Meningen

Robert Langdon

Het stond al eeuwen op mijn nog-te-zien lijstje; de Robert Langdon films kijken. Eén keer was ik al wel samen met mijn vriend begonnen aan The Da Vinci Code, maar ik werd ziek en moest halverwege de film stoppen. Sindsdien was het er niet meer van gekomen om hem uit te kijken. Tot nu. Ik von het een fantastisch idee om alle films in een week tijd te gaan kijken. Op die manier zitten alle verhaallijnen nog vers in mijn geheugen. Achteraf bleek dat het niet perse nodig was. Het zijn slechts kleine dingetjes die je terugziet in alle films, waaronder het horloge van Robert Langdon met het verhaal daarachter. Maar in principe kun je alle films prima los van elkaar zien.

Raadsels en Puzzels

The Da Vinci Code vond ik echt ontzettend leuk. Het feit dat de film al bijna 20 jaar oud is valt amper op. Ik vind dat de film hartstikke slim in elkaar zit, en ik vind zo’n film waarbij gepuzzeld wordt ontzettend leuk om naar te kijken. Al die raadsels en dergelijke – ook al zou ik ze nooit kunnen oplossen – zorgen voor spanning en dat je benieuwd bent naar het volgende raadsel als het ene raadsel opgelost is. En in tegenstelling tot bijvoorbeeld films met wiskundige raadsels, kon ik deze raadsels gelukkig, mede dankzij dat het Christendom vrij algemeen bekend is, ook nog redelijk volgen en was het best interessant.

Toch ook luchtig

Ook een pluspunt is dat ik veel heb gelachen. Spanning en actie wordt redelijk vaak afgewisseld met simpele humor, waardoor de film niet te zwaar beladen wordt. Je brein wordt immers al overladen met al die raadsels en puzzels. Je moet alles wel met een korrel zout nemen. Het is gemaakt om te vermaken, en misschien ook wel deels gebaseerd op theorieën. Maar je moet niet vergeten dat het uiteindelijk fictie is.

En dit vond ik iets minder

Er zijn echter wel een aantal dingen die ik minder vind, maar over het algeheel kon ik er wel om lachen en er doorheen kijken. Zo vond ik de Franse dame (Audrey Tautou) erg slecht acteren. Het kwam gewoonweg niet geloofwaardig over zodra zij haar mond opentrok. Gelukkig brachten Tom Hanks en ook Ian McKellen (blijft een fantastische acteur) en Jean Reno dit weer in balans. Verder waren er een aantal momenten waarop ik dacht “Dat kan niet” of “Oké, dat is niet geloofwaardig” – voor de maatstaven van de film natuurlijk. Ook vond ik de stukken waar iemand zich verminkt voor religieuze doeleinden minder prettig om naar te kijken, maar daar kijk ik gewoon niet graag naar.

Conclusie

The Da Vinci Code is een heerlijke film waarbij je goed moet opletten, maar die luchtig genoeg is om niet te zwaar te vallen. Wel denk ik dat in het boek waarschijnlijk nog veel meer details hebben gezeten waardoor je bepaalde feiten/aspecten/eigenschappen beter zou begrijpen. Maar dit soort dingen gaan meestal verloren van boek naar film. De film is echter leuk om te zien en raad ik je zeker aan als je het leuk vind om te kijken naar mysteries. En vergeet natuurlijk ook niet de mooie beelden van Parijs en Engeland.

Aan de ene kant had ik deze film wel op mijn to-watch lijstje gezet, maar toch heeft het mij een half jaar tegengehouden hem daadwerkelijk te gaan kijken. Het leek mij toch een beetje een saaie film over een oude rocker, maar het blijkt echt een hele mooie film te zijn waarbij ik stiekem ook een traantje heb weggepinkt. Het is een film over een familie die weer samenkomt, en bevat daarnaast ook verrassend veel bekende gezichten. Deze film is absoluut veel leuker dan ik had verwacht en zeker de moeite waard.

Ik was erg nieuwsgierig naar The Dark Tower. Een verfilming van de bekende boekenserie van Stephen King. Ik had bij The Dark Tower trouwens een veel ingewikkelder verhaal verwacht, maar uiteindelijk blijkt het verhaal heel makkelijk te volgen te zijn. De acteurs doen het hartstikke leuk op het scherm samen, en de film wist mij van begin tot eind vast te houden. Maar of ik echt compleet meeleefde? Nee, daarvoor had ik net wat te weinig binding met de personages, en was er net wat te weinig diepgang. Geinig in de film vond ik de verwijzing naar een ander bekend boek van King: It. Let maar eens op het vervallen pretpark dat vluchtig voorbij komt.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

The Darkest Minds
Sinds afgelopen donderdag draait de film eindelijk overal in de Nederlandse bioscopen: The Darkest Minds. The Darkest Minds is een verfilming van het gelijknamige boek van Alexandra Bracken. In het Nederlands beter bekend als De Overlevenden. The Darkest Minds is het eerste deel in een op dit moment vier delen, en enkele novelles, tellende boekenserie, en draait om Ruby. Amerika is overvallen door een virus dat kinderen ofwel uitroeit, ofwel krachten geeft. Hiervoor zijn de mensen natuurlijk bang, en dus worden deze kinderen opgesloten in kampen. Ruby heeft hele sterke krachten, maar doet zich voor als iemand met zwakkere gaven. Het boek vond ik ontzettend leuk, dus ik was zéér benieuwd naar de film.

Vergelijking
Waar te beginnen? Ik ben – terwijl ik dit schrijf – letterlijk net thuis van de film, en buiten de bioscoop heb ik de film al uitvoerig besproken met onder andere Leanne van Firefly Book – die de boeken ook heeft gelezen -, maar hoe ga ik het nu even gestructureerd en zonder spoilers hier neerpennen? Haha. Je gaat er niet aan ontkomen dat ik de film met het boek ga vergelijken, maar gelukkig waren er ook mensen mee die het boek niet hadden gelezen. O, en spoilers plaats ik natuurlijk in spoiler tags. P.s. wil je ook een recensie lezen van iemand die het boek niet heeft gelezen? Ik zag toevallig zo een recensie voorbij komen bij Filmgeek.

What the fuck?!
Ze hebben wat dingen veranderd ten opzichte van het boek. In de eerste helft van de film iets minder dan de tweede helft. De eerste helft daar kon ik op zich mee leven, maar een wijziging in de tweede helft vond ik zó raar… Leanne en ik keken elkaar aan en zeiden geluidloos “What the fuck?!” Wat sowieso opvalt is dat ze wat meer een spektakel wilden maken van de film. Zo laten ze de krachten bijvoorbeeld duidelijker en vaker naar voren komen (waarvan het meeste ook mooi in beeld wordt gebracht). Prima dat je wat meer spektakel wilt, maar een zekere scène in de tweede helft met vuurspuwende roden… TOO MUCH… Waarom hebben ze dat erin gestopt en op deze manier aangepast? Nee, gewoon nee.

Spoiler rant
In de boeken kunnen roden gewoon met hun handen vuur maken, ze kwamen überhaupt niet eens voor in Clancy’s kamp tijdens de brand. En ook werd in de film niet verteld wat Clancy’s rol was met de roden en dat hij ze onder controle heeft. Dit maakte het verhaal wat vager. Ook vond ik Clancy in het boek leuker dan hier in de film, hij is overduidelijk de slechterik gemaakt in de film. En waarom hebben ze het verhaal van Zu aangepast? Waar is haar nichtje? Nu verdwijnt ze vet random met wat mensen… Huh? Hoezo is dat een logische verandering? Het maakt het verhaal alleen maar vager.

En Chubs verbrandt. Waarom kon hij niet gewoon neergeschoten worden, net zoals in het boek? En waarom moet die sleutelhanger zo’n grote rol spelen? Net alsof we anders het verhaal niet snappen en er niet genoeg binding mee hebben??? O, en waarom kon het niet gewoon regenen toen Ruby in het kamp aankwam. Zo moeilijk is het niet om een sproeier aan te zetten. Oké, tijd om te stoppen met mijn spoiler rant.

Versimpeld en opgesmukd
Maar ook wat kleine dingen hebben ze veranderd. Zo is Chubs opeens groen in plaats van blauw. Net alsof je niet slim kunt zijn als je blauw bent. Er zijn ook vrij veel scènes versimpeld. Het is logisch dat je niet het hele boek woord voor woord kan verfilmen, maar sommige dingen waren onnodig om te versimpelen, verkorten of aan te passen. Ik snap bijvoorbeeld wel dat ze de ogen hebben voorzien van een kleur, ook al is daardoor een aspect van het boek verloren gegaan. Maar ik snap waarom ze dat hebben gedaan. Andere dingen snap ik niet. Af en toe gaf het mij het gevoel alsof de makers dachten dat we te dom zouden zijn om het te begrijpen.

Niet slecht
De film was overigens verder wel leuk hoor, maar iets over de top. En de lezers zullen waarschijnlijk ietwat gefrustreerd zijn door de veranderingen. Natuurlijk heb ik diegenen die het boek niet hebben gelezen ook gevraagd wat ze ervan vonden. En waar ik vond dat het begin wat te veel vergemakkelijkt was, hadden zij ook het gevoel dat het allemaal iets te snel en simpel ging. Maar zij vonden de film over het algemeen best leuk. Niet dat ik de film slecht vind hoor, maar ik zit nog in de vergelijk modus. Al vond ik bijvoorbeeld boek-Liam niet zo spannend, en vond ik film-Liam een stuk leuker. De acteurs doen het dan ook prima in the Darkest Minds. En de scènes die letterlijk verfilmd zijn, waren natuurlijk ook super. Maar er is veel opsmuk om de film “specialer” te maken.

Conclusie
The Darkest Minds is op zich een prima film. Ik als lezer had er deze eerste keer kijken echter ietwat meer moeite mee door alle dingen die ze veranderd hebben. In de eerste helft lijkt het nog mee te vallen met vooral enkele versimpelingen, maar de tweede helft van de film hebben ze best wel veel aanpassingen gedaan. Ook gewoon aanpassingen waarvan ik niet snap waarom ze dat gedaan hebben. Het was namelijk niet altijd een verbetering. Je kunt niet alles verfilmen, maar sommige dingen hadden echt niet veranderd hoeven worden. Er is veel opsmuk, vooral in de vorm van meer actie, dingen “mooier” maken, en meer gebruik van de krachten. Het toppunt hierbij zijn toch wel die vuurspuwers. Why? WHY?

Verder was de film dus wel leuk hoor, maar het boek is beter; en daarin wordt alles ook beter uitgelegd. Ik kan de film vast beter waarderen zodra ik de film en het boek wat meer los van elkaar kan zien. Dit probleem had ik namelijk ook met Divergent. Die film vond ik de eerste keer verschrikkelijk omdat ze zoveel veranderd hadden, en nu vind ik de film geweldig. Soms heeft het wat tijd nodig. Behalve die vuurspuwers, ik betwijfel of ik dat ooit een goede aanpassing ga vinden. Veel plezier als je de film nog gaat kijken. Laat mij vooral ook even weten wat jij ervan vond!

Instant succes

Het is bijna onmogelijk om niks mee te hebben gekregen van de hype rondom Deadpool. Voor sommigen een reden om het voorlopig even links te laten liggen, maar ikzelf werd net als menigeen razend enthousiast over deze onconventionele anti-held. Maar eigenlijk kende ik hem helemaal nog niet, en wist ik niet of hij mij überhaupt zou gaan bevallen. Al vond ik de komische posters al direct fantastisch. Verder heb ik alles rondom Deadpool zoveel mogelijk proberen te ontwijken zodat ik niet al de hele film gespoild zou hebben voordat ik hem zou zien. En op Valentijnsdag was het eindelijk zover; samen met mijn vriend bezocht ik Deadpool.

Komisch Actie Drama

Was het wat ik ervan had verwacht? Ja en nee. De humor die ik had verwacht zat er absoluut in en was heerlijk. Maar waar ik had verwacht dat het een film vol voornamelijk actie en humor zou zijn, zaten er ook tragere stukken in die meer passen bij gewone drama genre. Bij zo’n eerste film hoort natuurlijk een stuk origin story (waarom en hoe is Wade Wilson Deadpool geworden), maar hierdoor voelde de film eigenlijk aan als twee verschillende soorten film door elkaar.

Ik ging heen voor de komische actiefilm en daar heb ik dan ook het meest van genoten, het drama over het ontstaan vond ik zelf de vaart uit de film halen. Waar velen het fantastisch vonden dat de vierde muur werd doorbroken (Deadpool spreekt de kijker aan), moet ik zeggen dat ik er nog niet echt een mening over heb gevormd. Het is niet storend dat het erin zit, maar ik had het net zo goed niet gemist als het er niet was.

Heerlijke humor

Deadpool is een held die geen held wil zijn, maar niet zoals bijvoorbeeld een Ant-Man of Hulk. Nee, Deadpool geeft niet om een dode meer of minder. Deadpool is de grofheid zelve en heeft overal een lolletje mee. De scènes waarin Ryan Reynolds Deadpool in vol tenue is, zijn de scènes waar ik het meest van heb genoten. De humor is heerlijk en verfrissend, en bevat ook veel goede one-liners. Al direct wanneer de film inzet met de opening credits hebben de makers de gek met zichzelf; Het ijs is meteen gebroken en je zit direct in de film. Daarnaast zijn er vele verwijzingen naar bijvoorbeeld Ryan Reynolds zelf en Wolverine (waarin Wade Wilson ook voorkomt) waardoor, als je er een beetje bekend mee bent, ook dubbel zal liggen. En dat is nog maar één van de vele voorbeelden die ik zou kunnen noemen.

Teveel verschil

Ryan Reynolds, die zelf keihard heeft geprobeerd Deadpool the Movie te realiseren, doet het fantastisch in de rol van deze onconventionele anti-held. Waar ik het net nog had over dat ik de scènes met Deadpool het leukst vond, zijn de scènes waarin hij nog Wade Wilson is net zo sterk geacteerd en gefilmd. Ik vond de filmstijl en het genre tussen die twee verschillende delen in de film alleen dusdanig verschillen dat ik een duidelijk voorkeur heb gekregen voor bepaalde delen van de film. De scènes met Wade Wilson waren te serieus. Dit is dan ook de reden dat ik de film er minder snel nog een keer voor zal zetten. En ik hoop dat een eventueel tweede deel vooral doorgaat met de fantastische, humoristische actie scènes en minder met de origin story.

Conclusie

Voor een film waarvan ik bang was dat ik in één alinea uitgepraat zou zijn, heb ik toch nog best lange alinea’s geschreven, haha. Nu nog even kort samenvatten voor degenen die die lappen tekst liever overslaan. Ik weet dat jullie er zijn en ik doe het zelf ook wel eens . Deadpool is een superheldenfilm zoals je hem nog niet eerder gezien hebt. Ryan Reynolds weet zijn rol als de onconventionele anti-held Wade Wilson/Deadpool fantastisch neer te zetten. De film en de makers hebben de gek met zichzelf en dit breekt direct het ijs.

Toch vind ik dat er te grote nuance verschillen zitten in de origin story waarin Wade Wilson nog echt Wade Wilson is en de delen waarin Wade Wilson is getransformeerd tot Deadpool. Een origin story is meestal nodig om een super(anti)held te introduceren. Maar ik had het gevoel dat ik twee verschillende films tegelijk keek door het grote verschil in stijl en genre. Geef mij maar een full-on Deadpool film en laat Wade Wilson (hoe goed hij er ook uitziet) maar achterwege.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Despicable Me 3

Ik ben gróót fan van de minions. En dat komt allemaal dankzij de Despicable Me-films. Toen er dus een derde film aan werd gekondigd kon ik niet wachten. Helaas is het er uiteindelijk niet van gekomen om de film in de bioscoop te kijken. Het was dus even wachten tot de blu-ray uit zou komen. Eén voordeel? Een blu-ray komt met leuke extra’s! Samen met mijn vriend besloot ik er een date night van te maken. Lekkere hapjes op tafel, en de blu-ray van Despicable Me 3 afspelend.

80’s

De superschurk in Despicable Me 3 is een kindster uit de jaren 80, die een beetje in die tijd is blijven hangen. Dit vond ik erg leuk, want hierdoor komen vele kenmerken van de popcultuur in de jaren 80 naar voren. Schouderpads, bubblegum, rubiks kubussen en vrolijke 80’s tophits. Maar naast de nieuwe superschurk is er nog een nieuw personage, namelijk de tweelingbroer van Gru. Ook hier hebben de makers van de film leuke momenten gecreëerd. De broers zijn compleet verschillend van elkaar, en als je goed oplet zie je hoe goed de makers dit in de film hebben verwerkt. Bijvoorbeeld dat ze op een gegeven moment als een bolletje aan elkaar plakken in een wit en een zwart pak waardoor het yin en yang symbool wordt uitgebeeld. En ook andere referenties, zoals een knipoog naar Finding Nemo, zijn erg leuk. Maar ook genoot ik van de geanimeerde Italiaanse landschappen.

Minions

Favorieten van mij zijn in deze films toch echt de minions en Agnes. Agnes is gewoon de schattigheid zelve en kan alleen maar denken aan fluffy unicorns. Geweldig. De Minions vond ik in het begin van de film nog een beetje saai overkomen en ik was bang dat ze hun touch verloren waren. Gelukkig kwamen ze later in de film beter naar voren en heb ik weer hartelijk om ze moeten lachen. Toch hadden ze van mij nog wel wat meer op de voorgrond mogen treden.

Nog een vervolg?

Moeten er nog veel vervolgen komen na Despicable Me 3? Ik twijfel. Eigenlijk denk ik dat je een succesvolle filmserie niet teveel moet uitmelken. Het is in dat geval leuker om alle delen gewoon opnieuw te kijken, in plaats van dat er op een gegeven moment een vervolg wordt uitgebracht dat de fans niet meer weet te verzadigen. Despicable Me 3 vonden mijn vriend en ik zeker nog leuk om te zien, maar hoelang ze dit vol blijven houden, durf ik niet te zeggen. De film is leuk, maar heeft voor mijn gevoel wel wat op humor ingeleverd.

Extra’s blu-ray

De blu-ray bevat véle extra’s. De Minion-momenten zijn leuk, en ook de mini-film wist mij te laten lachen. Maar wat ik persoonlijk vooral ook interessant vind zijn de karakterschetsen en de Making of omdat je dan echt een kijkje achter de schermen neemt. Wie spreken de stemmen in? Hoe geven ze het verhaal vorm? Uiteindelijk vond ik niet alle extra’s geslaagd, maar er zitten genoeg leuke items tussen om het een toevoeging te vinden.

Conclusie

In Despicable Me 3 zijn de minions helaas wat minder prominent aanwezig, maar ze weten af en toe nog wel voor leuke momenten te zorgen. Mijn favoriete personage in dit derde deel is de schattige Agnes die hoopt een unicorn te vinden. De toevoeging van de tweelingbroer en de 80’s vibe vind ik ook erg leuk en goed gelukt. Het maakt het voor de volwassenen denk ik extra leuk om Despicable Me 3 te kijken. Of ze nog lang door moeten gaan met deze franchise is lastig te bepalen. Despicable Me 3 is nog een fijne familiefilm, maar hoelang houden ze dit nog vol?

Dirty Dancing remake

Helemaal vergeten was ik dat de klassieke dansfilm Dirty Dancing een remake had gekregen. Tot ik de film plots tegenkwam. Ik had de hele zondagmiddag voor mijzelf, mijn vriend was weg met vrienden, en ik had die ochtend tegen mijzelf gezegd: “Vandaag moet niks, en alles mag”. Dus ik pakte wat te drinken, pakte wat lekkers, en zette de Dirty Dancing (2017) aan. Mijn verwachtingen waren laag, al had ik daar niet perse een reden voor. Want remakes van dansfilms vallen niet altijd slecht uit. Zo vind ik de remakes van bijvoorbeeld Fame en Footloose prima te pruimen.

De toekomst

Toch was ik direct toen Dirty Dancing (2017) begon bang voor de kwaliteit van deze film. De eerste scènes zijn zó overduidelijk green screen. Dit belooft wat… Gelukkig was het echt alleen die eerste scène en de laatste scène op het eind van de film. Dit zijn overigens enkele stukken die ze hebben toegevoegd; ze zaten niet in het origineel. In deze scènes ga je vooruit in de tijd, naar een jaar of twaalf ná de gebeurtenissen in die bijzondere zomer. Als ik heel eerlijk ben had ik liever gehad dat ze die scènes niet hadden toegevoegd aan het verhaal. Willen we wel echt zien wat er van Baby en Johnny is gekomen? Ik vond die laatste scène de film eigenlijk wat verpesten.

Extra lang

Dirty Dancing (2017) blijft overigens vrij trouw aan het origineel. Met de uitzondering dat de remake meer dan twee uur duurt doordat er enkele extra verhaallijnen zijn toegevoegd, en verhaallijnen zijn uitgebreid (met hier en daar een aanpassing): https://www.elitedaily.com/entertainment/film/differences-dirty-dancing-remake-original/1958225. Zo krijgen bijvoorbeeld de ouders veel meer screentime, heeft ook zus Lisa heeft een uitgebreidere verhaallijn, en krijgt Johnny meer diepgang. O, en het is ietsje meer een dansfilm met musical elementen geworden, gezien er wat meer gezongen wordt. Dit zijn enkele van de grootste veranderingen in de remake. Hiernaast zijn de liedjes ook gedoopt in een moderner sausje, en zijn er dus enkele nieuwe liedjes bijgekomen.

De nieuwe acteurs

De nieuwe acteurs waren even wennen, alsook de nieuwe verhaallijnen. Ik twijfelde in het begin van de film of ze mij wel voor zich zouden kunnen winnen. Gelukkig deden ze dit wel. Niet meteen, maar wel vrij snel. Colt Prattes is een fantastische dancer, en Abigail Breslin vooral een goede zangeres. De chemie liet hier en daar wat steekjes vallen, maar dankzij enkele goede scènes geloof je het uiteindelijk wel.

Conclusie

Dirty Dancing (2017) haalt het niet bij het origineel, maar is zeker vermakelijk. Het origineel is redelijk behouden gebleven, al is de film met was aanpassingen en toevoegingen – waaronder het feit dat de acteurs enkele liedjes zingen – véél langer geworden. Ik had tijdens het kijken echter niet het gevoel dat de film te lang was. Waar Dirty Dancing echt de big-break was voor Patrick Swayze en Jennifer Grey, denk ik niet dat de remake dit zal zijn voor Abigail Breslin en Colt Prattes. Maar het was zeker een leuke film, en ik zal hem, gezien mijn liefde voor dansfilms en musicals, ongetwijfeld nogmaals kijken. Het einde zal ik dan echter skippen; dat was gewoon serieus onnodig en krijgt daardoor minsten een halve punt aftrek.

Deze film leek mij wel grappig toe. Ik vind Robert De Niro leuk en ook Zach Efron vind ik wel leuk om naar te kijken (de ene keer meer dan de andere, en vooral vroeger). Al vind ik Zac Efron niet geloofwaardig overkomen wanneer hij speelt alsof hij een braaf personage is. Later in de film verandert dit. Hoewel de film wel grappig is, vind ik deze film echt te laag voor Robert De Niro. Ik vond hem eigenlijk ook helemaal niet leuk in deze film, zijn personage stond mij ontzettend tegen. Ik zie hem dan toch liever weer in een serieuze film waarin hij echt zijn acteerkwaliteiten kan laten zien. Dirty Grandpa is een leuk tussendoortje wanneer je alle goede films al hebt gezien (en er zijn nog genoeg goede films die je niet hebt gezien).

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Doctor Strange

Afgelopen 18 november bezocht ik samen met mijn vriend de film Doctor Strange in de bioscoop. Ik wilde er supergraag heen, want: Marvel. Daarnaast was iedereen al lyrisch over de film vér voordat hij überhaupt in de bioscoop verscheen. Maar eigenlijk wist ik helemaal niet wie Doctor Strange is. We keken de trailer om een beetje een idee te krijgen, maar eigenlijk wisten we na het kijken van de trailer nog steeds niks. Het was allemaal best… vaag. Desalniettemin bleef ik nieuwsgierig en las ik op een gegeven moment een positieve recensie bij iemand die niet echt fan is van superheldenfilms. Ik wist hierdoor 90% zeker dat ik de film ook wel leuk zou vinden. Is het ook echt zo? Lees snel verder!

Het werkt prima

Doctor Strange begint met een surrealistische scène; een introductie van wat nog zou komen. Al snel kom je in een realistische setting en leren we Stephen Strange kennen. Een neurochirurg met een groot ego. Klinkt niet heel verrassend – is het ook niet – maar het werkt prima. Het wordt echt interessant zodra hij een auto-ongeluk krijgt en de huidige wetenschap hem niet verder kan helpen en hij op zoek gaat naar alternatieve methoden.

Origineel en nieuw

Zoals ik al zei vond ik de trailer vaag. Ik had niet echt het gevoel dat deze film ontzettend gaaf zou zijn. Ik stond zeg maar niet te springen, maar was gewoon kalm, ten opzichte van wanneer ik trailers bekijk van andere Marvel films. Echter, ik denk ook niet dat in het kort echt uit te leggen valt waar de film als geheel over gaat, dan zou de trailer toch minstens een kwartier moeten duren. Wat ik je wel kan vertellen is dat de film écht heel gaaf is. Zodra je in die wereld zit, heeft het je te pakken. Het leuke is denk ik ook dat we Doctor Strange nog helemaal niet kennen en deze wereld nieuw is, en er nog zoveel te ontdekken valt. Voordeel is dat deze origin story goed in elkaar zit en gewoon werkt.

Realistisch surrealistisch

Wat helpt, is een fantastische cast. Er is werkelijk geen enkel castlid waarover ik een negatieve opmerking zou willen maken. Ze zijn allen enorm sterk, komen geloofwaardig over en weten je de film in te trekken. Benedict Cumberbatch is werkelijk perfect gecast als Doctor Strange.

Daarnaast is de film ook visueel enorm sterk. Het is een psychedelisch plaatje. Er wordt zoveel gemanipuleerd dat er ongetwijfeld heel veel green screen en CGI is gebruikt, maar nergens valt dit op. Het gaat naadloos in elkaar over en ziet er prachtig uit. Marvel is kenmerkend voor de prettige humor die gebruikt wordt in de films; in het begin mist deze, maar dit is niet erg want gezien de situatie is het passend. Later komt die humor alsnog langsvliegen en lig je in een deuk, heerlijk! O, en ook de soundtrack is fijn.

Conclusie

Grote kans dat je na het kijken van de trailer nog niet staat te springen en denkt “vaag…”, maar geloof mij dat deze film echt heel gaaf is, één van de betere films van 2016. Doctor Strange vermengd realiteit met surrealisme, psychedelische beelden en geweldige CGI en weet hierin de juiste balans te vinden. Doctor Strange is visueel een plaatje. Maar ook qua cast is Doctor Strange fantastisch en valt er niks te klagen. Uiteraard kun je ook een compleet willekeurige shot van Stan Lee verwachten en wel twee end credit scènes! Mocht je de tijd kunnen vinden dan is Doctor Strange het echt waard een bezoekje te brengen aan de bioscoop. Genieten!

A Dog’s Purpose is van dezelfde makers als Hachi. Hachi is een prachtige en zeer meeslepende film over ook een hond. Ik verwachte dus eenzelfde film. De trailer leek veelbelovend, maar daar is ook alles mee gezegd. Het is eigenlijk een mix. A Dog’s Purpose wist mij soms echt enorm mee te slepen, maar op andere momenten werd ik makkelijk afgeleid. En waar af en toe de voice-over juist voor grappige momenten zorgt, is hij soms ook te cliché.

De film laat wel mooi de trouwe kant zien van honden. Een prima film om te zien, maar verwacht geen nieuwe Hachi. O, en kijk de trailer niet; dan hoef je de film namelijk ook niet meer te zien. Alle mooie momenten zitten daarin verwerkt.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Luchtig vermaak

Ik was mijn vriend aan het vertellen welke films op Prime Video stonden terwijl hij mij na twee titels al onderbrak. Dolittle wilde hij wel kijken, even een lekker luchtige film. Zo geschiede. Mijn verwachtingen? Inderdaad luchtig vermaak. Het was mij verder niet duidelijk wat het verband was met de Dr. Dolittle films die ik heb gezien als klein meisje (ter info: er is geen verband, op het personage na), maar dat zou vanzelf wel – of juist niet – duidelijk worden.

Dolittle

Dolittle gaat over John Dolittle, die zichzelf, na het overlijden van zijn vrouw, heeft gebombardeerd tot kluizenaar. Hij omringt zich op het grote landgoed – hem geschonken door de koningin van Engeland – enkel met zijn dieren, waaronder een gorilla, poolbeer, papegaai en eend. Maar wanneer de koningin vergiftigd lijkt te zijn moet hij zich onder de mensen begeven en op zoek naar een zeldzame vrucht op een onvindbaar eiland. Maar dit hoeft hij niet alleen te doen, hij doet dit samen met zijn nieuwe leerling.

Het sterkste punt

Op het eerste gezicht is Dolittle een fantastische film. Al binnen de kortste keren lig ik dubbel van het lachen in een scène waar een gorilla en een jongen van elkaar schrikken. Dit soort momenten zijn er meer in de film, en dat zijn de echte hoogtepunten. De momenten waarop je hardop moet lachen om een grap of leuke oneliner. Het begin is ook meteen het sterkste punt van de film.

De mindere punten

Dolittle is in zijn geheel leuk om te kijken, en de jonge kinderen zullen de plotgaten waarschijnlijk niet eens opmerken. Maar voor een volwassene hadden de makers meer kunnen doen. Er zitten duidelijke gaten in het verhaal (mist niemand het jongetje..?) en ik miste ook wat meer diepgang. Zo hadden ze bijvoorbeeld iets meer in kunnen gaan op de reden dat het jongetje bij zijn oom en tante woont. Vanaf het moment dat het avontuur begint zakt het verhaal steeds meer in, met af en toe nog een geslaagde grap tussendoor. Helaas kon dit de film niet maken tot de blockbuster die het had kunnen zijn. Ook had Downey dat gekke accent beter achterwege kunnen laten.

Conclusie

Dolittle is zoals verwacht: luchtig vermaak. Echter hadden de makers veel meer uit de film kunnen halen dan dat ze nu hebben gegeven. Dit hadden ze al kunnen doen door iets meer diepgang in het verhaal te brengen. Maar het rommelige script hadden ze zeker aan moeten pakken. De leuke dieren en de geslaagde grappen die tussendoor kwamen, maken dat de film toch leuk was om te kijken.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Dora op blu-ray

Elk kwartaal maak ik voor Reviews & Roses een lijst met bioscoopfilms waar ik naar uitkijk. Tijdens het samenstellen van deze lijsten zie ik altijd veel titels voorbij komen. Waaronder Dora and the Lost City of Gold. Uiteindelijk heb ik de film niet in de lijst opgenomen, maar ik was wel nieuwsgierig geworden. De trailer sprak mij destijds ook genoeg aan om de film misschien ooit eens te willen bekijken. Misschien ooit kwam uiteindelijk toen de blu-ray uitkwam. Wat vond ik van de film?

Dora and the Lost City of Gold

In Dora and the Lost City of Gold gaan Dora’s ouders op zoek naar Parapata, de verloren stad vol goud. Helaas voor Dora – in de film 16 jaar -, mag zij niet mee, en gaat ze naar haar neef Diego in de stad. Voor het eerst in haar leven krijgt ze te maken met de jungle genaamd “middelbare school” (een vergelijking met Mean Girls is snel gemaakt, haha). Maar wanneer haar ouders het contact met Dora verliezen, gaan ze op onderzoek uit. Exploring!

Niet de doelgroep

Mijn vriend en ik hebben enorm gelachen bij Dora and the Lost City of Gold. Maar dat komt vooral doordat we tijdens het kijken beseften dat wij gewoon écht niet de doelgroep zijn. De film is absoluut leuk voor kinderen, en waarschijnlijk ook voor volwassenen die ermee opgegroeid zijn, als sentiment. Net als in de tekenfilmserie spreekt Dora soms af en toe rechtstreeks de camera en in en vraagt ze of je dat woord kunt uitspreken. Er is zelfs een moment dat ze écht even teruggaan naar de tv-serie; wat voor de fans erg leuk is.

Wel sterk

Wij waren misschien niet helemaal de doelgroep, en dat zie je ook in het aantal sterren dat ik Dora and the Lost City of Gold heb gegeven terug. Maar dat betekent niet dat de film niet goed was. Voor kinderen is de film namelijk erg leuk opgezet, spannend en leerzaam. Er zitten wel enkele knipogen in voor volwassenen en het geheel was leuk genoeg om de film vermakelijk te vinden. Isabela Merced is ook fantastisch gecast en is helemaal perfect en geloofwaardig als de altijd vrolijke Dora. Maar ook Michael Peña is altijd goed, zeker op het gebied van komedie. Daarnaast zit de film ook visueel goed in elkaar.

Extra’s

De blu-ray bevat vele extra’s waar je je nog tijden mee kunt vermaken. Van bloopers – altijd goed – tot scènes die uit de film zijn geknipt. Maar je hoort ook de acteurs over het spelen van hun personages, en ziet hoe ze specifieke sets hebben opgezet. Bijzonder vind ik dat ze het huis van Dora en haar ouders compleet hebben gebouwd, in plaats van dat ze gewoon een geschikt huis hebben gezocht. Ze hebben er echt veel tijd in gestoken.

Conclusie

Dora and the Lost City of Gold is een ontzettend leuke film voor kinderen, en leuk genoeg voor ouders om mee te kijken. Als iemand die vroeger nooit heeft gekeken naar Dora (ik was er denk ik al te oud voor) bleek ik niet helemaal tot de doelgroep te horen. De film is duidelijk gericht op kinderen en fans van Dora. Gelukkig is de film voor een ieder te versmaden. Lach je niet om de grap zelf, dan wel omdat je de manier waarop het weergegeven wordt hilarisch vindt.

Wauw, de trailers van deze film zijn echt de meest misleidende ooit. Ik verwachte een commerciële, komische, en luchtige film over mensen die verkleind worden, maar niets is minder waar. Deze film was voor mij alles behalve komisch, en een gevoel van somberheid was allesoverheersend terwijl ik deze film keek. De trailers spreken een compleet andere doelgroep aan dan waar de film voor bedoeld is. Het einde van de wereld is in feite het overgrote thema van de film. Het bespreekt serieuze thema’s zoals overbevolking en het klimaat, en is vooral heel erg traag.

Voor mij was deze film drie keer niks en ik was bereid de film tussendoor uit te zetten. Het verhaal bespreekt wel goede punten, maar verder was er niks dat mij trok aan de film; niet de personages, niet het verhaal, niks. Het is dat mijn vriend hem gewoon uit wilde kijken, anders was ik namelijk niet tot het einde gekomen. Of ik de film een ander type persoon kan aanraden durf ik niet te zeggen; mogelijk is het een leuke film voor de mensen die zwaardere films, films met maatschappelijke thema’s en films met een sci-fi tintje. Het was niet mijn cup of tea.

Veel bekende namen

Ik wilde The Duff heel erg graag zien. In eerste instantie wist ik eigenlijk niet eens waar de film over zou gaan, maar de castleden spraken mij enorm aan. Zo ben ik groot fan van Robbie Amell – die ik al eerder voorbij zag komen in 16oo Penn, The Tomorrow People en nu ook The Flash – en zag ik ook Mae Whitman (Parenthood), Bella Thorne (Blended), Bianca A. Santos (Happyland) en Skyler Samuels (The Nine Lives of Chloe King).

Naar het boek van Kody Keplinger

Uiteindelijk kwam ik erachter dat de film gebaseerd is op het gelijknamige boek van Kody Keplinger. Ik bestelde het boek direct, maar was na maanden nog altijd niet aan het boek toegekomen. De film was inmiddels uitgebracht in Amerika (helaas is het in Nederland nooit in de bioscoop gekomen) en ik had op een avond zin in een film waarvan ik van te voren wist dat ik hem ongetwijfeld leuk zou vinden. Dus toch maar cheaten en de film kijken voordat ik het boek had gelezen.

So awkward!

De film was uiteindelijk niet zó geweldig dat ik het vijf hartjes geef, maar wel erg leuk. En soms héél awkward. Zo awkward dat ik het niet aan kon zien wat er op dat moment gebeurde en ik hoopte dat de persoon in kwestie zou stoppen zoiets doms te doen. Je kunt wel zeggen dat ik behoorlijk meeleefde.

Voorspelbaar en cheesy, but I don’t mind…

Eerlijk is eerlijk, hier en daar is de film iets te voorspelbaar en cheesy, maar dat neem ik op de koop toe, soms is dat namelijk helemaal niet erg of zelfs waar ik zin in heb. Daarnaast bevat de film een goede boodschap, is de film grappig, doen de acteurs het erg leuk en zijn ze erg prettig om naar te kijken (hello Robbie Amell!).

Conclusie

The Duff bevat een groot aantal bekende namen en is daarmee bijna een garantie voor succes. Dit betekent natuurlijk niks, want er zijn uitzonderingen, maar in het geval van The Duff klopt het zeker. The Duff is heerlijk om te kijken, maar hier en daar wat te cheesy en voorspelbaar. Maar op zijn tijd vind ik dat helemaal niet erg! De acteurs zijn hartstikke leuk om naar te kijken, acteren goed en ik kon mij helemaal inleven in de film. The Duff krijgt daarom een verdiende vier hartjes van mij.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Vroeger heb ik wel het eerste deel gezien en die vond ik toen wel grappig, maar deze film was toch niet echt mijn ding. Ik vond de grappen niet leuk en gingen soms wat te ver naar mijn idee. Ik vond ze slecht en niet op een manier waarbij ze zo slecht zijn dat ze goed zijn. Dit is echt een film waarbij de grappen je moeten liggen. Ik denk dan ook dat de één deze film echt geweldig zal vinden en een ander helemaal niet. Ik hoor helaas in die laatste categorie. Sommige stukken waren best leuk hoor, maar ik vond het niet waard daarvoor de hele film te zien.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Nostalgie
Als kind keek ik de tekenfilm, en misschien heb ik er ook wel boekjes van gelezen: Dombo, de vliegende olifant. Inmiddels is er een live action film van gemaakt. Dumbo, The Flying Elephant draait sinds 27 maart 2019 in de bioscoop, en ik bezocht de film meteen de eerste vrijdag daarop. Geheel in stijl: gezellig met mijn ouders. De bioscoop was voor een derde draaidag verrassend leeg, maar of de film dat verdiende…

Dumbo
Dumbo gaat over een lief klein olifantje met hele grote oren. De eigenaar van het Medici Family Circus heeft een zwangere olifant gekocht. De tijden zijn zwaar en het circus heeft vele leden verloren. Het baby olifantje moet de showstopper worden. Wanneer dit olifantje geboren wordt – de ooievaar was een leuke toevoeging – met grote oren, blijkt het olifantje uitgejoeld te worden en te worden gescheiden van zijn moeder. Maar dan, blijkt het olifantje te kunnen vliegen! Dumbo is een film die laat zien hoe je van minpunten pluspunten maakt. Die laat zien dat je alles kunt, als je het maar probeert. Dat het goed is om zelf groots te denken en te dromen. En de film laat zien hoe belangrijk familie is, ook zonder bloedband, en dat je samen sterk staat.

Prachtige film
Dumbo is trouwens zó schattig! Dat hebben de makers echt heel goed gedaan. Die mooie lieve oogjes laten je helemaal smelten. De film deed wel echt wat met mijn hart. Een groot deel van de film is toch wel erg zielig (ik miste toch wat meer hartverwarmende momenten), en ik leefde helemaal mee. Gelukkig verliet ik de bioscoop helemaal blij dankzij het mooie einde, inclusief goede boodschap dieren horen vrij te zijn in de natuur, en horen niet in een circus. De film duurt ruim twee uur, maar daar merkte ik helemaal niks van. Het ene moment startte de film, en het andere moment was het al pauze. En toen was de film opeens alweer afgelopen. De tijd vloog voorbij.

Sterke visuele vormgeving
De acteurs doen het ook goed. Vooral de kinderen weten in beeld een mooie band op te bouwen met de lieve Dumbo. Persoonlijk had ik niet zoveel met Michael Keaton en zijn personage; Het was af en toe toch echt net iets too much. De andere acteurs leveren allen prima werk af. De visuele vormgeving is absoluut sterk. De manier waarop de olifanten, maar ook andere digitale dieren zijn gemaakt, is behoorlijk gedetailleerd en realistisch (de volwassenere olifanten meer natuurlijk dan Dumbo zelf). Heel af en toe was er een misser, bijvoorbeeld de eerste keer dat er iemand op Dumbo gaat zitten, straalde de nepheid er vanaf, maar dat is één van de weinige minder sterke momenten.

Versus het origineel
Hoewel ik het er niet perse aan afzag, zijn er vele verwijzingen naar de tijdsperiode waarin deze film zich afspeelt (begin 1900). Zo hebben ze het bijvoorbeeld over de toekomst in de twintigste eeuw. Gezien we nu in de eenentwintigste eeuw zitten, is het in elk geval dus niet hedendaags. Daarnaast is één van de personages ook een veteraan uit de eerste wereldoorlog. En zo zie je wel meer hints naar de periode waarin de film zich afspeelt. Maar het wordt nooit specifiek benoemd, en je ziet het er qua aankleding, en stijl ook niet perse aan af. Er zijn ook veel verwijzingen naar de originele tekenfilm. De originele tekenfilm blijkt overigens al uit 1941 te stammen. De live action versie volgt het verhaal niet volledig, maar bepaalde elementen komen wel terug. Zoals de roze olifanten, en de muizen komen kort in beeld. In de live action versie praat Dumbo niet.

Conclusie
Dumbo is een visueel prachtige film die in een oogwenk voorbij is, ondanks dat de film twee uur duurt. Het kleine olifantje is ontzettend lief met zijn mooie grote ogen, en je kunt niet anders dan meeleven. Ik vond de momenten in de film voor een groot deel vrij zielig, en miste nog wat meer wonderlijke momenten. Maar ik heb absoluut genoten van deze prachtige film, waarin de CGI ontzettend gedetailleerd en realistisch was. Als je verwacht dat deze live action film een exacte kopie is van de originele tekenfilm, kom je misschien teleurgesteld de bioscoop uit. Er zijn vrij veel dingen veranderd, maar gelukkig komen bepaalde elementen nog wel op een andere manier terug.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Dumplin’ is een verfilming van het gelijknamige boek van Julie Murphy. Waar velen het boek fantastisch vonden, was ik er zelf niet bepaald ondersteboven van. Ik kon mij niet verplaatsen in Willowdean, en waar ik had verwacht dat het boek herkenbaar zou zijn voor mij – ook met een maatje meer – kwam dat bedrogen uit. De film daarentegen vond ik wel leuk. Ook niet geweldig, maar ik kon bij de film wél van begin tot eind meeleven. In de film is de focus op bepaalde zaken weggelaten waardoor de focus op onder andere de betekenis van de tante voor Willowdean beter uit de verf kwam. Ik zal de film niet snel nogmaals gaan kijken, maar vond hem wel net wat leuker om te kijken, dan om het boek te lezen. De film is een Netflix Original, en hierop dus uiteraard ook te zien.