Meningen

Hail, Caesar! is een aparte film. Het wordt omschreven als komedie, maar eerlijk gezegd heb ik vrij weinig gelachen. Misschien als ik mij wat meer zou verdiepen in religie en het communisme dat ik de grappen beter zou begrijpen. Het is heel veel tekst waarvan ik de helft niet begreep of al na twee seconden vergeten was, dus het bleef allemaal niet echt hangen. Vooral in het begin was het een grote wirwar van onduidelijkheid; gelukkig kon ik er nog enigszins een touw aan vastknopen omdat ik de synopsis had gelezen en wist dat ze acteurs speelden. De jaren 50 weten ze echter goed naar voren te halen en eigenlijk deed het mij ook een beetje denken aan een artikel van Cinefille over het Hollywood van vroeger. Voor mijn gevoel hingen de scènes verder los aan elkaar, maar wie weet heb ik de grote omlijning wel gemist? Ik ben in elk geval blij dat ik niet hiervoor naar de bioscoop ben gegaan.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

The Hate U Give

Angie Thomas schreef een veelbesproken boek: The Hate U Give. Nu is het verfilmd en is het belangrijke verhaal dat zij heeft geschreven te zien in filmvorm. Ik heb het boek niet gelezen. Je kunt nou eenmaal niet alles lezen, in dat soort gevallen ben ik érg blij met verfilmingen, haha. Ik kijk niet vaak films met een (bijna) all black cast, maar dat is puur omdat de cultuur en sfeer van die films mij persoonlijk niet altijd even veel aanspreekt. Dat heeft niks met discriminatie te maken. Ik vind het absoluut belangrijk dat dit soort verhalen verteld worden en indruk maken op mensen.

THUG life

The Hate U Give is een lange film, maar dit voelt gelukkig niet zo. Het is denk ik ook belangrijk dat ze er zoveel tijd voor hebben uitgetrokken om het verhaal goed te kunnen vertellen. The Hate U Give vertelt wat angst voor en vooroordelen over mensen met een andere huidskleur of de ghetto kan doen. Het is eigenlijk van de zotte dat je als kind met een donkere huidskleur instructies moet krijgen over hoe je je moet gedragen als je aangehouden wordt door de politie. Dat het al zo vanzelfsprekend is dat er anders naar jou gekeken wordt. Maar de film verteld ook over gangsters die overal mee weg lijken te komen en over een meisje dat haar afkomst verhult en hiermee niet volledig zichzelf is.

Discriminatie

The Hate U Give laat overigens niet alleen de kant zien van deze zogenaamde thugs. Lichtelijk bespreekt het ook de kant van de politie, en de diversiteit in reacties ten opzichte van de verschillende huidskleuren. Maar je ziet ook hoe bijvoorbeeld een vader met een donkere huidskleur het witte vriendje van zijn dochter discrimineert. Dit zie je bijvoorbeeld in het vooroordeel dat hij denkt dat de jongen haar chauffeur is (omdat hij wit is), en hij niet wil dat zij een relatie heeft met een witte jongen.

Vandalisme en geweld

Waar ik zelf door deze film automatisch over na ga denken is het gebruik van geweld. Ook een punt van aandacht in deze film. Vandalisme en geweld worden gebruikt om een punt te maken. In mijn ogen is dat nooit de oplossing. Dat geldt voor zowel de politie als voor de mensen die denken dat hun onrecht is aangedaan.

Conclusie

Zoals wel duidelijk mag zijn zorgt The Hate U Give ervoor dat je gaat nadenken over de onderwerpen die in deze film aan bod komen. Dit komt enerzijds door het verhaal dat heel sterk is neergezet door schrijfster Angie Thomas. En anderzijds door het fantastische acteerwerk van onder andere Amandla Stenberg. En tot slot natuurlijk door de manier waarop de filmmakers alles in beeld hebben gebracht. De film laat zien hoe gecompliceerd de wereld is en hoeveel invloed discriminatie en vooroordelen hebben. Deze film zorgt voor aandacht voor een belangrijk onderwerp. Ik ben tegen discriminatie; of het nou gaat om racisme of homohaat. Laat iedereen in zijn waarde en laten we er samen een mooiere wereld van maken.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ondanks dat de film nog in enkele bioscopen te zien is, kan je hem inmiddels ook gewoon thuis kijken: The Hating Game. De film, gebaseerd op het gelijknamige boek van Sally Thorne, is sinds 10 februari 2022 te zien op Prime Video. Ik keek de film samen met een vriendin onder het genot van veel koppen thee en lekkers.

The Hating Game

The Hating Game draait om Lucy Hutton en haar tegenpool Joshua Templeton. Hij is koud en geordend. Zij is warm en chaotisch. Maar ze zeggen toch ook: opposites attrackt? Wanneer ze tegen elkaar moeten strijden voor een promotie wordt de strijd alleen maar verder aangewakkerd. Maar dit geldt ook voor de aantrekkingskracht…

Oog voor detail

Er zijn een paar zaken die mij zijn opgevallen tijdens het kijken van The Hating Game. Eén ervan is het oog voor detail in de styling, en het ander de manier van filmen. Het gedeelde kantoor laat direct het verschil zien tussen de hoofdpersonages. Tot in detail, want de oplettende kijker kan zien dat zelf het kerstboompje dat in het midden staat, slechts gedecoreerd is aan de kant van Lucy.

Maar ook het filmwerk viel mij direct op. Van de focusscherpte die van de ene naar de andere persoon ging via de spiegel in een lift, tot de weerspiegeling van een straat in het natte wegdek. Dit is anders dan in andere romcoms en The Hating Game weet zich daarmee te onderscheiden.

Smurfen?

Er zitten af en toe wat gekke dingen in The Hating Game die uit het niets lijken te komen of waar verder niet op ingegaan wordt. Zo zie je Lucy namelijk iets schrijven over smurfen en deze ook verzamelen. Maar dit komt eigenlijk niet terug. Waar komt haar fascinatie met smurfen vandaan? En wat was hetgeen zij aan het schrijven was? Maar ook vond ik de overgang van concurrenten naar stiekem ook een beetje flirten uit het niets komen.

Goede chemie

Hoewel hoofdrolspeler Austin Stowell in de rol van Joshua Templeman niet direct het wauw-effect op mij had, wist hij zowel mijn vriendin als ik in te pakken met zijn charme. Af en toe zaten we zelfs beiden Lucy te berispen voor domme acties, terwijl Joshua zó lief was. We werden The Hating Game dus goed ingetrokken, konden goed meeleven en de chemie was on-point. Hoewel we Amerikanen wel een beetje raar vinden met hun overbezorgdheid bij een simpel griepje.

Conclusie

Wanneer je zin hebt om een avondje lekker te zwijmelen en met je filmbuddy te bespreken wat de personages wel of niet goed doen, dan is The Hating Game een goede match voor jou. Wij hebben in elk geval genoten van deze film. De chemie tussen beide hoofdrolspelers is goed. Het verhaal is vermakelijk en heeft genoeg spanning. Ga ik de film duizend keer opnieuw kijken? Nee, dat denk ik niet. Maar wanneer je van volwassen romcoms houdt, dan is deze zeker ook één om te kijken.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

PAC Festival

Op 2 oktober bezocht in het PAC Festival in Pathé, waar vijf films hun voorpremière zouden beleven. Helaas had ik slechts tijd voor twee films. Hiervan was Hell or High Water de eerste. Persoonlijk had ik hele lage verwachtingen. Sowieso zijn PAC films, films die snel in aanmerking komen voor awards, en dat soort films vind ik af en toe leuk, maar vaak ook niet. Het was vooral dankzij Chris Pine dat ik het vooruitzicht deze film te gaan kijken niet zo erg was.

Humor

Maar deze film heeft mij echt verrast. Ik vond hem oprecht leuk om te kijken en voor ik het wist was de film alweer afgelopen. Wat hierin vooral heeft geholpen? Het feit dat de film zoveel humor heeft. Dit neemt op een gegeven moment wel af omdat het verhaal serieuzer wordt, immers hoelang kan het beroven van banken goed blijven gaan? Maar de humor die erin zat maakte de film wel erg fijn om naar te kijken. Ik heb verrassend veel gelachen.

Serious business

Let wel, de films is dus niet alleen maar humor. Alles dat getoond wordt is armoede en oneerlijkheid. Eén van de redenen waarom de broers banken overvallen. Hier en daar zal je op een gegeven moment geweld in de film zien. Een paar scènes zijn niet fris om te zien, maar gelukkig was dat dermate gelimiteerd dat ik het niet heel erg vond. Het gaf de film zeker een serieuzere lading en het maakte diepe indruk bij mij.

Goede chemie

Zoals ik ook al in mijn recensie van The Giver en Seventh Son vertelde, ben ik geen fan van Jeff Bridges. Ik vind dat binnenmondse gepraat meestal erg afleiden, maar hier ergerde ik mij lang niet zoveel aan hem. De personages hebben mij allemaal laten meeleven. Ik ging echt in het verhaal op. Chris Pine en Ben Foster spelen broers, en dit doen ze erg overtuigend, de chemie is overduidelijk aanwezig. Ook de chemie tussen Jeff Bridges en Gil Birmingham is aanwezig. Het is echt een sterke cast.

Westerns sfeertje

De film heeft echt een typisch Texaans westerns sfeertje. Niet alleen door de bankovervallen, pistolen en de locatie, maar ook de manier waarop het gefilmd is met zo’n rood-oranje gloed over het beeld. Ik vond de gehele film sterk in elkaar zitten zowel qua verhaal als de vertolking van de personages door de acteurs. Voor mij was het echt de verrassing van de dag.

Conclusie

Hell or High Water is erg goed. Ik zou willen zeggen “het moet je smaak zijn”, maar ik houd zelf eigenlijk helemaal niet van westerns, dus het is lastig aan te geven wanneer deze film wel geschikt voor je is. Je moet het maar gewoon proberen. Als ik geen kaartje had gekocht voor het PAC Festival dan weet ik zeker dat ik deze film nooit had gekeken. Ik ben echter blij dat ik hem wel heb gezien. Hell or High Water was voor mij een grote verrassing. De film is sterk, heeft goede acteurs, een goed verhaal, en de humor is een absolute bonus.

Waarom ik deze film op mijn to-watch lijst had weet ik eigenlijk niet meer. Ik denk dat het was omdat Scott Patterson (Luke uit Gilmore Girls) op de poster staat en ik sneller films kijk met acteurs die ik leuk vind. Nou moet ik wel zeggen dat deze film al vrij oud en gedateerd is, maar nog wel vermakelijk genoeg. Het is een typische 90’s film voor jongeren, maar zelfs vergeleken met de toppers van toen is het denk ik wel een beetje een B-film. Maar mocht je echt niet weten wat je kunt kijken dan bevat de film zeker wel een leuke boodschap. En herkennen jullie Leah Pipes uit The Originals als tiener.

Eigenlijk vond ik deze film helemaal niet zo goed, zeker het acteerwerk niet. Zodra een aantal hun mond opentrekken geloof ik niks van wat ze zeggen omdat het er stroef uitkomt. Eigenlijk trok de film mij pas na twintig minuten, maar het werd daarna gelukkig wel beter. Waarom zet ik de film nu dan toch in the picture? Omdat ik de dansroutines en muziek erg mooi vind. Bijzonder is dat dit verhaal niet om twee dansers draait, maar om een danseres en een violist. Je kunt dus ook mooi violinwerk in deze film vinden. Geen film die je perse nu hoeft te kijken, maar als je een keer tijd over hebt kun je hem er zeker voor zetten. Het einde (vooral de einddans en het violinspel) is prachtig.

Voor een film met veel actie en veel geschiet ben je goed bij Hitman: Agent 47. Het draait om een agent zonder emotie en als ik de film moet beschrijven zou ik ook zeggen dat deze zonder emotie is. Het is echt een film waar je niet zoveel bij hoeft na te denken en meer shoot first ask questions later. Mijn vriend vond de film wel leuk en had er eigenlijk minder van verwacht. Ik vond de film ook leuk om te kijken, maar de film is binnen een paar dagen alweer uit je gedachten verdwenen en details weet je na een maand waarschijnlijk ook niet meer – ik in elk geval niet.

Home Again

Wanneer werden jullie voor het laatst verrast door een film? Voor mij was laatst toen mijn vriend en ik eigenlijk van plan waren Office Christmas Party te kijken. Helaas werkte de film op de één of andere manier niet, dus startte ik een willekeurige andere film. Home Again. Ik had nog nooit een trailer gezien van deze film, maar hij trok mij wel. We gingen er dus vrij blind in.

Het verhaal

De film pakte mij eigenlijk direct vanaf het begin. Het verhaal over een net gescheiden moeder die verhuisd naar Los Angeles om in het huis te wonen van haar beroemde, maar inmiddels overleden vader. Laat me in elk geval alvast zeggen dat ik jaloers ben op dat huis. Waarom kan ik zoiets niet betalen? *huilt* Op een gegeven moment zie je drie jonge jongens die hun film proberen van de grond te krijgen. Hier was ik wel verward. Gaat deze film over een veertigjarige cougar? Maar al snel blijkt dat de dynamiek tussen de volwassen acteurs, de jongere acteurs, en ook de allerjongste acteurs, goed werkt.

Goede chemie

De acteurs in de film hebben chemie, en weten het verhaal goed over te brengen. Van alle belangrijke hoofd- en bijpersonages is Pico Alexander (speelt Harry) helaas de slechtste acteur. Naast al die grote acteurs merk je gewoon dat hij er soms wat bleek bij afsteekt en nog niet op hetzelfde niveau zit als zij zitten. Hij is denk ik vooral gecast voor zijn knappe looks.

Fijne feelgoodfilm

Wat er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik aan het einde van de film zo’n gelukkig gevoel had, is omdat dit zo’n heerlijke film is over het familiegevoel en vriendschap. De band die de drie jonge jongens opbouwen met de familie van Alice is gewoon heel mooi en zorgen ook regelmatig voor grappige en vertederende momenten. Is de film van de allerhoogste kwaliteit? Nee. Dan had je vast al wel meer over deze film gehoord. Maar is het een leuke film? Absoluut!

Conclusie

Home Again is een mooi verhaal dat het familiegevoel omvat en hierop inspeelt met zowel grappige als tedere momenten. De chemie van de cast is ontzettend fijn. Qua acteerkunsten valt acteur Pico Alexander af en toe een beetje buiten de boot omdat hij nog niet op hetzelfde niveau zit als de andere belangrijke personages in deze film, maar dit doet gelukkig niets af aan het kijkplezier. Mocht je een fijne feelgoodfilm willen kijken, zoek dan niet verder. Home Again is een aanrader.

Honey was vroeger altijd één van mijn favoriete dansfilms en vooral het einde vond ik supergaaf. Nu het alweer een aantal jaren geleden is dat ik de film heb gezien en ik de film met een frisse blik kon bekijken, vond ik hem ineens lang niet zo geweldig meer. Het is nog steeds een leuke film met een goede boodschap, maar hoe voelt gedateerd aan en het acteerwerk is niet zo goed. Toch denk ik dat als je de film nog niet hebt gezien, maar wel fan bent van dansfilms, het een film is die je gezien moet hebben.

Dit tweede deel maakt geen grote indruk, maar ik denk wel dat ik deze leuker vind dan het eerste deel. Honey 2 is iets hipper en de dansroutines zijn leuker (en misschien ook wat meer van deze tijd). Het zal niet opleven naar de maatstaven van bijvoorbeeld de films uit de Step Up franchise, maar is zeker wel leuk om eens te bekijken. Jammer vind ik wel dat ik bijna geen verband zie met de eerste Honey. Eigenlijk alleen maar dat het danscentrum is opgericht door Honey Daniels, that’s it.

Deel één vond ik erg grappig dus ik was benieuwd naar deel twee. Uiteindelijk denk ik wel dat ik deel één beter vond, maar als je gewoon een avondje wilt lachen kun je deze film gerust opzetten.

Ik had hoge verwachtingen van deze film, maar Hot Pursuit is eigenlijk een film waar je met niet al te hoge verwachtingen in moet stappen om hem echt goed te vinden. Ik vond Reese Witherspoons accent enorm afleiden, ook al snap ik wel dat ze in een regio waar dat accent bij hoort woont. Maar ik vond het gewoon mateloos irritant. Ook vond ik het verhaal niet bijster interessant of origineel, al waren er wel een paar momenten dat de film verrassend uit de hoek kwam. Al met al is Hot Pursuit een vermakelijk film, maar ook een film die je niet perse in de bioscoop hoeft te zien en niet echt een film die je er een tweede keer voor zal zetten.

Hoewel Hotel Transylvania niet het niveau weet te halen van zekere andere animatiefilms is het wel geschikt om een avond mee te vullen. De film heeft fijne humor en ik heb dan ook regelmatig gelachen. Wat ook leuk is, is dat ze ook de gek hebben met het stereotype monster en Dracula, en dat Dracula bijvoorbeeld altijd vol ontzag reageert op hoe mensen denken dat hij praat. Daarnaast vind ik de vampiers zodra ze veranderen in vleermuizen echt so cute! Eigenlijk zijn de monsters allemaal vrij schattig en daardoor zeer geschikt voor de jonge doelgroep van de film. Daarnaast speelt de film ook leuk in op beschermingsdrang en de angst voor het onbekende wat uiteindelijk nog een mooi moment oplevert tegen het einde.

Wij zagen beide films vrij snel achter elkaar met slechts een paar dagen ertussen, en daardoor viel ons dit direct op: Dracula is veranderd. En waarom snap ik niet, want ik vond zijn animatie veel beter in het eerste deel. Ook is hij de enige waarbij het echt opvalt dat zijn animatie is veranderd.

De nieuwigheid is er bij deze film inmiddels al wel een beetje af waardoor het zijn glorie ook een beetje verliest en deel één voor mijn gevoel beter is. Toch is ook Hotel Transylvania 2 een leuke film om er op een avondje voor te zetten, dankzij de prettige, maar niet altijd overdonderende, humor. Het verhaal had meer om het lijf kunnen hebben.

Hotel Transylvania 1 en 2 zijn leuke films om er op een avondje voor te zetten, maar zijn niet te vergelijken met sterke animatiefilms als Big Hero 6, Despicable Me, Kung Fu Panda enzovoorts. Wat de films vooral sterk maakt is de humor die gebruikt wordt, je zal dan ook regelmatig in een deuk liggen.

How to be Single

How to be Single stond al een aardige tijd op mijn to-watch list, want ik ging er van uit dat de film hilarisch zou zijn. Ja, Rebel Wilson speelt altijd eenzelfde rol, maar de trailer sprak mij enorm aan en ik wilde deze film gewoon erg graag zien. Toevallig wilde mijn broertje hem ook nog zien en ging ik een avond op bezoek bij mijn ouders en keken we de film dus met de hele familie (net als vroeger, haha).

Verschillende relatietypen

De film gaat echt over hoe het is om single te zijn, die perioden van overbrugging tussen de relaties waarin onze hoofdpersoon (Dakota Johnson) zit. De perioden waarin ze een relatie heeft worden dan ook overgeslagen in How to be Single; je ziet alleen het begin van de relatie of juist het einde. De diverse andere personages die we voorbij zien komen spreken je aan en vertegenwoordigen diverse relatietypen waardoor er ongetwijfeld voor een ieder herkenbare punten zitten in deze film.

Verrassend leuk

How to be Single is verrassend leuk en er wordt goed geacteerd. Zo lag ik bijvoorbeeld echt in een deuk bij de scène waarbij een jongen drinken wil pakken en in plaats daarvan een kaars pakte. Het klinkt nu misschien suf, maar zodra je die scène ziet moet je zeker weten lachen. How to be Single bevat geweldige grappen en ook vaak van die situaties waarbij je zelf vaak – althans wij – tegen de tv roept tijdens het kijken van een film. Bijvoorbeeld dat mensen in een taxi stappen en de chauffeur op de één of andere manier automatisch weet waar de personages wonen. Hier schreeuwen ze “Where the fuck do you live?”

Misschien nog een keer?

De humor is echt het grootste pluspunt in deze film en de film vliegt dan ook voorbij. Maar verwacht geen kwalitatief hoogstandje. How to be Single is ook redelijk voorspelbaar van tijd tot tijd. Op het einde heb ik toch ook nog een traan gelaten. Ik ben volgens mij echt té emotioneel aangelegd… sorry guys! Maar het is wel een film die ik, zodra hij weer wat verder weg is gezakt in mijn geheugen, weer ga kijken.

Conclusie

Heb je zin in een grappige film, dan is How to be Single zeker een goede optie. Hij is origineel ingestoken doordat je alleen de stukken uit het leven ziet waarin ze daadwerkelijk single is, of op het punt staat een relatie te beginnen of te beëindigen. Er zit ongetwijfeld ook voor iedereen een personage met een relatietype tussen die reflecteert wie jij bent in relaties. How to be Single vliegt voorbij, en laat je gegarandeerd lachen, en misschien kun je er zelfs nog wat wijze lessen uit halen. Ik had er misschien nog iets meer van verwacht, maar hij is desalniettemin leuk om te bekijken.

Eindelijk deel 4!

Gisteren bezocht ik ein-de-lijk Mockingjay. Ja, ik zeg eindelijk, omdat ik hem eigenlijk al direct wilde kijken op de 17e haha. Toch ben ik niet zo lyrisch als dat ik eigenlijk had verwacht. Er zijn een aantal dingen waarvan ik blij ben dat ik ze terug zag, maar toch is het het net niet helemaal voor mij. Omdat ik geen fan ben van 3D hebben we de film in 2D gekeken.

Waar ik naar toeleefde

Ikzelf ben bang dat het komt doordat ik zó uitkeek naar bepaalde scènes – scènes waar ik heel emotioneel bij werd in het boek – dat ze mij in de film emotioneel op de één of andere manier niet raakten. In het boek word je echt naar dat moment toegeleid, werd het uitgebreider omschreven met allerlei gevoelens, of gebeurde het zó uit het niets dat het heel veel indruk maakte. Misschien was het in dit geval dus niet positief dat ik het boek al had gelezen omdat ik te erg hoopte dat de film hetzelfde effect op mij zou hebben.

Overgang

Ik vind het dan ook lastig bepalen wat iemand van de film zou vinden als die de boeken niet gelezen zou hebben. Ik moet wel zeggen dat er wel één scène is waarbij ik totaal niet doorhad dat ze van locatie waren gewisseld en ik opeens dacht: “Huh, wat doet ze hier?!” Ik miste daar een wat duidelijkere overgang.

Het boek is beter

Het begin van dit tweede deel vond ik traag op gang komen. Ik herinner mij op de één of andere manier veel meer actie en eigenlijk wat pas in de tweede helft van de film voorbij komt had ik meer vooraan in de film verwacht. Ik denk dat dit absoluut een geval is van het boek is beter. Sommige dingen had ik uitgebreider verwacht, al is dat ook gewoon lastig omdat het boek vanuit Katniss is geschreven en haar gedachten niet te horen zijn in de film.

Waardig einde

Waar ik wel blij mee ben is dat de laatste zinnen in de film ook de laatste van het boek zijn, gevolgd door de epiloog waarvan ik niet zeker was of ze die ook zouden verfilmen. Ook sommige locaties zijn echt exact wat ik ervan had verwacht, vooral de straat en het huis van Tigris. En ook over het einde ben ik tevreden; het is redelijk trouw gebleven aan het boek en daar hoopte ik op. Ik zal het verhaal, de personages en de acteurs zeker missen.

Conclusie

Ondanks dat ik groot fan ben van The Hunger Games, kon de film mij niet pakken zoals ik had verwacht. Ik denk dat het feit dat ik te hoge verwachtingen had doordat ik bepaalde scènes voorafgaand aan de film maar bleef herleven daar een grote oorzaak van is. De emoties die er in het boek bij kwamen kijken, voelde ik hier veel minder. Misschien doordat ik de boeken allemaal achter elkaar door heb gelezen, en dat dat al behoorlijk lang is geleden en ik zonder enige voorbereiding naar dit laatste deel ging. In de kerstvakantie ga ik voor de herkansing door met mijn broertje een marathon te doen van alle films, hopelijk ligt het echt aan het feit dat ik er even niet meer helemaal in zat.

Echter zijn er uiteraard ook goede punten in de film. Een paar hele belangrijke scènes uit het boek zaten gewoon in de film en ook het einde was trouw aan het boek; ik was blij dat die belangrijke laatste woorden aanwezig waren. De film ziet er qua styling en effecten ook weer goed uit en ook het feit dat de film vrij lang was was geen probleem want voor ik het wist was de film alweer afgelopen. Ik denk dat ze al met al een goede film hebben neergezet. Wel ga ik denk ik de boeken ooit nog een keer herlezen voor all the feels.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Tsjah… Het leek mij een leuke film en ik dacht mij te herinneren dat het eerste deel wel leuk was, maar dit tweede deel wist mij niet zo te interesseren. Ik vind Chris Hemsworth altijd wel leuk, maar zelfs hij wist de film niet naar een hoger niveau te tillen. Visueel zat de film prima in elkaar, maar het script was waardeloos. Het verhaal stelt niet veel voor en de film voelde ook meer als liefdesverhaal in plaats van de actiefilm die ik verwachte. Maar er is geen enkele chemie tussen Chris Hemsworth en Jessica Chastain… Het verhaal kabbelt voort en de film raakte mijn aandacht regelmatig kwijt. En ben ik de enige die zich dit keer stoorde aan het accent van Chris Hemsworth?