige stukken waar zodanig ingekort dat ik het echte effect, dat ik wel voelde bij het lezen van het boek, miste. Bijvoorbeeld het concert, waarbij de aanleiding uiteindelijk heel anders was in het boek, en ook veel korter waardoor bij mij de impact minder goed overkwam. Ook is een personage geschrapt. Ik snap wel dat het anders niet in twee uur paste, maar toch is het jammer. Hoe dan ook blijft het wel één van de betere – of eigenlijk trouwere – verfilmingen die ik heb gezien.

Het boek heeft zoveel meer diepgang

Als je het boek niet hebt gelezen zou ik kunnen indenken dat het hier en daar iets te snel gaat en dat je misschien niet direct bepaalde verbanden ziet. Bij het kijken wist ik precies wie wat met welke reden deed omdat het verhaal vers in mijn geheugen zat, maar als kijker – zonder het boek gelezen te hebben – weet je dat niet altijd. Als je de film leuk vond, raad ik je daarom ook zeker aan het boek te gaan lezen, want het boek heeft nog zoveel meer diepgang. Het leuke aan de film is trouwens dat bepaalde grappige scènes uit het boek nu nog grappiger zijn omdat je het echt kunt zien (bijvoorbeeld de gezichten die Patrick (Matthew Lewis, Harry Potter) trekt wanneer hij Will en Louisa samen ziet, geweldig!).

Conclusie

Me Before You is een prachtige film met een zwaar onderwerp, maar een luchtige opzet en ook nog behoorlijk wat humor. De acteurs weten je mee te slepen en zetten hun rollen goed neer. Emilia Clark en Sam Claflin zijn perfect gecast als de hoofdpersonen van dit verhaal. Als verfilming ben ik er ook erg tevreden over; ze zijn erg trouw gebleven aan het boek, en de kleine aanpassingen die zijn gemaakt of dingen die zijn weggelaten vind ik begrijpelijk. Al met al zeker een film die je moet zien als je van bijzondere en romantische films houdt.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Een vervolg?

Yeah, een nieuwe film met Chris Hemsworth, waarin hij zijn komische kant mag laten zien. Ik heb het over Men in Black: International. Dit nieuwe deel in de Men in Black-franchise is geen remake, maar een spin-off. Ik heb zelf volgens mij ooit alleen het derde deel in de Men in Black-serie gekeken – het kan ook een ander deel zijn geweest – en toen bleek ik de film best leuk te vinden. Ik had dus goede hoop voor deze nieuwe film.

Men in Black: International

In Men in Black: International volgen we Molly. Terwijl zij als kind op bed lag, kwamen haar ouders in aanraking met een buitenaards wezen. De Men in Black grepen in, en wisten naderhand het geheugen van haar ouders. Wat ze niet wisten is dat Molly óók in aanraking was gekomen met een buitenaards wezen én het gesprek tussen de Men in Black en haar ouders had overhoord. Haar geheugen was niet gewist. Twintig jaar later weet ze de Men in Black op te sporen en overtuigt ze Agent O. (jawel, Emma Thompson) om onder voorwaarden toegelaten te worden.

Thor, Valkyrie en Les Twins

Chris Hemsworth speelt Agent H. De knappe agent die de wereld heeft gered, en vrijwel altijd alleen werkt. Totdat Agent M. – Molly – om de hoek komt kijken. Zoals je misschien al wel hebt beseft wordt Molly gespeeld door dezelfde actrice die Valkyrie speelt in Thor en Avengers, Tessa Thompson. Daar hebben ze ook veel scènes samen gehad. Je kunt aan alles zien dat ze al direct goed op elkaar zijn ingespeeld. Hun samenwerking verloopt de gehele film soepel en de chemie spat van het scherm af.

Terwijl de film begon met een donker gekleurde man, liet het gevoel mij niet los dat ik hem ergens van kende. Dit duurde niet lang, want op een gegeven moment beginnen ze te dansen. Het is Les Twins! Hen ken ik van World of Dance – een dansshow in Amerika. Ze hebben weinig tekst, maar dat maakt niet uit; ze acteren met hun lichaam. Heel gaaf!

Actie en Humor

Men in Black: International is een ontzettend leuke film. Voor de fans van actiefilms zijn er leuke actiescènes en mooie voertuigen. Voor de fans van komedie valt er veel te lachen (zo heet bijvoorbeeld het hoofd van London Agent high T). Chris Hemsworth speelt hier een grote rol in, maar ook het nieuwe personage Pawnie is fantastisch. Hij is klein, super serieus, beschermt zijn koningin door lekker eerlijk te zijn en is hilarisch en super schattig. De filmmuziek is ook het noemen waard, bij vlagen deed het mij denken aan de muziek die gecomponeerd is voor de Harry Potter films. Leuk vind ik ook de knipoog naar Hemsworths personage Thor, in een scène waar hij wil terugvechten met gereedschap en vervolgens een hamer kiest en deze naar zijn tegenstander gooit. Heerlijk!

Special features

De blu-ray bevat ook diverse special features, waarvan ik genoten heb. De laatste tijd merk ik vaak dat extra’s niet zoveel meer voorstellen, maar van de extra bij Men in Black: International heb ik veel plezier gehad. Van bloopers tot een kijkje achter de schermen tot neppe reclames voor de Neuroliser en nog véél meer. De deleted scenes vond ik ook erg leuk om te bekijken omdat dit de versies waren waarin nog geen effecten waren toegevoegd. Je zag dus acteurs met stipjes op hun gezicht, en groene achtergronden. Daarmee zag je veel beter waar de acteurs mee moesten werken, en vind ik het weer extra knap hoe ze dit zo goed voor elkaar hebben gekregen.

Conclusie

Men in Black: International is precies wat ik ervan verwachte. Een film vol humor en actie, met leuke acteurs en goede special effects. Misschien dat je zou kunnen zeggen dat de film meer verdieping zou kunnen gebruiken, maar ikzelf vind dat eerlijk gezegd niet perse nodig bij dit soort actiekomedies. Films die je gewoon met je verstand op nul kunt kijken, en waar je lekker bij kunt lachen, vind ik heerlijk; en daarin zijn ze absoluut geslaagd. Mogelijk kijk ik er ook anders naar gezien ik niet alle Men in Black films heb gezien.

Mijn vriend vond International wel leuk, maar vond hem wel minder dan de eerste drie films doordat het op vele vlakken anders was. Hij vond de eerdere delen serieuzer van toon, met een beetje humor; International vond hij onrealistisch en over de top. Een mening zoals ik die ook in andere recensies voorbij heb zien komen. Misschien is het dan een voordeel voor mij dat ik de andere Men in Black films niet allemaal heb gezien. Chris Hemsworth en Tessa Thompson hebben goede chemie, en ik kan geen genoeg krijgen van grappige bijpersonages zoals in dit geval Pawnie. Ik heb van Men in Black: International genoten, en stiekem hoop ik op een vervolg.

Nadat Zac Efron in wat minder succesvolle films speelde (Neighbours 2 en Dirty Grandpa), had ik eigenlijk ook niet zulke hoge verwachtingen van Mike and Dave Need Wedding Dates. Viel dat even mee toen ik de film ging kijken! Mike and Dave vond ik daadwerkelijk ontzettend leuk om te kijken en de grappen vielen ook in veel betere aard bij mij. Natuurlijk het is geen hoogstandje, maar zo is de film ook niet bedoeld. Maar het is een heerlijke film voor tussendoor en als je even zin hebt om te lachen. De chemie tussen de acteurs en actrices is ook gewoon erg goed goed, dus je gelooft wat je ziet, waardoor de grappen veel beter overkomen. Al vond ik het in eerste instantie wel moeilijk te geloven dat Anna Kendrick een dopehead speelde; dit komt waarschijnlijk doordat ze andere minder “domme” rollen heeft gespeeld.

Bello Minions!

Minions, ik vind ze geweldig en werkelijk waar het beste deel van de Despicable Me films. Ik was dan ook razend enthousiast toen ik hoorde dat ze een eigen film zouden krijgen. Nu nog hopen dat hij aan mijn verwachtingen zou voldoen. Want werkt het juist zo goed omdat ze geweldige bijpersonages zijn of kunnen ze een film ook echt dragen? Let’s see!

Scarlett Overkill…

Oké, eerlijk is eerlijk, ik heb minder hard gelachen dan ik had verwacht, maar ik heb nog steeds heel erg veel gelachen. Zoals mijn vriend heel goed opmerkte was de schurk in de Minions film amper grappig terwijl de schurk in de Despicable Me films wel erg grappig is. Hierdoor doet de Minions film iets serieuzer aan en zit er meer drama in. De stukken met de superschurk, genaamd Scarlett Overkill, vond ik dan ook minder interessant (doe mij maar Gru) dan de stukken met puur en alleen de Minions. Ik had dan ook liever geen superschurk gehad. Meer Minions! Meer Minions!

De geschiedenis

Wat ik leuk vind is dat we de geschiedenis van de Minions leren kennen. Hun road to de ultieme baas in Despicable Me. Maar ook kleine dingetjes zoals waar de Minions hun signature look (spijkeroveral/tuinbroek) vandaan hebben. We zien ze elke slechterik die maar te bedenken is bedienen, en op een hilarische manier gebeurt er altijd door toedoen van de goed bedoelende, maar onhandige Minions, iets met hun baas waardoor ze op zoek moeten naar een nieuwe.

Supergrappig

Daarnaast vind ik het supergrappig dat terwijl de Minions hun eigen taaltje spreken, er wel veel herkenbare woorden in voorkomen, bijvoorbeeld in het Spaans. Ook zitten in de film heel veel verwijzingen die de jongste kijkers waarschijnlijk niks zullen zeggen, maar de volwassenere kijkers wel. Zo zie je bijvoorbeeld een zebrapad waar vier mannen overheen lopen (ik doel op The Beatles). Het wordt niet letterlijk genoemd, maar je weet dat ze daar op doelen, en dat maakt het alleen maar leuker.

Conclusie

Minions is simpelweg een film waar je hoe dan ook keihard om zal lachen. Ik heb genoten van die lieve, schattige en soms niet altijd even slimme Minions en denk dat dit zeker een film is die ik zal herkijken als ik behoefte heb aan een simpele, maar hilarische film (al twijfel ik of ik dan de stukjes met Scarlett Overkill zal skippen). Daarnaast, wie houdt er nou niet van Kevin, Stuart en die schattige (King) Bob? Ik kijk er naar uit dat er een derde deel van Despicable Me komt, want de Minions doen het toch wel erg goed in combinatie met Gru. Nu heb ik jullie nog maar één ding te vertellen: BANANA!

p.s. nog een leuk weetje: Pierre Coffin geeft zijn stem werkelijk aan alle minions (899) in deze film.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Minions!

Als er één animatiefiguur is waar ik gek van ben dan zijn het wel de Minions. Ik heb een Minion onesie, er hangt een Minion aan mijn sleutelbos, noem maar op. Ik heb alle films gezien, dus kon ook Minions: The Rise of Gru niet achterblijven. Vandaag vertel ik jullie wat ik van de film en de blu-ray editie vind.

The Rise of Gru

In Minions: The Rise of Gru zien we een jonge Gru in de jaren ’70. Gru heeft de wens om de grootste superschurk te worden. Wanneer hij de Minions leert kennen bouwt hij zijn eerste Evil Lair. Maar dat is nog niet genoeg. Wanneer er een plek “vrij” komt bij superschurkenteam Vicious 6 gaat hij bij hen solliciteren. Dit verloopt echter niet geheel volgens plan en er ontvouwt zich een groots avontuur.

Verrassend aandoenlijk

Ik heb weer enorm genoten van Gru en de Minions in Minions: The Rise of Gru! De manier waarop Gru en de Minions samen zijn gekomen was minder spectaculair dan ik had verwacht. Desondanks vond ik het wel een hele leuke scène. En sowieso heb ik van de Minions zelf continu genoten.

De kleine Gru is verrassend schattig en zijn jeugdige enthousiasme aandoenlijk. Hij wordt dan ook weer fantastisch neergezet door Steve Carell. De slechteriken vond ikzelf niet denderend. Misschien dat het er ook iets teveel waren waardoor ze niet allemaal even goed uit de verf kwamen. Wel leuk is, dat wanneer je de andere films hebt gezien je veel knipogen naar de toekomst zal herkennen. Ik heb genoten.

Extra’s

De blu-ray van Minions: The Rise of Gru zit bomvol extra’s, waaronder allemaal knutselvideo’s waarmee je bijvoorbeeld je eigen ‘evil lair’ kunt maken. Superleuk wanneer je jonge kinderen hebt en een leuk project zoekt voor tijdens de kerstvakantie. De karakterschetsen inclusief alle schurken waren mij iets teveel van het goede, maar alle andere extraatjes zijn heerlijk om nog even mee na te genieten.

Eindoordeel

Ik kan niet anders dan zeggen dat ik het weer een geweldige film vind. Minions: The Rise of Gru zit vol met humor en schattige momenten. De Minions zijn net zo leuk als anders, maar ik vond het ook ontzettend leuk om te zien hoe Gru zijn eerste stappen in het schurkendom zet onder begeleiding van zijn favoriete superschurk en mentor. Al met al is de film voor mij weer een succes en ben ik benieuwd wat we in de toekomst nog van Gru en de Minions kunnen verwachten.

Ik las het boek als luisterboek, en het zat nog vers in mijn geheugen toen in de film ging kijken. Hierdoor vielen eventuele verschillen extra op.

Vergelijking met het boek

En dat zijn er nogal wat. De eerste helft van de film komt nog wel aardig overeen met het boek. Al vond ik wel dat er redelijk wat tussen weggeknipt, en versneld is. Toen de tweede helft begon snapte ik vervolgens dat het niet erg was dat bepaalde dingen eruit geknipt waren, want de tweede helft was compleet anders dan het boek. Echt de complete tweede helft is anders, waardoor ook het einde anders is. Ik denk dat ze wat meer actie en sensatie wilden. Uiteindelijk vind ik het niet heel erg, want het werkte wel. Ik vraag mij echter wel af wat het gaat betekenen voor een eventueel tweede deel – als die er komt (er is wel een tweede en derde boek). Er zijn ook wat subtiele veranderingen, die wel goed opvallen. Zo is de psychiater van Jacob opeens een vrouw in plaats van een man. En zijn twee personages compleet verwisseld qua eigenschappen. Uiteindelijk ook niet heel erg, maar in eerste instantie wel even verwarrend.

Zonder het boek te lezen

Omdat ik natuurlijk keek met het oog van een lezer- én filmkijker, wist ik niet precies hoe de film over zou komen op iemand die het boek niet gelezen heeft. Gelukkig kijk ik veel films samen met mijn vriend die ik hier vervolgens over kan ondervragen. Hij gaf aan dat de film in principe prima te volgen is, maar dat sommige dingen wel wat te makkelijk gingen. Dit bevestigde direct wat ik verwachte dat niet-lezers van de film zouden vinden. En ik vond het zelf eigenlijk ook; doordat ze dingen eruit geknipt hebben werden sommige dingen enorm versimpeld en ging het te makkelijk allemaal. Echter vond hij de film ook wel leuk dankzij het avonturen en mysterie dat duidelijk naar voren komt.

Spanning

Waar ik de spanningsboog normaal gesproken veel minder voel omdat ik het verloop van het verhaal al ken bij boekverfilmingen, zat ik hier uiteindelijk wel met spanning te kijken. Dit komt natuurlijk doordat de gehele tweede helft anders verloopt. Wat dat betreft is het dus een voordeel, en ik ben blij dat de veranderingen goed uitvallen. Ik kan mij er namelijk vaak juist aan ergeren. Het verhaal is en blijft origineel, net als het boek. Over het algemeen ben ik te spreken over het acteerwerk, al vond ik Asa Butterfield als Jacob soms wat plat acteren. Waar ik in het boek overigens sommige dingen vies vond en er niet naar uitkeek dat te zien in de film, bleek dat de film veel minder creepy was. Dit vond ik, persoonlijk, erg fijn.

Conclusie

Ik heb vooral gesproken over de verschillen tussen boek en film, waarvan de grootste toch wel de gehele tweede helft is. Gelukkig bleek deze verandering prima te bevallen. Het acteerwerk is prima, al ben ik niet helemaal overtuigd van Asa Butterfield. Al met al een prima film als je eens iets “bijzonders” wilt zien.

Miss You Already

Al een hele tijd geleden zette ik Miss You Already op mijn to-watch lijstje dankzij de poster en de omschrijving. Doordat ik ze op de poster zie lachen dacht ik dat het een commerciële film zou zijn waarbij ook veel humor zou worden gebruikt. Dat klopt uiteindelijk niet echt, maar toch heb ik wel genoten van de film.

Vergist?

Dit is trouwens niet vanaf het begin geweest. In het begin twijfelde ik namelijk of ik mij misschien had vergist in Miss You Already. Ik wist niet goed wat ik er van moest denken en kan maar moeilijk omschrijven waarom niet. Ik denk dat het komt omdat ik van een commerciële Amerikaanse film uitging, terwijl het een film is die zich beter kenmerkt als een wat serieuzere en minder bombastische Britse film. Maar goed dat was gewoon een inschattingsfoutje. Humor zit trouwens wel in de film, maar met mate. Of eigenlijk werkt het gewoon niet altijd – bij mij.

Naarmate de tijd vorderde

Het begin trok mij dus niet zo erg, maar gelukkig werd de film naarmate de tijd vorderde leuker om naar te kijken. De reden dat ik de film geen topfilm vind ligt denk ik deels bij het feit dat het personage van Toni Colette mij niet aanspreekt. Ze was simpel genoeg niet likeable genoeg, soms zelfs een bitch. Ze weet mij uiteindelijk wel te emotioneren, maar dat komt ook deels omdat zo duidelijk in beeld wordt gebracht welke impact kanker heeft op haar leven en op haar omgeving. Het is dan ook de tweede helft van de film die mij echt deed meeleven.

Jess

Jess (Drew Barrymore) is een personage dat mij dan weer wel aansprak. Ze steunt Milly onvoorwaardelijk en dit staat haar eigen geluk eigenlijk behoorlijk in de weg. Jess probeert namelijk zwanger te worden. Je ziet hoe ze zelf een leven probeert te bouwen met haar vriend – die soms weken achtereen weg is voor zijn werk -, maar dat ze haar vriendin kwijt aan het raken is aan deze rotziekte. Dit is wat gewoon heel goed in beeld komt; het effect op degene die kanker heeft, maar ook op de mensen om haar heen, met name haar beste vriendin.

Blaast je niet omver

Echt uit de verf komen de acteurs en de film echter niet. Het is een goede film, maar het blaast je niet omver. Dit ligt denk ik ook heel erg aan de vriendschap waarop ingespeeld wordt; er wordt je verteld dat ze hun hele leven al vrienden zijn, maar toch voel ik het niet helemaal. Hoewel de meningen verschillen, miste ikzelf toch wel wat chemie tussen beide hoofdrolspelers. En waar je aan de ene kant een hele realistische kant van kanker ziet, weten ze er ook een paar ongeloofwaardige wendingen in te gooien.

Conclusie

Miss You Already heeft een moeizame start en het duurt even voordat je echt met de personages mee gaat leven, maar uiteindelijk weet het verhaal je te emotioneren. De film laat goed zien wat voor effect kanker heeft op de persoon zelf, maar ook haar omgeving. Je wordt meegenomen door diverse verwerkingsstadia. Toch vond ik de film niet sterk genoeg, memorabel is hij namelijk niet.

Deze film is zowel te vinden onder de naam Vaiana en Moana, maar in Europa is het in elk geval op Netflix te vinden onder Vaiana omdat Moana al gepatenteerd was. Zoals we van Disney gewend zijn zit de film boordevol liedjes, waarvan de één beter slaagt dan de ander. How far I’ll go is in elk geval mijn favoriet en ook degene die het in de hitlijsten het beste heeft gedaan volgens mij. Ik vond de kleine Vaiana geweldig, het was dan ook jammer dat ze al zo snel moest opgroeien in de film, en ik vond het jammer dat het schattige varkentje zo’n kleine rol had. Zelf was ik niet helemaal fan van het personage Maui, maar dat zal persoonlijk zijn. Hij sprak mij niet zo aan als macho-man. Het is een leuke film, mooi gemaakt ook, maar persoonlijk heb ik andere Disney favorieten die ik er eerder nogmaals voor zal zetten.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Scheepsrecht

Vandaag breng ik jullie een recensie van de film Modern Persuasion. Begin februari stuurde Just Entertainment mij een lijst met films. Hieruit mocht ik aangeven of ik interesse had in een recensie-exemplaar. Drie van die titels leken mij interessant. Twee van die titels bleken, voor mij, helaas niet helemaal een succes. Is de derde dan scheepsrecht?

Modern Persuasion

De film is losjes gebaseerd op het boek Persuasion (Overtuiging) van Jane Austen. Ikzelf moet eerlijk bekennen dat verhaal niet te kennen. Maar wanneer je het verhaal wel kent zal je alle knipogen naar het boek makkelijk vinden. Niet alleen is dit een moderne versie van Persuasion (Modern Persuasion, snap je), ook zitten er kleinere knipogen in zoals een kat die Wentworth heet en het bedrijf dat Keller Keller Lynch heet.

Niet vernieuwend

Verwacht in Modern Persuasion niet een geheel vernieuwend type romcom. Het verhaal zit vol clichés en het is niet moeilijk om te raden hoe de film ongeveer zal eindigen. Gelukkig is dat in het genre romcom ook niet altijd nodig en is het juist fijn om even lekker weg te zwijmelen bij een standaard romcom. Ikzelf kan er in elk geval enorm van genieten op z’n tijd. En dan is er ook nog een kat! Tsjah, dan ben ik verkocht natuurlijk.

Maar wel heel leuk

Belangrijk is dat de film goed neergezet wordt en de acteurs degelijk zijn gekozen. Dit kan een film hoe dan ook maken of breken. Hoewel ik niet helemaal overtuigd ben dat Alicia Witt de beste keuze is als hoofdpersoon voor Modern Persuasion – ik werd af en toe even afgeleid door haar gekke loopje en haar mond had soms ook iets aparts – was dat niet vreselijk storend. De film keek heerlijk weg, ik genoot van de scènes van Liza Lapira als de extreem zwangere Lizzie Lynch, alsook van de rest van de vooral komische supportende cast.

Conclusie

Modern Persuasion is inderdaad scheepsrecht, want ik heb op en top genoten van deze heerlijke romcom. Ja de hoofdpersoon vond ik niet altijd even fantastisch, maar gelukkig maakt de rest van de cast haar eigenaardigheden weer goed. Voor fans van romcoms is deze film een heerlijk wegkijkertje. Of Austen fans de film leuk gaan vinden durf ik niet te zeggen. Misschien wel door alle referenties. Maar misschien ook niet, want ik weet als geen ander dat je als fan natuurlijk extra kritisch kunt zijn. Ik zou zeggen: probeer het gewoon.

Chaotische feelgoodfilm

Je hebt A-films en je hebt B-films. En je hebt films zoals Moms’ Night Out, die niet zo kwalitatief hoogstaand zijn als een film als bijvoorbeeld Bridesmaids, maar ook weer niet zo slecht is dat hij in de categorie B-films geplaatst moet worden. Moms’ Night Out is een heerlijke chaotische feelgood film waar ik dit weekend enorm om heb moeten lachen. In april is de Moms’ Night Out uitgekomen in de bioscoop en sinds 10 september is de film verkrijgbaar op DVD.

Als dat maar goed gaat…

Moms’ Night Out gaat over Allyson (Sarah Drew, Grey’s Anatomy); een gestreste moeder die een mommy-blog wil beginnen. Deze blog komt alleen aan het begin en aan het einde aan bod, maar het is wat er tussenin afspeelt dat deze film leuk maakt. Deze gestreste moeder heeft een man (Sean Astin, The Lord of the Rings) die vaak weg is en drie kinderen die al haar aandacht opnemen. Wat zij nodig heeft is wat tijd voor zichzelf. Sinds tijden besluit ze eens op pad te gaan met haar beste vriendin (Andrea Logan White, Brother White) – moeder van een tweeling en vrouw van een panische man die niet tegen kleine kinderen kan – en ook nodigen ze de vrouw van de pastoor (Patricia Heaton, The Middle) – moeder van een tiener – uit. De mannen blijven achter met de kinderen. Als dat maar goed gaat…

En een baby

Wanneer blijkt dat de restaurantreservering in de soep loopt besluit Allyson radicaal dat zij een avond uit zullen en moeten, en dat die avond vanavond is. Ze pakt de mobiele telefoons van de meiden af en gooit ze in haar minivan die op de meest veilige plek geparkeerd staat… Letterlijk alles, maar dan ook echt alles dat mis kan gaan gaat mis, en elke vorm van miscommunicatie vindt plaats. En dat is precies wat komische momenten oplevert. De film begint met een gestreste moeder die overal salmonella ziet en die dinerplannen maakt met twee vriendinnen, maar heeft hilarische ingrediënten door de gehele film heen; drie vriendinnen, hun onhandige partners, een biker met een tattoo shop – maar die ook gek is op Pinterest -, Seans halfzus, een Britse taxichauffeur, een adelaar, het politiekorps en natuurlijk kan ook een baby niet ontbreken. Alle ingrediënten voor komische momenten!

Conclusie

Zoals ik al zei; het is geen topkwaliteit film. Er is genoeg dat beter kan, het is verre van origineel en de christelijke ondertoon is soms wat overheersend, maar Moms’ Night Out is wel vermakelijk en dat is waar het bij mij om gaat. Dus heb je gewoon even zin om te lachen en ben je niet veeleisend – of zoek je een film die ook geschikt is om met de rest van de familie te kijken – dan kun je zeker Moms’ Night Out proberen. Mocht je de film gaan kijken, vergeet dan niet de film tot na de aftiteling uit te kijken!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Sterk verhaal

Wat ik eigenlijk niet had verwacht is dat er een heel sterk verhaal in deze film zit. Een verhaal met lessen waarvan je wat kunt leren. Deze lessen uiten zich vooral door de verhalen die het monster vertelt en de uiteindelijke ontknoping hiervan. Deze verhalen worden ondersteunt met illustratieachtige beelden. Ik heb het boek niet gelezen, maar ik kan mij zo voorstellen dat ze mogelijk daarop lijken of in elk geval geïnspireerd zijn.

Prachtige boodschap

In het begin had ik echter nog niet echt door wat voor lering je uit deze film kunt halen. Hierdoor had ik niet direct binding met A Monster Calls. Het duurde even voordat ik er echt in kwam en mee ging leven met de personages. Pas toen ik besefte welke boodschap erachter zat en welke invloed dit had op Conor (die fantastisch uitgebeeld wordt door Lewis MacDougall) ging ik enorm meeleven en wist het mij te ontroeren. Voor een film met een pratende boom is A Monster Calls ook verrassend realistisch en herkenbaar.

Kinderboek

Hoewel het gebaseerd is op een kinderboek, denk ik dat de boodschap misschien niet door elk kind eruit gehaald zal worden, maar de volwassen kijkers zullen het erg sterk vinden. Leuk voor de oplettende kijkers; Liam Neeson spreekt niet alleen de stem in van het monster, maar komt ook voorbij op een foto waarop hij Conors opa uitbeeld. Dit soort dingetjes vind ik altijd erg leuk!

Conclusie

A Monster Calls is een film waarvan je eigenlijk niet teveel over de inhoud moet vertellen zodat je zelf ook deze ontdekkingen kunt maken. Het einde van A Monster Calls vond ik erg sterk door de uiteindelijke ontknoping van de verhalen van het monster. A Monster Calls is absoluut een mooie en ontroerende film, en ik raad hem zeker aan.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Mortal Engines

In de young adult-wereld is Mortal Engines een film waar enorm naar uitgekeken werd. Speciaal voor de film werd het boek – waarop de film is gebaseerd – opnieuw uitgebracht. Het boek – en dus ook de film – vertelt het verhaal van een post-apocalyptische wereld. De wereld is uiteen gescheurd, en steden zijn nu gebouwd op rollende machines. De steden zijn hierdoor continu in beweging. De big bad, Thaddeus Valentine, is in het geheim bezig met een groot wapen om alle andere steden te verwoesten. Maar dan staat Hester Shaw in de weg, die nog een appeltje met Thaddeus heeft te schillen voor de moord op haar moeder…

Wat eraan schortte

Hoewel mijn vriend en ik genoten hebben van Mortal Engines, weet het niet in de buurt te komen van de vijf sterren beoordeling. Hiervoor schortte toch nog wat teveel aan diepgang en uitwerking van het verhaal en personages. Ik miste sowieso een betere uitleg over hoe de wereld is geworden zoals deze nu is. Er wordt wel op ingegaan, maar slechts heel kort. Vervolgens kijk ik naar de personages, waar ik geen van allen écht binding mee leek te krijgen. Bij de bijpersonages was de balans ook een beetje zoek. Een enkel bijpersonage kreeg een complete afscheidsrede bij diens dood (teveel aandacht), terwijl andere bijpersonages zodanig onderbelicht worden, dat ik eigenlijk geen idee had waar ze weg kwamen (te weinig aandacht). En dat is slechts één van de af en toe aparte keuzes die zijn gemaakt. Zo zijn de Minions als goden bijvoorbeeld wel een leuk idee, maar het haalt de geloofwaardigheid wel even uit de film. Mogelijk is het hiervoor genoemde allemaal een probleem bij het vertalen van boek naar film, waarbij belangrijke details verloren zijn gegaan voor diegenen die het boek niet hebben gelezen.

Visueel sterk

Wat wel enorm goed is gedaan, is het visuele plaatje in Mortal Engines. Ik denk dat toch ruim 85 procent van de film bestaat uit CGI en special effects, en dit ziet er behoorlijk gelikt uit. De mensen achter deze film zijn ook de makers van de Lord of the Rings-films. Dus ergens is het dus ook niet heel verrassend dat dat deel zo geslaagd is. De film is overigens net als The Lord of the Rings ook opgenomen in Nieuw Zeeland. Bovendien is sowieso het concept van Mortal Engines erg origineel. Je moet het maar bedenken, een stad op wielen. Wat betreft acteerwerk in de film vond ik niemand er perse bovenuit springen. Iedereen deed het net goed genoeg om acceptabel te zijn, en te kunnen genieten van de film.

Extra’s

De extra’s op de blu-ray dvd helderde heel veel dingen op. Het bracht bepaalde achtergrond informatie waar ik tijdens de film naar had gesmacht. Er werd uitgebreid ingegaan op het nieuwe Londen en de verschillende niveau’s daarbinnen. Je krijgt een kijkje achter de schermen bij vijf personages, waaronder Hester Shaw en Tom Natsworthy. Hierdoor snapte ik deze personages vele malen beter. En waar ik in de film zelf niet echt een band voelde met de personages, voelde ik in de extra van Shrike een grotere band met Hester, dan in de film zelf. Ook het verzet werd hierin beter uitgelicht en snapte ik de totstandkoming hier beter van. Verder laten ze ook zien hoeveel aandacht voor detail ze hadden bij de productie van Mortal Engines. Jammer genoeg is veel ervan mij niet opgevallen tijdens de film, door het gebrek aan diepgang. Al met al zijn de extra’s dus zeker een mooie toevoeging op de film.

Conclusie

Mortal Engines is een visueel sterke film waarbij veel gebruik is gemaakt van CGI en special effects. Het concept – steden op wielen – is erg origineel, en ook het verhaal is interessant. Helaas komt dit minder goed tot uiting in de film zelf, en heb ik dit vooral uit de extra’s op de blu-ray moeten halen. Met de personages kreeg ik niet echt binding, maar ook dat vond ik wel in de extra’s. Al met al denk ik dat de film nog wat meer diepgang had kunnen krijgen als dingen zoals de stad, het verzet en zelfs het verhaal van Hester Shaw nog iets meer uitgewerkt waren. Al met al is het verder een vermakelijke film voor een leuke avond op de bank.

Moederdag

Vandaag is het Moederdag. Was je het vergeten? Ik hoop van niet, maar anders heb ik nog wel een last-minute suggestie voor je: neem haar mee naar Mother’s Day! Ikzelf heb mijn moeder vorige week meegenomen naar Mother’s Day en we hebben allebei een heel gezellig moeder-dochter uitje gehad. Vier je geen Moederdag? Of kun je je moeder helaas niet (meer) meenemen naar de bioscoop, dan is de film ook heel geschikt voor vriendinnen onder elkaar, of met je nichtje, of je schoonmoeder, het maakt niet uit! Ik denk dat vriendjes zich minder snel aangetrokken zullen voelen tot deze film, maar ik denk dat hij zelfs voor hen goed te doen is voor een keertje.

Standaard formule, prima ingevuld

Mother’s Day is van dezelfde makers als de films Valentine’s Day en New Year’s Eve, en daarmee een nieuwe film in een rij films over feestdagen en met een immense cast. Centraal staan vier verhaallijnen, die uiteraard meer met elkaar verweven zijn dan je in eerste instantie zou denken. Een standaard formule, maar als hij goed ingevuld wordt dan kun je er prima van genieten. En dat hebben we dan ook gedaan.

Voor iedereen anders

Wat leuk is aan deze film is dat je ziet hoe Moederdag voor iedereen anders is en iedereen verschillende uitdagingen rondom moederschap heeft. De ene moeder is gescheiden en moet haar kinderen nu delen met een stiefmoeder. Anderen hebben juist helemaal geen contact meer met hun moeder. We hebben nog een nieuwe moeder. Iemand die moeder is, maar toch ook niet. En natuurlijk ook de vader in de rol van moeder, die voor het eerst te maken krijgt met Moederdag terwijl zij vrouw overleden is. Het is goed om te zien, dat de manier waarop ik Moederdag vier, niet voor iedereen hetzelfde is.

Fantastische cast

Hoewel de film niet voor iedereen denderend zal zijn, is hij als komisch drama voor mij prima te versmaden. Het kapsel van Julia Roberts is verschrikkelijk, lang niet alles is even realistisch uitgewerkt, maar dat hoeft bij dit soort films voor mij ook niet. De acteerprestaties van onder andere Jennifer Aniston, Kate Hudson, Julia Robert, Jason Sudeikis, Britt Robertson en zelfs PLL’s Shay Mitchell zijn solide, en leuk om naar te kijken. Ik leefde met de personages mee, en heb veel gelachen. En ik weet niet of ik gewoon een emotioneel wrak ben momenteel, of niet, maar ik heb zelfs tranen gelaten bij mooie en zielige scènes.

Conclusie

Mother’s Day is een prima film met solide acteurs. Ik was na het zien van de trailer bang dat alle grappen al in de trailer genoemd waren en de film tegen zou vallen, maar dat deed het gelukkig niet! Het is het soort film waar niet iedereen denderend enthousiast over zal zijn, maar wel helemaal in mijn straatje past. Vond je Valentine’s Day en New Year’s Eve leuk, dan zal je ook genieten van Mother’s Day want deze film valt in exact hetzelfde straatje.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Moulin Rouge is voor mij een klassieker. De film kwam uit toen ik nog maar elf jaar oud was en was één van mijn favoriete films in mijn tienerjaren. De DVD heb ik destijds grijs gedraaid en de liedjes uit de film stonden op repeat. Toch heb ik de film al een tijdje niet meer gezien, ook al zei ik twee jaar geleden nog “Het wordt tijd dat ik Moulin Rouge weer eens kijk.”

Vervolgens zag ik bij Lisa van Leave No Story Behind een tweet voorbij komen over dat ze de soundtrack aan het luisteren was onderweg naar haar werk, en zag ik Moulin Rouge voorbij komen in de top 100 films die samengesteld is door De Filmkijker. De tekenen waren duidelijk, het werd tijd dat ik Moulin Rouge weer eens keek. Het werd uiteindelijk Moederdag 2015 dat ik deze film keek met mijn vriend die hem nog nooit had gezien. Maar dit vond ik wel een film die hij gezien moest hebben, al is het maar omdat ik zo’n groot fan van de film was als tiener.

Hoewel ik in het begin van de film dacht “Waarom was dit ook alweer zo’n favoriete film van mij?” besefte ik dat aan het eind van de film maar weer al te goed. Het begin is extravagant en behoorlijk druk, maar dat neemt wel – een beetje – af in de loop van de film. Het is ook in de loop van de film dat hij echt goed wordt, wanneer je merkt hoe het verhaal zich ontrafelt.

Natuurlijk, de film is al behoorlijk oud inmiddels, een echte klassieker. Het is op een aparte manier gefilmd en het zou me niets verbazen als de film volledig voor een green screen is gefilmd, op bepaalde stukken na dan. Het is niet een standaard film, maar daar wen je snel genoeg aan. Het verhaal is een ontzettend mooi liefdesverhaal, krachtig. En het zal je misschien verbazen, maar het zit propvol met klassieke popnummers, die je waarschijnlijk allemaal wel mee kunt zingen.

Ik zal heel eerlijk zijn; ik ben geen fan van Nicole Kidman – die hier overigens nog redelijk haar eigen schoonheid had in plaats van een gezicht vol botox -, maar in de loop van de film lijken haar acteerkunsten beter te worden. Ewan McGregor is een echt watje in deze film, maar het werkt, en hij zingt heel zuiver.

Ik ben blij dat ik eindelijk weer eens naar Moulin Rouge heb gekeken en zal dit in de toekomst nog zeker veel vaker doen. Het is en blijft een klassieker. Zoals ik al aangaf heb ik de liedjes vroeger grijs gedraaid en ook na het zien van de film heb ik er weer een paar in mijn playlist gezet. Mijn favorieten? Op nummer twee staat Come What May, maar mijn absolute nummer één is toch echt Roxanne. Een super powerfull nummer dat je bij zal blijven. Ja, Moulin Rouge is zeker een klassieker die je gezien moet hebben!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Zoals je misschien al weet kijk ik steeds vaker films zonder de trailer te kijken of de beschrijving te lezen. Ik twijfelde dus ook of deze film over gewoon een Mr. Holmes zou gaan, of om Sherlock Holmes. Het bleek dit laatste. Sherlock is beroemd van de boeken en tikt inmiddels de ouderdom aan, met alle gevolgen van dien: zijn geheugen laat hem meer en meer in de steek. Ik vond het een aandoenlijke film, maar het is wel een film waar je van moet houden. De film kabbelt namelijk rustig voort en bevat weinig tot geen spannende momenten met wat actie. De film wist mij wel hier en daar te verrassen. Ik heb genoten van de film, maar het is voor mij wel het soort film dat je één keer kijkt en daarna weer vergeet, ondanks dat je hem wel leuk vond.

Wat een leuke film! Ik was de laatste tijd echt helemaal into penguins. Ik keek in december namelijk ook Penguins of Madagascar. Het is een grappige film, maar ook een hele mooie film waarbij je ziet hoe een familie weer dichter bij elkaar komt.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Murder on the Orient Express

Afgelopen zaterdag wilden mijn vriend en ik naar de bioscoop als afsluiter van een leuke avond. Maar welke film zouden we gaan kijken? De bioscoop gaf ons niet veel keuze, gezien ik de horrorfilms niet wilde zien, de kinderfilms niks voor ons waren en ik de superheldenfilms een andere keer zou kijken. Bleef over: Murder on the Orient Express. Gelukkig een film waar ik wel nieuwsgierig naar was. De film bevat enkele grote bekende namen, en ik had wel zin in een lekkere whodunnit. Daar had ik overigens vrij simplistische verwachtingen van; ik verwachtte een soort van Cluedo, maar dan op een trein. Echt hoge verwachtingen had ik dus niet. Mijn vriend verwachtte eerlijk gezegd niet zoveel van de film. Des te spannender om te ontdekken wat wij elk naderhand van de film zouden vinden.

Hercule Poirot

Murder on the Orient Express maakt een interessante start. Eigenlijk pakte de setting mij nog niet direct, maar het maakte wel nieuwsgierig. Naderhand besefte ik eigenlijk dat het begin gewoon even kort laat zien wie Hercule Poirot is en wat hij kan. Een echte introductie dus, het begin is verder namelijk niet relevant. Dit begin is echter wél erg fijn, want hierdoor heb je het hoofdpersonage goed leren kennen en heb je meteen een soort band opgebouwd.

Eerste helft

Onze bioscoop heeft nog een pauze op het midden van de film, dus ik kan echt spreken van een eerste en tweede helft. De twee verschillen toch wel wat van elkaar. De eerste helft was ik positief verrast. Ik had namelijk geen idee dat die Hercule Poirot zo’n grappig personage is. Ik heb hartelijk gelachen om zijn eigenaardigheden, en Kenneth Branagh speelt de rol ook voortreffelijk. De eerst helft bevatte genoeg vaart en was interessant genoeg om ieders aandacht vast te houden. Ook mijn vriend kwam behoorlijk positief op mij over tijdens de pauze terwijl hij vertelde dat hij eigenlijk had verwacht dat deze film niks zou zijn omdat hij er nog niet eerder van had gehoord.

vs. Tweede helft

Na de tweede helft was de mening van mijn vriend compleet omgedraaid. Ik kon mij in enkele van zijn punten wel vinden. Misschien dat de tweede helft inderdaad net wat te lang duurde, waardoor iemand in de zaal blijkbaar zelfs in slaap was gevallen… Ikzelf vond het niet hinderlijk, maar in de tweede helft mis je wel wat vaart waardoor de spanning ook een beetje ontbreekt. Wat ik sowieso écht miste in de tweede helft was de humor. Er was vrijwel niks meer van te bespeuren, terwijl dat toch net dat beetje extra gaf aan de film. En dat is jammer. Het wie, hoe, en waarom, vond ik uiteindelijk erg verrassend. Ik had een sterke verdenking, maar daarmee bleek ik compleet fout te zitten.

Conclusie

Murder on the Orient Express is een interessante whodunnit, met een voortreffelijk goed geacteerd hoofdpersonage. Maar hij wordt bijgestaan door vele andere grote bekenden, al ben ik eigenlijk niet zo’n fan van Johnny Depp en Michelle Pheiffer die hun beste tijd misschien inmiddels wel hebben gehad. Murder on the Orient Express is een film die je ook weer niet té serieus moet nemen, maar ik vind wel dat het een interessant verhaal heeft dat goed in elkaar zit, er visueel mooi uit ziet, en een verrassend einde heeft. Hoewel mijn vriend uiteindelijk niet zo positief over de film is, kan ik zeggen dat ik er wel echt van heb genoten.