Meningen

Nog eens een slasher, al moeten we hier toch even geduld hebben. Maar zo gaat het vaak: eens het eerste bloed druppelt, is er geen houden meer aan. Vond het al bij al wel sfeervol daar op de Amerikaanse countryside, deed me in dat opzicht wel een beetje denken aan Texas Chainsaw Massacre (Film, 2022).

Wat een eigenaardig motief of trigger ook om aan het moorden te slaan. Ik had toch niet de indruk mocht het geen pornocrew geweest zijn, dat de stoppen van de oudjes zouden doorgeslagen zijn. Blijkbaar handelde het omaatje in een onweerstaanbare razernij van jaloezie en afgunst. Waarom niet eigenlijk? Bewerkstelligt ze wat later indirect de dood van haar vent doordat die een hartaanval krijgt (al zat er nog wat tijd tussen). Fijn wel om op te merken dat dood dood is. Ik ben niet zo voor die koppige hardnekkige semi-doden met te veel energie. En bij deze ook geen jump scares, maar dat stoorde me niet.

Wel veel bloed met al dat gehak en gesteek. Niet meer dan in een andere slasher, maar toch voldoende om met de nodige weerzinwekkendheid te bekijken. Het slachtvee stelt zoals zo vaak niet zo heel veel voor, maar daar malen we niet om. Dat betalen ze met gepaste munt onmiddellijk terug...

X-Men is sowieso een herziening geweest, één van de weinigen die ik ook al gezien heb van de lange soortgelijke vervolgfilms van Marvel. Een film die me steeds is bijgebleven omdat hij toch een aantal leuke ideeën bevat rond mutaties. Het wereldbeeld is er zo eentje die je perfect kan voorspellen en die gelijkaardige trekken heeft zoals racisme/discriminatie vandaag de dag. Het ligt vaak in de aard van het beestje om alles wat anders is uit onbekendheid of uit angst van ons weg te duwen om onszelf zogezegd te beschermen.

Zeker het eerste gedeelte van de film is prima waarbij een mooie introductie wordt gegeven in de talenten van de mutanten en hoe ze samenleven in de maatschappij. Ook het gebeuren op school bevat een aantal leuke ideeën die wat weghebben van Zweinstein uit de Harry Potterfilms (of -boeken). Al bij al genomen vond ik het plot wel erg mager en stelt het inhoudelijk erg weinig voor. De ontvoering van Rogue en dan haar reddingspoging, meer is het eigenlijk niet. De actie en het slot vielen dan ook wat tegen. Maar genoten heb ik zeker. Sommige personages spreken tot de verbeelding. Wolverine blijft leuk en Jackman doet het goed. Geen topfilm, eerder geneigd om een 3,0* te geven, maar als basisfilm toch net het voordeel van de twijfel gegeven.

Wolverine is sowieso het meest populaire personage van de X-Men franchise. Bovendien zweeft er een vleugje mysterie over zijn personage omdat niemand precies weet wat er met hem gebeurd is. Niet verwonderlijk dus dat men vroeg of laat met deze spin off op de proppen ging komen.

In zijn geheel vond ik de film ontgoochelend, maar vooral het begin als het einde spraken me het meest aan. Hugh Jackman heeft voldoende charisma om zijn personage Wolverine boeiend te houden. Fijn te weten te komen hoe hij gecreëerd werd en een inkijk te krijgen in zijn leven. Inhoudelijk en qua plot stelt het allemaal niet te veel voor. Super interessant is het allemaal niet en de actie is vaak over the top en voorspelbaar. Dieptepunt was toch wel het zinloze en zelfs onnozele bokspartijtje. Naar het einde toe beterde dit opnieuw en de komst van Charles Xavier maken mooi de aansluiting op de X-Men reeks.

Zeker geen slechte film, maar het niveau van X-Men wordt niet behaald.

Dit was de laatste van de X-Men franchise die ik nog moest zien. Over het algemeen vrij positief ingesteld over deze reeks. Eén maal ontgoocheld, maar ook deze Apocalypse beviel me een pak minder. Voor mij persoonlijk ging het de verkeerde kant uit omdat ik teveel de idee had van een "Michael Bay-effect" met al die lelijke CGI, bombastische explosies en -vernielingen. Ik miste de toch wel enige diepgang die ik in de andere films zag qua vertelstructuur of qua personages.

Het begin alleen al deed me huiveren met die fake Egyptische periode. Ook die zogenaamde farao straalde niets uit en vond ik een vrij flauw irritant personage. Het plot stelde ook al niet veel voor en in de plaats krijgen we een massa-blockbuster waarbij de ziel en de authenticiteit uit de reeks wordt gezogen. Enkel puur spektakel blijft overeind staan, maar ik zoek toch iets meer in een film.

De personages blijven wat ze zijn, maar doen ook steeds hetzelfde. De jonge Jean is maar plat voor de Jean die ze later zal worden. Cyclopse was dan toch nog enigszins vergelijkbaar. De brute explosie van Wolverine vond ik overigens ook maar vreemd in de plaatsing van het geheel. Jammer alvast.

Ik raak stilaan bijgebeend met de X-Men franchise. En ook dit deel beviel me wonderwel. Als ik het allemaal wat goed kon volgen was dit de tweede films van de prequels waarbij verder wordt gegaan op de jonge jaren van Erik, Charles, Hank en Raven. Om zichzelf en de mensheid een nieuwe toekomst te geven dient ingegrepen te worden in het verleden en moet Wolverine de kastanjes uit het vuur halen. Brute kracht blijkt niet voldoende te zijn en hij zal zijn overredingskracht en geduld moet aanwenden - niet zijn sterkste kwaliteiten - om het verleden een nieuwe wending te geven.

Wat me steeds intrigeert is de verdere uitdieping van de karakters, het hoe en waarom zaken gelopen zijn. Ook de wederkerende dilemma's die de personages moeten maken zijn een toevoeging aan het plot en het genuanceerde verhaal. Ook hier weer sterke acteerprestaties die de geloofwaardigheid van het individu ten goede komen. In de eerste plaats denk ik dan aan Fassbender en McAvoy. Leuk om ook nog eens Peter Dinklage terug te zien.

Ook op technisch vlak erg mooi gedaan, mooie effecten, perfecte snelheid van de actie en mooi samenhangend. Film deed me met zijn sentinels wat denken aan het toekomstbeeld en de eigengereide robots uit de Terminator-saga.

Een pak minder dan de eerste twee delen, misschien ook omdat Singer niet meer aan het roer stond van dit derde deel. Zeker niet superslecht, want al bij al blijft de X-Men saga best een interessant uitgangspunt hebben waarbij de angst/het onbegrip en de strijd tussen mens en mutant centraal blijft staan. De "mutant" kan je dan met een beetje fantasie steeds als een soort metafoor zien voor hedendaagse meer realistische bevolkingsgroepen.

Steeds gaat het om hetzelfde. Actie en reactie. Magneto kan het maar moeilijk verkroppen dat mutanten ongelijk worden behandeld en trekt op oorlogspad om het ongelijk van de mens er nog eens goed in te wrijven. Wederom weer veel nieuwe personages met heel wat leuke giften, maar op den duur wordt het wel heel onoverzichtelijk.Ik vond het plot dit keer ook vrij goedkoop. De labiele Jean is één ding, maar het serum is ineens wel erg effectief en doeltreffend. Alsof het allemaal zo makkelijk moest gaan.

Maar de film kent gelukkig een aantal leuke scènes zoals steeds de geweldige Mystique of het zwevende huis. Fijne actiemomenten die zeker niet vervelen. Alleen ontbrak het aan een degelijk plot. Nipte voldoende wat mij betreft.

Van al die Marvel stuff is de X-Men franchise wat mij betreft het beste. Ook deze prequel is opnieuw verfrissend. We gaan terug naar de periode waarbij Charles Xavier en Erik Lensherr tieners en elkaars beste vrienden waren. Ook Raven’s en Beast’s jeugd passeert de revue. Xavier neemt het voortouw en tracht de mutanten hun krachten te controleren en te beheersen. Hier en daar zie je al tijdens de film de spanningen opduiken en kan je de wrok van Magneto beter plaatsen.

Prima cast toch wel en Kevin Bacon doet het niet slecht als bad guy. Fassbender doet het geweldig en ook McAvoy is steeds op niveau in deze X-Men reeks. Mede ook één van de redenen waarom deze franchise kwalitatief redelijk goed scoort. Ook de CGI mocht er best zijn. Het is altijd wel fijn om de krachten van de mutanten te zien in het actiespectakel zonder in de vernielzucht van een pakweg Michael Bay te trappen.

Een film over autisme spreekt me om persoonlijke redenen sowieso sterk aan. Het autisme van Nathan beïnvloedt zijn hele zijn en zijn hele leven. Hij legt moeilijk contact met de buitenwereld en wanneer zijn enige soul mate, zijn vader, tragisch om het leven komt, sluit hij zich nog meer af van iedereen.

Tot grote wanhoop van zijn zorgzame en liefdevolle moeder die al jaren fragiel door het leven gaat. Prima rol en uitstekende casting van Sally Hawkins. Nathan heeft nooit dezelfde band met haar kunnen opbouwen als met zijn vader. Soms zeer harde treurige scènes van een schijnbaar egoïstische en irritante zoon mochten we niet beter weten.

Alles draait om priemgetallen en bij uitbreiding wiskunde. De wiskundeleraar biedt een extra mooie luchtige component aan de film. Grappig bij momenten zoals de eerste liefdesscène, de zelfhulpgroep of het bezoek bij de dokter dat lekker sarcastisch was.

X&Y is een teder warm drama die verder gaat dan het autisme. Uiteraard is veel vaak het gevolg van het autisme, maar er is ook aandacht voor trauma, vriendschappen en relaties. Iets wat je bij Rain man toch minder ziet. Mooi einde ook, helemaal niet cliché happy ending. Knap!

X2 is minstens een even goede film als het eerste deel. Daar waar X-Men de trein op de rails bracht met een weliswaar vrij eenvoudig plot, borduurt deze X2 daar lustig op voort. X2 is vooral spectaculairder en veel intenser vol suspense en actie. Actie die zeker geslaagd is met talloze explosies en nieuwe karakters. Het is steeds fijn om nieuwe giften te mogen aanschouwen. Die pyromaan bvb zag er maar een gevaarlijk mannetje uit en ook Magneto is voor geen haar te vertrouwen.

Wederom staat de strijd en de angst tussen de mens en de mutant centraal. Het was erg confronterend om vast te stellen hoe de ouders van Ronny reageerden op zijn “anders zijn”. De angst en de weerzin droop er vanaf, alsof het een ziekte was waarvan je misschien kan van genezen. Een metafoor die kan tellen als je de lijn doortrekt naar de “outcomes” van vandaag.

De film start geweldig in het Witte Huis, maar ook alle andere scènes waren top zoals die op school, de confrontatie met het alter ego van Wolverine, het personage van Mystique tout court en ga zomaar door. Alleen de bad guy vond ik wat bleekjes uitvallen. Weinig charisma en er wat saai uitziend. Op naar het volgende deel! Sowieso toch één van de reeksen die ik wél kan smaken binnen het superhero genre. Leuk!

Hier zijn talloze films van gemaakt, meestal in het luchtere genre, waarbij de (schoon)ouders op voorhuwelijkse prospectie komen, maar eigenlijk niet weten dat het een homokoppel betreft. Springt er nergens echt uit, maar is ook nergens echt slecht. Het is zoals Starbright Boy zegt, “een regisseur die grossiert in zesjes of zevens”, ook bij mij, Brokeback mountain dan als grote uitzondering, maar dat had ook te maken met het trio Gyllenhaal—Letger-Williams.

Uiteindelijk komt alles goed en van grote spanningen is nimmer sprake. Veeleer wat vrees en ongemakkelijkheid. Een film die resulteert in het traditionele “alles komt goed verhaal”, wat niet verwonderlijk is met dit genre film. Baanbrekend wel voor Ang Lee, gedurfd en met lef. Dat alleen al verdient lof. Neemt daarbij moeiteloos de culturele en moderne tegenstellingen of veranderingen moeiteloos op in zijn film. Goed, maar niet overweldigend.

Wat een geweldig portret van de krioelende massa van Ho Chi Minh Stad. Fietsen, riksja´s en bromfietsen verplaatsen zich aalvlug doorheen de stad. Verkeersregels lijken er nauwelijks te zijn. Je wordt op weg genomen doorheen de talloze steegjes, marktjes en gebouwen. Het is een ongelooflijke drukte. In die chaos opereert Cyclo, een achttienjarige jongeman die aan de kost komt als riksja-rijder. Zijn voertuig is gehuurd, veel houdt hij aan zijn harde labeur niet over. Zijn ouders zijn er niet meer, zijn jongere zusje poetst de schoenen van de welgestelden terwijl die op restaurant een dure maaltijd nuttigen. De opa plakt banden en de oudere zus gaat naar school. Wat een geweldige scène daar na anderhalf uur waarbij een enthousiaste klas luidkeels a capella zingt!

Een bijzonder knappe visuele film die me onmiddellijk in de Vietnamese leefsfeer bracht. Gigantische tegenstellingen ook tussen de have nots en de elite of de criminele wereld.

De tegenstelling ook met Cyclo is hierbij groot omdat hij wordt voorgesteld als een schriele magere slungel zonder toekomstperspectief. Idyllische plaatjes van de natuur en mooie vrouwen worden afgewisseld met strompelende bedelaars. Het leven van de zwoegende massa tegenover de nieuwe rijken.

Misschien niet altijd even boeiend, maar ik genoot best van deze film. Meer dan betreft de vormgeving dan de inhoud. Uitstekend en authentiek acteerwerk ook overigens. Ik begrijp dat deze film de Gouden Leeuw in Venetië destijds won.

En kortfilm die zich haast ontvouwt als een sprookje wanneer een alleenstaande vrouw met kind bizarre briefjes ontvangt van haar verlaten echtgenoot waarin staat dat het kind teveel lawaai maakt. Dit item herhaalt zich tot drie maal toe.

Dialogen zijn beperkt en zijn er louter ter berisping van het kind, ondersteunde muziek is er ook niet. Het enige geluid komt voort uit de handelingen van het gezinnetje zelf of de neerslaande golven van meer/de zee.

Het einde is me niet helemaal duidelijk, maar de vrouw beseft dat de man voorgoed weg is en geen contact meer al zoeken. Degelijke kleine ambigue kortfilm.

Geweldige nostalgische film uit mijn jeugd die ik toendertijd grijs heb gedraaid en heeft geleid tot de vele zwaard-imitaties met vrienden. Vrij bloederige film met gigantisch veel doden. Vooral naar het einde toe op de brug is de tel nog amper bij te houden. De rode verf - want veel CGI is er niet aan - is lekker verouderd en de vele irreële doodskreten hebben ook zo hun charme. De valpartijen naar beneden of de ongewone sprongkracht is wellicht typisch aan dit soort kung fu films.

Het verhaal valt best mee en gaat over de erg talentrijke zwaardvechter Lei Li die na een verloren gevecht zijn eigen arm er afhouwt. Beetje dramatisch in beeld gebracht, maar het heeft me steeds geraakt. De wrede heerser Lung is een interessant karakter met zijn ongewoon wapen.

De karakters zijn lekker herkenbaar en stereotiep. Zo worden de horden vijanden mooi in hokjes ingedeeld. De bruinen zijn sukkeltjes en zijn niet meer dan kanonnenvoer. De zwarten zijn iets meer geoefend, maar zijn ook geen partij voor geoefende zwaardvechters als Lei Li of Feng. Fijn om eens terug te zien, maar ook niet meer dan dat.

XXY doet enigszins wat denken aan Girl (2018) van Lukas Dhont. Een film maken over inter- of transeksuelen is een vrij ontgonnen gebied in de filmwereld. Het is een gewaagd thema dat wellicht hier en daar op kritiek stuitte van onwetende of conservatieve kringen.

XXY is een mooie ingetogen gebleken waarbij Alex worstelt of ze nu als jongen of als meisje door het leven wil gaan. Alex wordt uitstekend vertolkt door Efron met haar doordringende blik. Puenzo tracht de emotie te brengen via mimiek in plaats van via woorden en dat werkt prima. Ook de vader, Ricardo Darin, speelt goed. Ondanks de beladenheid niet te sentimenteel of te clichématig, integendeel zelfs. Hier en daar een aantal aangrijpende scènes zoals de aanranding. Misschien in zijn geheel iets te beperkt uitgewerkt, maar ik had het gevoel dat Puenza niet goed wist welke richting hij uit wou met het script.

Het thema is uitstekend en de uitwerking van de twijfel is behoorlijk, maar het plot is soms wat bizar te noemen met de vrienden die langs komen of de vrijpostige vrijscène die uit het niets komt. XXY is een film die vele ethische en morele dilemma’s oproept waarop niet zomaar een antwoord te verzinnen valt, niet voor de mensen die ermee te maken hebben, maar ook niet voor de neutrale buitenstaander . Mooi!