Meningen

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Second Act

Ik weet niet meer precies wat de reden was dat Second Act mij aantrok, maar op de één of andere manier was de film op mijn wil-ik-zien-lijst terecht gekomen. Ik verwachte een leuke, niet al te moeilijke film. Eentje die mijn vriend waarschijnlijk niet leuk zou vinden, haha. Daarom besloot ik de film ook aan te zetten op een avond waarop ik alleen thuis was, en enorm moe na een lange dag.

Feelgoodfilm

De film begint standaard en cliché, maar hé, dat is af en toe precies wat ik zoek. Second Act voelt typisch aan als zo’n jaren 90 feelgood film. Ik denk dat J. Lo ook nog een beetje in die tijd is blijven hangen. Maar, indien goed uitgevoerd, kan dat ook in de huidige tijd nog wel een topper worden. Hier en daar weet de film je aan het lachen te brengen, je mee te laten leven of is er chemie tussen de acteurs. Maar veelal merk je toch wel dat er een aantal onlogische wendingen in het verhaal zitten die de film doen inzakken.

Boodschap gaat verloren

De film begint heel duidelijk met Maya die gepasseerd wordt voor een promotie omdat ze haar diploma niet heeft. Ondanks dat zij met jarenlange werkervaring en duidelijke resultaten heeft bewezen dat ze de baan méér dan verdient. Door een iets te handig neefje worden er allerlei leugens de wereld in geslingerd en krijgt Maya (Jennifer Lopez) een topfunctie aangeboden bij een bedrijf in cosmetica. Ze verlaat haar huidige baan in de supermarkt, en gaat wedijveren met de jonge bloem in de organisatie.

Wat ik echter jammer vind is dat de boodschap van Second Act totaal verloren gaat. Na een tijdje komt een onrealistisch subplot om de hoek kijken rondom een geheim dat ze al jarenlang bij zich draagt. Dit zet de originele boodschap in feite op een laag pitje, en het komt nooit meer echt goed bovendrijven. Ik denk dat als ze dieper in waren gegaan op het originele plot, en dat hele subplot eruit hadden gehaald, het verhaal veel sterker was geweest. Dan had de film mij ook beter aan zich kunnen binden.

Niet het sterkste script

Nou is Jennifer Lopez ook niet de allerbeste actrice. Ik bedoel, ze doet het hartstikke leuk hoor, maar het is niet acteerwerk van de hoogste plank. Daarnaast speelt ze ook vaker eenzelfde type persoon; een latina met matige achtergrond en/of belabberd verleden (bijvoorbeeld in Maid in Manhattan). Als ik heel eerlijk ben vind ik geen enkele acteur of actrice in deze film echt sterk. Ondanks dat er wel sterren als Milo Ventimiglia in meespelen. Dit heeft dan ook deels te maken met het script en dat ze er maar het beste van moeten maken.

Conclusie

Kortom Second Act is een prima feelgoodfilm waar je je best een avondje mee kunt vermaken. Maar niet meer dan dat. De film zit vol met cliché’s – niet bij voorbaat slecht – maar het subplot, dat enorm afleidt van het plot dat heel sterk had kunnen zijn, trekt het niveau van de film enorm omlaag. Mijn inziens is Second Act een typische film die je kijkt op een druilige zondagmiddag wanneer je geen fut hebt om andere dingen te doen en je hersenen te veel te laten kraken. Mijn verwachtingen van de film waren in dat opzicht in elk geval juist.

Op de blu-ray is geen bonusmateriaal aanwezig.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

The Secret Life of Pets 2

In The Secret Life of Pets 2 gaat het verhaal van onze favoriete huisdieren verder, waarbij drie verhaallijnen en centrale rol spelen. Max en Duke hebben te maken met het zoontje van Katie en haar vriend en gaan een nieuwe omgeving ontdekken. Snowball is nu een superheld en Gidget ondergaat een transformatie tot, jawel, kat! Het grote thema van deze film is uiteindelijk denk ik toch wel: je angsten overwinnen. Maar het is bovenal weer een groot avontuur.

Beter dan deel 1

Wat ik direct kan opmerken is dat ik The Secret Life of Pets 2 zoveel leuker vind dan deel één. Misschien dat dit ook komt doordat ik de verwachtingen die ik voorafgaand aan de eerste film had, heb kunnen bijstellen. Toch denk ik ook, dat ondanks eventuele verwachtingen, de verhaallijnen in The Secret Life of Pets 2 mij meer aanspraken en de grappen beter in elkaar zitten. Daarnaast las ik in mijn recensie van het eerste deel terug dat ik meer wilde zien van Chloe en Gidget; nou, dat krijg je! Jippie!

Gidget en Chloe favoriet

The Secret Life of Pets 2 bevat zoveel leuke momenten. Als kattenliefhebber vind ik de scènes met katten vaak leuk en herkenbaar, maar ze waren, in tegenstelling tot The Secret Life of Pets 1, écht heel erg leuk. Ik kon met name ook genieten van hoe Gidget van Chloe les krijgt over kat zijn, en hoe Gidget dit uiteindelijk aanpakt. Maar ik genoot ook van de tijger, puppy school en zoveel meer. De slechterik en de wolven vond ik iets minder, en te standaard voor deze animatiefilm. Hier mag ook wel eens een originele draai aan gegeven worden.

Extra’s

Op de blu-ray vind je ook nog vele extra’s, waaronder twee leuke minifilms, waarvan ik de Minion film het leukst vond. Maar tussen de extra’s vind je ook tips om je favoriete karakters te tekenen, een making of en deleted scenes. Het één absoluut interessanter dan het ander. En er zit voor mijn gevoel een duidelijk verschil in welke extra’s interessant zijn voor volwassenen en welke echt voor de kinderen. Zo zit er ook een klein spelletje tussen de extra’s waarbij je zelf kunt bepalen welke acties Captain Snowball uitvoert. Maar vond ik de Character Pods het meest interessant omdat je daarin te horen kreeg hoe acteurs hun rol ervaren.

Conclusie

The Secret Life of Pets 2 is absoluut geslaagder dan diens voorganger. De film is van begin tot eind entertainent voor zowel kind als volwassene. Het meest heb ik genoten van de verhaallijn van Chloe en Gidget, welke voor mij als kattenliefhebber en -eigenaar erg vermakelijk en herkenbaar was. De grappen in de film waren geslaagd en de boodschap in de film goed overgebracht.

The Secret Life of Pets

Eind juni ging ik gezellig samen met mijn vriend naar Londen. Na een dag veel gelopen te hebben waren we moe, maar we vonden het zonde om op onze hotelkamer te gaan zitten. Dus in plaats gingen we naar Leicester Square waar meerdere bioscopen gevestigd zijn. Eigenlijk wilden we graag eens een IMAX film kijken, maar de prijzen van bioscoopkaartjes bleken belachelijk duur. Ik zag echter bij Vue grote posters van The Secret Life of Pets. Die komt 3 augustus 2016 pas uit in Nederland, en in Londen draaide hij al! Gezien ik al héél lang uitkeek naar The Secret Life of Pets, besloten we daarheen te gaan. Nog steeds niet goedkoop overigens, prijzen in Nederland lijken opeens een koopje…

Mower Minions

De bioscoop was fantastisch! Enorm ruim opgezet, zelfs als je iemand voor je had kon je nog wat zien, en het beeldscherm zelfs stond zowaar op een soort podium met doeken ervoor. Voorafgaand aan de film, ook hier in Nederland, krijg je de minifilm Mower Minions te zien. Ik heb mij dood gelachen, wat zijn de Minions toch leuk! Je bent in elk geval in een goed humeur zodra je aan de film begint.

Geheimen van huisdieren

En ja, dan eindelijk The Secret Life of Pets (Nederlandse versie: Huisdiergeheimen). De film is leuk, maar toch geef ik het geen Loved it! (5 hartjes) score. Misschien zijn het de hoge verwachtingen geweest. Ik had in elk geval een ander soort film verwacht. Ik dacht dat het echt zou gaan om wat de geheimen zijn van onze huisdieren. Wat voor feestjes houden ze terwijl wij weg zijn? Wat spoken ze uit? Dit komt er wel in terug, maar uiteindelijk is het meer een avonturenverhaal. Ik had het gevoel dat ze te graag een verhaal erin wilden stoppen. Ook is het verhaal weinig origineel. Misschien wilden ze er teveel betekenis aan geven en dat kinderen lering halen uit de film. Terwijl ik hoopte gewoon te kunnen lachen om alle fratsen. Of scènes waaruit het plaatje hieronder komt.

Bijpersonages het leukst

The Secret Life of Pets draait meer rond thema’s als leren samenwerken, vriendschap, vooroordelen, en ja, zelfs liefde. Het baasje van Max neemt een nieuwe hond in huis, Duke, en daar is Max alles behalve blij mee. Vervolgens verdwalen ze, en vindt een avontuur plaats terwijl ze hun weg naar huis terug proberen te vinden. Persoonlijk vond ik het verhaal rondom de twee hoofd”personen” niet ontzettend interessant. Het waren juist de dikke kat Chloë en het snoezige hondje Gidget waar ik véél meer van had willen zien. Die zijn hilarisch! Begrijp me niet verkeerd, de film is leuk, maar niet geweldig. Van de makers van Despicable Me had ik meer verwacht. Er is echter genoeg om van te genieten en om te lachen.

Conclusie

De minifilm Mower Minions voorafgaand aan de film is fantastisch. Serieus, zorg dat je op tijd bent zodat je dat niet mist! The Secret Life of Pets zelf is ook een leuke film, maar het was niet de film die ik had verwacht. Dit komt mede door hoge verwachtingen, maar ook door andere verwachtingen. Het is niet puur een lachfilm over fratsen van onze huisdieren, maar meer een avonturenfilm over twee honden die moeten leren samenleven terwijl ze elkaar verachten, maar vervolgens verdwalen en op elkaar aangewezen zijn. Met hier en daar uiteraard wel humor, maar ook een serieuzere noot. Mijn favoriete personages waren helaas slechts bijpersonages. Een leuke film, maar wel één die je best thuis kunt kijken.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Mijn vriend wilde deze film heel graag zien en ik heb het heel lang uit weten te stellen, maar uiteindelijk heb ik ermee ingestemd om de film te bekijken met hem. Het begin deed mij denken dat ik gelijk had dat deze film niks zou zijn. Momenten waarop echt onwerkelijke dingen gebeuren tijdens het dagdromen, en die vond ik niet zo geweldig. Maar de film werd langzaamaan beter en uiteindelijk vond ik het ook een heel mooi einde hebben. Toch een voldoende dus.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ladiesnight

Na maanden geen bioscoop van binnen te hebben gezien dankzij het Coronavirus dat rondwaart, vond ik begin september dat het wel welletjes was geweest. Samen met mijn moeder kocht ik kaartjes voor de Ladiesnight bij Pathé met de film The Secret: Dare to Dream. En heel eerlijk? Ik vond de Ladiesnight veel leuker mét de coronamaatregelen. Je hebt lekker veel ruimte omdat je voor, naast en achter je niemand hebt zitten en ook nog eens geen drukte. Daarbij: meer kans op prijzen tijdens de quiz, haha. Helaas werd ik vierde en viel ik nét buiten de prijzen.

The Secret

The Secret: Dare to Dream is losjes geïnspireerd door het boek The Secret door Rhonda Byrne. Een verhaal over hoe positieve gedachten je helpen het geluk te vinden in de wereld. Dit is de levenswijze geworden van het personage dat het leven van Miranda Wells in komt lopen. Miranda is enkele jaren geleden haar man verloren in een vliegtuigongeluk en is nu een alleenstaande moeder van drie kinderen. Ze wonen in een huis dat zijn beste tijd heeft gehad, maar dan staat Bray Johnson voor de deur, en hij draagt een geheim bij zich.

Voor romantici

Mijn moeder en ik hebben met veel plezier gekeken naar The Secret: Dare to Dream. Is het een superoriginele film? Nee. Maar met deze film weten ze je van begin tot eind te vermaken en je mee te laten leven met de personages, zowel de volwassenen als de kinderen. Specifiek heb ik genoten van de invloed die Bray had op de oudste dochter met betrekking tot haar verjaardag en vrienden. Als liefhebbers van romantische films hebben wij ons prima vermaakt met The Secret: Dare to Dream.

Voor Nicholas Sparks fans

De reden dat je vooral blijft kijken is om erachter te komen wat er nou in die mysterieuze envelop van Bray zit, en of Miranda en Bray wel of niet bij elkaar zullen komen. Immers, niets is wat het lijkt. The Secret: Dare to Dream zet je hier en daar op het verkeerde spoor, en ik ben daar vol ingetuind. Terwijl, als ik realistisch had nagedacht, ik misschien wel al eerder had geweten hoe het zou gaan lopen, haha. Stiekem doet het mij ook wel een beetje denken aan een Nicholas Sparks film.

Inspirerend

De levensstijl van Bray Johnson is inspirerend, want het heeft mij doen nadenken. En dat is denk ik ook de reden dat het boek destijds zo’n hit was. Het kan in mijn ogen zeker geen kwaad om alles wat positiever in te zien, en daarbij: wie goed doet, goed ontmoet.

Conclusie

The Secret: Dare to Dream is een prettige romantische film. De film volgt een vrij bekend stramien, maar wist mij toch met enkele zaken op het verkeerde spoor te zetten en mij te verrassen. Het is het type film: lekker gaan zitten en gewoon van genieten. In mijn ogen had de film net zo goed een film kunnen zijn die is gebaseerd op een Nicholas Sparks boek. The Secret: Dare to Dream is een heerlijke feelgood film voor fans van het romantische genre.

Het concept van deze film leek mij echt ontzettend interessant en ik ben dan ook blij dat ik kan melden dat ik heb genoten van deze film. Zeker ook de combinatie met Ryan Reynolds en Matthew Goode maakt de film een lust voor het oog met goede acteerprestaties. Ik vind het concept goed uitgewerkt. De film blijft continu boeiend, is spannend en bevat actie.

Ik wilde deze film echt ontzettend graag kijken omdat hij mij erg leuk leek en Jennifer Lawrence er samen met Bradley Cooper in speelt, maar helaas vond ik het geen leuke film. Het was absoluut niet mijn ding. Het blijkt een enorm sombere film te zijn en ik ging mij erg depressief voelen toen ik de film keek (geen pretje). De film bevat een klein vleugje western, en ik denk dat de film misschien wel leuk is voor mensen die van indie films houden. Het acteerwerk van Lawrence en Cooper is uiteraard prima, maar het verhaal kon mij gewoon absoluut niet boeien.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Set It Up Netflix

Afgelopen vrijdag wilde ik tijdens de lunch even iets korts zien. Dus ik startte Netflix op, maar in plaats van te kijken of er nog een komische serie tussen stond, speelde automatisch een trailer af van iets waarvan Netflix vond dat het in the picture moest staan. Het was de trailer van Set It Up. Een film, zo leerde ik naderhand, die sinds die dag te zien is op Netflix. De trailer trok mij genoeg om al mijn plannen op zij te gooien (soms moet je niet altijd aan een planning vasthouden en spontaan een beslissing nemen, haha), en startte ik Set It Up. Nog wel één tip: kijk niet de gehele trailer, die vertelt al teveel.

Het verhaal

Set It Up vertelt het verhaal van de 25-jarige Harper en 28-jarige Charlie. Beiden assistenten die álles voor hun baas doen. Zoveel, dat ze geen enkele vrije minuut meer hebben, laat staan een privéleven. Maar dan leren ze elkaar kennen en komen ze op het geniale idee om hun bazen te koppelen. Om zo vrije tijd voor zichzelf te creëren, zodat Charlie eindelijk tijd kan doorbrengen met zijn vriendin, en Harper tijd heeft om te daten.

Een schattige romcom

Je merkt het denk ik al wel aan de omschrijving, het is een heerlijke simpele meidenfilm. De film kijkt enorm lekker weg; je hebt dan ook niet door dat je ruim anderhalf uur naar een scherm hebt zitten staren. Ik zou de film omschrijven als schattig; dit komt mede doordat het personage van Zoey Deutch gewoon zo schattig overkomt met zowel haar gedrag als het wilde knotje in haar haar. Set It Up bevat zowel leuke humor en subtiele romantiek, en maakt de film dus echt een fijne romcom.

Goede chemie

Zoey Deutch en Glen Powell hebben duidelijk chemie met elkaar, en er zitten ook leuke bijrolletjes in van onder andere Tituss Burgess uit Unbreakable Kimmy Schmidt. In het algemeen vind ik de acteurs in Set It Up allemaal prima en geloofwaardig acteren. Je leeft met de personages mee en kunt lekker zwijmelen van de ontluikende liefde. Ook Lucy Liu en Taye Diggs komen overtuigend over als de bitchy bazen.

Conclusie

Heb je zin om je even anderhalf uur alleen, of met vriendinnen, op de bank te nestelen met een makkelijke romcom, dan is Set It Up zeker een aanrader. De film is heerlijk als je even behoefte hebt aan een dosis romantiek en humor, en een film die makkelijk wegkijkt. De acteurs voelen elkaar goed aan en hebben duidelijk chemie. Al met al zeker een leuke film om eens te kijken.

Shall We Dance? is een hele leuke film, die jongeren misschien iets minder aan zal spreken. Het gaat namelijk over een oudere man (Richard Gere) die eigenlijk maar een saai leven heeft. Hij heeft niks meer om naar uit te kijken. Totdat hij zich inschrijft voor stijldanslessen van de mooie instructrice die gespeeld wordt door Jennifer Lopez. Je volgt hoe hij en twee andere mannen de beginselen van stijldansen leren en hoe hij dit geheim houdt voor zijn familie. De film bevat humor, romantiek, drama en uiteraard veel stijldansen. Je zal zien dat je helemaal met hem mee gaat leven. En er is een leuke bijrol voor Stanley Tucci!

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Shazam!

Na het zien van de trailer wilde ik Shazam! heel graag zien. Het hoefde van mij niet perse zo snel mogelijk, maar het kwam toevallig zo uit dat mijn vriend en ik twee dagen na de release al naar de bioscoop konden.

De trailer was hilarisch. Waar ik dus een beetje bang voor was, was dat alle leuke stukjes in de trailer zouden zitten, en de rest van de film tegen zou vallen. Dit is namelijk meer dan eens gebeurd, en zou dus ook niet erg verrassend zijn.

Een origin story

In Shazam! is de hoofdrol weggelegd voor het personage Billy Batson. Billy hopt van pleeggezin naar pleeggezin en is op zoek naar zijn biologische moeder. Door een samenloop van omstandigheden wordt hij de uitverkorene van een groot tovenaar. Bij het ontvangen van diens krachten blijkt dat hij bij het gebruik ervan uitgroeit tot de beste versie van zichzelf. Dit blijkt een volwassen Billy Batson te zijn. In het dagelijks leven kan hij gewoon als veertienjarige door het leven, maar zodra hij Shazam! roept, verandert hij in een superheld. Maar tegenover een superheld, staat ook altijd… een superschurk.

DC Universum

Nou was ik dus totaal nog niet bekend met het verhaal achter Shazam!Tijdens de intro van de film kwam ik erachter dat de film behoort tot het DC Universum. Verrassend, want de meeste films in het DC Universum zijn ietwat donkerder. Shazam! zit echter bomvol humor. Als je wilt lachen dan kun je Shazam! zeker in je overwegingen meenemen, want lachen is gegarandeerd.

I love it!

Wat mij verder uiteindelijk zo enthousiast maakt is het feit dat deze superheldenfilm anders is dan andere films. De film brengt een bijzondere sfeer met zich mee doordat deze superheld dan wel volwassen lijkt, maar eigenlijk nog maar veertien jaar is. Het neemt ook enkele ongeloofwaardigheden op de hak. Bijvoorbeeld wanneer de superheld en de superschurk kilometers uit elkaar staan, maar op gewoon volume spreken. Hoe kun je elkaar dan in hemelsnaam horen? Tsjah, niet dus! Dit levert één van de vele leuke scènes op. Ook op het einde zit een ontzettend leuke twist in het verhaal, die je misschien aan had zien kunnen komen, maar die mijn vriend en ik in elk geval niet aan hebben zien komen.

Goed verhaal

De acteurs zijn ook perfect gecast en hebben een fantastische chemie met elkaar. Je voelt dat het klikt tussen de acteurs waardoor hun band des te beter naar voren komt in de film. Wat ik ook leuk vind is dat Shazam! uiteindelijk veel meer een verhaal bleek te hebben dan dat ik vooraf had verwacht. Ik ging er vanuit dat het zou gaan over een jongen die superkrachten krijgt, en that’s it. Maar er loopt ook een verhaallijn door de film over hoe hij in het pleegsysteem is gekomen en nog altijd op zoek is naar zijn moeder, maar ook hoe je een nieuwe familie kunt opbouwen zonder bloedverwanten te zijn.

Conclusie

Ik had het niet verwacht, maar ik vind Shazam! niet gewoon leuk, maar zelfs geweldig! Het is denk ik wel een film die ik nog wel eens een keertje ervoor ga zetten. Shazam! is niet zomaar een komedie. De film heeft een goed verhaal, fantastische acteurs en weet van begin tot eind te boeien. Ik heb regelmatig hardop moeten lachen, en vond de twist tegen het einde ontzettend leuk bedacht.

Voor degenen die houden van end credit scènes: blijf nog even zitten, er volgen er twee. Eén ervan geeft mij goede hoop dat er een vervolg zal komen. En gezien ik belachelijk veel heb genoten van Shazam! hoop ik echt dat die er komt. Ik moest via Google wel even ontdekken wat deze end credit scène eigenlijk precies inhoudt (https://www.businessinsider.nl/shazam-end-credits-scenes-explained-2019-4/), maar dat drukt de pret niet, haha.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Een vervolg

In 2019 konden jullie lezen hoe enthousiast ik was over het verrassende Shazam!. Dit jaar kwam het vervolg hierop uit Shazam! Fury of the Gods. Ik wilde de film heel graag in de bioscoop kijken, maar helaas kwam het er niet van. Inmiddels is de film echter uit op blu-ray, DVD én is al te zien via streamingsplatform HBO Max.

Shazam! Fury of the Gods

In Shazam! Fury of the Gods zijn de pleegbroers en -zussen aan het wennen aan hun krachten en hun rol als superhelden. Echter worden ze niet op handen gedragen, ze worden namelijk de Philly Fiasco’s genoemd. Je kan dan wel superheldenkrachten hebben, het zijn toch ook nog steeds kinderen. Maar dan duiken Atlas’ Dochters op en zij willen hun krachten terug. En laten dat nou net díé krachten zijn uit de staf waarvan de pleegkinderen hun Shazam! krachten ontlenen…

Goed, niet sterk

Deze tweede editie is helaas niet zo sterk als het eerste. Zeker in het begin van de film miste ik de humor die juist zo kenmerkend was voor de eerste film. Gelukkig weet Shazam! Fury of the Gods zichzelf te herpakken en krijgen we toch nog de humor waar we voor kwamen. Ondersteunt door goede CGI en special effects. In dit tweede deel lijkt de focus echter verschoven te zijn van Billy’s verhaal naar actie en sensatie en Freddy’s verhaal. Helaas voor mij gaat het vooral om de jeugdige Freddy en niet zijn superhelden alter ego die gespeeld wordt door Adam Brody. Ik was zo enthousiast dat de voormalig The OC ster een rol zou hebben, maar hij kwam maar beperkt voor.

Teveel acteurs

Het nadeel van zoveel acteurs in zowel de kindvorm als de superheldenvorm is dat ze allen maar zo kort in beeld komen. De balans tussen de superhelden en kinderen was in Shazam! Fury of the Gods een beetje zoek, en hierdoor had ik dit keer ook veel meer moeite om mij te hechten aan de personages. Daarbij genomen dat Billy amper voorkwam in het verhaal als zichzelf en er minder werd ingezet werd op de familieband tussen de personages, maakte dat de film minder wist te overtuigen. Echt een gemis, want de opbloeiende band tussen de personages was juist zo’n sterk onderdeel in de eerste film.

Extra’s

De blu-ray van Shazam! Fury of the Gods is voorzien van diverse extra’s. Denk aan deleted scenes, deconstructions en stukjes waarbij ze enorm lovend over elkaar zijn. Het is leuk om te zien, vooral de extra’s waarbij je ziet hoe bepaalde special effects of trucjes zijn gemaakt. Dat zijn dingen waar ik tijdens het kijken namelijk ook nieuwsgierig naar ben. Maar als je de film zonder extra’s ziet, mis je niet perse iets. Het grote gemis vind ik tegenwoordig toch blooper reels. Ook op dit schijfje mist deze.

Eindoordeel

Het verhaal in Shazam! Fury of the Gods is grootser op alle manieren mogelijk, maar verliest daardoor focus. Ondanks de misstappen die de makers hebben gemaakt, blijft het een vermakelijke film en heb je niet door dat je ruim twee uur aan de buis gekluisterd bent. Ik hoop nog steeds op een vervolg, maar hoop wel dat ze dan weer terug naar de basis gaan. Naar hetgeen dat de eerste film juist zo sterk maakte.

Hoewel het duidelijk geen A-film is en ik mij echt mateloos ergerde aan het accent van Imogen Poots, vond ik deze film verrassend leuk. Er zijn diverse grote namen aan de film verbonden en ik heb regelmatig gelachen. En mocht je Jennifer Anniston leuk vinden in Horrible Bosses, dan vind je haar in deze soortgelijke rol vast ook leuk. Wat overigens erg leuk is aan deze films is dat ze laten zien hoe klein de wereld is en iedereen verbonden is met iedereen.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

It all started with… A Simple Favor
Ongetwijfeld heb je de titel van deze film al eerder voorbij zien komen op Reviews & Roses; je kon nog niet zo lang geleden namelijk kaartjes winnen voor deze film. Ikzelf ontdekte A Simple Favor pas vrij laat. Afgelopen augustus zag ik de trailer en posters voorbij komen op social media. En gezien ik dankzij Gossip Girl fan ben geworden van het werk van Blake Lively – hebben jullie The Age of Adaline al gezien? – en ik haar gewoon superleuk vind, wilde ik deze film dus graag zien. Maar ook topper Anna Kendrick speelt een hoofdrol. Hoewel ik de laatste jaren maar weinig thrillers heb gekeken – door de depressie vond ik dit type film wat te heftig, maar het gaat tegenwoordig supergoed! – wilde ik A Simple Favor dus absoluut zien!

Waar het over gaat
A Simple Favor draait om Stephanie en Emily. Als je het woord mysterie in het woordenboek zou opzoeken zou je daar Emily als omschrijving zien staan. Emily is een moeder die haar gezicht zelden op school laat zien, het absoluut niet goed vindt als van haar foto genomen wordt en er altijd classy uitziet. Compleet het tegenovergestelde van Stephanie dus. Maar dankzij haar zoon komen zij en mommy vlogger Stephanie met elkaar in contact. Onder het genot van een sterke cocktail leren ze elkaar beter kennen. Althans…

Sterke acteurs
De eerste helft van de film is misschien net ietsje te langdradig. Zodanig dat ik mij afvroeg of ze misschien waren vergeten dat de film nog stopgezet moest worden voor een pauze (onze bioscoop heeft pauzes). Niet dat ik het storend vond hoor, maar het zou de film net ietsje vlotter gemaakt hebben. De acteerkunsten van Blake Lively en Anna Kendrick weten je de gehele film geboeid te houden. En hoewel Henry Golding ook een grote rol had en prima acteerde, staken de dames er absoluut met kop en schouder bovenuit.

Tweede helft het meest interessant
De film leek pas échte ontwikkelingen door te maken in de tweede helft. Het ene na het andere geheim komt boven tafel en pas dan wordt het écht spannend, want hoe gaat het dan verder? A Simple Favor is het type film waarbij je je afvraagt hoe ze er een einde kunnen breiden omdat je er zelf geen eind-goed-al-goed scenario voor kunt verzinnen. Niet alles is echter even onvoorspelbaar, zo had ik namelijk al snel door dat Emily niet écht dood zou zijn en ze dus misschien wel eens een tweelingzus zou kunnen hebben. Maar ook die wetenschap vond ik niet heel erg. Het is interessant om te zien hoe steeds meer lagen van deze personages zichtbaar worden.

Bioscoop vs. thuis kijken
Ik heb dus zeker genoten van de film. Sommige wendingen vond ik ongeloofwaardig, maar bleken later juist nut gehad te hebben en werden daarna logisch. Ik bezocht de film samen met mijn vriend. En hoewel hij de film wel vermakelijk vond, vond hij het meer een film voor thuis op de bank dan in de bioscoop; net niet speciaal genoeg. Hij had ook wat moeite met de komische stukjes in de film, omdat het voor hem daardoor minder geloofwaardig overkwam, alsof ze niet wisten welk genre het moest worden. Ikzelf vond de komische stukken vrij minimaal, en de stukken die erin zaten vond ik érg leuk, haha. Spanning en mysterie neemt echter zeker de overhand, zoals passend is bij een thriller.

Conclusie
A Simple Favor is een interessante thriller, en na het zien van de film snap ik ook waarom Independent Films een prijzenpakket had samengesteld met daarin een cocktailglas en cocktailshaker, passender kan niet! Zoals verwacht zetten Blake Lively en Anna Kendrick goed geacteerde en interessante personages neer. De film, en daarbij vooral personage Emily, zit vol mysterie en spanning. Hoewel er over te discussiëren valt of het een bioscoopfilm is of meer een film voor thuis op de bank, heb ik er absoluut van genoten. Als je van spanning, mysterie en stijl houdt, dan kun je deze film gerust een kans geven.

Op de dag dat we van plan waren Sing te gaan kijken – ik keek er enorm naar uit -, keken we uiteindelijk Trolls. Ik had verwacht dat Sing de leuke van de twee zou zijn. Achteraf gezien blijk ik Trolls echter véél leuker te vinden. Sing is ook leuk, maar niet meer dan dat. Het voelt eigenlijk een beetje gewoontjes aan. Het lukte mij pas tegen het einde van de tweede helft om binding te krijgen met de personages. Helaas wordt het nergens echt spannend of meeslepend. De film kabbelt voort. Clichés zijn niet erg als ze goed gebracht worden, en helaas worden ze hier gewoontjes gebracht waardoor het niet meer dan een simpele, licht vermakelijke film is geworden. Prima om eens te kijken, grappig en tegen het einde meeslepend, maar verwacht geen uitmuntende en diepgaande animatiefilm. Jammer, maar helaas.

Ik verwachte een hele grappige film met deze actrices, maar man viel dat tegen. Het was allemaal too much en ik heb zelden gelachen. Daarnaast is het verhaal (dat er amper is tot het einde) niet erg boeiend of origineel. Meeleven met de personages lukt mij ook geen moment. Wat mij betreft kun je deze film prima overslaan.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Jane?

Ein-de-lijk heb ik Someone Great gekeken. De film stond al op mijn lijstje sinds de film op Netflix verscheen en ik zag dat Gina Rodriguez erin speelt. Ik vind haar superleuk acteren in Jane the Virgin – zo jammer dat seizoen 5 het laatste is! Maar op een vrije woensdagmiddag keek ik Someone Great dan eindelijk. Wat vond ik ervan?

Someone Great

Someone Great draait in hoofdzaak om Jenny Young (Gina Rodriguez). Maar ook haar twee beste vriendinnen, Blair (Brittany Snow) en Erin (DeWanda Wise) hebben een eigen verhaallijn. Jenny is de vorige avond gedumpt door haar vriend Nate (LaKeith Stanfield), waar ze negen jaar mee samen was. De film beslaat ongeveer 24 uur, afgewisseld met Jenny’s herinneringen aan gebeurtenissen in die negen jaar. Someone Great gaat over het terugvinden van jezelf en openstaan voor veranderingen.

Romantische komedie?

De film wist mij niet meteen te pakken. Het wordt omschreven als een romantische komedie, maar daarvoor vind ik het eigenlijk nog iets te somber. Het gevoel dat ik normaal gesproken krijg van romantische komedies is dat rozige romantische gevoel. Ik voelde me eerder af en toe zelfs wat neerslachtig worden. Dit neemt echter niet weg dat het verder een prima film is.

Niet helemaal mijn cup of tea

Wat ik jammer vind is dat er zoveel drugsgebruik (party drugs) in de film naar voren komt. Het trekt mij niet, en verheerlijking ervan zou ik dan ook afraden in films. En de scène met het rijkeluis jochie lijkt compleet verwaarloosbaar. De film is hier en daar wat over de top en het gedrag van de meiden spreekt mij over het algemeen ook niet aan.

Gina Rodriguez op deze manier zien was wel even wennen, want ze is niet de girl-next-door zoals in Jane the Virgin. En dat is ook niet erg, behalve dan dat ik vind dat ze in Jane the Virgin beter acteert. Stiekem vond ik het (bij)verhaal van Blair leuker om te zien dan het hoofdverhaal. Het plot is soms wat ongeloofwaardig, want er gebeurt wel héél veel in 24 uur tijd. Maar daar valt nog wel doorheen te kijken. Ook zitten er op relatiegebied veel herkenbare momenten in.

Latina AF

Je vindt ook diversiteit in de film terug. Niet alleen door de diverse cast, maar ook homoseksualiteit wordt ingezet in een korte, maar sterke verhaallijn. En bovenal speelt feminisme een grote rol in Someone Great. Dit alles zie je ook in kleine details, zoals tekst opdrukken op t-shirts “Latina AF”, kussens “Feminist” en meer. Vriendschap en op jezelf staan zijn aandachtspunten die aangekaart worden.

Conclusie

Hoewel zeker goed nagedacht is over details – zoals de kussens met opdruk – kan ik niet zeggen dat ik dit een topfilm vind. De film is hier en daar iets te overdreven, en ook de verheerlijking van drugs had voor mij niet gehoeven. Maar Someone Great is prima om een keer ergens tussendoor te kijken. En zeker de feministen en fans van diversiteit zouden van deze film kunnen genieten.

Mijn moeder had aangegeven dat ze deze film heel leuk en grappig vond nadat ik deze haar een keer cadeau had gedaan op DVD, dus wilde ik hem ook wel eens proberen ondanks dat ik geen groot fan ben van Nederlandse films. Uiteindelijk moet ik eerlijk zeggen dat ik op basis van de trailer had verwacht dat de film nog veel grappiger zou zijn, maar dat viel tegen. De film gaat voornamelijk in op relatieproblemen die er na zovele jaren in kunnen sluipen en hoe belangrijk het is om aandacht voor elkaar te hebben.

Laatst zag ik bij That Blonde Woman een lijstje van tien meidenfilms voorbij komen, en laat ik daar nou negen films van gezien hebben en nog één op mijn te-zien lijstje hebben. Ik besloot direct om die laatste film te gaan kijken om het lijstje compleet te maken. Hoewel de film wel leuk is, is hij niet mega bijzonder en ga ik hem in tegenstelling tot die andere negen films niet keer op keer herkijken. Maar hij is zeker het zien waard als je gek bent op meidenfilms.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Ik had denk ik iets te hoge verwachtingen van deze film. Ik vond het begin direct leuk omdat het mij meteen deed denken aan het boek Phobos, maar net een beetje anders. Het hele idee van de film vind ik goed. Helaas vind ik de uitwerking iets minder. Het begin ging eigenlijk veel te snel. Het ene moment staan de astronauten klaar om te vertrekken naar Mars, twee seconden later is ze weet ik hoeveel maanden zwanger en het andere moment is het kind geboren.

Verder blijft het redelijk oppervlakkig en mis ik de echte diepgang en uitleg van bepaalde dingen. Zo hebben Gardner en Tulsa behoorlijk plotseling contact. Daarnaast leek het leeftijdsverschil nogal groot tussen Gardner en Tulsa, de acteurs blijken dan ook zeven jaar te verschillen. Uiteindelijk is de film denk ik iets te simpel. Het enige goede vond ik de interessante twist tegen het einde. Wil je toch graag een film kijken met Mars in de hoofdrol, kijk dan The Martian. Die is écht goed.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Een nieuw begin

Na Avengers: Endgame begint nu een nieuwe fase aan MARVEL films. En hoewel ik het afscheid zwaar vond, was het ook ontzettend mooi weergegeven. Tony Stark en Steve Rogers hebben een mooi eerbetoon gekregen, en zullen zeker niet vergeten worden. Tony Stark had natuurlijk een speciale band met de jonge Peter Parker. Dus in de Spider-Man films zal Iron Man nog vaak benoemd worden. Sterker nog, de film begint zelfs met een – nogal vreemd (wanneer je het begin voor het eerst ziet) – eerbetoon aan beide mannen (en enkele andere gevallen helden).

Far From Home

In Spider-Man: Far From Home gaat Peter Parker met de hele klas op een soort schoolreisje naar Europa. Voor Peter voelt het als een welverdiende vakantie na alles dat er is gebeurd. Bovendien is hij van plan het meisje van zijn dromen ein-de-lijk te vertellen dat hij haar leuk vindt. Helaas wordt er – natuurlijk – roet in het eten gegooid. Ze zullen een nieuw kwaad moeten bestrijden. Dat is uiteraard een gegeven; je kunt geen MARVEL film maken zonder bad guy. Maar één van de thema’s die de film aankaart is de ontwikkeling van Peter Parker tot de nieuwe Tony Stark. Wil hij überhaupt de nieuwe Tony Stark zijn? Wie is Peter Parker of Spider-Man eigenlijk in dit nieuwe universum zonder zijn mentor Tony Stark? En hoe moet zijn leven eruit zien: superheld of zestienjarige jongen?

Op het verkeerde been

Ik heb zo belachelijk veel genoten van Spider-Man: Far From Home. De film heeft mij in het begin stiekem een beetje op het verkeerde been gezet. Toen de film ongeveer op de helft was, dacht ik werkelijk dat de film elk moment afgelopen zou zijn. In mijn hoofd typte ik al een recensie waarin ik vertelde dat de film niet bepaald spannend was. Maar toen kwam er een heerlijke vette twist die zorgde voor een spectaculaire tweede helft.

Zo hard gelachen

Maar wat ik vooral zo fijn vond aan Spider-Man: Far From Home, is de humor. Met regelmaat lag ik dubbel van het lachen. Tom Holland is zo fantastisch gecast. En ik zeg het voor de zoveelste keer: hij is de leukste Spider-Man tot op heden. De ene na de andere grappige situatie doet zich voor en Tom Holland speelt het met verve. Wat een heerlijk ventje. Daarbij: als ik wat jonger was geweest, dan had ik sowieso een poster boven mijn bed gehangen van deze leukerd. Ook de andere acteurs doen het prima, en zorgen eveneens voor grappige situaties. Vooral Happy en Aunt May vind ik superschattig en grappig tegelijk.

Hup Holland!

Maar de ontwikkeling van Spider-Man/Peter Parker staat centraal, en deze vond ik erg interessant. Hij moet een balans zien te vinden. Tot slot moet ik toch ook even benoemen hoezeer ik heb genoten van alle landen die ze in de film aandoen. Het is leuk om vakantieplekken te herkennen. Maar ik heb ook hartelijk gelachen om het stuk in Nederland (mét echte Nederlandse acteurs, zoals Jeroen van Koningsbrugge). Eindelijk werden we ook eens niet gezien als wietrokende Amsterdammers, maar als vriendelijke mensen in steden met onuitspreekbare namen.

Conclusie

Ik heb genoten van Spider-Man: Far From Home. In het begin was ik even op het verkeerde been gezet en dacht ik nog dat de filmmakers hun kwaliteiten kwijt waren. Totdat ze het tegendeel bewezen met een mooie plottwist. Ik was even net zo goedgelovig als die lieve Peter Parker. Oeps! En wat heb ik veel gelachen. Om de haverklap lag ik dubbel. Aldus een goed geschreven script dat fantastisch is uitgevoerd door de acteurs. Als het gewoon geëindigd was bij het einde, was het een mooie einde geweest. Maar het is MARVEL, dus daar eindigt het niet. Het eindigt in de mid-credit en end-credit scènes. Vooral de mid-credit scène liet mijn mond openvallen, en ik wil NU weten hoe het verder gaat. AAAAAAAAH!

p.s. deze recensie had ik geschreven vóórdat het nieuws bekend werd dat de deal tussen Sony en Disney is gestrand. Hopelijk komt er überhaupt nog een vervolg…

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Spider-Man: Homecoming

Hoewel ik liever Baby Driver wilde bezoeken, was mijn vriend daar niet echt voor te porren. Daarom besloot ik maar om Spider-Man: Homecoming voor te stellen. We zijn allebei Marvel fan, dus ik wist dat hij daar wel voor zou willen gaan. Zodoende zaten we op een vrijdagavond gezellig in de bioscoop te kijken naar de zoveelste vertolking van Spider-Man.

Tom Holland

Ik moet eerlijk toegeven dat ik met mijn ogen heb gerold toen bekend werd gemaakt dat er weer een nieuwe Spider-Man zou komen. We hebben nou al zoveel Spider-Man films gehad en ook nog met twee verschillende acteurs in de hoofdrollen, en nu zou weer iemand anders de rol gaan overnemen. Maar tijdens Captain America: Civil War had Tom Holland mij overtuigd; wat een leuk jochie! Deze film begint ook met beelden van Spider-Mans vlog over dat hele gebeuren. Het brengt direct diezelfde leuke humor Spider-Man: Homecoming.

Jeugdig enthousiasme

Toch ben ik niet 100% overtuigd door Spider-Man: Homecoming. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het een leuke film. Maar ik had net íétsje meer verwacht. Iets meer spektakel, iets wat de film extra memorabel had gemaakt. Het verliep allemaal vrij rustig in Spider-Man: Homecoming. Maar dat maakte het verhaal wel geloofwaardiger. Spider-Man is echt nog maar een jongen, een “gewone” tiener. Een jongen die nog gewoon op school zit en ook daar goed moet presteren. Een jongen die één keer mee mocht doen met iets spectaculairs, en nu vol jeugdig enthousiasme zit te wachten op het volgende spektakel.

Geen origin story

Spider-Man bevat nu een heel ander verhaal dan we gewend waren in de vorige Spider-Man films, maar dat vind ik lekker verfrissend. Stiekem was ik een beetje uitgekeken op het standaard Spider-Man verhaal, en zat ik er ook echt niet op te wachten dat we weer dat hele riedeltje zouden doorlopen. De CGI spideys vond ik overigens niet altijd even geloofwaardig, en af en toe waren dingen iets te duidelijk green screen.

Conclusie

Spider-Man: Homecoming is een leuke film. Niet mega spectaculair, maar absoluut wel leuk. Tom Holland had in Captain America: Civil War al bewezen dat hij een goede Spider-Man en Peter Parker is, en zet hem zelfs leuker neer dan zijn voorgangers. De film bevat verder – zoals we van Marvel films gewend zijn – leuke komische momenten en opmerkingen, een vleugje actie, én het leven van een tiener Spider-Man. Daarbij is het een absolute verademing dat we niet nogmaals Spider-Mans origin story voorbij zien komen. Blijf nog wel even zitten voor de end- en midcredit scènes, waarvan de laatste superironisch is, en daardoor stiekem erg leuk. Ik ben benieuwd naar het vervolg in 2019.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Split

Na het kijken van Unbreakable was het tijd om Split te kijken. Beide films komen namelijk samen in de film Glass die afgelopen januari (2019) werd gereleased. Unbreakable had ik al wel eens eerder gekeken, maar Split nog altijd niet. De film stond wel op mijn te-zien-lijst, maar ik bleef twijfelen. Want soms werd de film als horror bestempeld (vind ik niet leuk) en andere keren weer als thriller (vind ik wel leuk). Dus je snapt mijn twijfel deze film te gaan kijken. Voor Glass ben ik uiteindelijk toch overstag gegaan en keek ik samen met mijn vriend Split.

Een gespleten persoonlijkheid

Split is een film over een man met een gespleten persoonlijkheid, die drie jonge meiden ontvoert, en ondertussen bij een psycholoog loopt. Waar ik Unbreakable traag noemde en de film er af en toe voor zorgde dat mijn aandacht verslapte, was dat niet het geval bij Split. De film is ontzettend spannend omdat je gewoon niet durft te gokken op een goede of slechte afloop. Door de gespleten persoonlijkheid is ons hoofdpersonage onbetrouwbaar en is het lastig te voorspellen wat hij gaat doen. Het onderzoek naar de oorzaak, ontwikkeling en gevolgen van deze psychische stoornis maakt Split nog interessanter.

IJzersterke performance

James McAvoy maakt wel weer duidelijk wat voor acteur hij is. IJzersterk zet hij vele verschillende persoonlijkheden neer die goed uit elkaar te houden zijn. Van de drie gekidnapte meiden was Anya Taylor-Joy een sterke tegenspeelster. De andere twee waren nogal standaard en niet heel boeiend. Wel zette ik mijn twijfels bij de snelheid waarmee Kevin zich voor elk van zijn persoonlijkheden omkleedde. Ik bedoel… wauw! Geef mij ook wat van die superkrachten, haha.

Conclusie

Split is een spannende thriller (met slechts tegen het einde een klein horrorelement). James McAvoy zet op een meesterlijke manier een man neer met meer dan twintig verschillende persoonlijkheden. Split is een film die prima op zichzelf kan staan. De band met Unbreakable komt pas na de credits. Op welke manier deze werelden straks samen passen is mij nog niet honderd procent duidelijk, en qua sfeer vond ik ze ook erg van elkaar verschillen. Dit maakt mij echter nóg nieuwsgieriger naar Glass – waar ik nog geen trailers van heb gekeken. Tegen het einde komt een verrassende twist die ik niet had verwacht, maar misschien wel had moeten verwachten gezien ik de inhoud van Unbreakable al kende. Hoe dan ook: op naar Glass!

Wat Spy betreft keek ik er al een tijdje naar uit om de film te zien in de bioscoop. Ik zag de poster en daarop direct wie de hoofdrollen zouden spelen en het kon niet missen dat dit weer een nieuwe hit van Melissa McCarthy zou worden. Op een vrijdagavond ging ik gezellig met mijn broertje en hadden de zaal voor ons alleen. Dit heeft niks met de film te maken, maar volgens mij des te meer met het feit dat ik het idee heb dat onze bioscoop niet meer zo goed draait. Hoewel de film misschien iets te lang is – pas in de tweede helft komt de film echt los – is het nog steeds een erg leuke film met fantastische acteurs en een leuk verhaal.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Leuke trailer

Al een tijdje leek The Spy Who Dumped Me enorm leuk toe. Ik had een trailer gezien en had de film al in de bioscoop willen zien. Helaas is het onmogelijk om alle films die ik wil zien daadwerkelijk in de bioscoop te zien. Gelukkig bestaat er ook nog zoiets als een thuisbioscoop. Inmiddels heb ik de film dan ook eindelijk gezien!

Het verhaal

The Spy Who Dumped Me draait om Audrey (Mila Kunis) en haar goede vriendin Morgan (Kate McKinnon). Audrey is net via een tekstberichtje gedumpt, en ze krijgt haar ex maar niet te pakken voor een verklaring. Weet zij veel dat haar ex stiekem een spion is! Ze raakt verwikkeld in een complot en samen moeten de vriendinnen ervoor zorgen dat ze in leven blijven en een usb-stick in veiligheid brengen.

Enorm gelachen

Ik heb enorm genoten van The Spy Who Dumped Me. Mila Kunis en Kate McKinnon zijn een hilarisch duo en hebben een goede chemie met elkaar. De grappen en grappige scènes in de film worden goed gebracht en ik heb dan ook regelmatig hardop gelachen. Een voorbeeld dat ook in de trailer te zien is, is wanneer ze een auto proberen te confisqueren, maar ze niet weten hoe deze te besturen omdat het geen automaat is. Of de grap in het hotel in Amsterdam. Kunis en McKinnon worden bijgestaan door de voor mij onbekende Justin Theroux en Outlander-hottie Sam Heughan. Door de gehele film heen had ik geen idee welke van de twee ik moest vertrouwen, wat de film extra spannend maakte.

Iets te lang

Enige minpuntje is dat de film eigenlijk net iets te lang duurt. Hierdoor verslapte mijn aandacht op een gegeven moment. Ik denk dat dit type films, waarbij actie met komedie wordt gecombineerd meer geschikt zijn met een looptijd van anderhalf uur, in plaats van twee uur. Het is namelijk niet dat de film een heel ingewikkeld plot heeft of een verhaal dat extra tijd benodigd.

Conclusie

The Spy Who Dumped Me is een hilarische film vol actie over twee dames die onwetend in een groots complot belanden, nadat de ex van één van de dames een spion blijkt te zijn. Hoewel de film voor een actiekomedie misschien iets te lang duurde, weet de film zeker een positief gevoel achter te laten. Ik heb enorm gelachen om de idiote gebeurtenissen en heb genoten van het acteerwerk van de dames.

Mijn allereerste Star Wars film ever. Deze hele franchise trok mij nooit zoveel, dus ik heb ook nooit de moeite gedaan eraan te beginnen. Maar mijn vriend wilde heel graag dat ik hem keek. Het is natuurlijk wel het laatste deel in de serie – tijdsgewijs gezien – maar met de basiskennis die denk ik iedereen wel heeft, ongeacht of ze Star Wars hebben gezien of niet, kom je al een heel eind.

Ik moet zeggen dat ik vind dat ze hier en daar de plank even misslaan qua humor. Ze proberen soms humor toe te voegen in momenten waar het totaal niet werkt. Andere momenten werkt het dan juist weer prima. Toen ik erachter kwam wie Darth Vader speelde was ik ietwat teleurgesteld; ik had echt een stoere, enge vent verwacht, haha. De film was verder wel vermakelijk en de acteurs prima. BB-8 was echt mijn favoriet. Ik vond de film hier en daar trouwens wel een beetje ouderwets aanvoelen doordat de oude Star Wars tunes werden gebruikt.

Een uitnodiging

Zo’n anderhalve week geleden kreeg ik plots een mooie uitnodiging in mijn mail van het VUmc Alzheimercentrum. Ze hadden de mogelijkheid gekregen een unieke voorpremière voor Still Alice te organiseren en ik mocht erbij zijn! De film werd ingeleid door prof. dr. Philip Scheltens en dr. Yolande Pijnenburg. Philip Scheltens gaf aan dat ze wat terug wilden doen voor iedereen die hen steunt, de zaal bestond dan ook vooral uit bijvoorbeeld patiënten, mantelzorgers en mensen die op een manier met alzheimer te maken hebben, bijvoorbeeld door hun werk of als donateur. Ook was Een Vandaag aanwezig, zij zonden afgelopen maandag een item uit over de film en jongdementerenden. Er kwam een alzheimerpatiënt aan woord die afgelopen donderdag ook aanwezig was bij de voorpremière. Het is een zeer indrukwekkend item.

Jongdementie

“Still Alice zet het thema ‘jongdementie’ op de kaart, een ziekte die zo’n 12.000 mensen, jonger dan 65 jaar, in Nederland treft. De ziekte van Alzheimer is de meest voorkomende vorm van dementie en wordt vaak, onterecht, als een ouderdomsziekte gezien. Deze mensen staan, net als de hoofdpersoon in de film (Julianne Moore), midden in het leven, hebben een carrière en een (jong) gezin. Zij hebben vaak een lange weg afgelegd voordat ze de juiste diagnose kregen. Het VUmc Alzheimercentrum is hét expertisecentrum in Nederland op het gebied van jongdementie. Er wordt baanbrekend onderzoek gedaan naar het ontstaan van de ziekte van Alzheimer en andere vormen van dementie. Bij jonge mensen openbaart de ziekte zich in de puurste vorm, waardoor beter onderzoek verricht kan worden. Onderzoekers van het VUmc Alzheimercentrum zijn hard op weg om een oplossing te vinden voor deze ingrijpende ziekte en werken hiervoor nauw samen met andere instituten in binnen- en buitenland. En er is al veel bereikt. Een oplossing ligt in het vooruitzicht, maar er is veel onderzoek nodig om successen te blijven boeken.”

– VUmc Alzheimercentrum

Realistisch

Ook gaf Philip Scheltens aan dat Still Alice een ingetogen en realistische film is. De film komt voor een groot deel overeen met hoe zij het bij het Alzheimercentrum doen en meemaken. Yolande gaf helaas ook aan dat dementie niet altijd snel gediagnosticeerd wordt. Vaak worden de symptomen eerder aangewezen aan overspannenheid en depressie. Ze gaf ook twee voorbeelden waaronder een lerares die huilerig was en namen van kinderen vergat. Inderdaad iets waarbij je direct denkt aan overspannenheid, maar het kan dus ook alzheimer zijn.

Alice

De film begint met de 50e verjaardag van Alice. Alice is een professor aan Columbia, gespecialiseerd in taalkunde. Ze is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze staat nog vol in het leven, maar de eerste tekenen van Alzheimer worden zichtbaar. We worden niet echt ingeleid, wat je ziet zijn echt fragmenten die duidelijk maken wat er met haar aan de hand is. Het ene moment is haar verjaardag en zien we hoe ze per ongeluk denkt dat gesproken wordt over haar en haar zus, het andere moment zie je een fragment van een presentatie die ze geeft waar ze plots verstrikt raakt in haar verhaal. En opeens zit ze bij een neuroloog die testjes met haar doet. Ik vond het dus vrij snel en niet vloeiend in elkaar over gaan in het begin van de film. Dit in fragmenten door de film heen gaan blijft, maar waar het in het begin ervoor zorgt dat je je moeilijk bindt aan de personages lukt dit later in de film wel. Beelden van haar thuissituatie worden afgewisseld met afspraken bij de neuroloog en je begint enorm mee te leven.

Welverdiende Oscar

Julianne Moore heeft een Oscar gekregen voor haar rol in Still Alice en daar ben ik het zeker mee eens. Ze speelt de rol overtuigend en heeft ervoor gezorgd dat ik tranen in mijn ogen kreeg doordat ze duidelijk in beeld bracht door welke emoties Alice overspoeld werd. Ze laat echt zien wat de impact is van alzheimer en zorgt ervoor dat, ondanks dat ik natuurlijk niet echt zal weten hoe het is voor iemand met alzheimer, ik het gevoel kreeg te snappen wat iemand met alzheimer meemaakt. Lof dus voor Julianne Moore. Maar dat kan ik niet zeggen van Kristen Stewart die ik in de Twilight Saga al vervelende tics vond hebben. Die heeft ze helaas nog niet afgeleerd. Als je haar daar geen vervelende tics vond hebben dan vind je haar hier waarschijnlijk ook prima. De andere personages komen eigenlijk vrij weinig in beeld, ze hebben vooral een ondersteunende functie, maar vervullen deze wel goed.

Hartverscheurende film

De film doet zeker wat met je, want door de inleiding van het VUmc kwam het alleen maar harder binnen. De film maakte extra indruk. De vrouw in beeld zit in dezelfde leeftijdsgroep als mijn moeder. Het komt dichterbij omdat je beseft dat het ook jouw moeder zou kunnen zijn (of vader natuurlijk, maar in deze film is de hoofdrolspeler een vrouw).

Je ziet hoe Alice beseft dat het slechter met haar gaat, dat ze dingen vergeet maar dat ze op het puntje van haar tong liggen. Ze maakt er soms zelfs grapjes over, maar je ziet ook dat dat besef gepaard gaat met pijn. Je vergeet eerst kleine dingen, maar straks ook wie je kinderen zijn. Dat lijkt mij vreselijk om te beseffen. Als kijker weten we soms eerder dan haar dat het slechter gaat. Doordat ze zich bijvoorbeeld twee keer aan iemand voorstelt. Maar ook voor de familie is het niet makkelijk. Hoewel in Still Alice vooral de nadruk is gelegd op Alice zelf, zien we ook fragmenten van hoe het is voor de familie. Helemaal doordat Alice een zeldzame soort alzheimer heeft: een erfelijke vorm.

Conclusie

Still Alice is op momenten hartverscheurend en brengt tranen in je ogen. De film eindigt voor mij uiteindelijk vrij abrupt, maar ik denk dat als je de film hebt gezien wel aardig kunt raden hoe het ongeveer afloopt. Uiteindelijk past dit einde denk ik ook goed bij het onderwerp van deze film. Maar op dat specifieke moment was het voor mij wel abrupt. Desalniettemin vond ik deze film ontzettend sterk. Ik raad je zeker aan deze film te zien als je graag realistische films kijkt. Op mij heeft het in elk geval indruk gemaakt. Tot slot wil ik het VUmc Alzheimercentrum hartelijk danken dat ik aanwezig mocht zijn bij deze indrukwekkende en informatieve voorpremière.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Storks heeft absoluut zijn grappige momenten en ontroerende momenten. Toch krijgt hij van mij geen topbeoordeling. Maar dat komt mogelijk doordat ik echt hele hoge verwachtingen had, en het verhaal dan toch iets tekort schiet. Het is wat mij betreft geen animatiefilm van topniveau zoals bijvoorbeeld Big Hero 6 en Up, maar het is zeker wel een vermakelijk film. En tsjah, baby’s zijn gewoon schattig, dus dat is absoluut een pluspunt van Storks; baby’s te over.

Suicide Squad

Suicide Squad. Als je daar nog niks over gehoord hebt dan heb je waarschijnlijk in een grot geleefd want je kon er niet omheen. Al meer dan een jaar wordt de film behoorlijk gehypet en ik was dan ook reuze benieuwd naar deze aparte film. Want dat hij niet “gewoon” zou zijn was direct duidelijk. Angstvallig heb ik zoveel mogelijk informatie en trailers gemeden zodat ik er onbevooroordeeld in kon gaan. En dat deed ik afgelopen vrijdag samen met vrienden. Niet geheel onverwacht bleek ik de enige dame van de vriendengroep die uitkeek naar deze film, en dus zat ik gezellig tussen de heren. We keken hem in 3D, maar dat was omdat we geen andere keus hadden op dat moment. Het voegt verder niks toe aan de film (ik ben sowieso geen fan van 3D).

DC Comics

Suicide Squad is een film in de DC Comic filmreeks. Voor diegenen die DC Comics niet kent: het is de rivaal van Marvel Comics. Recent kwam in de DC Comic reeks nog Batman v Superman uit. Mocht je die nog niet hebben gezien, dan raad ik je aan die eerst te zien en dan verder te lezen, want hier komt een spoiler! In Batman v Superman gaat Superman dood. Al is hij volgens mij niet echt dood, immers hij staat op de poster voor Justice League. Enfin, hierop borduurt Suicide Squad verder. Superman is weg en de opvolger van Superman zou wel eens kwaadaardig kunnen zijn. En dus wordt de Suicide Squad opgericht.

Nieuwe personages

Suicide Squad is geen standaard superheldenfilm. Het is zelfs allesbehalve dat. De Suicide Squad zijn allemaal bad guys. De personages zijn grotendeels allemaal nieuw. Als je echter Arrow hebt gekeken zal je ongetwijfeld al wel wat geschiedenis mee hebben gekregen van bijvoorbeeld Deadshot (in de film gespeeld door Will Smith). In tegenstelling tot de Marvel series en films, is er in de DC films en series geen overlap. The Flash, die voor een seconde te zien is in de film, is dus ook een andere acteur dan in de serie The Flash.

De introductie van de personages vond ik erg fijn, je weet direct wie je voor je hebt en het blijft ook hangen. De film gaat dieper in op een ieders geschiedenis en dus leer je hun beweegredenen ook kennen. Dit vond ik erg fijn, want hierdoor kreeg ik binding met de hoofdpersonages. Een aantal krijgen amper een introductie dus je weet direct dat zij niet belangrijk zijn voor het verhaal of dat ze er snel aan zullen gaan. Je weet hoe dat gaat.

Gestoorde excentriekelingen

De Suicide Squad bestaat uit een aantal gestoorde excentriekelingen, en ze brengen zelfs humor met zich mee, want ik heb regelmatig gelachen. Favoriet waren voor mij waren de gestoorde Harley Quinn en de enige bad ass die nog een beetje een menselijke kant heeft: Deadshot. Desalniettemin hoef je niet het soort luchtigheid te verwachten dat je kent uit Marvel films; Suicide Squad heeft echt een absurd randje waar je van moet houden.

Awesomeness

Suicide Squad is awesome. Ik weet dat dit een film is die lang niet iedereen zal liggen, maar ik vond hem awesome. Wat ik er zo awesome aan vond? Dat alles zo toepasselijk is, in combinatie met de actie en kleurrijke fluoriserende vormgeving. De acteurs zijn allen fantastisch gecast en spelen hun rollen voortreffelijk. Daarnaast viel ook de muziek mij op. Alle nummers vind ik goed passen bij het soort film. Het is niet de typische filmmuziek en niet de typische hits, maar juist meer de alternatieve muziek. Misschien dat de film uiteindelijk ietsie pietsie te lang was, want ik merkte dat net iets over de helft mijn aandacht een beetje verslapte, maar over het algemeen wist de film mij goed te blijven boeien door de interessante personages en hun chemie met elkaar.

Verwaarloosbaar

Natuurlijk is niet alles even sterk, het verhaal laat hier en daar wat steken vallen, en ik vond het raar dat ze niet direct afgingen op de grote bedreiging (en dit grote kwaad zelf was ook niet heel indrukwekkend). Persoonlijk had ik The Joker een betere big bad gevonden als uitgangspunt. Ook Cara Delevingne wist mij niet omver te blazen met haar dubbelrol. Maar door het grote entertainment gehalte, de fantastische acteurs en de goede introductie en verdieping van de personages is dat voor mij redelijk verwaarloosbaar. Ik kijk ernaar uit meer te zien van deze personages en dit universum.

Conclusie

Suicide Squad is een fantastische film waar ik enorm van heb genoten. Verhaaltechnisch is het niet altijd even sterk en zeker Cara Delevingne wist mij niet te overtuigen, maar er waren zoveel dingen wél sterk dat het redelijk verwaarloosbaar is. Suicide Squad weet te entertainen en je aandacht vast te houden. Op een paar momenten na, doordat de grote slechterik eigenlijk niet zoveel indruk maakte als bijvoorbeeld The Joker, welke naar mijn mening beter de big bad van deze film had kunnen zijn. De cast is echter subliem. Elke acteur weet zijn of haar personage fantastisch neer te zetten, met Margot Robbie (Harley Quinn) en Will Smith (Deadshot) als uitblinkers. De chemie onderling is ook duidelijk aanwezig. Ook de introductie van de personages is geweldig gedaan waardoor je al gauw binding met ze hebt. Suicide Squad is waarschijnlijk niet voor iedereen, maar ik heb er meer dan van genoten.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).