The Hating Game (2021)

Vanaf 13 januari 2022 in de bioscoop (Paradiso Entertainment)

Voorspelbare film over twee rivaliserende collega’s, die op kantoor dezelfde kamer delen en (uiteraard) verliefd worden op elkaar. Braaf niemendalletje, rijkelijk gevuld met clichés.

Wanneer je zin hebt om een avondje lekker te zwijmelen en met je filmbuddy te bespreken wat de personages wel of niet goed doen, dan is The Hating Game een goede match voor jou. Wij hebben in elk geval genoten van deze film. De chemie tussen beide hoofdrolspelers is goed. Het verhaal is vermakelijk en heeft genoeg spanning. Ga ik de film duizend keer opnieuw kijken? Nee, dat denk ik niet. Maar wanneer je van volwassen romcoms houdt, dan is deze zeker ook één om te kijken.

Voorspelbaar ja, maar wel heel leuk om naar te kijken, keek lekker weg en de acteurs deden het ook goed.

Lucy Hale is schattig als altijd, Austin Stowell is wel leuk.

Het ding met romcoms uit Nederland, is dat het er mega veel zijn en dat ze ook allemaal hetzelfde pad bewandelen, zo'n beetje. Ergens een kleine verandering, iets wat boven het maaiveld uitsteekt, zou fijn zijn. Want om de een of andere reden lukt het de mensen uit Amerika en de rest van deze wereldbol wél, om steeds met net wat anders te komen. Dat vind ik, in elk geval.

Want dit is wel aardig bedacht verder, met een paar leuke momenten.

Meh... De cast doet het niet eens zo slecht maar het is allemaal veel te braaf en mist enige vorm van originaliteit. Been there, done that... too many times! Een niemendalletje die beslist niet zal blijven hangen.

Lucy Hale kende ik niet, maar is wel cute in deze romcom. Is geen topper in zijn genre. Komt allemaal wat emotieloos over, ondanks het ‘love-hate’-topic. Niveau Hallmark maar wel iets beter gefilmd, Grafisch Hollywood waardig. Zal verhaal wel snel vergeten. Maar toch wel genoten van dit ‘stationsromannetje’. Leuk weekvertier. Mede door voor mij onbekende acteurs is 3* mijn max (neigde naar 2,5…). En weet dat ik een goede romcom kan appreciëren. Maar deze is het net niet. Leuk zonder meer…

Alles wat je verwacht in dit genre. Zeker voorspelbaar, maar ik heb slechtere gezien in dit genre. Ik heb me wel vermaakt.

Tegenvallende Film. Een romcom kan superleuk zijn. Dat was deze niet. Vol cliches en voorspelbaarhei en een enkele leuke scene. Het was een beetje een rommeltje en leek goedkoop gemaakt. Nooit eens een mooie setting. Acteren was theatraal en over de top. Een keer kijken en niet weer.

The Hating Game is een heerlijke genrefilm met weinig verrassingen. Wel netjes gefilmd en prima acteerwerk en lekker sfeertje.

Heerlijke film. Goeie chemie.

Fijn om naar te kijken.

Net zo goed als het boek!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ondanks dat de film nog in enkele bioscopen te zien is, kan je hem inmiddels ook gewoon thuis kijken: The Hating Game. De film, gebaseerd op het gelijknamige boek van Sally Thorne, is sinds 10 februari 2022 te zien op Prime Video. Ik keek de film samen met een vriendin onder het genot van veel koppen thee en lekkers.

The Hating Game

The Hating Game draait om Lucy Hutton en haar tegenpool Joshua Templeton. Hij is koud en geordend. Zij is warm en chaotisch. Maar ze zeggen toch ook: opposites attrackt? Wanneer ze tegen elkaar moeten strijden voor een promotie wordt de strijd alleen maar verder aangewakkerd. Maar dit geldt ook voor de aantrekkingskracht…

Oog voor detail

Er zijn een paar zaken die mij zijn opgevallen tijdens het kijken van The Hating Game. Eén ervan is het oog voor detail in de styling, en het ander de manier van filmen. Het gedeelde kantoor laat direct het verschil zien tussen de hoofdpersonages. Tot in detail, want de oplettende kijker kan zien dat zelf het kerstboompje dat in het midden staat, slechts gedecoreerd is aan de kant van Lucy.

Maar ook het filmwerk viel mij direct op. Van de focusscherpte die van de ene naar de andere persoon ging via de spiegel in een lift, tot de weerspiegeling van een straat in het natte wegdek. Dit is anders dan in andere romcoms en The Hating Game weet zich daarmee te onderscheiden.

Smurfen?

Er zitten af en toe wat gekke dingen in The Hating Game die uit het niets lijken te komen of waar verder niet op ingegaan wordt. Zo zie je Lucy namelijk iets schrijven over smurfen en deze ook verzamelen. Maar dit komt eigenlijk niet terug. Waar komt haar fascinatie met smurfen vandaan? En wat was hetgeen zij aan het schrijven was? Maar ook vond ik de overgang van concurrenten naar stiekem ook een beetje flirten uit het niets komen.

Goede chemie

Hoewel hoofdrolspeler Austin Stowell in de rol van Joshua Templeman niet direct het wauw-effect op mij had, wist hij zowel mijn vriendin als ik in te pakken met zijn charme. Af en toe zaten we zelfs beiden Lucy te berispen voor domme acties, terwijl Joshua zó lief was. We werden The Hating Game dus goed ingetrokken, konden goed meeleven en de chemie was on-point. Hoewel we Amerikanen wel een beetje raar vinden met hun overbezorgdheid bij een simpel griepje.

Conclusie

Wanneer je zin hebt om een avondje lekker te zwijmelen en met je filmbuddy te bespreken wat de personages wel of niet goed doen, dan is The Hating Game een goede match voor jou. Wij hebben in elk geval genoten van deze film. De chemie tussen beide hoofdrolspelers is goed. Het verhaal is vermakelijk en heeft genoeg spanning. Ga ik de film duizend keer opnieuw kijken? Nee, dat denk ik niet. Maar wanneer je van volwassen romcoms houdt, dan is deze zeker ook één om te kijken.