Meningen

De beste van de drie films denk ik al is de definiëring van "beste" daarom nog niet gelijk aan "goed". De reeks blijft goed, zeker de seizoenen met Jacques Vermeire (zonder Carry Goossens en Walter Michiels). Het is een uitgemolken film - als de seizoenen dat al niet waren. De film voegt erg weinig toe aan de reeks en is zo voorspelbaar.

Na dik twintig seizoen is alles al eens de revue gepasseerd en dat is eraan te zien. Gewoon eens een andere locatie dan het verloederde café. Het snoepreisje bracht het nodige volk naar de zalen. Fans van het eerste uur wellicht. De humor is verouderd en de personages lijken precies een anachronisme.

Wel eens plezant om te zien, maar zeker niets meer. Markske blijft een leuk personage, maar Carmen blijft erg irritant (die roepstem alleen al). Het nonnencomplex van Doortje past binnen haar persoonlijkheid, maar is te expliciet. En het plot rammelt net iets té veel. Een gemiste kans...

Erg matig vervolg op de eerste film van FCDK. Komt nergens echt uit de verf in de zin van grappig te zijn. Haast alle grappen nogal voorspelbaar en clichématig, bij momenten zelfs op het randje van politiek correct.

Jacques Vermeire blijft als DDT wel onovertroffen, maar de terugkeer van Oscar, Carry Goossens, was alles behalve memorabel. Het is dan vooral uitkijken naar Herman Verbruggen die zoals steeds het beste van zichzelf geeft als Markske. De rest blijft tenenkrullend irritant, met Carmen op kop, meer dan ooit ...

Tja, typische kolder op zijn best, maar dat maakt het nog niet tot een goede film of laat staan een Oscarnominatie. En met dergelijk iets moet je ook de grenzen niet over trekken, zelfs niet de taalgrens. FCDK is een nicheproduct van Vlaanderen, pure nostalgie en folklore van eigen bodem.

Nu, was vrij verrast door het begin dat behoorlijk in elkaar zat tot en met de arrestatie van Boma. Daarna verviel de film wat met hier en daar goede, maar vooral vooral vaak vervelende humor die niet aansloeg of clues die echt op niets sloegen. Hier en daar dus zeker ok. Verthongen versus Vertongen was geweldig. De voetballer zelf is trouwens een grote fan en was vereerd met deze cameo.

Afrika had mooie beelden in petto, dus dat is ook mooi meegenomen. Voor de rest blijft het De Kampioenen. Wel fijn om ook DDT te kunnen bewonderen. Een film voor de fans en de kinderen. De rest laat hem best links liggen.

Uit nostalgische overwegingen een erg nipte voldoende. Sowieso wel de beste van de 4 films waarbij Boma gehuldigd wordt. Redelijk onderhoudend en vrij goed opgebouwd allemaal. Men ging niet constant uit de bocht al is de voorstelling van de psychiatrie of hoe men omgaat met patiënten anno 2020 echt wel not done om dit zo cliché voor stellen. Laat staan ook hoe derden over patiënten denken. Foei!

Het is wel zo goed als de enige keer waar men echt uit de bocht is gegaan. Het carnavalgedeelte is vermakelijk en ook de ode aan Boma mocht er wel zijn. Niet altijd even geslaagd natuurlijk en ook veel kolder. Zo viel Maurice echt wel uit de toon. Maar Xavier zijn bucket list, ça va nog net als Vertongen als begrafenisondernemer. Vrij zwarte humor daar, beetje flauw soms, beetje voorspelbaar, maar wel binnen de lijnen van het product.

Degelijke film, maar niet zo fel overtuigd al menig anderen hier. Iets te weinig betrokken of meegezogen geweest met het liefdesverhaal en de passie of de geremdheid die steeds zweefde tussen het koppel. Net die déclic is noodzakelijk om deze film een topscore te geven.

De aanpak is bijzonder. Minder bijzonder, maar wel doeltreffend was het warme zwoele kleurgebruik van het decor, met vele roodtinten. De film si ook deels suggestief en leunt op wat zich lijkt af te spelen zonder dat het expliciet in beeld komt. Deze sfeer of spanning biedt de film wel wat extra's, al was het voor mij bij momenten minder toegankelijk.

Zoals geweten een semi autobiografische film over de jeugd van Steven Spielberg. Vrij gelikt in elkaar gezet, maar toch een film waar ik meer van had verwacht. Ik verwachtte een wat magische ode aan de cinema door de ogen van één van de grootste regisseurs ooit. Dat kwam er maar erg sporadisch uit.

Zo genoot ik het meest van de filmfragmenten in de film, hoe de kleine Sam gedreven en gepassioneerd zijn liefde voor de film verder ontwikkelt. LaBelle prima als jonge Sam. Maar van Williams en Dano kan ik het moeilijk plaatsen, hoewel ik beiden erg hoog heb zitten.

Een film die me nimmer heeft verveeld. Onderhoudend en boeiend genoeg om te volgen, maar ik verwachtte er iets meer van. Prima leuk einde ook inderdaad Lynch.

Toch wel een knappe short van Aly Muribita over het gevangenisleven en welke gevolgen dit heeft voor de gevangene en zijn naasten. Het decor is schrijnend te noemen met de afbladderende muren en gebrekkige hygiëne, maar dat is niet zo belangrijk.

Het verloop zag ik niet aankomen. Je verwacht een harde jongen die zich vanuit de gevangenis wil laten bedienen met onfrisse praktijken, maar achter deze stuurse façade zit iets teders. Meteen ook de verklaring waarom de moeder zo welwillend was met het plan, want ook zij neemt enorme risico's, laat staan hoe ook zij vernederd wordt met de (naakte) controle. Sterk!

Amélie Poulain is niet mijn favoriete film al heb ik wel heel veel bewondering voor de manier waarop Jean-Pierre Jeunet deze film heeft geregisseerd. Amélie Poulain is erg sfeervol en vrolijk ondanks de trieste ondertoon. Cinematografisch zeer mooi en het camerawerk mag er zeker zijn. De fijne muziek maakt vervolgens erg speels en dromerig.

Daarentegen werd ik nooit echt meegezogen in het verhaal. Het zei me allemaal niet zo veel en het kon me ook niet echt schelen. Bij momenten ook wat te druk. Het deed me wat denken aan een Tim Burton of vooral een Wes Anderson die ook wel weg weten een fantasierijk sprookje te brengen met aanstekelijke deuntjes en mooie felle warme kleuren die je visuele en auditieve prikkels in overdrive doen gaan.

Amélie Poulain is een liefdesverhaal van en meisje die wegens haar verlegenheid een schijnbaar onbereikbare liefde nastreeft. In plaats van treurig in een hoekje te zitten tobben zoekt ze op een speelse manier contact met haar ware om hem nadien opnieuw spelenderwijs af te stoten. Daarnaast probeert ze anderen een mooier leven te bezorgen. Deze rol is op het lijf geschreven van Audrey Tautou, haar kinderlijke onschuld, aanstekelijke glimlach en ondeugende ogen (zie filmposter) is op haar lijf geschreven.

Technisch zeker een erg hoge quotering waard, maar als verhaal voor mij te druk en niet zo mijn ding. Alles in beschouwing genomen, zeker een degelijke 3,5*.

Facades gaat over menselijke relaties en hoe broos deze zijn wanneer er bepaalde geheimen of handelingen onthuld worden. “Facades” opzetten of de schone schijn erop houden voor de buitenwereld. Het zijn keuzes die diverse personages moeten maken. Alex, die de talloze slippertjes van haar man moet dulden, maar ook Viv die ontdekt dat haar dementerende man 30 jaar terug een affaire had met zijn echte grote liefde. Aanvankelijk leeft de perceptie dat ze de zorg voor haar dementerende man niet meer aankon, maar er zit meer achter. De vraag die bij beide vrouwen leeft is of ze hun leven zoals het er nu aan toegaat willen verder zetten of niet.

Sowieso springen de acteerprestaties van Natali Broods en Johan Leysen er bovenuit. Emoties staan centraal in de film die rustig voortkabbelt. Veel langer hoefde het niet te duren. Als verhaal zelf net iets te weinig uitgewerkt, maar de hoofdrolspelers maskeren veel. Degelijk zonder meer.

Toch één van de betere die hard actiefilms van de jaren 90 met Cage in de hoofdrol. Face/Off komt toch aardig in de buurt van Con Air of The Rock. Het is vooral het knappe samenspel tussen de gekke gewiekste Travolta en de meer minzame Cage die het spel levendig en boeiend houden. Ook het weliswaar ongeloofwaardige plot is op zich origineel en houdt de spanning scherp.

Dit is een erg vermakelijke actiefilm met alles erop en eraan. Die wisselrollen zijn geweldig waarbij fysisch gezien Travolta en Cage switchen tussen good en bad guy. De actie is spectaculair en geweldig zoals we dat gewoon zijn bij Woo. Ondanks alles wat het geen meesterwerk maakt toch een geslaagd plot van de film. Prima ook dat de spetterende actie visueel overzichtelijk blijft. Binnen het genre toch een referentiepuntje.

Niet te best. Ik had steeds het gevoel naar een videogame te kijken. Houterige bewegingen, erg vlak en weinig gedetailleerd.

Even later kreeg ik een Teletubbies vibe met dat venster op de wereld. Het wordt nog boeiend dacht ik dan, maar dan begint die vent te zingen. En tot slot waren er gele bolletjes die fireflies moesten voorstellen, ugh...!

Een werkomgeving waar ik nooit in zou willen werken alvast, hoeveel geld ze me ook zouden geven. Wat een toxische omgeving waarbij collega's gewoon concurrentiële haaien zijn die staan te wachten om je plaats in te nemen. Ze hebben er nog plezier in ook als je op je plaats wordt gezet door je baas. Emoties zijn ook een teken van zwakte en wordt nogal meewarig over gedaan.

Het is vooral die omgeving die erg dodelijk is voor de relatie. Zeker wanneer er bovendien nog een hiërarchisch verschil ontstaat én beiden met elkaar nog moeten werken en adviezen met elkaar moeten delen. Het helpt natuurlijk ook niet als je baas je vriendje eigenlijk maar niets vindt. Geheime vriendje, nota bene, ook dat nog.

Wie schuld treft en waar, zo duidelijk is het zeker niet. Ik heb niet de indruk dat hij of zij meer schuld trof. Naar het einde toe ontaardt het natuurlijk en gaat hij helemaal over de rooie. Dan lijkt het makkelijker om de zondebok daar te leggen. Niet slecht allemaal, degelijk zelfs, maar ik heb zeker met zekere weerzin naar dit zootje verheven parasieten gekeken.

Tom Van Dyck blijft een heerlijke acteur. Komt die ineens te weten dat zijn vrouw hem bedriegt met nonkel Wim, haha. Een short die eigenlijk doet denken aan de legendarische sketch tussen Gaston en Leo met Joske Vermeulen waarbij het kind een tussenpersoon speelt aan de telefoon.

Deze nieuwe en relatief onbekende film werd opgenomen in de MM tot 1000 lijst van 2023. Ik begrijp hierbij ook waarom. Weliswaar erg hoog in de 900 en ik vermoed dat deze er binnen twee jaar wordt uitgegooid, maar de film heef wel iets. Het lijkt een luchtige coming of age van een tiener die volop zijn seksualiteit ontdekt via een vakantiemeisje ergens aan een Canadees meer.

Er hangt ook een zweem van mysterie rond de film zonder die echt expliciet naar voren te laten treden. Toch slaagt Le Bon erin de film onderhoudend en boeiend te brengen. Hier en daar wordt er een (vals) beeld van een spookgedaante toegevoegd welk best geslaagd is.

De climax komt op het einde. Ik las hier al vele theorieën. Ik hou het bij de dood van de jongen na een tragisch zwemongeval. Zijn geest (ziel) waart echter nog rond het meer. Het meisje gaf halfweg de film ook mee dat ze geesten ervaart in haar omgeving, zonder echt hiervoor tastbaar bewijs te hebben. De slotscène geeft ook weer dat ze aanwezigheid van Bastien voelt.

Der Fall Collini stond al eventjes op mijn lijst. Het is een rechtbankdrama waarbij de verdachte duidelijk de dader is, maar waarbij enig motief ontbreekt. Noch de kijker, noch de personages in de film krijgen tot het einde de ware toedracht te horen waarom de zakenman werd vermoord. Het houdt je als kijker de hele tijd bezig. En eigenlijk had ik moeten beseffen dat een Duits draaiende film met een onduidelijk verleden vaak refereert naar de gruwelen uit WOII.

Wel wat eigenaardig dat de advocaat van de verdachte sterke banden had met het slachtoffer. Zowat de grootste smet op de film, want voor de rest ziet het er prima uit als je houdt van rechtbankdrama's. Prima montage ook waarbij vaak met flashbacks naar het verleden wordt gegaan. De afwisseling met de rechtbank was hierbij geslaagd.

Ik zat volledig in de film. Ook de acteerprestaties waren op niveau. De ontknoping was misschien wat technisch - zie de getuigenis van de andere advocaat - maar daarom nog niet minder boeiend. Voor mij zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Geen geweldige film, maar al bij al best amusant. Een film die zichzelf niet serieus neemt, dat zo ook overbrengt en dan kom je al een eind. Sowieso fan van Ryan Gosling, niet noodzakelijk van al zijn films, maar wel als acteur waarbij ik het gevoel heb dat hij steeds iets extra toevoegt aan zijn rollen en de film in zijn geheel. Ook hier weer. Het blijft een genot om hem in beeld te zien met zijn flair en charisma.

Op zich wel een leuk plot over een verwaande kwast van een acteur die zijn stuntman liever kwijt dan rijk is, om nog maar te zwijgen van die producer. De film komt met veel weg, met de nodige humor hier en een kwinkslag daar. De actiescènes zien er nep uit las ik hier ergens, maar dat leek me nét de bedoeling om het stuntwerk extra in de verf te zetten.

Druk en chaotisch bij momenten, maar het is all part of the deal. Niet onverdeeld geslaagd, maar zeker leuk om eens mee te pikken als je eens wil uitzakken.

Niet voor het eerst een dergelijk plot gezien, in short of in langspeelfilm. Bovenal zeer goed gedaan. Het acteerwerk is top, maar dat was te verwachten van topacteurs Broods en Van Rampelberg. Op één kleine uitzondering na zeer suggestief gefilmd. Je ziet niets, maar je kan als kijker perfect de situatie en de ernst inschatten. Het gaat dus om een kind, geen hert.

Kan het je ook overkomen? Jazeker, de vraag is hoe je ermee omgaat. Monsters zijn het niet, maar ik kan me wel inbeelden dat het geheim moordend is voor hun relatie. Volgens mij was het ook man en vrouw en ging het niet om een affaire ofzo. Het zou een (extra) argument kunnen geweest zijn om zus of zo te handelen ...

Veel meer dan het knappe camerawerk kan ik er niet van maken. Creepy dat was het ook wel en ook de sound was sterk en oppompend. Eigenlijk duurt hij ook maar vijf minuten, want er is een ruime 2 minuten aan aftiteling aan gekoppeld.

Narratief valt er niet te veel te vertellen behoudens dat een man de vergeetput wordt ingegooid en eruit tracht te ontsnappen.

Ik moest bij deze film toch wel eens denken aan End of Days (Film, 1999) met Arnie. Hier heb je een soortgelijke strijd met een politieman met een demon. Deze film klaarblijkelijk steeds gemist, want erg bekend kwam hij me niet voor.

Een wat duistere lichte horrorprent rond een religieus mysterie van de gevallen engel Azazel. Het levert een spannende film op, geen typische politiedetective. Denzel Washington ontgoochelt zelden en doet dat hier ook niet. Het plot is misschien niet hoogstaand, maar blijft boeien. Wel interessant hoe Hobbes stilaan gek wordt van een demon die zich telkens in een andere verplaatst.

Prima einde ook, eens geen happy end. Past geheel bij de film van het Kwade, want ook dat wordt nooit uitgeroeid.

Falling down was me vrijwel onbekend, maar is me uitermate bevallen. Eentje die ik absoluut wil aanbevelen als 'goed om eens gezien te hebben, zonder een meesterwerk te zijn'. Ik verwachtte een soort pulpachtige actie-/wraakfilm met Schumacher achter de schermen, maar het verhaal gaat toch wat verder dan dat.

Michael Douglas speelt een meesterlijke neuroot of een aan andere gedragsstoornis lijdende zonderling die een absolute baaldag kent. Zo eentje die wij ook af en toe wel eens hebben, maar dan zonder zoveel geweld. Het begint al met de file waardoor hij prompt zijn auto achterlaat en te voet zijn weg verder zet. Die openingsscène alleen al is geweldig om volgen in die bloedhete auto en vervelende insecten. Wat volgt is een aaneenschakeling van toevallige passanten met wie hij het (meestal) aan de stok krijgt. Op den duur zie je er de humor van in van zijn stoïcijnse zelf en zijn opgekropte woede die leidt tot een geweldige explosie.

Falling down schuwt op de weg van D-Fens ook de maatschappijkritiek niet van de kleine man die moet ploeteren en moet leren omgaan met de onrechtvaardigheden van het leven. D-Fens gaat er op zijn eigen manier hoogst eigenaardig mee om, maar creëert mede daardoor toch enige sympathie bij de kijker. Eén van de minpuntjes van de film is het personage van Prendergast die een wat clichématig personage neerzet als niet serieus genomen gepensioneerde agent die het uiteindelijk toch allemaal bij het rechte eind had.

Een film die geen moment verveelt toch niet als Douglas in beeld komt. Prima acteerprestaties en tijdloos. Dikke verdiende 4,0*!

Elephant (Film, 2003) van Gus van Sant behandelt een soortgelijk thema van een shooting op school, maar de aanpak is hier helemaal anders. Geen aandacht of perspectief vanuit de daderrol, maar een sereen ingetogen portret van rouwverwerking van de jonge slachtoffers.

Focus ligt hier bij de jonge Vada die de draad terug probeert op te pikken na de traumatische ervaring. Er is veel aandacht voor emoties in deze aparte coming of age. Omwille van de gebeurtenissen is de band met Mia erg sterk en goed uitgewerkt.

Uitstekend acteerwerk en prima plot zonder veel sentimentaliteit, integendeel zelfs. Een film ook met een duidelijk statement, al valt het te betwijfelen of het veel effect heeft in het cowboy gekke Amerika.

Die Fälscher zag ik blijkbaar toch al eens. Een aantal scènes kwamen me bekend voor zoals bvb die vernederende plasscène of de agent die de valse ponden ging inwisselen in Zwitserland.

Interessante film over een boeiend, wellicht minder gekend thema. Deze Holocaustfilm spitst zich minder toe op de gruwelen, maar schuift voornamelijk een moreel thema naar voren. Ook voor de kijker is het niet duidelijk wat denken van dit commando. Enerzijds denk je aan de wil om te overleven en je gedeisd te houden, vol te houden ook en te genieten van de privileges die hen wel toekomen en anderen niet. Anderzijds ondersteun je het nazi-apparaat dat je eigen ondergang wil of reeds daden heeft gesteld tegen je eigen familie of vrienden. Afgunst van andere gevangenen is er niet doordat ze gescheiden worden, maar op het einde is duidelijk dat de andere gevangenen wantrouwig waren. Jammer dat dit toch niet beter werd uitgewerkt.

Er zijn al betere Holocaustfilms gemaakt, maar deze Die Fälscher is best een goede toevoeging. Karl Markovics doet het uitstekend en brengt de film naar een hoger niveau. Met zijn indringende blik zie je hem steeds denken. Het is ook de vraag zoals men hem ook vroeg in de film wat zijn werkelijke bedoeling was om te "werken" voor de nazi's: om te overleven of om zichzelf te bewijzen dat hij een perfecte namaakdollarbiljet kan fabriceren...

Geen geweldige film, maar op kerstavond kan veel. Praktisch geheel aansluitend op het einde van de eerste film. Moeder heeft een koekjeswinkel en Jules wordt geïntroduceerd in de wereld van het kerstman zijn. De volledige cast van de eerste film wordt zowat behouden en dat is prima voor de herkenbaarheid.het lijkt wel of ze deze twee films onmiddellijk na elkaar hebben gedraaid.

Eerste stuk van de film was nog wel OK. Nadien verwaterde het wat met lange stukken waar de plaat bleef hangen. Rode draad in de film was liefde en vriendschap op Kerstmis en niet zozeer het krijgen van cadeautjes. Alleen is dat niet zo eenvoudig als er (negatieve) emoties spelen.

Qua setting zelfde als de andere film. Sfeervol, maar nogal fake en kitcherig. Ook de vermelding van het homokoppel had ik liever niet gezien omdat het totaal geen meerwaarde biedt aan de film. Het wordt getoond omdat het hoort in deze maatschappij, maar het biedt geen functionaliteit in deze film.

Gaan ze nu werkelijk elk jaar zo’n Claus uitbrengen? De reis naar Oostenrijk is enorm overdreven pittoresk. De zin om Harry Potter of de reclame van de winterse CocaCola na te bootsen is groot. Inhoudelijk dan ook weer een stapje verder met de idee dat ze het verhaal aan het uitmelken zijn. Wie zal in film 4 het geheim ontdekken zodat het kransje wordt uitgebreid?

Hier en daar wat rare onlogische beslissingen met die vervelende, maar tegelijk triestige jongen en het ligt er allemaal heel dik op. Het is natuurlijk een kinderfilm, maar de film wekt ook ergernis op. Soms wat te melodramatsich en weinig humoristisch. Iets te gemaakt zoals de ruzie tussen broer en zus, de morele boodschap, het goedmaken, zeer mierzoet allemaal.

Er zijn betere en leukere kerstfilms op de markt. Dit wordt hem niet voor 2022. En dat meisje kende ik inderdaad van ergens. Die speelt dus ook in de populairste soap van Vlaanderen, geheel zoals in de film zelfs.

Goh, heb eerlijk gezegd wel genoten van deze Vlaamse kerstfilm. Het is en blijft een kerstfilm en het is ook daarop dat je hem moet beoordelen. Melig en kitscherig zijn zowat standaardelementen, net zoals het steevast goed afloopt. Deze film zal de komende jaren ook wel standaard losgegooid worden op de Vlaamse televisiezenders.

Vernieuwend is het allemaal niet, maar wel vermakelijk. Er is inderdaad een leuke inside joke naar Home alone. Vond het Jan Decleir nog behoorlijk doen als opa kerstman, niet zijn allerbeste rol, maar dat kan ook niet anders. Qua sfeer zit het wel ok, beetje overdaad zelfs bij momenten. Allemaal vrij braafjes en binnen de lijntjes, want een echt slecht personage was er niet. Misschien kon er hier en daar nog wat humor verwerkt worden in het verhaal, maar vond het best prima binnen het genre.

Dan bouw je een familie-imperium uit en schop je het tot de hoogste regionen van het land, moet je uiteindelijk vaststellen dat aan alle schone liedjes ook een eind komt. Het is het lot van de selfmade topbakker Rikard. Het nageslacht heeft andere toekomstdromen en zijn eigen gezondheid laat het niet langer toe. Hij ziet zijn levenswerk door zijn vingers glippen. Het is een harde noot om te kraken voor deze trotse, eigenzinnige en hardvochtige man.

Het levert de nodige spanningen op binnen de intieme familiekring Rheinwald. Soms qua montage niet altijd even duidelijk, ook door de soms vreemde conclusies in de één en later andere scène, alsof er iets te veel geknipt werd. Desalniettemin een interessante film waarbij familiedilemma's de kop opsteken. Loyaliteit en wat van je verwacht wordt staat in schril contrast met het eigen geluk of vrijheid. Neem daarbij het eigen persoonlijke drama dat het koppel Ditte-Peter ondergaat en je komt in een intens drama terecht.

Prima acteerwerk van Lene Maria Christensen die we af en toe wel zien opduiken in de Deense cinema. Ook Pilou Asbaek is geen onbekende met zijn internationale acteerwerk.

Ik heb enorm genoten van La famille Bélier! Een coming-of-age vanuit een plattelandsgemeente 'a la campagne' waar de zon steeds schijnt ver weg van het drukke gehaaste leven in Parijs. Paula leeft er samen met haar ouders en haar broer. Allen zijn ze doofstom, behalve Paula dan. De film is erg onbevangen, zeer losjes en innemend.

Paula is een tienerdochter die reeds op vroege leeftijd haar verantwoordelijkheden moest opnemen. Zo helpt ze naast haar schooltijd mee op de boerderij van haar ouders, verkoopt ze kazen op de markt en springt ze bij als tolk bij de dokter of waar haar hulp vereist is. Dat leverde soms grappige en gênante situaties op wanneer gesproken wordt over het seksleven van haar ouders of diens intimiteiten. Maar de film is best grappig en ontroerend in zijn geheel. Paula ontdekt dat ze een zangtalent is. Het slotlied "Je vole" van Michel Sardou was erg toepasselijk en pakte me enorm. Zeer mooi gezongen, perfecte song voor de film. Het toonde nog maar eens aan hoe sterk de familieband is binnen la famille Bélier. De liefde binnen het huisgezin was vertederend groot en hoewel de ouders in het begin bang waren om hun dochter los te laten, gunnen ze haar toch haar geluk.

Specifiek de momenten waarbij de ouders naar de song van hun dochter luisterden, greep me het meeste aan. Eerst tijdens het schooltoneel - de stilte die werd ervaren vanuit de ouders was mooi gedaan - maar ook even later op de auditie met 'Je vole' zag je de joie de vivre uitstralen van het gezin. Het één-op-éénmoment met de vader was toegevoegd eveneens sterk. La famille Bélier brengt mooie cinema met een vleugje drama en humor. Zo hoort het!

Inderdaad niet Hitchcock's beste film, maar zeker geen onaardige film met een degelijk plot. De hand van Hitchcock kennende viel hier amper te bespeuren waardoor de film niet zo gekend is bij het grote publiek, behoudens het feit dat dit Hitchcock's laatste film was. Er zijn geen dubbele bodems of speciale camerastandpunten te bespeuren.

Twee verhaallijnen komen in deze family plot samen tot één geheel. Enerzijds heb je Blanche die mensen oplicht door te profiteren van de goedgelovigheid en de emotionaliteit van mensen. Zij wordt bijgestaan door George - een leuke rol overigens van Bruce Dern. Anderzijds heb je het gewiekste duo Arthur en Fran wiens criminele activiteiten op een veel hoger pitje staan. Door een toeval kruisen beiden elkaars wegen. De film is fel verouderd en vertoont foutjes waardoor het wat gebricoleerd over kwam zoals de dolle autorit bvb. Ook het einde was vluchtig en snel afgehaspeld. Alsof Hitchcock er gewoon geen zin meer in had. Die knipoog op het einde alleen al. Het had wat weg van pakweg Santa Barbara of Dallas ofzo ...

Desalniettemin toch genoten van de film door de leuke duo's en de misverstanden die tussen hen opleefden. Net niet wat mij betreft, maar alsnog een nipte voldoende.

Film met een toch wel intrigerend concept waarbij je een firma inhuurt om een individu te spelen om iemand reëel te vervangen. Klinkt wellicht vreemd, fake en weinig oprecht, al zijn de bedoelingen vaak nobel. In diverse situaties probeert Herzog een aantal voorbeelden mee te geven.

Het verhaal van Mahiro die haar afwezige “vader” terugziet, is het meest in beeld. Zeer sereen ingetogen portret. Mooi ook langs de kersenbloesems. Alleen stel ik me de vraag hoe het nu verder moet. Jammer dat dit niet of nauwelijks werd verwerkt.

Best ook een aantal spitsvondige of grappige dingen zoals de dame die haar lottowinst wou herbeleven of de man die een grove fout maakte en een stand-in inriep waartegen zijn baas kon kafferen. Best fijn allemaal, maar op langere termijn of in vele situaties niet toepasbaar. Maar voor sommige mensen toch misschien een oplossing om bvb de eenzaamheid te verdrijven...

Boeiende en interessante film van Bergman. Niet het meesterwerk dat ik er in zie, maar de kwaliteit en de zorg voor deze productie is zeker aanwezig. Een film die het ook moet hebben van zijn contrasten zoals bijvoorbeeld het vrolijke begin met het kerstdiner en het latere sombere onderkomen van de bisschop óf de uitzonderlijke assertiviteit van Alexander ten aanzien van zijn dominante stiefvader. Een film die zich afspeelt in een tijdsgeest waar we ons vandaag de dag weinig nog van kunnen voorstellen. De vrouw of echtgenote die als een soort vogeltje in een gouden kooi naar de pijpen moet dansen van haar man om de voorkomen dat ze bij een eventuele echtscheiding de voogdij over haar eigen kinderen zou verliezen.

Qua verhaal zeker geslaagd, misschien iets te langdradig soms, maar het blijft beklijven. Verder technisch meer dan ok. Een goede compositie, cinematografie, decoropbouw en mooie kostuums. Ook het kleurgebruik werd prima verzorgd. Het zorgt er mede voor dat het contrast van het begin en de woning van de bisschop extra uit de verf komen. Knappe acteerprestaties ook die het allemaal authentiek maakten. Vooral de bisschop zal me bijblijven.

Terecht destijds een aantal Oscars in de wacht gesleept. Misschien moet ik me ooit ook eens wagen aan de vijf uur durende versie.