Meningen

Deze verdwijnt dra van Netflix en wou ik snel nog meepikken. De film was me geheel onbekend, maar ik ben wel geboeid door de complexe (Noord-)Ierse kwestie. Steeds een erg rauw en grimmige setting waarbij de onlusten op een haar na tot een echte burgeroorlog leidden. Het valt steeds op - in een film of in een docu - hoezeer het wij-zij-gevoel speelde en hoe diep de haat tegenover de andersdenkenden of de bemoeizuchtige Engelsen zat.

Het viel me ook op in deze film hoe bekaaid de legerleiding (of unit ervan) de achtergebleven soldaten aan hun lot overlieten. Ik dacht nochtans dat dat een ongeschreven regel was dat makkers (zelfs dode) niet zomaar gecancelled werden.

Prima setting ook al weer, beklemmend ook in die huizen, appartementsblokken, straten ... Het gevoel ook dat je niemand kon vertrouwen. Het is dezelfde setting die ik ervaar als ik naar Stasi- en DDR-films kijk, zonder het geweld dan. Goed acteerwerk ook, zeker ook van de hoofrolspeler die vooral sterk is met zijn houding doordat zijn tekstlijnen beperkt blijven.

Wel een fijne Keaton waarbij de hilariteit berust naar het einde toe met de constructies in het huis. Het leek wel een radertjes waarbij het ene het andere in gang zette en dat in een loop. Best hilarisch allemaal. Het eerste deel moet het eerder hebben van de inventiviteit met de hond die de bel wordt aangebonden en de geschilderde haak.

Fijn om gezien te hebben. Zeker de moeite!

Sterke film die het genre van romcom overstijgt. Deze film bevat meer inhoud en heeft een diepere boodschap dan de doorsnee B- of C-film. Wat is liefde? Wat moet je doen om de liefde aan iemand te geven of de liefde aan iemand te geven? In de film is het duidelijk dat Tom gebrand is op een vaste relatie. Summer daarentegen is eerder van het friends-with-benefits-type dat zich liever amuseert zonder zichzelf veel te binden.

De opbouw van de film is erg leuk. De flashbacks met de wisselende dagteller was erg fijn en als kijker werd je geprikkeld wat nu net die trigger kon zijn waardoor de relatie uiteen spatte. Ook de zeer interessante splitscreen met Toms verwachtingen en de realiteit. Knap gedaan! De film bevat ook tal van goede dialogen met subtiele humor. De scenes met Toms baas waren leuk. Ook zijn monoloog op de vergadering over zijn kaartjes doet een mens nadenken. Waarom grijpen mensen terug naar nietszeggende oneliners in plaats naar zichzelf te kijken en gewoon te uiten wat men werkelijk voelt?. Dat is net het probleem van Summer: geen openheid, gebrek aan empathie, gesloten en bang om haar gevoelens te uiten.

Erg typerend is ook hoe je je grote liefde plots verwenst en verwijt voor het vuil van de straat. Of hoe je steeds uitgaat van het worst case scenario als je de versiertoer opgaat, maar blijkt dat ze schijnbaar niet geïnteresseerd is. Schitterend! Zo voel(de) ik me ook soms tijdens de jacht of na een breuk (of blauwtje). Erg herkenbaar allemaal!

Ook het einde was zeer sterk. Tom leert dat er nog een leven is na Summer. Juist ja, Autumn! Hij heeft dus nog 3 kansen te gaan om zijn ideale vrouw te vinden... Summer daarentegen wordt net wat ze nooit wou zijn: gebonden door het huwelijk. Erg genoten van deze film! Zeer verdiende 4.0*!

Godsdienstfanatisme en -fundamentalisme spaart geen enkele religie. Allen hebben ze grofweg hetzelfde doel door de ander als des duivels te beschouwen waartegen maar één middel vooropstaat, namelijk vernietiging. Hier volgen we een student die steeds driester en onrustwekkender gedrag stelt. De scènes mogen dan bij momenten grappig zijn, eigenlijk is het bloedserieus. En de school heeft er gewoon geen vat op. Voor de school hetzelfde verhaal: grappig hoe amateuristisch ze tewerk gaan met de student, maar tegelijk is het triest.

Textueel wel best een goede film ook. Die bijbelverzen waren interessant en toonden aan hoe bezeten de student was. De oorsprong van de citaten popten dan ook up in beeld bij één of ander citaat. Alleen vond ik het niet altijd simpel om beide tegelijk te lezen of op te nemen.

Hierboven ook van Dievegge een interessante verklaring gelezen over de dubbele filmtitel. Sterk en perfect toepasbaar op de dubbele rol van de jongen.

Mja, als je het meemaakt, en dat is ieder op toer wel eens, de één al wat meer dan de andere, dan is dat niet fijn. Of het nu een gewone verkoudheid is of hooikoorts, dat maakt niet uit. Vervelend is het wel. En niets lijkt te helpen ...

Erg fijn en komisch in beeld gebracht hier. Flitsend en dynamisch, overweldigend en karikaturaal zelfs. Hou er wel van!

[Rec] is best een aangename horror uit Spanje nota bene. Het concept met een held camera is niet nieuw, maar is een typisch trucje om sfeer en chaos maximaal te uiten in een donkere benepen ruimte waardoor een claustrofobisch effect ontstaat. Ook de idee om te starten met een soort reality show "Het leven zoals het is" maakt het best interessant om te volgen.

De film duurt met minder dan 80 minuten erg kort. De aanloop is daarom best lang en na het eerste incident valt de film wederom een beetje stil waarbij de tijd gedood wordt met wat interviews. De personages doen het op zich niet slecht. Zombies dus, niets nieuws, maar onder het genre zal hij zeker zijn mannetje staan. Ondanks de voorspelbare clichés blijven de schrikmomenten wel overeind en dat is toch een pluspunt voor een horror. Door de camera te laten focussen op het bovenlichaam krijg je ook veel emoties en mimiek te zien. Het komt het angstgevoel ten goede. Qua montage en regie zeker meer dan in orde. Het is allemaal niet bijster origineel te noemen, voorspelbaar zelfs, maar de regisseurs gaven toch een eigen twist en eigenheid mee met de film. Leuk!

Een film die in het verlengde ligt van waar de eerste film eindigt, letterlijk zelf. Daar waar de focus toen lag op brandweerlui in een soort documentairestijl, hebben we hier te maken met special forces, nouja, met een aantal slechts.

De insteek dat het niet bepaald zombies waren, maar eerder met bezetenen van de duivel vond ik nogal ridicuul. De rol van de Kerk vond ik erg ongeloofwaardig en sloeg nergens op. De zoektocht naar dat bloed bvb wijzigde ook steeds wanneer het doel wel of niet werd bereikt.

Weinig voeling of diepgang met de personages. Het kon me dan ook niet veel schelen wat er met hen gebeurde. Buiten wat geschreeuw kwam er niet veel uit. Daartegenover vond ik de sfeer wel beklemmend en duister. De camera zit dicht op de huid, net niet te veel chaos, maar degelijk camerawerk.

Toch wel een fijne zombiefilm hoor. Focus hierbij op de isolatie van een paar bewoners. Geen roadtrip hier richting platteland of winkelcentrum. Gewoon gezellig thuis blijven en naar TV kijken of gamen. Het eten raakt wel een keertje op en de focus ligt prima.

Ook de zombies zagen er goed uit. Vrij vies, maar tegelijk ook slungelachtig en gebogen. Maar slakken waren het allerminst en er zat er af en toe nog een slimme tussen ook. De focus op hun uitstekend gehoor was niet altijd even consequent, maar deze versie zombies deden het zeker niet slecht. Al kan een raam inslaan nu toch niet zo moeilijk zijn?

De redding op het einde kwam écht wel out of the blue. De uiteindelijke vlucht uit het appartement naar het koppel was eveneens mooie afwisseling. Ook de motieven van die oudere man om zijn besmette vrouw te voeden had wel iets. Alles bij elkaar genomen niet vernieuwend - maar welke huidige zombiefilm is dit wel - maar vermakelijk is het zeer zeker!

Meer dan degelijke claustrofobische thriller die al eventjes op het lijstje stond omwille van de behoorlijke kritieken. Grootste pluspunt van de film is het feit dat je je net als het vrouwelijke personage niet goed weet wat je met gastheer moet aanvangen. Waarom werd ze aanvankelijk geketend? Is er werkelijk een nucleaire of chemische aanval geweest? Of is hij een ordinaire ontvoerder met een flauw excuus? Er is iets vreemds aan zijn gedrag en zijn motieven zijn niet altijd even duidelijk? Ook vertelt hij niet steeds de waarheid.

Het zet als kijker op het puntje van je stoel van nieuwsgierigheid. Goodman deed het voortreffelijk en ook Winstead was op niveau. De andere man vond ik maar vervelend en kon perfect uit het plot gehaald worden. Bracht weinig bij en stuurde met zijn aanwezigheid het plot eigenlijk naar een bepaalde richting.

Het einde was spannend, maar viel uiteindelijk tegen. Op zich wel geweldig dat de man toch de waarheid sprak. De wereld verkeerde in de staat zoals die in War of the worlds, maar werd snel afgehaspeld. Ook de uitwerking was maar minimaal, jammer. Voor de rest prima film!

Interessante kortfilm waarbij op hetzelfde moment op 700 km van elkaar twee aparte werelden zijn. De ene plaats is zorgeloos, de andere plaats is verwikkeld in een bloedige burgeroorlog. Het doet je even nadenken dat in het huidige nu elders op de wereld vreselijke dingen gebeuren terwijl ik nu dit bericht typ.

Knap dat de kortfilm gebruik maakt van de one shot techniek waarbij met inventieve camerabeelden het erop lijkt dat de film in 1 (of in 2) geheel/gehelen werd opgenomen. Zeker de moeite om eens gezien te hebben!

Deze stond al eventjes op mijn kijklijstje. Een verhaal over een Londense seriemoordenaar zo'n 60 jaar na Jack the Ripper. Ik wist hoegenaamd niets van deze Christie, zocht hem even op en ik stel toch vast dat er toch wel fysische gelijkenissen zijn met Richard Attenborough in de film. Ook tussen Timothy Evans en de jonge John Hurt zijn de gelijkenissen treffend.

Sowieso een erg schrijnende situatie van de conservatieve en jammer genoeg weinig snuggere Evans. Hij kan lezen noch schrijven en komt soms erg verward over. Alsof het soms allemaal wat te snel gaat voor hem. Een ideaal slachtoffer dus voor de linke beredeneerde Christie.

10, Rillington Place, het is een groezelige plaats, donker en vies met die bruingrijze muren en aftandse meubelen. Set en decor waren zeker een pluspunt, net als het acteerwerk. In de Londense wijk Notting Hill zowaar, ik had daar toch andere associaties mee, tot nu dan ...

Het rechtbankgedeelte ging misschien net te veel met de aandacht lopen, maar is op zich wel belangrijk als je weet hoe het Evans verder vergaan is (en wat er in de jaren 60 is gebeurd met zijn lichaam).

Zeer fijne kleine film uit Denemarken over een kolos van een bodybuilder die op zoek gaat naar een vriendin. De obstakels die hij echter op zijn weg vindt zijn niet min. Eerst en vooral kampt deze zachtaardige teddybeer met een wat softe introverte verlegen persoonlijkheid. Contacten leggen met het andere geslacht maakt hem wat onwennig. Het is enerzijds aandoenlijk om hem bezig te zien, maar het is ook zielig en zo hulpeloos. Ik had dikwijls met hem te doen.

Ten tweede woont hij nog in bij zijn moeder die erg bezitterig, controlerend en dominant is. Zij wil helemaal niet dat haar zoon zijn vleugels uitslaat, laat staan een lief zoekt en al helemaal geen uit Thailand. Hun relatie is eigenaardig te noemen al de oude vrouw vooral bang om alleen te vallen.

Niet alleen het contact met vrouwen verloopt moeilijk, denk maar aan de lookalike van de jongere versie van Laura Dern in het begin, maar veel vrienden heeft hij ook niet. Zijn leven bestaat uitsluitend uit bodybuilding. Zijn postuur is indrukwekkend, maar misschien net dat tikkeltje té om aantrekkelijk te zijn. Het contrast kon trouwens niet groter zijn met de kleine fijne Thaise vrouwen die hij zomaar met één vuistslag zou kunnen vermorzelen...

Grootste minpunten zijn de dialogen die erg beperkt zijn, deels door de persoonlijkheid van Dennis zelf, mede ook door de gebrekkige Engelse taalkennis van zowat iedereen waardoor de gesprekken erg oppervlakkig blijven. Ook het liefdesverloop is wat clichématig, maar laat je hierdoor alvast niet afschrikken. Toch een warm aanbevelingswaardige film, kleine 4,0*, dikke 3,5*!

Ik vond de film wel geslaagd en vond hem zeker niet saai. Ik vond het net interessant om te zien hoe de relatie evolueerde tijdens de lange afstandsrelatie. De eerste maanden waren nog leuk, maar net als in een gewone relatie trad sleur op. De contacten voelden als verplicht aan.

Er zat genoeg afwisseling in het gebeuren, cybersex, eens niet komen opdagen, verwijten en frustraties ... het voelde allemaal erg vertrouwd aan. Gelukkig geen traditioneel plot waarbij de één iemand anders leerde kennen.

Knap om met weinig middelen een degelijk product af te leveren. Acteerwerk was ook op niveau. Qua dialogen nogal banaal, maar op zich is dat ook niet onlogisch tussen een koppel.

Sterke film over een jongeman man die plots te maken krijgt met de ziekte MS en daardoor zijn hele toekomst ziet omkantelen. Niet alleen hij, maar zijn hele gezin draagt mee de gevolgen van deze ziekte. Wel vond ik het bizar dat zijn werkgever niet op de hoogte werd gebracht of in het ongewisse werd gelaten. Zijn lange afwezigheid moet sowieso vragen opgeroepen hebben.

Sterke vertolkingen van het hele gezin. Zeker tussen Ramon en Manolo die elkaar niet kunnen luchten, maar uiteindelijk toch onder lichte dwang naar elkaar toegroeien. Hier en daar erg mooie harde shots of scènes zoals de huilbui op de schoot van zijn vrouw of het telefoongesprek tussen zijn vrouw en een vriend. Ook hier en daar ontroerende en grappige momenten om het hier en daar wat luchtig te houden zoals de scène met het zoutvaatje.

100 metros is een kleine integere film over doorzettingsvermogen, liefde en verdriet. Het feel good gedeelte is aanwezig, maar stoort zeker niet. Toch wel van genoten!

Matig en wat mij betreft wat overload. Ik snap de symboliek wel waarom het er 11 moesten zijn, inclusief de lengte. Op dat vlak wel prima gedaan, maar niet iedereen kon het verder inhoudelijk afwerken. Sommige shorts waren nietszeggend en saai.

Gelukkig sprong er hier en daar wel eentje uit. Zoals dat van onder andere Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Interessant waren de meer kritisch belichte filmpjes. Eenzijdig is het nooit. Gelukkig kwam dat hier ook af en toe aan bod.

Net zoals zovelen had ik ook mijn twijfels omtrent deze klassieker. Niet dat een praatfilm op één locatie me afschrikt. Dogville en The man from earth bijvoorbeeld bevielen me wel, maar je kent dat: een film uit 1957, een oubollig zwart-witbeeld en 1957 doet me vooral denken aan de oorlogsfilms ‘The bridge on the river Kwai’ en ‘Paths of glory’. Lage verwachtingen dus, maar evenzeer zeer benieuwd na de lovende recensies hier op MM of de hoge quotering op onder meer IMDB.

12 angry men dus, waarvan eentje van in het begin al “verbolgen” of het niet helemaal eens is met het rechtssysteem en dus loodrecht tegenover de andere collega-juryleden staat. Het verhaal is eenvoudig. Ik verwachtte scenes in de rechtszaal, maar neen, alles vond erna plaats in de coulissen. De film doet me dan ook zeer sterk denken aan het boek van John Grisham, namelijk ‘Het vonnis’ waar eveneens juryleden een oordeel moesten vellen (hier ivm de tabaksindustrie) – genre The insider (met Al Pacino/Russell Crowe) of ik vermoed wss ook Miss Sloane (Jessica Chastain) over de wapenlobby.

Nu, het briljante van de film zit hem in de dialogen. Deze worden zeer sterk opgebouwd en maken de film erg aangenaam en spannend om naar te kijken. Hij verveelt geen minuut (maar duurde ook niet te lang – ook een kunst tegenwoordig). Knap ook hoe de hoofdrolspeler zijn woorden wikt en weegt, nooit uitspreekt dat de jongen onschuldig is. Hij twijfelt gewoon. Zijn dialogen zijn erg scherp en hij laat de anderen struikelen over hun eigen redeneringen: “Getuigen zijn geen exacte wetenschap” – “That’s right!”.

De sociaal-psychologische spelletjes zijn legio in de film. “Wat is de waarheid?” “Hoe subjectief is je eigen waarheid of oordeel?” “Neem je iets voor waarheid als neutraal persoon aan op basis van feiten (tabula rasa) of heeft eenieder al vooroordelen die je waarheid beïnvloeden (en reeds voorgekauwd hebben)?”

Een andere leuke psychologische twist was wie mocht starten met zijn pleidooi: “Moet diegene die het niet eens is starten met uitleggen waarom hij de beschuldigde niet schuldig wenst te verklaren OF moeten wij met zijn elven starten waarom we denken waarom hij wel schuldig is”. Eén zeer belangrijke nuance en psychologisch voordeel dus voor wie begint!

Ook het anoniem stemmen past in dit psychologisch rijtje. Groepsdruk, weet je wel …

Verder viel het me op dat het vierde gebod sterk aanwezig is. Hoewel de jongen afgeranseld werd door zijn vader en mogelijks handelde uit (wettelijke?) zelfverdediging was dit geen valabel argument. Eveneens het feit dat hij uit een minder gegoede buurt kwam en reeds een achterstand had in het leven, was weinig relevant (eigen verantwoordelijkheid en American Dreamprincipe).

Een aantal juryleden wil zich er makkelijk vanaf maken, er begint straks immers belangrijke sportwedstrijd en men wil niet te laat komen. Dit werd eveneens fijn verwerkt in de film. Het enige wat me echt stoorde wat de kromme en te simpele redenering tijdens de ‘reconstructie van de mankende oude man’ toen het ontaardde in een discussie met de uitspraak “I’ll kill him!”, ook het moordwapen vond ik maar zozo. Voor de rest topfilmpje! 4,5* meer dan waard!

Deze film heeft me echt geraakt. Hieraan zal ik de komende tijd nog vaak aan herinnerd worden. Als een film dat met me doet, dan kan ik alleen maar 'chapeau' zeggen. Hoewel de echte gruwelijke scenes beperkt zijn in aantal is er een constante sfeerschepping dat het steeds kan gebeuren. Getuige daarvan het ellenlange staan bengelen van Solomon aan de koord of het steeds overheersende gevoel van "nu gaat hij serieus klop krijgen". Het is een emotionele film, maar geen sentimentele film die bulkt van de clichés of happy endings. Zo was ik 'tevreden' dat bijvoorbeeld Patsey gewoon achterblijft.
Hier en daar kon je in de hoofden kijken van de plantagehouders waarom ze hun gedrag als normaal bestempelen. Dit was gewoon de normaalste zaak van de wereld in die tijd in die regio. De link met calvinisme/protestantisme/christendom werd ook duidelijk gelegd (maar dan ook weer niet te veel). De kwaliteit van deze film zit in zijn subtiliteit. Steeds aanwezig, niet overheersend.

Qua acteerprestaties niets dan goed. In de eerste plaats voor Fassbender. Ook Nyong'O en Elijofor deden het uitstekend. Pitt vond ik dan weer jammer, dat was overbodig en misschien koos men beter voor een onbekende acteur. Doet me denken aan Tree of life (waar ik hetzelfde dacht over Sean Penn). Het is ook niet dat Pitt de film naar de kassa moet doen leiden. Daarvoor is de film té sterk en staat hij meer dan voldoende zijn mannetje om te score zonder uithangbord.

De marteling van Patsey werd uitstekend in beeld gebracht. Idem met de scene toen ze een fles tegen haar hoofd kreeg. De vernedering, het misprijzen, ... het raakte me tot diep in mijn binnenste. Uitstekende film!

Niet de eerste film die ik zie over Noorwegen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Onlangs ook Kampen om Narvik - Hitlers Første Nederlag (Film, 2022) gezien en dan heb je ook nog de meer gekende zombies meet nazi's in Død Snø (Film, 2009). Fijn, zo bekijk je WOII toch ook eens vanop een andere plaats waar dus ook bikkelhard is gevochten.

Hallucinant wat opgejaagd wild Jan Baalsrud allemaal heeft moeten doorstaan van ontbering en koude. Ondanks dat je weet hoe het min of meer afloopt, slaagt de film erin de spanning hoog te houden. Ik zat geregeld op het puntje van mijn stoel. Van diegenen die allemaal hebben geholpen, wisten we natuurlijk niet hoe zij het er vanaf brachten. Maar de risico's en soms offers waren groot, voor iedereen.

Het verhaal klinkt inderdaad erg ongeloofwaardig, maar is ongelooflijk. Er is niet alleen aandacht voor de fysieke uitputtingsslag, maar ook voor het mentale aspect. De onzekerheid, de angst, de afhankelijkheid om geholpen te worden... Zeer goed in beeld gebracht allemaal, net als de fascinerende niets ontziende natuur(pracht). Prima casting ook, zeker bvb van Meyers als commandant Stage.

120 BPM is een degelijke film over een assertieve groep activisten die opkomen voor hun rechten en tegelijk een efficiënte remedie/preventie wensen af te dwingen tegen aids. Interessant hierbij is dat de verschillende partners onder de aandacht worden geplaatst en hun impact hebben op het gebeuren. Uiteraard heb je mensen die lijden aan aids zelf, maar ook andere lobbygroepen - die volgens Act Up niet ver genoeg gaan - de pharma-industrie, de regering, de burger in het algemeen, ... die elk hun specifieke rol spelen in het gebeuren.

De laatste decennia is er veel veranderd over de idee, de publieke opinie, beheersing en behandeling van/over de ziekte aids. Deze preventieve en curatieve ontwikkeling én het denken over de ziekte in het algemeen is een proces geweest van vallen en opstaan. Ook hier in deze film. Het doel heiligt de middelen en soms wordt met drastische acties het omgekeerde effect gecreëerd, maar het onder de aandacht brengen van is vaak reeds een eerste opstap. De debatten in de aula geven weer dat de manier waarop (de onverschilligheid over) aids onder de aandacht moet worden gebracht, verschilt. En dit gaat dan uiteraard gepaard met de nodige emoties (en steeds minder met ratio).

De verhaallijn verplaatst zich wat halfweg de film. De romance en diens seksuele contacten komen lang aan bod en deden met wat denken aan La Vie d'Adèle (2013). Het haalde me wat uit de film omdat ik te hard ingesteld was op het actievoeren en het eventueel uit de bus komen van een compromis tussen de verschillende partijen. In totaliteit ook een net iets te lange film. Twee uur had ruimschoots volstaan. Desalniettemin wel eens de moeite om te zien en erbij stil te staan, maar zeker niet onvergetelijk op filmvlak.

Zeer sterke film over een avonturier die 127 uur vast komt te zitten in de plaatselijke Amerikaanse flora. De film werd qua montage en cinematografie zeer boeiend gehouden. Fijne camerashots zoals de camera in de drinkbus. Ook de hallucinaties of flashbacks zorgden voor een aangename afwisseling. Het blijvend boeiend houden, het leek met de grootste uitdaging voor Boyle, eveneens wetende dat iedereen weet hoe de film eindigt. Maar als je geslaagde films als Trainspotting, Slumdog millionaire en 28 days later op je conto staan hebt, dan weet je als kijker dat je gebeiteld zit met Danny Boyle.

Technisch gezien is de film een waar hoogstandje, zowel visueel als auditief. Misschien hier en daar wat te druk, maar Boyle trok zijn trukendoos open met de split screens, snelle montage, camerastandpunten, close-ups, enz ... Die hallucinaties bijvoorbeeld waren erg goed, zeker bij de overstroming. De film is ook erg geloofwaardig en de mooie scène in het meer geeft je een gevoel van "wow, daar wil ik ook in duiken, zélfs zonder die 2 chicks".
Het hoogtepunt voor mij was de communicatie die hij had met zijn camera. Ontroerend, maar soms ook grappig wanneer Aron de satirische toer opgaat. En het blijft ongelooflijk hoe de menselijke geest enerzijds een zeer sterke wil heeft om te overleven, maar aan de andere kant ook gewoonweg gek wordt van wanhoop en eenzaamheid.
Fijne filmposter ook, niet zoals het in werkelijkheid was, wel de symbolische weergave van de wegtikkende tijd.

Best een grauwe rauwe film, niet in het minst door de groene kleurloze filter die over de film hangt. Het brengt extra sfeer in de film. Het deed me in die zin qua opzet wat denken aan Hostel waarbij op afgelegen duistere plaatsen ook dingen gebeurden die het daglicht niet mochten aanschouwen. Qua aanloop en einde verschillen deze twee films niet zo heel veel van elkaar.

De film houdt de spanning erin - ik ken de film met Jason Statham niet - over wat er precies staat de gebeuren. Russische roulette dus, welk me onvermijdelijk bij één van de topscènes van The Deer Hunter (Film, 1978) brengt. Het meest jammere van de film is toch wel dat het hoofdpersonage weinig overtuigt. De randfiguren daarentegen kwamen wel over, puur fysisch dan, alsof ze letterlijk uit het maffiamilieu werden weggeplukt.

Een leuke boekverfilming van Stephen King. Kende ik eerlijk gezegd nog niet, niet dat ik er noodzakelijk op zoek naar was. John Cusack is niet bepaald een acteur die hoog op het lijstje staat, maar hier deed hij het wel prima als spokenjager en horrorauteur.

Komt hij terecht in de beruchte kamer 1408. Als non-believer van paranormale gebeurtenissen ervaart hij al snel dat er wel degelijk dingen loos zijn met de kamer. De sfeerschepping is knap en een aantal scènes waren uitstekend om de spanning en het mysterie op te drijven. Het is irrelevant om deze allemaal op te sommen, maar de luchtkoker, overbuur en de richel buiten vind ik zeker het vermelden waard.

Niet alles was even geslaagd, maar de kamer manipuleert je diepste angsten of gevoelens, niet onlogisch dat je dan terecht komt bij je eigen familiedrama’s. Edgy, maar al bij al behoorlijk aangepakt. Jackson met een sober rolletje, te weinig om echt indruk te maken. Visueel tenslotte zeker geslaagd met een aantal bombastische scènes.

Weinig interessante en onevenwichtige film. De filmtitel dekt de lading allerminst. Er is op zich niets mis met wat flashbacks om wat diepgang te brengen in de personages, maar hier nam het verleden - zeker de jeugd - de bovenhand op de gehele film dat er nog nauwelijks sprake is van het doel van de film, met name de verijdelde aanslag. Als men dan toch diepgang wenste te creëren had men misschien beter parallel ook de dader wat meer uitgelicht vanuit zijn motieven.

Daarnaast oogt de film ook rommelig. De kleine flarden op de trein bij momenten tussen de flashbacks door waren te beperkt om aan te slaan. De montage was erg zwak. Mosselen noch vis... Ik kon eigenlijk alleen wat genieten van de film als ik het hele Thalys verhaal achter mij liet en de film aanschouwde als jongeren die een droom hebben als militair en op citytrip gaan in Europa.

Aan het acteerwerk stoorde ik me niet. Zo slecht vond ik dat niet. Goed om op te merken dat er gewerkt is met de echte personen. Gewaagd, maar zeker geslaagd. Voor de rest kan Eastwood veel en veel beter.

Een bijzondere film over een jong meisje dat moet opgroeien zonder haar moeder. De pijn van het gemis is groot en uit zich tot agressief en rebels gedrag. Erover praten daarentegen lukt niet, zelfs niet met haar bezorgde vader.

Door een ongeval belandt ze echter in een soort droom waarbij ze terug in de tijd wordt gekatapulteerd wanneer haar moeder van haar zwanger was. Ze leren elkaar beter kennen. Ondanks de zware thematiek is de film vrij luchtig opgebouwd. Er heerst een losse sfeer en beide personages groeien dichter naar elkaar toe. Ook bij de onthulling lijkt het alsof de moeder het altijd al had geweten. Soms iets te makkelijk plot hierdoor ...

Voor de rest wel prima gedaan. Een vrij originele insteek in dit soort plot dan welteverstaan. Kijkt goed weg, prima geacteerd ook. Ruime voldoende!

Een onbekende film hier blijkbaar. Het zou kunnen liggen aan de zwakke score op IMDB, maar zó slecht was deze film zeker niet.

Wat meespeelt in het plot van de film is de nog steeds paternalistische samenleving waarbij vrouwen toestemming moeten vragen aan hun echtgenoot om dingen te kunnen of mogen doen. Ik had nu wel niet de indruk dat we hier te maken hadden met een extreme vorm hiervan. De vader had best een punt, maar verbieden kan je natuurlijk nooit, toch niet vanuit Westerse blik.

En dan gebeurt het. Uit pure naïviteit wordt leugen na leugen aan elkaar geregen. Het is net dat wat de man enorm boos maakt. Terecht denk ik zo, al had hij ook bezwaar gemaakt als ze de waarheid had verteld, want uiteindelijk had ze hem niet gehoorzaamd.

Ik vond de pogingen tot verzoening nogal slordig uitgewerkt. Het ging wel erg vlotjes. Desondanks toch genoten van de film met als extra toch het schrijnende krachtige einde. Zoals vaak hebben Iraanse het kenmerk van sterk acteerwerk en indringend drama. Dat is hier niet anders. Licht aanbevelingswaardig.

Met hoge verwachtingen de zaal ingetrokken om 1917 te zien. In de eerste plaats voor Sam Mendes zelf die ik een geweldige regisseur vind, maar eveneens omwille van het feit dat ik wel iets van WO I af weet. Er zijn - zeker in vergelijking met WO II - weinig echte WO I films, laat staan dat het goede films zijn. All Quiet on the Western Front (1930) van Milestone en net daaronder Paths of Glory (1957) van Kubrick blijven op eenzame hoogte staan omdat deze klassiekers toch dat tikkeltje extra toevoegen en echt weergeven waarover het ging.

Mendes' plot is gebaseerd op de uit strategisch overwegende terugtrekking van de Duitse stellingen ter versteviging van hun linies. De personages zijn dan wel weer fictief net als de bevelhebbers (gespeeld door Cumberbatch en Firth). De prent komt vrij heroïsch over met een Schofield die door vijandelijk gebied trekt en zich een goede engelbewaarder mag toemeten. Tegelijkertijd is hij geen superhero en is hij vrij fragiel en kwetsbaar.

Zoals reeds veelvuldig al beschreven is het camerawerk uitmuntend alsof je er zelf bij was. De 'one-shot-hantering' wordt erg knap weergegeven. Je mag er plotgewijs niet te veel over nadenken (want dan klopt het totaal niet), maar het geeft wel een bepaald effect mee aan de film, alsof je er zelf tussen loopt. Daar heeft het dicht opzittende cameragebruik ook veel mee te maken, een camera die voor of achter Schofield en Blake loopt.

Het battlefield en de loopgraven zijn met veel zorg en details uitgewerkt. Ok, twee paarden en wat lijken, maar wat moet er nog veel meer getoond worden dan barb wire, modder en granaattrechters? Ook de loopgraven zagen er prima uit met haveloze soldaten, half murw geslagen door de shrapnels of de drank. Mooie beklemtoning ook van de ratten (en vliegen) rond de voeding en de rottende lijken.

De sound en de beelden waren top. Fijne beleving in de grote zaal. Het uitgebrande dorp zag er "mooi" uit in die rode brandende gloed met de zwarte schaduw van Scholfield ervoor. Technisch dus subliem gedaan van Mendes.

Hier en daar zeker wat schoonheidsfouten. De techniek van de verschroeiende aarde is gekend in oorlogsmiddens. Alleen begrijp ik dan niet wat die emmer melk daar staan te doen. De Duitsers komen ook een beetje eendimensionaal over met uitzondering van de lazaretten waarbij je ook kon zien dat het ook maar gewone mensen waren met geliefden.

Nipte 4,5* uit vooringenomenheid, maar een dikke 4,0* is deze wel waard. Geen meesterwerk voor alle aspecten van de film, maar sowieso bovengemiddeld.

1922 is een film met het nodige potentieel. Hij start ook erg goed, maar verliest zichzelf naar het einde toe. Het plot is op zich sterk en wordt voldoende uitgebouwd. Omwille van geldgewin vermoordt Wilfred zijn vrouw. Hij plant dit zorgvuldig al is de moord op zich klungelig. Hij dist een verhaaltje op dat vol gaten zit, maar komt er blijkbaar mee weg. Zijn zoon is medeplichtig, maar kan het ook niet meer aan. So far so good.

Dan verplaatst de film zich van genre en gaat hij richting thriller/horror zoals je verkiest. Een mishit wat mij betreft. De horror zelf is flauw uitgewerkt en is helemaal niet eng. Switchen van genre doe je ook niet zomaar. Er zit geen evenwicht of lijn in de film. Waar wil je naartoe als scenarioschrijver? Stick to the plan zou ik zeggen ... Ok, een verfilming van een boek van Stephen King, maar die horror- of angstelementen moesten ook al in het begin van de film vervat zitten, niet louter het laatste half uur.

Thomas Jane deed het uitstekend als norse boer. De mimiek zat goed en ook de verlaten boerderij straalde iets uit. Het plot van de zoon stelde niet veel voor en zijn vlucht dito nieuwe wandelpad evenmin. Schuld n boete waarschijnlijk, maar me echt begeesteren deed het me toch net niet, jammer. Nipte voldoende alvast voor Jane, de setting en het eerste gedeelte van de film.

Knappe Estse film over een stukje onbekende geschiedenis ten tijd van de Tweede Wereldoorlog. De slag bij Tannenberg was me bekend uit WOI en het daaruitvloeiend reusachtig pompeus grafmonument dat door Hitler later werd opgeblazen om te vermijden dat Russische troepen het zouden onteren. Dit even terzijde.

Wat me onbekend was - maar historisch gezien wel logisch is - was het gevoel van de Estse bevolking om te kiezen tussen de pest en de cholera als het neerkwam wie hen zou bezetten: de nazi’s of de Russen. Naargelang de omstandigheden en de druk koos de bevolking vaak uit zelfbehoud partij en deden ze zaken die ze liever niet deden. Knap was wel de scène waarbij beide Estse groepen elkaar tegenkwamen en prompt een staakt het vuren inlasten.

Het plot rond de alleenstaande dame die in contact komt met haar agressor en verantwoordelijk was voor de deportatie van haar familie is wat te veel geconstrueerd, maar los hiervan zag je wel de wisselende emoties en machteloosheid naar boven komen.

De oorlogsbeelden waren verder knap gemaakt. Goede actiescènes met een technisch aanvaardbaar niveau. Fijn ook dat men de film bekijkt vanuit verschillende kampen zodat het moeilijk te bepalen valt wie the good of bad guy is. Het brengt de nodige nuancering waarbij iedereen in deze vuile oorlog wel boter op het hoofd heeft.

Interessante film over een onderwerp dat minder aan bod komt over de Tweede Wereldoorlog. Het leed en lijden is voor vele joden niet achter de rug wanneer ze de concentratiekampen overleefd hebben. Ook voor de talloze dorpen waar men meezeulde met de nazi’s of zelf het heft in handen namen om joden aan te geven, waren het onzekere tijden.

Wat ze joden vaak clichématig verweten, bezondigden ze zich vaak zelf aan. Wanneer eigendommen en woningen geconfisqueerd konden worden, waren mensenlevens vaak niet veel meer waard. In dit Hongaarse dorp komt de angst en twijfel sterk naar boven wanneer twee joden het dorp binnenkomen. De film geeft een sterk en sereen portret weer van deze gebeurtenis.

Mooie zwartwitbeelden en de ondersteunende muziek gaven een soort van dreiging weer. Prima acteerwerk alvast. Ook het einde is zoals hier al verteld symbolisch geslaagd.

Een Disneyklassieker die ik heel lang geleden al eens zag, maar waarvan ik me niet te veel meer herinnerde. Sowieso een onderhoudende film uit de jaren 50 die misschien wat oubollig lijkt, maar nog steeds redelijk wegkijkt. Vooral het avontuur met de zoektocht naar het zeemonster is entertainent. Doet me ook wat denken aan Jaws.

De duikboot zat knap in elkaar en de verwondering van het olijke trio was groots. Kapitein Nemo is een boeiend figuur en ook Esmeralda bracht iets extra. Nadien zakt het wat ineen en gebeurt er niet zoveel meer. De octopus was nog erg leuk en het einde bracht nog wat actie. De cast was behoorlijk, maar erg hoogstaand was het allemaal niet. Niet de memorabele film die ik in mijn gedachten had. Ook niet de zeemonsterfilm die ik dacht te zien. Mooie verfilming van het boek van Verne, dat wel.