Meningen

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Murder on the Orient Express

Afgelopen zaterdag wilden mijn vriend en ik naar de bioscoop als afsluiter van een leuke avond. Maar welke film zouden we gaan kijken? De bioscoop gaf ons niet veel keuze, gezien ik de horrorfilms niet wilde zien, de kinderfilms niks voor ons waren en ik de superheldenfilms een andere keer zou kijken. Bleef over: Murder on the Orient Express. Gelukkig een film waar ik wel nieuwsgierig naar was. De film bevat enkele grote bekende namen, en ik had wel zin in een lekkere whodunnit. Daar had ik overigens vrij simplistische verwachtingen van; ik verwachtte een soort van Cluedo, maar dan op een trein. Echt hoge verwachtingen had ik dus niet. Mijn vriend verwachtte eerlijk gezegd niet zoveel van de film. Des te spannender om te ontdekken wat wij elk naderhand van de film zouden vinden.

Hercule Poirot

Murder on the Orient Express maakt een interessante start. Eigenlijk pakte de setting mij nog niet direct, maar het maakte wel nieuwsgierig. Naderhand besefte ik eigenlijk dat het begin gewoon even kort laat zien wie Hercule Poirot is en wat hij kan. Een echte introductie dus, het begin is verder namelijk niet relevant. Dit begin is echter wél erg fijn, want hierdoor heb je het hoofdpersonage goed leren kennen en heb je meteen een soort band opgebouwd.

Eerste helft

Onze bioscoop heeft nog een pauze op het midden van de film, dus ik kan echt spreken van een eerste en tweede helft. De twee verschillen toch wel wat van elkaar. De eerste helft was ik positief verrast. Ik had namelijk geen idee dat die Hercule Poirot zo’n grappig personage is. Ik heb hartelijk gelachen om zijn eigenaardigheden, en Kenneth Branagh speelt de rol ook voortreffelijk. De eerst helft bevatte genoeg vaart en was interessant genoeg om ieders aandacht vast te houden. Ook mijn vriend kwam behoorlijk positief op mij over tijdens de pauze terwijl hij vertelde dat hij eigenlijk had verwacht dat deze film niks zou zijn omdat hij er nog niet eerder van had gehoord.

vs. Tweede helft

Na de tweede helft was de mening van mijn vriend compleet omgedraaid. Ik kon mij in enkele van zijn punten wel vinden. Misschien dat de tweede helft inderdaad net wat te lang duurde, waardoor iemand in de zaal blijkbaar zelfs in slaap was gevallen… Ikzelf vond het niet hinderlijk, maar in de tweede helft mis je wel wat vaart waardoor de spanning ook een beetje ontbreekt. Wat ik sowieso écht miste in de tweede helft was de humor. Er was vrijwel niks meer van te bespeuren, terwijl dat toch net dat beetje extra gaf aan de film. En dat is jammer. Het wie, hoe, en waarom, vond ik uiteindelijk erg verrassend. Ik had een sterke verdenking, maar daarmee bleek ik compleet fout te zitten.

Conclusie

Murder on the Orient Express is een interessante whodunnit, met een voortreffelijk goed geacteerd hoofdpersonage. Maar hij wordt bijgestaan door vele andere grote bekenden, al ben ik eigenlijk niet zo’n fan van Johnny Depp en Michelle Pheiffer die hun beste tijd misschien inmiddels wel hebben gehad. Murder on the Orient Express is een film die je ook weer niet té serieus moet nemen, maar ik vind wel dat het een interessant verhaal heeft dat goed in elkaar zit, er visueel mooi uit ziet, en een verrassend einde heeft. Hoewel mijn vriend uiteindelijk niet zo positief over de film is, kan ik zeggen dat ik er wel echt van heb genoten.

De meeste van dit soort films zijn dertien in een dozijn, maar deze was verrassend doordat het verhaal eens anders in elkaar steekt. Natuurlijk, nog steeds bevat het veel clichés, maar doordat de hoofdpersoon blind is, en het draait om hoe een blindengeleidehond het leven aangenamer kan maken, is het toch vernieuwend.

Romcom

My Life in Ruins is niet alleen romantisch. Het is een echte romcom, want ik heb veel meer gelachen dan ik had verwacht. Mede ook dankzij de ondersteunende castleden. Deze castleden spelen allemaal typisch gekarakteriseerde personages. Maar ze weten je daar wel goed in mee te nemen en je te laten lachen en meeleven. En hoewel ik deze film alleen keek, kwam mijn vriend op een gegeven moment bij mij zitten omdat hij hem eigenlijk ook wel leuk vond. Dus het is niet perse een romcom voor vriendinnen onder elkaar, je kunt hem dus ook prima met je partner kijken.

Vakantiegevoel

Ook fijn is natuurlijk het vakantiegevoel dat je krijgt bij het kijken van deze film. En dat is heerlijk nu de zomer zo langzamerhand ook echt weer zijn intrede doet. Het doet mij weer helemaal denken aan de tours die wij wel eens doen wanneer wij op vakantie zijn, al waren dat meer dagjes uit in plaats van dat je een week lang onderweg bent.

Grappig

Toen ik naderhand op IMDB keek zag ik dat de film slechts een 5,9 heeft ontvangen en ook een slechte score heeft ontvangen op metacritic.com. Ik denk dat dat misschien komt door de niet altijd even geweldige acteerkwaliteiten van Nia Vardalos en de soms overduidelijke greenscreen momenten. Je moet ook geen megahoge kwaliteit verwachten van deze film. Maar als ik eerlijk ben dan vond ik het een heerlijke grappige en liefdevolle film voor deze luie zondag.

Conclusie

My Life in Ruins is misschien niet de beste film die je zult zien, en hij is al wat ouder. Maar hij is wel vermakelijk voor op een heerlijke luie zondag. De film bevat lekker wat humor, een gezellige cast en een heerlijk vleugje romantiek. En bovenal geeft het je dat prettige vakantiegevoel.

Leuk, niet verrassend. Het mannelijke hoofdpersonage vond ik qua hoe hij neergezet werd en hoe hij daadwerkelijk overkwam niet matchend.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Jonge spion

Films over stoere mannen die te maken krijgen met jonge kinderen staan vrij vaak garant voor lieve en lachwekkende films. Zodoende was ik ook geïnteresseerd geraakt in My Spy. Van The Searchers ontving ik een recensie-exemplaar, waarvoor dank! Tijdens onze date night keken mijn vriend en ik deze film onder genot van een hapje en een drankje in onze woonkamer.

My Spy

My Spy gaat over JJ en Sophie. JJ is een CIA-agent, maar subtiliteit is bij hem ver te zoeken. Wanneer hij bij een klus ontmaskerd wordt en dit oplost met geweld in plaats van te denken aan de gevolgen op de lange termijn, krijgt hij een stake out-klus samen met een giechelige technicus. Helaas wordt hij ook hier vrij snel ontmaskerd, door de negenjarige Sophie. De dochter van de vrouw die hij moet bespioneren! Ze maken een deal: zij zal niks tegen haar moeder zeggen, als hij haar uit de brand helpt. En vergeet ook de typische bad guy niet!

Niet origineel, wel leuk

My Spy is in hoofdzaak geen enorm originele film. Een film zoals deze daar bestaan er meer van (bijvoorbeeld Kindergarten Cop en The Pacifier). Als je niet uitblinkt in originaliteit is het vooral belangrijk dat het script goed is en ook de acteurs goed gecast zijn. En dat is prima gelukt. Regelmatig heb ik gelachen om de situaties waarin JJ en Sophie zich werkten. Maar het verhaal was af en toe ook vertederend. De chemie tussen de volwassen Bautista en de jonge Chloe is aanwezig, al miste ik die wel tussen Bautista en de actrice die Sophies moeder speelde.

Geen realisme verwachten

Hier en daar kun je natuurlijk enkele zaken in twijfel trekken, My Spy is namelijk alles behalve realistisch. Maar zo is de film ook niet bedoeld. Het is vooral bedoeld als een leuke film voor de gehele familie waar je bij kunt lachen. Vooral de gevatte Sophie pakt JJ vaak aan waar ik dan weer enorm van genoot.

Conclusie

Ondanks dat dit een film is waar er al zoveel van bestaan, is My Spy wél enorm vermakelijk. De film kijkt makkelijk weg en geregeld kun je ook nog lachen of meeleven. Dave Bautista en Chloe Coleman maken er samen een leuke film van, wat je een gezellige filmavond of -middag kan opleveren. Het is geen hoogstandje, maar absoluut vermakelijk. Wat ik wel jammer vind is dat er geen enkele extra op de DVD te vinden is.