Meningen

Een fijne coming of age film van Zach(ary) wiens levensloop we zien in de jaren 60-70-80 van vorige eeuw. Evident is het niet, opgroeien met 4 andere broers, waarvan er 3 ouder (en vooral erg verschillend) zijn van hem. Met zijn vader heeft hij een soort haat-liefde verhouding en de wisselende stemmingen van zijn vader zijn erg verwarrend voor hem. Hoewel niet expliciet of toonaangevend is Zach niet noodzakelijk homoseksueel, maar elke toenadering of suggestie er naartoe werd al gauw de kiem ingesmoord.

De film is vlot en kent een speels enthousiast tempo. Deed me eerlijk gezegd wat denken aan PTA's Licorice pizza. Fijne soundtracks ook met Pink Floyd en DAvid Bowie die de revue passeren. Audiovisueel ook prima tijdssetting van de jaren 60 en 70.

CRAZY is een dynamische en vlotte film die geen moment verveelt met diverse thema's die opgroeiende tieners ervaren rond identiteit en seksuele ontplooiing. Leuk om eens mee te pikken!

Genoten van deze op en top Italiaanse film gehuld in die mooie zwartwitte tinten die erg sfeervol het jaar na de Tweede Wereldoorlog weergaven in Rome.

Best wel een zwaar thema over huishoudelijk geweld. Prima ook die setting over de positie van de vrouw, de roddelcultuur, het gemeenschapsleven in de wijk, de tradities rond de verloving ...

Ondanks enkele zwaarmoedige onderwerpen slaagt Cortellesi er moeiteloos in om er enkele luchtige elementen in te proppen. Niet zozeer met humor, al was er zeker wat satire aanwezig, maar voornamelijk met de knappe muziek die de tijd leek te doen stilstaan. Aparte, maar geslaagde aanpak.

Verrassend einde waar iedereen wel op het verkeerde been werd gezet. Een ode aan de vrouw leek het wel voor Cortellesi, maar dan begrijp ik de brief aan Marcella niet zo goed. Dat leek veeleer op een afscheid. Grappig wel die opgeblazen ijsjeszaak, alleen mag Joost het weten hoe ze dat voor elkaar kreeg.

Damn, door het tilt slagen van mijn pc 3/4e van mijn tekst verloren. Nieuwe poging dan maar. Ik vind deze Once upon a time in the west net iets minder indrukwekkend dan The Good, the Bad and the Ugly, hoewel een vergelijking met die film oneerlijk is. Het begint alvzst uitstekend met een fenomenale sfeerschepping in een klein stationnetje. Ook hier weer zie je de meester Leone op zijn best: vele stille beelden, angstaanjagend bijna, wachtend op die explosie, de katalysator die de boel in de fik steekt. Vervolgens de muziek die de spanning opdrijft met speciale aandacht voor de bromvlieg die het geheel extra aanscherpt.

Eenzelfde moment zie je eveneens bij het uitmoorden van het gezin van Jill (en is treffend in bijvoorbeeld de introscene van The Bad in The Good, the Bad and the Ugly). Audiovisueel is deze film een meesterwerkje.

Verder zie je dat ook in dit wilde oord de industriële vooruitgang zijn intrede doet. Een nieuw tijdperk treedt in met de bouw van spoorlijnen. Veel aandacht hiervoor en ook de scenes in de treincoupés waren zeer vermakelijk.

Toch vond ik het verhaal magertjes. Veelal kwam dit ook door de tegenstrijdige personages, personages die een dubbelrol leken te spelen. De grote bad guy Frank (Henry Fonda) had naast zijn meedogenloosheid ook eergevoel. Van Cheyenne daarentegen kreeg ik helemaal geen beeld. Was hij nu een goede bad guy of eerder slechte good guy? Jill had ook zo'n dubieuze rol: enerzijds een dame met waardigheid en principes, maar aan de andere kant ook zeer opportunistisch. "Harmonica" viel tenslotte ook af en toe uit zijn rol, hoewel zijn wraakmotieven best knap ingewerkt werden in de film, een verhaal in het verhaal.

Het middenstuk is lang uitgesponnen en ik wist niet altijd waarheen het ging. It's not all about Jill, zo bleek. Het einde maakte veel goed en deed mijn waardering in de film stijgen. 4,0* is zeker verdiend!

Bijzondere film die aan de hand van een docu of reality tv het relaas volgt van seriemoordenaar Ben. Zonder enige scrupules doet hij uit de doeken wat zijn job inhoudt en hoe hij dat combineert met zijn rol als familielid of vriend. Het geeft de kijker een gevoel van onbehagen en machteloosheid. Een gevoel ook van een beetje beschaamdheid omdat er ook bij momenten grappige en erg luchtige passages verwerkt zijn. Bij momenten is Ben best een aangename kerel om een pint mee te pakken, maar al even snel kan omvormen tot een meedogenloze beestachtige moordenaar. Zijn familie weet maar al te goed waarmee hij bezig is, maar voornamelijk uit vrees wordt dit geneutraliseerd. Zie maar bvb op het verjaardagsfeestje.

Een aantal scènes zijn boeiend op te volgen. Alleen al de manier wanneer hij zich rechtstreeks tot de camera richt - rechtstreeks tot de kijker dus - maakt het extra reëel en beklemmend. De zakelijke toon hoe hij met trots uitlegt hoe je een lijk moet verzwaren wanneer je het dumpt in water zette onmiddellijk de toon. En zo zijn er nog wel enkele momenten zoals de mythe van de grootte van het geslachtsdeel van een zwarte. De verkrachtingsscène was bruut en wansmakelijk. De afwisseling tussen humor en dood is niet evident, maar wel goed gebalanceerd en geslaagd. Geen film voor een breed publiek, wel een sterk staaltje van het talent van Poelvoorde, zowel voor als achter de camera.

Gedegen drama over een vader die er alleen voorstaat met zijn twee tienerdochters wanneer zijn echtgenote hem verlaat. Wat aanvankelijk volgt is een zielig portret van een man die met zichzelf geen blijf weet en blijft hopen dat zijn vrouw bijdraait. Uit wanhoop volgt hij een toneelcursus in de theaterzaal waar zijn vrouw lichttechnicus is. De scènes waarbij hun privéleven publiekelijk worden geuit zijn best genietbaar, maar ook treurig eigenlijk.

De relatie met de tienerdochters verloop ook niet optimaal. De film gaat nooit uit de bocht en levert een eigenlijk kleine intense cinema op. Gezien het onderwerp vrij luchtig, maar toch serieus genoeg. Hier en daar enkele leuke fragmenten zoals de MDMA en de relatie met zijn dochters. Zijn oudste dochter dartelt verder in het leven en neemt geen blad voor de mond ten aanzien van haar moeder. De jongste heeft het wat moeilijker om om te gaan met de situatie.

Geen topper, maar wel eentje die gezien mag worden. Goede acteerprestaties, goede cinematografie en erg naturel zonder veel poeha.

Fijne rustige voortkabbelende film over ouderschap en het opnemen van verantwoordelijkheden. De film geeft blijk van een documentaire. Uiteraard krijg je die indruk in de eerste plaats omdat het personage van Phoenix een audiojournalist is, maar de film is ook erg puur en authentiek. Er wordt erg naturel geacteerd. Van Phoenix kan je dat verwachten, maar ook de jonge ster Woody Norman doet het meer dan uitstekend.

De meerwaarde van de zwartwitbeelden kon ik moeilijk plaatsen, maar het is wel erg knap gedaan. De blikken op de skylines van LA, Oakland, NY, Detroit en New Orleans zijn werkelijk prachtig, net als het nachtelijke verkeer, Central Park of de kleine eenvoudige wijken waar het duo heen slentert.

Er is een mooie balans tussen de interviews met boeiende vragen én antwoorden en de zorg voor kleine Jesse. Dat ook de moeder nog geregeld opduikt is een pluspunt en biedt een meerwaarde aan de opvoedingsrol van Johnny. Enkele prima scènes zoals het handboek dat Johnny ter hand moet nemen om zich in te leven in Jesse en waarbij hij zich moet excuseren.

C’mon c’mon is een tedere en ontwapende film zonder een diep plot, maar met de realiteit van het leven. Het zijn de kleine dingen die bijblijven, de intermenselijke contacten, de ruzies, de grinnikende lachmomenten, enz … Fijn!

Toch wel vrij verrassende horrorfilm. Een horrorfilm die toch verder gaat dan de cabin zelf. Ik had iets in gedachten als Blair Witch (2016) waarbij een eenzelfde decor dienst doet om wat tieners de wereld uit te helpen.

Nu kregen we een soort entertainment project, zo leek het wel, waarbij een groep sadomasochistische beulen voor hun plezier mensen opjagen en vermoorden. Lang dacht ik nog dat die ene bewaker echt wroeging ging krijgen, maar die hield zich uiteindelijk gedeisd. Qua acteren vond ik het allemaal niet zo bijzonder en ook de personages zelf waren vrij stereotiep. Het plot ging ook zijn gewone gang met hier en daar wat slasher en de voorspelbare dingen.

Maar het tweede gedeelte was best verrassend, zeker met de kooien met al die duivelse wezens. Geweldig scène in die zaal wanneer die agenten en later de laboranten letterlijk tot pulp werden herleid. Beetje raar om deel 1 en deel 2 van de film met elkaar te verzoenen, maar ik kan er nog best mee leven. Het is eens iets anders, gedurfd en toch wel geslaagd.

Een klassieker die een belletje deed rinkelen, maar dat ik nooit eerder zag. Sowieso een sterke stomme film die één van de grondleggers was van de verdere Duitse filmindustrie. De film is één grote theateropstelling waarbij de verschillende sets mooi in elkaar gezet zijn met expressionistische ideeën zoals de scheve ramen/deuren en huisjes. Ook de vloeren van het decor doen eerder aan als een set. Zowat het hele dorp met zijn kronkelende straten, lantaarns én begraafplaats is mooi in elkaar gezet en heeft een ideale sfeersetting voor het duistere kabinet van Dr. Caligari. Het dient wellicht ook als een metafoor voor de zieke geest van Caligari.

De film is opgebouwd uit 6 bedrijven en verloopt vrij vlot. Cesare is vrij creepy en past in hetzelfde rijtje als onder meer Frankenstein of zelfs Dracula. Het is een fascinerend figuur. Ook de moord afgebeeld als schaduwen op een muur was visueel sterk, deed me zelfs denken aan de film Nosferatu die dezelfde techniek hanteert.

Tot slot een sterke plottwist, eentje die ik niet zag aankomen, maar absoluut eigen aan een gewiekst figuur als Caligari. Leuk!

Haneke blijft toch beroeren. Moeilijk te beoordelen voor mij met vaak een alles (Amour, Benny's video of Funny Games) tot een niets (Das weisse Band of Happy end). Verklarend zijn zijn films allerminst. Ze roepen steeds meer vragen op dan dat er beantwoord worden.

Ook hier weer creëert hij een soort onbehaaglijke sfeer en weet hij de aandacht van de kijker naar zich toe te zuigen om dan net niét te eindigen met een climax. Niet iedereen apprecieert dit denk ik. Ik ervaar deze film vooral vanuit zijn opbouw en sfeer die vooral met sobere aankleding toch je aandacht weet vast te houden. Bij momenten erg vaag allemaal. De motieven die erachter zitten worden niet of nauwelijks kenbaar gemaakt. Het is datgeen dat ook het personage Anne (Juliette Binoche) ervaart. Het blijkt een breekpunt te zijn voor haar.

Best een fijne onderhouden mystery drama waarbij twee uitgediepte plots parallel naast elkaar lopen. Als geoefend filmkijker is het vervolgens een koud kunstje om te voorspellen dat er wel een link moet zijn tussen beiden. Komt daarbij de frisse toevoeging van time travel en extra dimensies.

Voor dit laatste gegeven is het moeras een uitgelezen plek om dit verder uit te diepen. Prachtige setting waarbij het mysteriegedeelte ten volle wordt benut. De ontknoping op het einde is sterk, niet zo geheel verrassend, maar wel fijn om te zien hoe het allemaal in elkaar schuift.

Acteerwerk naar behoren. Een fijne onderhoudende thriller die nimmer verveelt.

Fijne Belgische animatiefilm over de Eerste Wereldoorlog die het beruchte doch minder gekende ACM-korps belicht. Het Korps Autos-Canons-Mitrailleuses (ACM) was een eenheid van het Belgische leger tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het vocht met pantserwagens uitgerust met kanonnen en machinegeweren. Ze werden vanaf 1915 ingezet aan het Oostfront aan de zijde van de Russische bondgenoten. Ze waren erg succesvol.

Qua stijl een beetje bizar. Bij momenten wat ruw en onafgewerkt met felle kleuren, daarnaast toch wat meer details zoals de gebouwen. Voelt hier en daar wat hoekig aan, maar de personages komen emotioneel wel goed tot hun recht. Zeker met het sappige West-Vlaamse accent best aangenaam om te volgen. Vrij geloofwaardig ook allemaal en als animatie opent hij deuren die een gewone film niet zou bereiken. De stijl is wat wennen, maar het verhaal neemt je voldoende mee om je niet te veel te doen focussen op de graphics.

Neen, dit was hem niet voor mij. Een film liefde en geluk vanuit twee verhaallijnen waarbij de ene al het geluk heeft en de andere die minder geluk heeft gekregen van het leven, maar dat weinig beseft. Ik vond het bovenal verwarrend en vond de montage niet geweldig door al dat geschuif van de ene leefwereld naar de andere. Komen daar dan ook nog flashbacks bij.

Geen standaard afgeraffeld verhaaltje alvast. En als je niet in de film zit, ben je hopeloos verloren en snak je naar het einde. Het gevoel dus dat ik ervoer. Ik was niet altijd mee, maar genoot wel van de mooie beelden en het degelijke acteerwerk.

Café Derby is één van de zwakkere Vlaamse films die ik de voorbije jaren zag. Normaal hou ik wel van een leuke entertainende Vlaamse prent (niet dat het daarom hoogvliegers zijn), maar dit viel toch wat tegen. De gehele film staat en valt een beetje met Wim Opbrouck, een karakteracteur die ik best kan smaken en die steeds extra cachet kan geven aan zijn personage. De andere personages spraken me hoegenaamd niet aan. Zelfs een Ben Segers was vrij flets.

Het viel me ook op dat er heel weinig diepgang zat in de personages en in het gehele verhaal tout court. Er is weinig uitdieping en de meeste personages lopen er maar voor spek en bonen bij. Wat Renée daar staat te mediteren, geen mens die het weet. Hoe hun relatie nu werkelijk is, geen idee? Nog zo’n reden waarom ik die ene (korte) seksscène maar niet kan begrijpen. Vaak is zoiets kijkcijferlokkend, maar zelfs hier snap ik de relevantie geheel niet.

Soms liep het verhaal zichzelf voorbij of komen dingen plots aangewaaid. Getuige daarvan zijn plotse dood (mag dan wel een verrassend einde zijn, maar dergelijke plotse scenario’s verwacht je eerder in soaps waar een rol uitgeschreven dient te worden). Ook die gehele paushistorie is een vrij vreemd verhaal van een stom hekken dat ineens in de weg staat. De relatie met zijn kinderen (niet zozeer doelend op Sarah) vond ik ook vrij afstandelijk. Ook hier weinig diepgang in het hoe of waarom. Zoals ik al zei tilt Opbrouck de film naar een hoger niveau en daarom nog een 2,5*.

Hoe onvoorwaardelijke liefde uitgroeit tot iets giftigs en hoe je in alle radeloosheid je zo tracht vast te klampen aan iets wat er niet meer is ... Toch wel een bijzondere film waarbij ik ook het gevoel ervaar dat ik iets miste om van een topper te spreken.

Moeilijk om echt de vinger op de wonde te leggen. Je leeft alvast mee met het koppel en ook het acteerwerk is prima. Misschien dat het plot of de gebeurtenissen van de hak op de tak springen. Zo kon ik die stand up comedy show erg moeilijk plaatsen in wat voorafging tussen het koppel. Alsof liefde daarvan afhangt al duidt de man er uiteindelijk wel op dat hij haar zo kan loslaten zonder schuldgevoel.

Eigenlijk wel genoten van de film, want Masset-Depasse doet vele dingen goed. De eigenzinnige sfeer is even wennen, maar is zeker geslaagd. Dit is niet zomaar een standaard romantisch dramaatje. Interessant!

Een mooie film die voor een aantal hier als wondermooi wordt bestempeld. Ik hou het gewoon bij prima. Hartverwarmend is inderdaad het meisje dat een bepaalde periode elders zal verblijven. In het ouderlijke huis was er weinig sprake van echte liefde en zorg. Bij de nieuwe surrogaat ouders stond aandacht centraal, maar ontbraken echte fysieke contacten wel. Ook Sean moest zichtbaar ontdooien in de voor hem nieuwe situatie.

Naast het verhaal ook cinematografisch een mooie film. Teder en sereen, met een fijne soundtrack, mooi kleurgebruik en uitstekend acteerwerk. Een drama zonder echt drama te zijn, een film die weet te raken zonder emoTV. Leuk ook dat gaelic!

Fijne eindscène ook die me toch raakte. Klein en subtiel.

Een film die in mijn ogen zijn (extra) credits verdient omwille van de toevoeging voor de lekkere gerechten die in een aantal scènes prominent naar de voorgrond treden. Dergelijke films met extra aandacht voor voeding slaan vaak wel bij me aan. Dabba (Film, 2013) en An (Film, 2015) komen spontaan bij me op, maar er zijn tal van dergelijke voorbeelden te noemen.

Het grootste manco van de film wordt hierboven al beschreven. Er is bitter weinig aandacht besteed aan de relatie tussen Oren en Thomas. Jammer eigenlijk, het zou onder meer kunnen verklaren waarom Thomas naar Israël trekt en het gezin wil leren kennen van zijn vriend.

Verder vind ik culturele gebruiken best interessant in een film. Dat koosjer zijn is toch iets apart. De film leunt echter te veel op losse eindjes en er wordt te veel naar een happy end toegewerkt. Het acteerwerk en het tempo zaten overigens wel goed. Degelijke film, niet meer, niet minder.

Toch wel de film die ik het minste trok van Kaurismäki. Vrij absurde film over een bende Franks die de chaos willen ontvluchten en op zoek zijn naar rust in Eira. Leuke opener met die speech van ... euh Frank. Hier en daar valt er vervolgens eentje vantussen, best grappig, maar echt vloeiend vond ik het niet altijd.

Hier en daar wel enkele leuke scènes. En wat een heerlijk rocknummer richting het einde met Bad Boys. Maar kurkdroog alweer, met uitgestreken gezichten, alsof de karakters van Kaurismäki niets anders kennen.

Stijlvol, dat zeker, met de zonnebrillen en leren jassen. De zwartwit stijl had ook wel wat, maar had niet bepaald een betekenis. Mja, ik blijf erbij, ik zag de laatste weken toch betere films van Aki.

Een film waar het feminisme en genderidentiteit inderdaad een prominente plek inneemt waarbij een klein meisje zich afzet tegen de geldende rollenpatronen en cultuur. Meisjes horen niet met paard en kar te rijden. Ze behoren ook geen broek te dragen, laat staan dat ze niet luisteren naar wat hen (door mannen) wordt opgelegd. Op geheel eigenzinnige avontuurlijke wijze slaat de kleine Martha zich een weg door het leven. Van haar vader zal ze het niet geërfd hebben, want dat is een erg volgzaam type zonder ruggengraat. "Calamity", de naam zegt het zelf al, waar zij komt, is het steeds vuurwerk, tot spijt wie het benijdt.

Voorts een erg speelse film met een vlot tempo en fijn plot. Verveelt nergens en kan zowel kinderen als volwassenen boeien denk ik. De animaties zijn mooi met veel kleurgebruik. Het einde met die dubieuze luitenant vond ik nogal snel afgehaspeld. Ik had één of andere confrontatie wel leuker gevonden. Het stukje met de kolonel en de sheriff/burgemeester (?) vond ik dan wel weer geslaagd.

Fijne thriller die me toch verrast heeft in positieve zin. Behoudens het feit dat je wellicht weet dat het ging uitkomen toch behoorlijk spannend. Het einde is maar wat bizar - alsof de politie verdwijningen maar blauw-blauw zouden laten. Het is nu ook niet dat Vaughn gedurende de film veel blijk heeft gegeven van koelbloedigheid en stressbestendigheid. Die valt zo door de mand. Snap ook niet dat de gemeenschap zo'n risico neemt, maar wel slim gezien dat hij zijn vriend moest neerknallen.

Maar los van dat wel een onderhoudende film met toch wel een zwaar moreel dilemma. Uiteraard is het zwaar af te keuren, maar toch. Achter je pc of aan de zijlijn heb je makkelijk praten. Stel dat je zelf in dergelijke situatie komt - genre Deliverance (1972) en je moet deels handelen met wettige zelfverdediging. Sympathieke kerels of niet, ik keur de daad niet goed, maar begrijp de achterliggende motieven wel.

Het ongeluk zelf klopt ook wel niet helemaal, maar kom. Die jongen stond wel erg dicht in de buurt van het hert zonder dat die hem opmerkte. Ondanks de minpuntjes zeer zeker geslaagde thriller.

In L'Événement (Film, 2021) gaat het net als in Call Jane over illegale abortussen in de jaren 60. Die film speelde zich af in Frankrijk, met deze film zitten we in Chicago. Vrijwel overal in het "vrije" Westen was abortus taboe, zelfs als het leven van de moeder (en of het kind) in gevaar is tijdens de zwangerschap. Tot de zaak Roe/Wade daar in 1973 verandering in bracht. De film eindigt er ook mee.

Call Jane schetst het beeld van de zwangere Joy die een illegale abortus laat uitvoeren en nadien beslist om zich mee actief in te zetten met deze praktijken. De film laat iets te makkelijk uitschijnen dat het allemaal een soort van piece of cake was. Iedereen zou het moeten kunnen. Je hoeft er zelfs geen medische achtergrond voor hebben. Zolang alles standaard verloopt zonder complicaties, wel ja...

Een film die niet bepaald neutraal is en duidelijk een kant kiest. Niet toevallig net nadat de abortuswet van 1973 werd teruggeschroefd in de VS? Het plot verloopt iets te makkelijk, is weinig kritisch ook.

Eindelijk kan ik ook Call me by your name van mijn lijstje schrappen. Call me by your name vertelt de romance van de twee homoseksuelen Elio en Oliver. De film heeft enkel en louter oog voor de romance die traag en houterig op gang komt. Het is een ode geworden aan de liefde en de gevoelens van amoureuze personen. Negativiteit is niet aan de film besteed en dat moet voor het eerst zijn voor mij in een film over homo’s. Geen spatje boze of afkeurende blikken, geen homo bashings, geen onbegrip bij de ouders, etc ... Dit is wel wat anders in bijvoorbeeld The happy prince, de nieuwe film over Oscar Wilde die later dit jaar gereleased wordt. Net als in The imitation game werd homoseksualiteit daar als een misdaad beschouwd.

In het decor van het prachtige Italië badend in een zomers vakantiesfeertje brengt Luca Guadagnino een mooi verhaal. In het tweede gedeelte van de film komt het verhaal echt op gang en de romance is tegelijk openbarend. Het gesprek met de vader en het moment van de aftiteling zijn de mooiste van de film. Mooie performance van Hammer en zéker Chalamet die knap gestalte geeft aan de experimenterende en zoekende Elio. Hoewel de relatie wat ongewoon lijkt, is de romance en het samenspel tussen Elio en Oliver geloofwaardig. Niet eenvoudig met het leeftijdsverschil tussen beiden. Één Oscar van de vier verzilverd lijkt me dan ook een juiste weergave van de film. Een film die een zekere voortrekkersrol verdient, cinematografisch ook erg mooi is, maar ook filmisch niet té zwaar overschat dient te worden.

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman, maar met een speelduur van iets meer dan een uur komt niet alles uit de verf, de personages niet in het minst. De roman is naar verluidt meer achtergrondverhaal en diepere relaties die in de film pijnlijk ontbreken - hoeft dit te verbazen?

Het plot is best interessant en gaat over twee families die sinds lang verwikkeld zijn in een bloedvete. Eén van de "barbaren" en tevens aanslagpleger op het leven van de andere clan krijgt de kans zich te ontwikkelen tot kunstschilder in het grote New York. Uiteindelijk komt alles wel goed. Zo gaat dat dan met die superoude films uit de oude doos.

Ik bekeek een gerestaureerde versie. Al bij al redelijke rollen en minder theatraal dan wat je van dergelijke prenten mag verwachten. Farnum is erg goed in zijn rol en ook Winifred Kingston doet het prima.

Een familiefilm zoals je zou verwachten als er dieren aan te pas komen. Dieren die dus boven zichzelf uitstijgen en menselijke trekjes vertonen. Bovendien is de verstandhouding tussen het baasje en dier opperbest. Praten kwam er nog net niet van, maar dat was ook niet nodig: een goede verstaander heeft maar een half woord nodig.

Vond het eerlijk gezegd maar een heel flauwe bedoening. Een hond die wat samenhokt met wat wilde wolven? Laat staan dat hij die nog eens gaat leiden ook. Het gaat toch wel wat verder dan mijn verbeelding. CGI duidelijk aanwezig, voor een familiefilm met beperkt budget wellicht normaal. En voor veel ambacht met een echt dier is er wellicht geen tijd.

Enige echt leuke vond ik de prachtige natuur aan de Yukon. Echt adembenemend soms. Ford tja, deed weinig verkeerds, maar de echte toprollen of -films liggen gezien zijn leeftijd toch al eventjes achter ons. Vond het overigens ook bizar dat er na zijn ontvoering géén sprake meer was van zijn echte familie in Californië. Er werd nog speciaal ingezoomd op de clichématige verloren halsband tijdens het geworstel...

Prima spionagefilm met de Tweede Wereldoorlog als achtergrond waarbij vrouwen werden ingezet om gevaarlijk spoonagewerk uit te voeren. Hoewel de film enkele dode momenten kent, vond ik hem best onderhoudend en op bepaalde momenten zeker spannend. Zeker wanneer de nazi's stilaan doorhebben dat er spionnen aan het werk zijn en ze alles in het werk stellen om hen te ontmaskeren.

Ook de personages werden uitstekend gecast. Van zowel Vera Atkins, Virginia Hall als Noor Khan wou ik iets meer weten en voelde ik me betrokken met hun persoon. De idee dat de film gebaseerd is op waargebeurde feiten maakt het allemaal wat intenser.

Hoe je het ook bekijkt, is de film te kort om sommige acties en gebeurtenissen uit te diepen. Nu gebeurde dit snel snel en kwam het rommelig over. En aan de andere kant duurde de film dan weer te lang omdat de samenhang wat ontbrak. Voor de rest prima film waarbij vooral het acteerwerk van de drie dames bij me in de smaak viel.

The Cell is boven verwachtingen een degelijke thriller geworden. Dee dme wat denken aan het recente Den Skyldige (2018) of ook The Taking of Pelham 1 2 3 (2009) . Zeker geen wereldtopper, maar wel degelijk binnen het genre. De spanning wordt hoog gehouden en je krijgt wel wat inzicht hoe een alarmcentrale werkt. De commicatie was geloofwaardig en inventief. Halle Berry deed het dan ook goed als receptioniste. En om één of andere reden ben ik altijd blij om Abigail Breslin (het kindsterretje uit Little Miss Sunshine (2006) aan het werk te zien.

Maar naar het einde toe was het beste eraf en had ik veel moeite met het script. Het feit alleen al dat Jordan op onderzoekspad ging, was voor mij al een stap te ver. Laat staan dat men in een soort van wraak de ontvoerder achterlaat en men een simpel verhaal ging opdisselen. Neen, niet zo geslaagd dat einde, voor de rest wel een vermakelijke film.

Ik zag van Warmerdam hier al ergens opduiken. Wel ja, daar heeft het toch wat van weg. Minder stijlvol weliswaar, maar wel rauwer en dus ook minder komisch. Ook qua dialogen iets beperkter. Maar vreemd en absurd? Dat zeker! Doet verder ook denken aan de klassieker Deliverance uit 1972 met die lelijke gestoorde bewoners.

De motieven van het dorp lijken me mysterieus en onbekend te zijn. Daar waar ik bij Bartel toch enige meelijwekkendheid bespeurde doordat hij psychische problemen heeft door de dood van zijn vrouw. Andere scènes dan weer helemaal van de pot gerukt, zelfs letterlijk soms met die bestialiteiten. De caféscène bracht me dan weer in sektarische sferen, maar zover hoeven we niet te zoeken denk ik.

Maar wat een sfeer en rollercoaster van bizarre gebeurtenissen er ervaringen. Prima locatie ook die Ardennen welk al vaker een decor zijn geweest voor duistere films (Welp, Alias, D'Ardennen)...

Ik had nog nooit eerder van Calvary gehoord, maar wou deze toch een kans geven. Calvary telt het verhaal van een priester die tijdens de biecht geconfronteerd wordt met de dood. Hij worstelt met het dilemma of hij dit aan de grote klok zou hangen of niet. Hoe ver gaat het beroepsgeheim en hoe moet je er al priester mee omgaan. Lavelle heeft de drang om als goede herder onvoorwaardelijk voor zijn schapen te zorgen, maar ervaart dat zijn schaapjes alles behalve op het droge zijn. Hij wordt geconfronteerd met allerlei misdrijven en tracht het ideaalbeeld na te streven, alsof dit nog steeds de rol van de kerk zou zijn.

De acteerprestaties van Gleeson zijn uitstekend. Zijn ouderwetse habijt benadrukt de afstand die symbolisch wordt gecreëerd tussen het goddelijke en de goddeloze verdorven maatschappij. Ook de plaatjes van het mooie Ierland zijn een mooie toevoeging aan de film. Het einde is goed en beklijvend. Het is fijn om niet wederom naar een happy ending te gaan. Ook de dialogen tussen Lavelle en zijn parochianen waren erg sterk. Het is net Gleeson die de film naar een hoger niveau brengt. De hoge IMDB-score en een meer dan degelijke 3,5* lijkt me dan ook gerechtvaardigd.

Er is op korte tijd al heel wat neergepend over deze filmepiloog van Breaking bad. Ik heb nog niet zo lang Netflix en heb pas recent de vijf seizoenen doorlopen en kan me dus nog vrij fris voor de geest halen hoe de reeks verliep. Ik ben het dan ook met de meeste meningen hier wel eens dat dit best een aangename afsluiter is, maar niet perse noodzakelijk was.

Sowieso is de achtergrond van de reeks onontbeerlijk. De vele flashbacks en het vervolg van de vlucht van Jesse Pinkman zullen leken geen aanknopingspunt bieden. De flashbacks zijn wel leuk en maken de directe link met de reeks, maar voegen niet steeds iets toe. Het lijken me af en toe zelfs scènes die verwijderd zijn uit de reeks die ze nu oprakelen. Beetje goedkoop, want ook nu staan ze soms op een eilandje, maar stuk voor stuk wel degelijk gemaakt.

De sfeer wordt wel goed doorgetrokken. Je hebt natuurlijk Jesse zelf, maar ook Badger en Skinny Pete maken het herkenbaar. Doorheen de serie, maar ook in de film is Jesse geëvolueerd en gegroeid. Gehard ook, maar als puntje bij paaltje komt, blijft hij erg beïnvloedbaar. We weten ook ineens waarom hij Alaska heeft gekozen om een nieuw leven op te starten.

Uitgemolken vind ik de film niet echt, maar ik zou er niet het etiket "film" op gekleefd hebben. Maar na 5-6 jaar stilte - terwijl de 5 seizoenen jaarlijks liepen - is het vreemd waarschijnlijk om het een epiloog van een serie te noemen.

Op zich ben ik altijd wel in voor een stukje (oorlogs)geschiedenis. Ik wist dan ook het bestaan niet af van dit speciaal project. Alleen was ik minder te vinden voor de wijze waarop deze documentaire in beeld is gebracht. Sowieso gewaagd en apart om een documentaire in een animatiestijl te gieten. Misschien flitsend en op maat van jongeren, maar de inhoud ging zo wat verloren voor mij. Boeiend in het algemeen zeker wel, maar ik had het anders aangepakt.

Op zeer korte tijd mijn derde van Jan Bucquoy. De naam als de film was me bekend, maar inhoudelijk was ik minder op de hoogte van hen. Ik kan alleen maar vaststellen dat Bucquoy in zijn persiflages (die ik al zag) vaak eenzelfde stijl hanteert en heel vaak dezelfde elementen laat terugkomen in zijn film. Elke film heeft wel zijn eigen karakter, maar staat toch vaak in het verlengde van de rest.

Deze Camping Cosmos geeft ook wederom zo'n nostalgische blik op de jaren 80 van een "bekrompen" volk lijkt het wel dat zijn vakanties doorbrengt op een marginale camping aan de oerlelijke Vlaamse kust. Ik ben alles behalve een strandhanger, maar ik kan het me perfect voor de geest halen hoe het vroeger (en misschien ook nog nu) aan toe kon gaan als ik deze film zie. Alle clichés en vooroordelen ineens bevestigd! ...

De aangeboden animatie op de camping is bij wijlen geweldig. De karaoke, de optredens, ... geweldig allemaal. Altijd fijn om ook Herman Brusselmans, Marcel Vanthilt en Arno (Hintjens) als niet-acteurs aan het werk te zien, de één in een al grotere rol dan de andere. De humor is afwisselend top en flauw. Hoogstaand is het allemaal niet, maar ik kon me er wel mee vermaken.