Meningen

Zeer sterke klassieker waarbij een stad gegijzeld wordt door een kindermoordenaar. Bloedstollend al is het eerste kwartier wanneer het kleine meisje Elsie door de moordenaar wordt aangesproken en meegelokt. Meesterlijk werden die momenten in scène gezet met de schaduw van de man op het reclameportaal en ook later wanneer de ballon als stille getuige wegvliegt.

Ook het decor met zijn smalle nauwe straatjes en kelders speelt een belangrijke rol in de film om te duiden hoe verbonden, maar eigenlijk hoe geïndividualiseerd de samenleving ook kan zijn. Moorden en ontvoeren kan vrijwel ongestraft en haast in alle anonimiteit. Justitie en gerecht kunnen met hun beperkte middelen amper het amateurisme overstijgen.

Verder interessant is de paranoïa die heerst in de stad. Vrijwel elke man die goed- of kwaadschiks een kind aanspreekt, is meteen verdacht. Als je het aan de menigte overliet, werd het proces onmiddellijk voltrokken. Ook de moordenaar vertolkt door Peter Lorre is meesterlijk en niet zomaar als uiterst duivels te bestempelen. Lang speelt hiermee op de moraal en het gevoel van de mensen.

Technisch tenslotte ook erg knap van lang waarbij hij speelt met de belichting, de camerastandpunten en met het geluid. Ik dacht eerst dat er iets scheelde aan de band, maar na even had ik door dat het Lang zelf was om op die manier nuances te leggen in hetgeen te zien werd.

Moeilijk. Op zich graag (en vlot) naar gekeken, maar eveneens de wenkbrauwen een paar keer gefronst met zoveel bizarre plots. Een beetje te veel hooi op de vork lijkt het wel met een touch van overdrijving. Ik ben minder bekend met het werk van Julio Medem, maar precies in de maat van zijn oeuvre, zo blijkt?

Er komt maar geen einde aan het "en", "en", "en-verhaal". Medem doet er steeds een schepje bij en je komt dan uit in een eigenaardige driehoeksverhouding van een gynaecoloog, voetbalscout en alleenstaande moeder. En de opgroeiende tiener Dani vindt het allemaal best, wat er ook gebeurt. De vraag die me ook door het hoofd spookte was welk personage nu het meeste leed kreeg te verduren: Magda of onze sympathieke Arturo? Want het is wel wat en het neigde voor mij bij momenten naar té veel sentiment. Om dan nog maar te zwijgen over de zingende gynaecoloog of het uitstapje naar de bar.

Een film die ook weinig ruimte laat voor rouw of de verwerking ervan. Erop volgende scènes lieten weinig plaats voor verdriet. Er werd gewoon een tand hoger geschakeld alsof het verleden er niet meer toe deed. Vooral Arturo keek nog nauwelijks achterom, ondanks het immense leed dat hij te verduren kreeg. Gelukkig kan ik het acteerwerk van Penélope Cruz steeds waarderen, net als dat van Luis Tosar. Al kreeg de film opnieuw een deuk met het melige en voorspelbare einde (wonderboy Dany die de winning goal maakt, Magda die haar dochter nog ziet, Arturo en Julian die het perfecte gezinnetje spelen). Neen, net té allemaal.

Een praatfilm over de driehoeksverhouding tussen twee vrienden en een mysterieuze sensuele vrouw. Een vrij theoretische film over filosofisch en wiskundig geneuzel dat op zich wel onderhoudend is, maar zelden echt intens wordt. Dan moest ik het meer hebben van het naturelle acteerwerk van in de eerste plaats Françoise Fabian die de dialogen op een speelse manier leidt en Jean-Louis domineert.

Het is niet het soort verhouding waarin de katholieke Jean-Louis in wil terechtkomen. Geef hem maar het mooie blonde katholieke meisje Françoise met wie hij zich al ziet trouwens nog voor hij haar aangesproken heeft. Wil Jean-Louis stabiele liefde of gaat hij voor spanning en avontuur?

Goed en sfeervol camerawerk. De omgeving wordt ook uitstekend geïntegreerd in het geheel (sneeuw). Niet omvergeblazen, maar zeer degelijke Rohmer.

Wat een klasse apart is deze Viola Davis toch. Niet voor het eerst speelt ze de pannen van het dak. Hier met een enorm energieke rol van de oermoeder van de blues, Ma Rainey. Een dominante en eigenwijze vrouw zo blijkt. Het levert enkele leuke grappige momenten op zoals dat incident in het verkeer of wanneer haar manager haar moet smeken om het contract te tekenen of wanneer ze opkomt voor de uitbetaling van één van haar bandleden.

Maar ook Chadwick doet het prima hier. Jammer dat we hem niet meer terugzien op het grote scherm. Verder wel een sfeervolle prent van het Chicago in de jaren 20. Ik had echter graag wat meer muziekintermezzo’s gezien dan de oeverloze zeurende discussies.

Ma vie de Courgette kende ik enkel bij naam. Gisteren er samen met mijn zesjarige dochter naar gekeken. De aangesneden onderwerpen zijn nu niet onmiddellijk op een jong publiek gericht. Gelukkig genoot ze meer van de animatie en was het verhaal voor haar ondergeschikt. Ma vie de Courgette is best heftig met zware thema’s als kinderverwaarlozing, dood en moord.

Mensen en kinderen geven vaak een helse betekenis aan een instelling of weeshuis, maar deze film doorbreekt het taboe door een omgeving te creëren waarin de kinderen zich thuisvoelen en een gevoel van samenhorigheid krijgen. Ze begrijpen elkaar en weten dat ze in hetzelfde schuitje zitten. De film is oprecht, zeker niet melig, maar je leeft als kijker echt mee met de personages. De liefde tussen de kinderen onderling is aandoenlijk.

De animatie is eenvoudig, maar erg fijn, grappig zelfs in zijn eenvoud. Goed ook dat the bully eigenlijk ook een gewone jongen is die worstelt met zijn situatie. Gelukkig keert zijn kar vrij snel. Het verhaal van de vader van Ahmed was sterotiep, maar dat leek me niet bewust gedaan.

Kortom erg leuk filmpje, eentje die ik iedereen zou aanbevelen. Lijkt me een ideaal filmpje voor kinderen in soortgelijke moeilijke situaties die moeten leren omgaan met traumaverwerking. Ook voor volwassenen een film om de realiteit binnen het perspectief van kinderen op een eenvoudige manier te plaatsen. Knap gedaan!

Ook ik heb intussen Koreeda ontdekt en was na ‘Like father, like sun’ en ‘Nobody knows’ erg benieuwd naar zijn zo goed als debuutfilm. Later deze volgen nog ‘After life’ en ‘Our little sister’. Maar eerst was deze Maboroshi no Hikari aan de beurt.

Het is een tragische film over een jonge vrouw gelukkige vrouw die haar partner verliest na een zelfmoord. Het sterke aan de film is het voortdurend knagen van de vrouw over het motief. Waarom in hemelsnaam? Ook de kijker blijft met deze vraag worstelen. Ze voelt zich schuldig, legt de fout bij haarzelf en laat haar gaan. Ook wanneer ze een nieuwe partner ontmoet kan ze het verleden moeilijk loslaten. Even vrees je ervoor dat ze na de verdwijning van haar grootmoeder (toen ze nog jong was) ook nog haar zoontje zou verliezen (eentje die in het water valt, het is gauw gebeurd). Gelukkig gebeurde dit niet en het zou misschien net dat tikkeltje té geweest zijn.

Het is een film met veel stiltes, een film met een erg trage opbouw en lange statische camerapunten. Weinig emoties ook, maar dat kan wel aan de Japanse cultuur liggen. Zelfmoord binnen de Japanse samenleving is een sluipend gif, veelal gedragen door de veeleisende prestatiecultuur die er heerst. Misschien pleegde hij zelfmoord door het prille (stressvolle) vaderschap, who will tell?

Het einde maakte de film sterker en symbolisch. De begrafenisstoet, het vuurbaken, de uitleg en de passende muziek erbij maakten het mooi af.

Wel een fijne slasher dit van Indonesische bodem. Indonesische films zijn niet vies van wat overkill en veel geweld. Als je er een creepy horrorsausje overgiet, dan krijg je zoiets. Het was me wel niet helemaal duidelijk hoe het plan van de geschifte familie in elkaar zat om onschuldige slachtoffers naar het huis te lokken. Was dit steeds dezelfde werkwijze als verloren gelopen vrouw?

Soit, vanaf de intrede in het huis voel je meteen aan de kille sfeer dat er iets niet klopt. Ik volg Woland ook in deze dat ik op een bepaald moment het even kwijt was wie nu wie de kop aan het inslaan was met al dat volk. Zeker toen ook de politie nog eens zijn intrede deed.

De moeder maakt veel indruk met haar creepy afstandelijke voorkomen. Maar die hele familie was koelbloedig stoïcijns. Veel bloed dat rond spettert, dat zeker, maar ook de algehele sfeer was prima waardoor deze film toch net boven de middelmaat uitstijgt. Wanneer het bloedvergieten begint, gaat het echt helemaal total loss. Leuk!

Ijzersterke film van Brad Anderson. De geoefende kijker zal wel doorhebben wat er precies aan de hand is of waarheen de film gaat. Desalniettemin blijft het een bijzondere kijkervaring en blijft je gefascineerd kijken naar het personage Trevor Reznik. Wat een fabuleuze uitputtende rol van Christian Bale. Er zijn nog collega-acteurs geweest die zich uitgehongerd hebben voor een rol, maar Bale spant hier wel de kroon denk ik. Bij momenten echt onaangenaam om naar zijn blote bast te kijken. Niet veel later stoomde hij zich klaar voor zijn gespierde rol in Batman...

Het is lang wachten naar een verklaring van zijn fysieke toestand, maar ook het mentale aspect weegt zwaar en beïnvloedt zijn leven en gedrag. De film is grauw en grijs, doet ook mysterieus aan als één of andere David Lynch, al wordt het nooit zo (nodeloos) complex. Film met een mooie balans, twist op het juiste moment en eentje waarbij je meeleeft met het personage, ook op het einde. Sterk!

Interessante film waarbij een vriendschap ontstaat tussen twee tegengestelde tieners. Niet voor het eerst verfilmd waarbij de kloof tussen arm en rijk, tussen diegene die alle mogelijkheden heeft om zich te ontplooien en een andere die dat niet kan, wordt uitgespeeld. Wat ik echter het meest interessant vond was de historische context van de film ergens begin jaren 70 in het explosieve Chili. We spreken van de periode van de linkse president Allende en de naderende door VS gestuurde coup om de rechtse Pinochet in het zadel te krijgen. Het drijft ook de vriendschap tussen Pedro en Gonzalo op de spits.

Graag naar gekeken en ook de school die apolitiek trachtte te zijn neemt een belangrijke plaats in in de film. Sterk acteerwerk. Sereen, warm, maar tegelijk onthutsend hoe politiek meningen stuurt en polariseert.

Alvorens ik de film van 2015 bekijk, wou ik the good old one uit 1979 bekijken. Een erg piepjonge Mel Gibson hier. Een Mel Gibson met een povere weinig charismatische uit het oog springende acteerprestatie. Een ontgoocheling, net als de film overigens. Ik dacht dat dit een klassieker moest voorstellen, maar blijkbaar ben ik niet de enige die dit een vrij matige prent vindt.

De achtervolgingsscenes (en dat zijn er wel wat) springen het meest in het oog. Ook vandaag de dag zien die er nog vrij behoorlijk uit. Spannend en spectaculair ook. Niets op aan te merken. De andere acteurs tja, wat kan ik daarover zeggen: Bobcat Goldthwait (Zed uit de Police Academy reeks) zou niet in misstaan hebben in de losgeslagen gekke motorbende. Weinig overtuigend of realistisch. Ook het scenario zat nogal onlogisch in elkaar. Max stopt bij de politie, maar wordt dan gedwongen om terug de misdaad te bestrijden. Max wordt nadien mad nadat ze zijn vriendin overhoop rijden. De titel moet ergens verklaard worden natuurlijk. Die granny was wel lachen geblazen. Bizar ook waarom geen enkele van die motorbende een vuurwapen draagt.

Al bij al een interessante film voor zijn tijd en ondanks alle tekortkomingen toch een bepaalde status opgebouwd, niet als klassieker, wel als boeiende film die je wel eens moet gezien hebben.

Mad Max 2 beviel me iets beter dan de eerste film. Er zit meer lijn in het verhaal en ook de actie is wat meer verzorgd. De apocalyptische wereld, niet zozeer in de toekomst, doet me denken aan het geflopte Waterworld (Kevin Costner) waar een soortgelijk apocalyptisch beeld wordt geschetst, maar dan op het water in plaats van de woestijnwereld. Voedsel en benzine zijn een schaars goed en men zou letterlijk moorden voor een beetje gasolene. Vreemd weliswaar dat ik de gehele film door amper het meest kostbare goed onder vermelde omstandigheden, namelijk 'water', nauwelijks tot niet gehoord heb.

Wederom bizarre rondrijdende creaturen met hun leren pakken, punkkapsels en een vleugje SM. Er is er zelfs eentje die ontsnapt is uit het Colloseum. Dit bont allegaartje is een niets ontziende piratenbende die dood en verderf verspreidt in een al zeer triestige wereld. Het decor en setting is mooi met het desolate woestijnlandschap met weinig hoop op een betere toekomst. Autowrakken liggen her en der verspreid in het landschap en creëren troosteloosheid.

Deze sequel is grootser en spectaculairder dan de eerste Mad Max. De achtervolgingsscène met de Mack-truck alleen al is zeer de moeite en neemt aardig wat speeltijd in beslag. Max is geen onoverwinnelijke superheld, niet in woord en ook niet in daad, en hoewel hij niet opgewassen is tegen de doorgedraaide motorbende, heeft hij toch een bepaald aura en uitstraling waardoor de film gedragen wordt. Gibson, wederom nog steeds erg jong, doet het goed. Het begin van een glorierijke carrière ...

De trilogie dooft met deze Thunderdome uit en de stekker werd er vervolgens uitgetrokken. Gelukkig kent Mad Max vandaag een revival met Fury road en Furiosa. Het afsluitende deel is in alles minder dan de twee voorgaande delen. Minder bruut, minder sfeer, amper spannend ... en dan blijft er al niet zo heel veel meer over. Die ommezwaai met die kindercrèche deed de film evenmin goed. De toon zit gewoon niet goed. De humor doet meer fout dan goed.

Gibson komt ook minder uit de verf in deze derde film. Hier en daar wel een leuke scène (het kooigevecht en het einde), maar het voelt onvoldoende aan om de film aan te prijzen.

Over Tina Turner zijn de meningen verdeeld. Goh ja, in die gekke apocalyptische wereld staat ze niet slecht, maar ik word er zeker niet warm van.

Net als Blade Runner heb ik bij Mad Max nooit de magie of de affiniteit gevoeld die vele andere fans wel ervaren waardoor deze producties zijn uitgegroeid tot heuse cultfilms. Dat deze Fury road genomineerd was op de Oscars voor beste film kan ik dan ook moeilijk plaatsen.

Mel Gibson moet plaats ruimen voor Tom Hardy en doet dat eigenlijk behoorlijk goed. Geen heimwee alvast naar bad Mel denk ik. Immortan Joe vond ik een vreemd personage en deed me wat denken aan Predator met zijn lelijke muil en slecht gebit. Water is kostbaarder geworden dan goud en is enorm schaars. Fury road is een aaneenschakeling van spectaculaire achtervolgingen in de Australische woestijn. De actiescènes zien er vrij indrukwekkend uit, maar ik kan me gewoonweg niet vereenzelvigen met de slecht geklede vreemde wacko figuren in totall recycled voertuigen. Gevangenen als bumper, gitaristen en drummers als sfeermakers, enz ... het lijkt me allemaal wat absurd, maar dat maakt Mad Max net zo uniek natuurlijk. Kwalitatief sterke productie met veel oog voor detail, maar niet echt mijn ding. Angstaanjagend als dit de toekomst moet voorstellen. Laat ons hopen dat er geen eentje overleeft mocht het ooit zo ver komen ...

Wel een leuke animatiefilm. Een film met dieren met menselijke trekjes spreekt altijd wel aan, zowel bij jong als oud. Madagascar is een film die in twee delen uiteen valt. Het gedeelte vóór het eiland en het deel erop. Vooral het eerste luik is erg fijn met het leven in de zoo en de drang om de natuur in te trekken, terug naar de roots.

Best wel wat grappige momenten met nogal stereotiepe karakters, maar de mix zit wel goed. Ook de pinguins zijn een leuke afwisseling als zijplot. Ook de animatie zit goed. De spookdiertjes (of wat het ook zijn) en ringstaartmaki’s waren minder geslaagd, zelfs irritant bij momenten. Wat wel interessant was op het eiland was het terugkerend instinct van de leeuw. Beetje simplistisch voorgesteld én afgehandeld, maar de boodschap was duidelijk. In zijn geheel toch een verborgen moraal dat wilde dieren eigenlijk thuis horen in de natuur en niet in een zoo.

Hier had ik toch pakken meer van verwacht. Ik miste de nodige samenhang en vaart in de film. De personages lijken niet echt aan elkaar gerelateerd te zijn en dat maakte het wat warrig. Voorts wel enkele prachtige beelden van de sojavelden, daar waar in principe het oerwoud had moeten staan. Een film met veel lange stille shots die voornamelijk de omgeving opslorpen. Jammer dat de karakters iets te oppervlakkig bleven.

Over het lichaam bijvoorbeeld wordt behoudens dat het gevonden wordt niets verteld. Alsof het een normaal object is in het decor. In dat opzicht trachten de makers een paradox op te bouwen: het gegeven negeren en toch onder de aandacht brengen omdat het in alle pijnlijkheid (veelvoudig) hoort bij het dagelijkse leven van de Braziliaanse gemeenschap.

Films uit andere culturen zijn vaak voor me een venster op de wereld waarbij ik kennis maak met dingen die me in dagdagelijkse leven totaal vreemd zijn. De kledingfabrieken in Bangladesh klinken me bekend in de oren en af en toe komt dit wel eens in het nieuws wanneer het gaat over fairtrade en de erbarmelijke omstandigheden waarin deze vrouwen (en zelfs kinderen) aan het werk zijn.

Deze film geeft een indringend portret weer van de hoofdstad Dhaka die een mierenhoop is van mensen zoals we die ook kennen van menig Indiase steden. Vuil, overbevolkt, armoede en ontzettend druk zijn kernbegrippen die snel in het oog springen als je de stad in een oogopslag beziet. De omstandigheden waarin Shimu moet werken zijn niet veel beter. Ze krijgt echter een zelfbewustzijn en komt op voor haar rechten als werknemer en als vrouw. Interessant is alvast hoe haar personage groeit in de film wetende dat haar gedrag ook een keerzijde van de medaille kent...

Degelijke film over vrouwenrechten in een periode in de jaren 60 waarbij (vrouwen)emancipatie en -rechten hoog naar voren werden geschoven. Het was een periode van figuurlijke vooruitgang met de groeiende welvaart, maar ook letterlijke achtergang met stakingen en sociaal ongenoegen. Een bizarre periode waarbij de glitter and glamour ook een rauw donker en bekrompen kantje had.

Rauw wordt de film eigenlijk nooit. Het sociale thema rond equal pay day voor vrouwen is vandaag de dag nog steeds een thema al denk ik dat beiden toch naar elkaar zijn toegegroeid. Dit thema wordt erg luchtig verweven in de film. Het lijkt iets banaals al zal het net als rechten voor de zwarten een harde sociale strijd geweest zijn. Af en toe kwamen de neveneffecten even naar boven, maar toch te weinig om echt invloed te hebben op de film. Zo werd er weinig gedaan met de gevolgen van de totale sluiting van de Ford-fabriek.

Prima setting van de jaren 60 overigens en een ook meer dan uitstekende Sally Hawkins, een dame die zelden of nooit ontgoochelt. Een komedie vond ik het zeker niet al zaten er luchtige fijne dialogen in. Prima rol ook trouwens van de Minister van Tewerkstelling. Gevat en baldadig. Fijn om eens gezien te hebben. Deed me qua sfeer en plot wat denken aan het iets mindere Potiche (Film, 2010) van François Ozon.

Hmm, een tegenvaller toch wel. Hoewel ik het moest doen met Italiaanse ondertitels was het verhaal goed te volgen. Zo heel veel diepe of lange dialogen waren er toch niet. Je kan er misschien achterliggend de boodschap van recycling, een statement tegen de wegwerkcultuur of het antikapitalisme tegenaan gooien, maar vond het voorts technisch een erg beperkte productie.

Een film met Virginie Efira valt nooit te negeren. De Brusselse staat sinds Benedetta echt in de spotlights en sindsdien probeer ik geregeld een filmpje van haar mee te pikken. In Vlaanderen nauwelijks bekend bij het grote publiek, maar zij is zeker één van die hedendaagse Europese topactrices genre Trine Dyrholm, Exarchopoulos, Hüller of Binoche.

Haar filmkeuzes zijn weinig spectaculair en liggen veelal binnen dezelfde marges van thriller of drama. Weinig uitschieters daar. Ook dit is al bij al een vlakke film, een film die ik eerder onevenwichtig vond. Nochtans een intrigerend onderwerp over personen met een dubbelleven, liefst nog ver verwijderd van elkaar. Je moet het maar kunnen om zoveel balletjes tegelijk in lucht te houden.

Een film die onduidelijk is en daarom misschien me wat met een onbevredigend gevoel achterlaat. Kan ook zijn dat dergelijke personen nimmer te doorgronden vallen en daarom een zweem van mysterie over zich heen trekken. Aan Efira lag het zeker niet!

Joon-ho Bong heeft me uitermate verbaasd met Parasite, maar viel me wat tegen met Snowpiercer. Ook bij deze "Mother" stonden de verwachtingen hoog gespannen. Het script is uitermate boeiend en getuigt van veel kindliefde van een moeder voor haar mentaal beperkte zoon. Wanneer deze laatste wordt beschuldigd van moord zet zij alles in het werk om zijn onschuld te bewijzen.

Mother blijft de hele film door boeiend en kent ook de nodige twists. Het schrijnende familiedrama wordt gelaagd opgebouwd. De kijker wordt stelsel ondergedompeld in het gebeuren en de motieven van de dader. Alleen wat makkelijk om de politie als een stel domoren te bestempelen. Ze werden wel heel vaak met een kluitje in het riet gestuurd.

Iedereen is wel verdacht, behalve Do-joon dan. Als underdog krijgt hij de nodige sympathie, wordt je aandacht afgeleid en breit Joon-ho Bong er een knap einde aan vast. Af en toe wordt wel een loopje met de werkelijkheid genomen, maar voor de rest leuke film.

Zeer sterk begin alvast van de film met het zenuwslopende telefoongesprek tussen moeder en zoon. Ook het latere gesprek met de politie was hemeltergend. Knappe scènes met eveneens een uitstekende Marta Nieto op dat moment.

Dan maakt de film een bruuske beweging van 10 jaar in de tijd. Voor mij een beetje te veel van het goede. Te meer omdat het middenstuk van de film erg uitgesponnen en langdradig overkomt. Geen flashbacks, geen politioneel onderzoek, niets. Haar beweegredenen zijn duidelijk, maar die van Jean kon ik moeilijk doorgronden. Het lijkt me meer dan een puberale verliefdheid te zijn, maar kan verder niet de vinger op de wonde leggen. Het plot gaat maar niet vooruit en kabbelt door. De moeder wordt hier en daar als een loco afgeschilderd - hoewel ik helemaal niet die indruk had. Ze leed duidelijk onder de situatie, maar we komen eigenlijk erg weinig te weten. Geen escalaties ook behoudens op het einde met de ouders van Jean, maar toen was het kalf voor mij al half verdronken.

De focus ligt volledig op Elena, wat erg goed de vertwijfeling en machteloosheid meegeeft, maar wel waarmee ik langzamerhand ook niet veel mee kon doen.

Almodovar is niet vies om eens af en toe de heilige huisjes omver te werpen en tegen de schenen te schoppen. Ook nu alweer met zijn nieuwste film. Een film die uiteenvalt in twee grote verhaallijnen die min of meer van elkaar gescheiden worden, haast letterlijk.

Janis is op zoek naar antwoorden van haar familieverleden ten tijde van de woelige Spaanse burgeroorlog ten tijde van Franco. Het openen van (gevonden) massagraven is blijkbaar geen evidentie in het huidige Spanje waarbij een aantal al dan niet betrokken personen het verleden wensen te laten rusten. Het duidt er ook op dat Spanje nog steeds worstelt met zijn verleden en Almodovar legt dit hier perfect bloot. De nuances en context zijn uiteraard anders, maar ik denk dat Duitsland hier toch een paar stappen voor is. Erg interessant dus, alleen ligt de focus van de film eerder op twee single moeders die samen een kind krijgen en elkaar ontmoeten op de materniteit.

Altijd een plezier om Penélope Cruz aan het werk te zien. Ze begint een jaartje ouder te worden, maar de klasse straalt er nog steeds van af. Ze draagt de film moeiteloos en evolueert van een sterke vrouw die weet wat ze wil tot een kwetsbaar individu wiens wereld instort.

Het zat er inderdaad aan te komen en zo verrassend is het plotverloop niet, integendeel zelfs, maar ik vond de uitvoering wel prima gedaan. Cinematografisch, visueel en qua camerahantering zeer verzorgd, zoals steeds bij Almodovar. Inhoudelijk wat clichématig, maar de flair van Cruz houdt alles recht.

Een film die in de eerste plaats uitblinkt in de geweldige cinematografie en sfeerschepping. Grimmig, duister en mysterieus. Een prima soundtrack ook en een prima balans tussen licht en schaduw.

Neem nu die scène in de gang bij Romain thuis, eveneens de stille op de filmposter. Zeer creepy scène waarbij het flikkerende licht om de zoveel seconden aanspringt terwijl de vrouw zoals een soort Smeagol op je afkomt, brrr...

Een film die je vastgrijpt en -houdt, een camera die dicht op de huid zit en de one take camera die je het gevoel geeft dat je er zelf bij bent. Bovendien een frisse insteek met de drugs en de geïnfecteerden waardoor het uitgemolken subgenre alles behalve voorbijgestreefd is.

Vreemde film. Althans wat sommige scènes betreft. Aan de scènes met die vissen kon ik kop noch staart krijgen. Totaal overbodig en het haalde de aandacht weg van de rest van de film die behoorlijk was.

Centraal staat Bibiane en ik had niet de indruk dat ze het allemaal onder controle had. Haar privéleven al helemaal niet, maar ook op werkvlak loopt het niet (langer) op wieltjes. Ze maakt er zelfs een puinhoop van. Vrij intense openingsscène met die abortus vond ik.

Als ze later iemand aanrijdt, is het hek helemaal van de dam. Dat ze een relatie aangaat met de zoon van de man die ze dood reed, kan nogal cliché klinken, maar Villeneuve slaagt er toch in je verder te doen kijken dan je neus lang is. Door de prima setting en aanpak aanvaard je dit. En ook de mooie Marie-Josée Croze doet ruimschoots haar duit in het zakje.

Het leven op het platteland en die in de stad is vaak een hemelsbreed verschil. Het leven op het platteland biedt weinig toekomstperspectief en dat was ook de reden van Magali om te vertrekken naar de stad. Haar kind liet ze achter bij de oma. Wanneer die sterft dient ze terug haar verantwoordelijkheid op te nemen.

Wat volgt is een spanningsveld tussen moeder en zoon wiens werelden ver uiteen liggen. Magali moet zich open stellen voor de oude culturele gewoontes en het geloof van Felix. Magali is een mooi drama rond respect en de erkenning van de eigen roots en de eigen identiteit. De band tussen moeder en zoon is mooi weergegeven en groeit naarmate de film vordert.

Magali geeft een authentiek realistisch portret weer. Knap vorm gegeven ook door Eva Bianco.

Bij het bekijken en het recenseren van Philomena (van Frears) stuitte ik op de tip om ook The Magdalene sisters eens te bekijken. Ik nam dit advies ten harte en moet zeggen dat ik zeer onder de indruk was. Ik kan zelfs vermelden dat dit voor mij één van beste dramafilms is die ik al zag en me geraakt hebben. Ik kan niet anders dan dit een uitzonderlijke 5,0* quotering te geven omdat ook het thema van geloof en de katholieke kerk me wel boeien en me wegens mijn opvoeding wel gevormd hebben. Het is interessant om je kritische zelf los te laten op je opvoeding en huidig denken. Dergelijke films kunnen daartoe een stukje bijdragen.

Het onderwerp is gelijkaardig met Philomena al is de insteek/uitwerking anders. Bij Philomena ligt de klemtoon op de zoektocht naar de verloren zoon. Bij The Magdalene sisters staat vooral het leven binnen het tuchthuis centraal. In dat opzicht doet de film me ook wat denken aan Sleepers (van Levinson) dat enkele jaren eerder uitkwam, al zijn er tal van voorbeelden op te sommen waar tuchthuizen, weeshuizen of gevangenissen centraal staan waar de autoriteiten hun macht misbruiken.

Het is gemakkelijk om de katholieke kerk (meer dan terecht) met de vinger te wijzen. Ze moéten met de vinger gewezen worden, maar het gaat verder dan dat. Het is een hele gemeenschap, kleine of grote schaal, wijdverspreid of lokaal, die een verpletterende collectieve schuld dragen in dit drama. Het is hartverscheurend en onbegrijpelijk hoe ouders zich zo afkeren van hun dochter in naam van God of omwille van de schande en schaamte die de familie toegeschreven wordt. De situatie van Una, wanneer haar vader haar terug bracht, was hier dan ook schrijnend, net als het verhaal van het hoofdpersonage toen een verkrachting geminimaliseerd werd en werd toegeschreven als ‘eigen fout’.

Het leven binnen de muren van de instelling werd meesterlijk getoond, geen plat commercieel dramatoneel, neen, levensecht en met de nodige sereniteit gefilmd. Uitstekende acteerprestaties en prachtige regie van Mullan. De intrede in het tuchthuis sloeg onmiddellijk nagels met koppen: boetedoening doen om de ziel te zuiveren en de toegang tot de hemelpoorten te verkrijgen in navolging van de grootste zondares op aarde, Maria Magdalena. Hallucinant dat dit tot minder dan 50 jaar geleden gebeurde …

Vernedering en afstomping stond centraal. Volledige onderwerping impliceerde volledige gehoorzaamheid door indoctrinatie. Talloze voorbeelden om de hiërarchie (uitgebreid ontbijt voor de nonnen) en vernederingen (haar afscheren, naakt staan, eenzelfde kledij …) te duiden in deze film. Zelfs menstrueren werd als zondig en des duivels beschouwd. Dit leidde eveneens tot een apathische willige groep met de minste vorm van kritiek of verzet. Integendeel zelfs: Bernadette stal het kettinkje omdat ze vond dat Krispina nog niet genoeg boetedoening had gedaan en het gewoon verdiende…

Zeer frappant vond ik ook de mogelijkheid die die ene vrouw had toen de poort openstond. Toch weerhield iets haar ervan het ruime sop te kiezen. Angst, vervreemding, uitzichtloosheid, gebrainwasht … Wie zal het zeggen? Bernadette daarentegen wou zelfs huwen met een wildvreemde om toch maar te ontsnappen.

Zeer sterke film met zeer veel elementen die vermeld kunnen worden (propagandafilmpje, zelfmoordpoging, de idee over melaatsen, het alziende opschrift op de bedden “God is just”, enz …). Gelukkig ook één grappig moment met die jeukaanval. Ook technisch één hoogtepuntje met de close-up van het oog van Bernadette. Afronden die boel. 5,0*! Punt aan de lijn! Deze zal nog lang blijven hangen ...

Een zombiefilm die het niet moet hebben van bloed of gore elementen, het is eens iets anders. Er komen zelfs amper zombies voor in Maggie. Maggie is dan ook geen klassieke horrorfilm met zombies, maar is eigenlijk een dramafilm met een context van een wereld die belaagd wordt door zombies. Op zich dus een goed uitgangspunt, maar voor een sterke dramafilm is er heus wel wat meer nodig.

Het is de eerste keer dat ik Arnie zie in een dergelijke rol van een dramafilm. Meestal is het ok als hij niet te veel moet zeggen, maar hier vond ik het toch ook niet geslaagd. Eerder een miscast. Ik kon me jammer genoeg niet vereenzelvigen met het personage. Breslin deed het wel behoorlijk.

Technisch wel ok, al waren de vele stiltes er soms toch te veel aan. Een drama is heus wel meer dan dat alleen. Iets te weinig diepgang, bij momenten stereotiep met de stiltes. Traagheid ok, maar het moet wel ergens toe leiden, en dat kwam er te weinig uit. Jammer, want de idee was er wel, nu nog de uitvoering.

Een film die voor mij met het nodige potentieel aanvatte, maar na een klein halfuurtje als een pudding in elkaar viel. Leuk uitganspunt dus van een vrijgevochten jonge vrouw die niet kan aarden in een relatie, maar wel dolgraag moeder wil worden. Best leuk, grappig ook en eveneens gevat, maar nadien kwam de sleur erin, letterlijk zelfs, zoals het ook in een echte relatie betaamt.

Rare rol van Julianne Moore verder, vervelende rol zelfs. Ik kon er weinig mee. Ook het hele personage van Ethan Hawke vond ik weinig boeiend als academicus. Ik vond het jammer dat het plot een andere wending aannam. Niet geslaagd voor mij.

Mmm, niet wat ik ervan verwacht had eerlijk gezegd. Het origineel heb ik og niet gezien. Het vergelijkende Seven samurai van Kurosawa dan weer wel. The mag ificent seven begint echter vrij sterk en de samenstelling naar de zeven kompanen is best intrigerend te noemen. Hoewel het wel verwonderlijk blijft wat een bont allegaartje werd samengesteld met een Indiaan en (met aan het hoofd) een zwarte (Denzel Washington). Niemand had er blijkbaar problemen mee, toch hoogst ongewoon in die tijdsperiode.

Ook de terreur in het begin van gewetenloze crimineel Bogue is nog best knap en boeiend. In principe is er de eerste 75 minuten weinig aan de hand. Fuqua weet intussen hoe hij een prima film in elkaar moet steken. Jammer genoeg vervaagt de film wat en verliest hij zich in simpele goedkope actie boordevol clichés. De uitdieping van de karakters blijft uit al is het wel tof om na Training Day Washington en Hawke nog eens samen te zien. Uiteraard sneuvelen er een paar helden, maar het deed me weinig. Fijn om eens gezien te hebben, maar niets uitzonderlijks.

Ik zag Magnolia deze week twee keer na elkaar omdat ik na de eerste keer met een onbevredigd gevoel achter bleef. Vooral het einde met die kikkers vond ik erg eigenaardig. Mede door de uitstekende cast en mooie uiteenzetting van het mozaïekverhaal wou ik hem nogmaals bekijken.

De film intrigeerde me van in het begin met die mooie nostalgische anekdotes rond de dood en de toevallige, vaak bizarre omstandigheden, die daarmee gepaard gingen. Anderson trekt deze verhalen door naar de 12 personages van de film en ook rechtstreeks naar de kijker. Deze vaak banale realiteiten maken ook deel uit van óns leven en ook ons leven is een aaneenschakeling van falen, successen, crises en toevalligheden. Magnolia is een film die drie uur lang je bestookt met erg veel informatie, volgepropt met emoties. Het is een rollercoaster en ik was wellicht door vermoeidheid niet de volle drie uur bij de les. Het is trouwens ook niet mijn sterkste eigenschap om in films een groot aantal personages te onthouden en te plaatsen, laat staan in mozaïekvorm. Ik raak dan al gauw het noorden kwijt. Gelukkig bleef het vrij chronologisch zonder ingewikkelde flashback of –forwards.

Wat volgt is een uiteenzetting van diverse karakters die elk hun emotionele bagage met zich meezeulen uit het verleden en daar uiteraard mee in de knoop zitten in hun huidige leven. Wroeging, vergeving, liefde, … het zijn allemaal emoties die erg sterk aan bod komen. Earl Partridge levenseinde komt nabij en heeft spijt omdat hij zijn (destijds minderjarige) zoon en zieke vrouw in de steek liet. De scènes tussen hem en Frank (Tom Cruise) aan het sterfbed waren ijzersterk alsook de telefonisch gesprekken tussen Frank en thuisverpleger Phil (Philip Seymour Hoffman). Ook het andere oudje, Jimmy Gator (Philip Baker Hall), is stervende en biecht aan zijn vrouw op waarom zijn dochter hem niet meer wil zien. Wat volgt is een confronterende scène waarbij medelijden over gaat naar walging. Het plaatst ook meteen de harde vernietigende reactie van zijn dochter toen hij meldde dat hij dodelijk ziek was.

En zo heeft elk personage wel zijn issues. Het ‘issue’ van de sullige flik (John C. Riley) was misschien nog het meest aandoenlijk: hunkerend naar liefde en geborgenheid probeert hij tijdens een interventie een aan drugs verslaafde vrouw te versieren. Hun basis voor een relatie moet gebouwd worden op volledige openheid en vertrouwen, alsof het verleden (en de daaraan gekoppelde verzwegen ongemakkelijkheden) élke nieuwe relatie ooit in de weg komt te staan. Alsof met openheid en klaarheid de zonden worden weggewassen en het geluk hen kan tegemoet komen. De zondigheid van de personages loop als rode draad door de film heen. Het is voor mij dan ook de enige verklaring waarom die kikkers er aan te pas komen – verwijzend naar het boek Exodus en de zondige Egyptenaren. In dat opzicht vond ik die weerberichten die een paar keer de revue passeerden goed gevonden. Het regent niet toevallig pijpenstelen wanneer de openbaringen in het leven van de personages tot uiting komt.

Een ander topkarakter was Frank Mackey, de geobsedeerde seksgoeroe die van vrouwen een object maakt onder de heerschappij van alfamannetjes. Dat interview met die vrouwelijke reporter (geweldig!) net als de scènes met Phil en Earl. Toch één van de betere rollen die ik al zag van Cruise, samen met Eyes wide shut. Het personage van William H. Macy vond ik het minst boeiend.
Magnolia is een interessante film gebleken, met verborgen boodschappen en symboliek. Gezien de opbouw, sterke acteerprestaties, inventiviteit en durf van Anderson een nipte 4,0*.