Meningen

Rebel Without a Cause

Na diverse films te hebben gezien over het leven van James Dean en vroeger zelfs jarenlang zijn gezicht boven mijn bureau gehad te hebben hangen, werd het tijd dat ik eens echt een film van hem zou zien. Het werd Rebel Without a Cause; één van de laatste films voor zijn onfortuinlijke auto-ongeluk (al kwam de film pas uit na het ongeluk). Ik wist niet wat ik kon verwachten van een film uit de jaren ’50, maar dit had ik in elk geval niet verwacht.

Verrassend hedendaags

Rebel Without a Cause is een goede film en van veel betere kwaliteit dan ik had verwacht van een jaren ’50 film. De film heeft ook een verhaal dat we ook tegenwoordig nog vaak genoeg terugzien in films. Jim (James Dean) is een opstandige tiener die geen goede relatie heeft met zijn ouders. Hij glipt ‘s nachts het huis uit en hangt dronken en rokend rond op straat. Hij is een loner doordat hij net is verhuisd en is op zoek naar iemand met wie hij het goed kan vinden.

Vernieuwend in de jaren ’50

Gedurende de film zien we hoe het hem vergaat. Hij maakt zowel vrienden als vijanden, en wat ik totaal niet verwachte in deze film: er gaan mensen dood. Rebel Without a Cause is vrij realistisch en ik geloof zo dat dit een waargebeurd verhaal zou zijn, oké met uitzondering van een paar stukken. Ik kan echter inzien dat Rebel Without a Cause in de jaren ’50 erg vernieuwend moet zijn geweest. Voor ons zijn sommige zaken die hierin aan het licht worden gebracht als logisch, normaal, of veelvoorkomend, maar dat was toen nog niet zo.

Een vergelijking

Er zit ook verrassend veel diepte in het verhaal. De beweegredenen van de diverse personages zijn goed uitgewerkt en ik ging ook echt meeleven. Stiekem deed de film op diverse vlakken mij ook denken aan Footloose. Diegenen die beide films hebben gezien weten vast wel over welke specifieke scène ik het heb, maar ook diverse thema’s die in beide films terugkomen. Rebel Without a Cause is overigens geen dansfilm, ik heb het puur over bepaalde behandelde thema’s.

Conclusie

Wie denkt dat oudere films vanzelfsprekend geen goede films zijn omdat ze al zo oud zijn moet voor de aardigheid Rebel Without a Cause opzetten. De film is verrassend hedendaags doordat het destijds erg vernieuwend was. De acteurs doen het uitstekend en ik kon mij goed verplaatsen in het verhaal en meeleven met de personages. Qua thema’s die in de film verweven zitten en bepaalde scènes zou je stiekem zelfs een vergelijking kunnen maken met Footloose (maar dan zonder het dansen). Deze jaren ’50 film is mij in elk geval goed bevallen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Af en toe gooi ik er eens een Nederlandse film doorheen om toch een beetje te kijken hoe het tegenwoordig gaat in de Nederlandse filmwereld. Toen ik de film opzette deed ik dat in eerste instantie zonder ondertiteling – het is immers een Nederlandse film. Maar geloof me, als je geen Frans kunt (goed Frans, niet basis) dan snap je er niks van en mis je belangrijke dingen. De film is uiteindelijk helemaal niet slecht, en stiekem heb ik een zwak gekregen voor de Fransman die je echt van de voeten weet te zwepen. Het einde is nog over te discussiëren. Aan de ene kant is het wel een soort van gesloten, maar aan de andere kant had ik nog graag meer gezien over hoe het verder zou gaan. Waar het verder een romantische film lijkt over een affaire, komt aan het einde plotseling toch nog het thriller genre om de hoek kijken. Al met al een prima film, zeker voor Nederlandse bodem.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ricki and the Flash wilde ik graag kijken omdat ik films leuk vind waarin familie met elkaar samenspeelt. In deze film vind je namelijk Meryl Streep en Mamie Gummer, welke in het echte leven ook moeder en dochter zijn. Ik had de film er echter al eens eerder voorgezet, maar toen kon hij mij niet pakken met de eerste paar minuten waarin we Meryl Streep zien zingen als een oude vrouw die in haar jeugd is blijven hangen. Toch heb ik de film er maanden later nogmaals voor gezet.

Uiteindelijk is Ricki and the Flash nog best leuk om te zien ook. Na een tijdje ben ik met de personages gaan meeleven, en wist Meryl Streep mij relatief te overtuigen in deze rol die ik eigenlijk niet bij haar vind passen. Ik heb Ricki and the Flash met plezier gekeken, maar denk niet dat ik hem snel nogmaals ga kijken. Ik heb ergens de term ‘feelgood tussendoortje’ voorbij zien komen, en dat is denk ik wel passend voor deze film.

Hoewel er zeker hele grappige stukjes in de film zitten zou ik het persoonlijk niet aanmerken als een komedie, maar eerder als een komisch drama, met de nadruk op drama. Ride is een film over loslaten en je leven weer oppakken. Ik heb genoten van de film, die overigens best leuke acteurs in bijrollen heeft: Luke Wilson, Brenton Thwaites en David Zayas. Maar verhaalsgewijs heb ik er nog wel wat over op te merken. Er zijn bijpersonages waarvan ik soms dacht ‘wie ben je en waar kom je vandaan?’, en te vaak was ik even het spoor bijster over waar de film nou over ging. De personages waren zelf ook een beetje de weg kwijt over wie ze waren, dus wat dat betreft past het er juist wel weer bij, maar het was wel storend en haalde mij soms uit de film. Maar uiteindelijk ben ik wel blij dat ik de film gezien heb, want ik heb er zeker wel van genoten.

Dit is ook echt zo’n film die ik alleen maar op heb gezet door de bekende namen die in de film spelen, want op het eerste gezicht trok de film mij niet zo. The Ridiculous 6 is een film die je met een enorme korrel zout moet nemen. Veel flauwe en soms ook grove grappen, je moet er van houden om ervan te genieten. De acteurs en de mate waarin ze over de grens gaan bepaalt voor mij vaak of ik het leuk vind. En eigenlijk heb ik best hard gelachen, het zijn goede acteurs die het op een leuke manier doen.

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat Taylor Lautner zijn personage zo goed kon spelen, want het personage is best dom en grappig, maar hij deed het best wel goed. Terwijl Adam Sandlers personage onderweg is ontdekt hij één voor één zijn broers en dat vind ik eigenlijk best wel leuk gedaan. Uiteindelijk is de film net iets te lang en zouden fillers zoals een zekere scène over het ontstaan van honkbal best weggelaten kunnen worden. Hoe grappig de scène ook was, ik zag het nut van de scène absoluut niet. Al met al zeker een grappige en leuke film om te kijken, maar niet perse een film die je nu móét kijken.

Ik had heel lang naar deze film uitgekeken. I mean, hello Sam Clafflin en Max Irons. Goede acteurs, dus dit moest wel een goede film worden. Dacht ik. Misschien is het ook wel een goede film, maar door een bepaalde scene voelde ik mij niet meer goed bij de film. Het werd gewelddadig en hoewel ik dat vaak genoeg zie in films kon heb ik hier op een gegeven moment mijn hoofd weggedraaid. Hierdoor ben ik dusdanig beïnvloed dat ik de film niet aan zou raden door het gevoel waar ik mee over ben gebleven. Sam Claflin is trouwens wel een geweldige acteur. Waar ik hem in The Hunger Games echt als het perfecte vriendje zag, haatte ik hem hier. In de ene film een personage neerzetten waar je verliefd op wordt en in de andere film een personage neerzetten die je haat dat kan alleen een goede acteur.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Robin Hood

Na Kingsman: The Secret Service en Kingsman: The Golden Circle ben ik fan van Taron Egerton. Wat een heerlijke Brit. Daarnaast vind ik films en series over Robin Hood vaak ook wel leuk. Dat ik naar deze nieuwe Robin Hood film wilde gaan was dus niet heel erg verrassend. Gezien de acteerkunsten van Egerton ging ik er vanuit dat het een leuke film zou worden. Kreeg ik gelijk?

Gemoderniseerde versie

Het verhaal is wel anders dan anders. Het is dan ook gebaseerd op het verhaal van Robin Hood, en geen exacte verfilming. Veel bekende personages uit het verhaal zal je zeker wel terugzien in de film. De echt grote fans zouden mogelijk moeite kunnen hebben met deze gemoderniseerde versie van Robin Hood. Gezien ikzelf wat minder zwaar til aan de correctheid van het verhaal, heb ik er echter geen moeite mee.

Acteurs

Zoals verwacht zijn de acteerprestaties van Taron Egerton dikke prima. Wat ik niet door had was dat Jamie Dornan ook een rol in deze film heeft. Toen hij opdook was ik dus even verrast. Gek genoeg vond ik hem echter niet in deze film passen. Waar het precies aan ligt weet ik echter niet. Misschien kan ik hem tegenwoordig gewoon niet meer los zien van al die reclames over Fifty Shades.

Een prima film

Robin Hood vond ik hartstikke leuk om te bekijken in de bioscoop, en ik vind het ook mooi gefilmd. Af en toe vind er een soort van slowmotion plaats en ik vind het heel bijzonder hoe een acteur zijn gezicht ook in slow motion goed weet te houden. Elke kleine afwijking zou namelijk direct opvallen. De film is echter niet heel bijzonder in verhaal of uitvoering en als kijker word je niet totaal meegesleept. Ik verwacht dan ook niet dat de film in menig top tien zal verschijnen later deze maand. De film is echter leuk genoeg om er gewoon van te genieten zonder dat je er veel bij na hoeft te denken. Wat van mij wel nog meer toegevoegd had mogen worden, is humor. Er zitten zo’n drie scènes in waarom ik moest lachen. Ik denk dat ze er niet verkeerd aan hadden gedaan als ze hier meer op in hadden gezet om de film meer memorabel te maken.

Conclusie

Robin Hood is niet de meest bijzondere film van het jaar, maar is, mede dankzij de leuke Taron Egerton, prima te versmaden. Ze hadden wat mij betreft nog wel wat meer op humor in mogen zetten. Ik denk dat dat de film meer memorabel zou hebben gemaakt. De echte die-hard Robin Hood fans kunnen deze versie wel eens afkeuren door de historisch niet-correcte verfilming. Mijn vriend en ik vonden de film echter prima voor een film in het actiegenre.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Rocketman

Dat ik de film Rocketman graag wilde zien had eerlijk gezegd niks te maken met het feit dat het een Elton John biopic is. Ik wilde de film graag zien omdat Taron Egerton erin speelt en ik gek op hem ben. Wat ik wist van Elton John was ook beperkt. Hij kleed zich altijd extravagant. Hij is homoseksueel. En hij zong op de begrafenis van Diana. Wat ik van Rocketman kon verwachten wist ik eerlijk gezegd ook niet. Bij mijn weten is hij altijd een extravagante, maar rustige en nette man geweest. Achteraf denk ik dat ik dat beeld alleen maar heb omdat ik Elton John pas leerde kennen als artiest in de jaren 90. Het zijn juist de jaren daarvoor waar de film zich op focust en waarin van alles is gebeurd. Ikzelf ben geboren in 1990 en het blijkt dat Elton John sinds dat jaar weer nuchter door het leven gaat. Hij is inmiddels gelukkig getrouwd en heeft twee kinderen.

Fantasy

Het begin van de film wist mij niet direct te pakken. Ik kon echter ook niet de vinger op de gevoelige plek leggen. Pas toen ik de extra’s bekeek begon mij te dagen waarom het begin mij niet direct pakte. Ik had de verkeerde verwachtingen. Wat ik ben gewend van een biografie is dat het een vrij realistische weergave is van iemands leven. Nee, dat is Rocketman absoluut niet. In de extra’s vertellen ze meer over de keuze voor deze surrealistische weergave. Het past bij het extravagante voorkomen van Elton John. Een rechtdoorzee biografie had niet bij hem als persoon gepast. En nu ik de beweegredenen hiervoor weet, vind ik het begin ineens een stuk sterker. Sowieso vind ik de film steeds sterker worden terwijl het verhaal verloopt.

Het leven van Reginald Kenneth Dwight

Wat ik niet wist, is dat het idee voor deze film van Elton John zelf komt. Hij heeft veel invloed gehad op Rocketman. Zo vond hij het belangrijk om niet alleen de mooie momenten te laten zien, maar ook zware momenten. Maar wel op zo’n manier dat de film niet een te zware lading krijgt. En ik denk zeker dat dat is gelukt. Ik heb meegeleefd met hem in de moeilijke periodes, maar door de surrealistische weergave werd het ietwat luchtiger gehouden dan het ongetwijfeld voor hem gevoeld moet hebben. Ik heb nooit geweten dat hij zo’n slechte jeugd heeft gehad, en ten prooi is gevallen aan drank, drugs en meer. Na het bekijken van Rocketman prijs ik mijzelf gelukkig met de jeugd die ik had en de ouders die mij en mijn broertje steunen en juist goed reageerden op zijn coming out. Niet iedereen treft het hiermee. En ja, ik had vroeger ook genoeg onenigheid, maar dat hoort erbij, en mijn jeugd was nog altijd beter dan die van Elton John. Wat overigens niet eens zijn echte naam is!

Hij zingt zelf!

Wat ik bijzonder vind is dat Taron Egerton alles zelf doet in Rocketman, waaronder het zingen. En hij heeft zelfs een beetje piano leren spelen! Zijn stem klinkt zeker niet hetzelfde als die van Elton John, maar daar hebben ze bewust voor gekozen. Elton John heeft zijn handen hier vanaf getrokken zodat de muziek in dienst van de film zou staan, en het geen letterlijke cover zou worden. Wederom een keuze die goed te begrijpen is, en waar ongetwijfeld niet elke artiest zo makkelijk over denkt. Taron Egerton blijft een topper en zet ook nu weer goed acteerwerk neer. O, trouwens: ik vond het ook leuk om Jamie “Billy Elliot” Bell in deze film te zien. Zo’n leuke jongen, die ook enorm goed acteert.

Feest van herkenning

Rocketman is ook een feest van herkenning. Zoveel liedjes waarvan ik nooit door heb gehad dat dit liedjes van Elton John zijn. Ik kan Still Standing bijna compleet meezingen, maar het kwam als verrassing dat dit blijkbaar een lied van hem is. Ik weet niet wat dit over mij zegt, maar goed, haha. Wat ik leuk vind is dat de film op het einde enkele foto’s van Taron Egerton als Elton John naast echte foto’s van Elton John zet. Erg bijzonder.

Conclusie

Hoewel ik het begin van Rocketman in eerste instantie niet enorm sterk vond, vind ik het een stuk sterker nadat ik in de extra’s meer hoorde over de beweegredenen van deze weergave van Elton Johns biografie. Verwacht van Rocketman geen 100% realistische film. Waar de meeste dingen feitelijk wel kloppen is de weergave dit niet altijd. Ze gebruiken een gezonde dosis fantasy, welke goed past bij het extravagante voorkomen van Elton John zelf. Dat Elton John zelf betrokken was bij de film heeft de weergave in mijn ogen erg goed gedaan. En ik vind het enorm bijzonder hoe toegewijd Taron Egerton is. Hij zingt alles zelf en heeft zelfs hele stukken piano leren spelen. Rocketman heeft mij veel geleerd over de man achter de naam Elton John en heb hem een stukje meer leren waarderen.

Star Wars

Ik heb niks met Star Wars, maar toch was ik wel benieuwd naar Rogue One: A Star Wars Story. Dit heeft denk ik vooral te maken met de trailer die ik zag. Dit verhaal leek mij wel interessant én Felicity Jones (The Theory of Everything) en Diego Luna (Dirty Dancing: Havana Nights) speelden een hoofdrol, en Alan Tudyk de rol van een robot. Daarnaast speelt dit verhaal zich af vóór alle andere delen van Star Wars dus dacht ik dat het redelijk te begrijpen zou zijn.

Cliffhanger?

Toch is dat laatste niet waar. Geheel onwetend kun je er niet ingaan, want er wordt wel naar dingen gerefereerd waar ik niet bekend mee ben. Ook zijn er vast heel veel easter eggs ingestopt voor de echte fans, die ik niet heb gezien of misschien zelfs niet eens snapte. Voor mij eindigde de film ook met een soort van cliffhanger. Want waar mijn mannelijke vrienden allen weten dat dit het begin is van iets dat verder gaat in die eerdere delen die gemaakt zijn, denk ik nu: hoe gaat het verder? Dus eigenlijk moet ik nu alsnog aan die hele Star Wars franchise beginnen, haha.

Humor

Recent heb ik ook Star Wars: The Force Awakens gezien, en die vind ik eigenlijk beter dan Rogue One: A Star Wars Story. Wat mij ook al opviel bij die eerder genoemde film is ook hier het geval; er wordt soms geprobeerd humor in een scène te brengen waar het niet past of gewoonweg niet lukt. En dan vraag ik mij af: waarom moet er perse humor in deze scène? Op andere momenten werkt het juist weer prima.

Slecht acteerwerk

Maar waar ik vooral problemen mee had waren de acteurs. Ik vond ze in deze film gewoon niet goed en geloofwaardig overkomen. Zeker Diego Luna niet; hij leek teveel op een watje om een geloofwaardige rebel te zijn. Mijn favoriete personage, en tevens het enige personage dat mij enigszins wist te beroeren, is een robot, dus dan gaat ergens iets mis. Toch heb ik wel genoten van Rogue One: A Star Wars Story. Het verhaal is wel spannend, en het is mooi in beeld gebracht.

Conclusie

De echte Star Wars fans zullen vast niet blij zijn met mijn oordeel, maar Rogue One: A Star Wars Story wist mij niet helemaal blij te maken. Dit lag vooral aan het acteerwerk dat ik eigenlijk gewoon echt slecht vond. Het verhaal was interessant en spannend, maar het enige personage dat mij wist te bekoren was K-2SO, welke leuk en grappig uit de hoek kwam. De enige humor dat werkte kwam voornamelijk bij deze robot vandaan, maar helaas werkten de grappen met andere personages lang niet altijd zo goed.