Meningen

Ik had de VHS van Fantasia als kind ook liggen. Ik denk niet dat ik hem volledig heb uitgekeken, laat staan meerdere keren heb opgelegd. Op zich wel een goed idee om kinderen te laten kennis maken met klassieke muziek, alleen pakte de mayonaise niet.

Klassieke muziek moet je aanhoren in plaats van te zien. Fantasia is te lang en kent geen plot om kinderen bij de les te houden. Volwassenen leggen dan liever een CD of MP3 op. Fantasia schiet dus zijn doel voorbij. Jammer eigenlijk, want de intenties zijn nobel.

Hier en daar wel een memorabele scène zoals Mickey met de bezemstelen, het dinogevecht of de angstaanjagende duivel.

Niet zo mijn ding. De Harry Potter reeks kon ik zeker appreciëren, maar deze spin-off bekoorde me dan weer minder. Op zich wel fijn om de wereld naast Zweinstein te leren kennen, maar ik vond de film erg langdradig, traag op gang komen en weinig boeiend.

Effecten daarentegen wel redelijk niveau. Steeds prachtig om rond te dwarrelen in de grootsteden van zo’n 100 jaar geleden. Ook de dieren zagen er redelijk uit en de jacht erop was bij momenten wel amusant, maar niet interessant genoeg om er haast een hele film aan te wijden.

Redmayne doet het eigenlijk wel goed, beetje onbeholpen als personage, maar minstens even innemend. Gelukkig dat hij er nog wat was.

Fantastic Mr. Fox is een erg leuke stop motionfilm geworden van Wes Anderson. Net als Isle of dogs die ik recent zag - en net iets beter vond - legde Anderson zijn eigen ziel en gevoel in zijn films waarbij het vleugje genialiteit wordt afgewisseld met excentriciteit. Er is mij verteld dat de lijn tussen beiden erg dun is. De film is uiteraard gebaseerd op het gekende jeugdboek van Roald Dahl en volgt ook in grote lijnen het boek.

Fantastic Mr. Fox wordt op een erg leuke en speelse manier gebracht. Ook de stemmen zijn geweldig en vooral met stip de stem van George Clooney: sympathiek, arrogant en steeds de juiste nuance of klemtoon. Net als het personage Foxie zelf met andere woorden. Ook het verhaal was erg leuk met de wraakzuchtige boeren die het gemunt hebben op de vossen. De (vertroebelde) relatie tussen vader en zoon komen sterk naar voren, net zoals dit ook het geval is in 'Isle of dogs'. Tot slot zit er ook een kleine moraal in het verhaal waarbij het verhaal van de kikker en de schorpioen bij me opkwam: " het is mijn natuur". De aard van vossen is nu eenmaal pluimvee stelen en verorberen. Daar is niets aan te doen. Leuk! Dikke 3,5*.

Ik kan me eigenlijk perfect vinden in de mening van Film Pegasus. Prima sfeersetting van eind de jaren 50 waarbij glitter and glamour in de suburbs van een Amerikaanse stad belangrijke parameters waren om te laten zien op welke maatschappelijke ladder je je bevond. De schijn van de mooie voortuintjes en voorgevels met het perfecte gezinnetjes steken zich soms in fel contrast af met wat zich in werkelijkheid afspeelt.

Deze hypocrisie komt sterk tot uiting wanneer de maskers afvallen en men volop kan oordelen over de andere. Niet alleen van wat speelt binnen het gezin Whitaker, maar ook wat de rassensegregatie betreft. Walgelijke bekrompen houdingen soms die me plaatsvervangende schaamte geven ...

Verder een sterk verhaal rond de sterke zelfverzekerde Cathy - uitstekende rol overigens van Julianne Moore - maar wiens blazoen toch enkele stevige deuken krijgt. Het kleurgebruik in de film valt inderdaad sterk op: je hebt de mooie (felle) outfits van de dames zelf, maar ook de herfstige natuurpracht in geel-rood-bruine kleuren was erg fraai.

De film hinkt wat op twee gedachten met twee zware thema's uit die tijd. Jammer dat het één het andere ondersneeuwt en vice versa waardoor geen enkele écht sterk naar voren komt. Voor de rest wel prima film.

Gedegen kostuumdrama van Vinterberg die eens een andere weg inslaat. Aan de zijde van Matthias Schoenaerts die ook nog opduikt in andere films van Vinterberg. Verfilmd op basis van een boek, maar ook de film blijft onderhoudend hoewel hij rustig verder kabbelt.

Centraal staat een onafhankelijke landeigenares die ten tijde van eind negentiende eeuw het hof wordt gemaakt door 3 mannen, elk van verschillende komaf. Geen intriges of jaloezie, daar houdt deze film zich ver vandaan. Het blijft allemaal vrij hoffelijk, alsof de inzet een spelletje is dat je verliest.

Het mooie kader en uitstekende acteerprestaties worden geflankeerd door het mooie glooiende landschap. Allemaal zeer prima gedaan, maar niet weggelegd voor alle kijkers natuurlijk, want ondanks het vlotte spel verwachten sommigen wat meer actie of spanning.

Een film over een Turkse vrouw die de sleur en vooral de rol als meid beu is in haar gezin. Ze laat alles achter en trekt naar het geërfde huisje van haar overleden moeder in Kroatië. Op zich stelt het niet zo heel veel voor. Ze komt een aldaar een local tegen die ze eerst verfoeit en later bemint. Uiteraard moet de achtergelaten familie ook nog op de proppen komen.

Dit alles weliswaar in een gezapige luchtige amicale sfeer. Voelde daarom wat vreemd aan. Maar best sfeervol en prachtig geschoten. Krauss doet het alvast erg goed. Erg nipte 3,0*.

De jaren 60 stonden erom bekend vele protestmarsen van divers pluimage op de been te brengen. Hier in Berlijn, maar eveneens gaande in andere landen in Europa. De onderwerpen waren ook heel divers gaande van meer vrijheden, tot de anticonsumptiemaatschappij over communistisch geïnspireerde initiatieven. Zo werd de linkse studentenleider Rudi Dutschke in Berlijn neergeschoten.

Achterliggend misschien interessant historisch beeldmateriaal, maar filmisch kunnen we hier jammer genoeg erg weinig mee...

Naar deze The farewell keek ik al eventjes uit. Geweldige film van Lulu Wang waarbij een oud omaatje gevolgd wordt die zonder haar medeweten terminaal is. De familie komt samen om nog een laatste keer van elkaar gezelschap te genieten. Een bijzonder cultureel gebruik en zelfs een beetje onbegrijpelijk voor ons Westerlingen, maar daarom niet minder intrigerend. Toch blijf ik me de vraag stellen of de oude Nai Nai écht niet op de hoogte was dat er iets loos was. Ze kent de Chinese gebruiken en paste ze zelf ook toe op haar overleden echtgenoot ...

Fijne ingetogen rol overigens van Awkwafina (van wie ik als muziekleek nog nooit van had gehoord en Ocean's 8 en de laatste Jumanji staan niet direct op mijn prioriteitenlijst), maar wie het meest in het oog sprong is de aimabele en kranige - doch niet op haar mondje gevallen - Nai Nai (vertolkt door Hong Lu). Maar ook de andere vertolkingen waren prima. Ondanks het thema van een terminaal zieke boort de film ook nog een aantal andere thema's aan zoals de Chinese immigratie, de economische metamorfose van de Chinese steden, de kleine ergernissen en jaloezie tussen familieleden, enz ...

Maar bovenal het beladen thema is de sfeer luchtig en zelfs humoristisch. Vooral de bruiloft bevat een aantal erg fijne scènes. Ondanks het feit dat velen elkaar lang niet meer gezien hebben en ze steeds balanceren tussen twee verschillende culturen, zorgt geluk en ongeluk ervoor dat de familie hecht blijft. The farewell is een fijn familieportret en een film die in mijn top 10 van 2019 komt. Mooi!

Sterke film die ik na lange tijd nog eens teruggezien heb. In de eerste plaats een leuk en verleidelijk uitgangspunt: de ontvoering van je vrouw in scène zetten om je schoonvader een financiële kloot af te trekken. Het zou een mens zomaar op ideëen brengen ...

Wat me vooral beviel was de erg sterke cast met Macy, Buscemi en Stormare. Macy speelt een sullige autoverkoper die vooral denkt slim te zijn, maar bij elke stap die hij zet steeds verder in zijn leugenachtig moeras wegzakt. Zijn dialogen en expressie aan de telefoon om die fax te sturen of de gesprekken met de politieagente over die verdwenen auto, hilarisch!

Ook de meer doortrapte bad guys waren goed. Buscemi is en blijft een steengoede acteur, vooral een rol als gek of crimineel, al dan niet ontoerekeningsvatbaar, is op zijn lijf geschreven. Stormare is ook uitstekend gecast, eveneens een gek in de film, maar in tegenstelling tot het simpele personage van Buscemi, speelt Stormare if needs be een gewetenloze nietsonziende moordenaar. De schoonvader deed het ook goed. Alleen de politieagente en haar man vond ik een domper.

Het verhaal zelf is eenvoudig, maar werd goed gebracht. Ook de sfeer zat goed met de uitstekende cinematografie en prachtige sfeerlandschappen in de sneeuw. Leuke onderhoudende film, goed dialogen, een aantal fijne scènes (achtervolgingsscène, versnipperaar, de volgreffer met Macy,...) maar zeker geen toppertje. Gewoon goed en de uitstekende casting tilt hem voor mij net iets hoger: 4,0* dus!

Wederom een erg fijne detectivethriller uit de reeks van Departement Q. Heb het wel voor de nukkige en destructieve Carl Morck. Het is gewoon grappig hoe anderen zich storen aan zijn gedrag, maar hij daar gewoon lak aan heeft. De enige die hij kan verdragen in zijn buurt in een goede bui is zijn assistent Assad.

Het plot zit wederom goed in elkaar en wordt goed afgewisseld met de flashbacks uit het verleden. Het verhaal blijft boeiend tot het einde en de spanning wordt aangehouden. Er kon gerust nog een twintig minuten bij, want rond de advocaat en diegene die schuld bekende op het proces kwamen voor de rest niet te veel aan bod. Centraal stond eigenlijk het trio Kimmie, Ditlev en Ulrik.

Camerahantering, montage en belichting zijn fijn en houden de boel mooi in balans. Alleen jammer dat het plot naar het einde toe wat uit de bocht vloog toen Kimmie ontsnapte en alsnog wraak nam. Ook haar eigen opoffering was wat vreemd. Voor de rest een prima film.

Ik herinner me nog dat deze eerste werd afgewogen met Gone in 60 seconds die ongeveer in dezelfde periode uitkwam. Ik hield het voor The fast and the furious slechts bij eentje, maar het is wel opmerkelijk dat deze het al een klein dozijn films volhoudt, los van het feit dat ik het niveau van die films kan inschatten. Het onderwerp spreekt natuurlijk wel aan met dat straatracen en spectaculaire achtervolgingen enzo.

Talloze mooie bolides passeren de revue en hiermee wordt echt uitgepakt. Het is toch één van de troeven van de film. Het plot en de vriendschap komt hier nog wat naar boven naast de actie. Het evenwicht is wat mij betreft dan ook OK. Ook de actie ziet er technisch nog zeer behoorlijk uit.

Ooit zeker al gezien uiteraard. Toch wel een semiklassieker. Bijzonder goed uitgevoerd en ligt wat in de lijn van The Gift (Film, 2015), Unlawful Entry (Film, 1992) of zelfs Cape Fear (Film, 1991). Bij allen draait het rond stalking, intimidatie of afpersing. Steeds onderhoudende thrillers en dat is hier niet anders.

Ik zag hierboven een kleine discussie passeren dat overspel al dan niet wordt goedgekeurd in de film. Nouja, het is niet correct wat Dan deed en hij verbrandde er zijn vingers serieus aan. Aan de andere kant is die Alex zo verknipt dat je niets anders dan medelijden hebt met Dan. Ik vraag me zelfs af dat zelfs bij een afwijzing deze Alex het er zomaar bij gelaten zou hebben.

De film zit wel goed in elkaar en is vrij spannend. Goede acteerprestaties ook. In de eerste plaats van Close, maar ook wel van Douglas. Een heel klein beetje erotiek, beetje in de lijn van toenmalige films als Basic instinct of Indecent proposal. Tijdloos!

Michael Dudok de Wit is voor mij steeds verbonden met het prachtige La tortue rouge. Deze Father and Daughter is anders qua stijl, maar op zijn manier ook met de nodige finesses en details uitgewerkt. Sober en toch stijlvol. Het geeft me een nostalgisch gevoel die fietstochtjes ... Af en toe een mooie close-up van een wiel, de bewegende schaduwen ...

Deze mocht gerust iets langer duren, want dit smaakte best naar meer. Zeer knap de gevoelens van afscheid en gemis gebald in acht krachtige minuten. Mooi.

Sublieme film met een magistrale vertolking van Anthony Hopkins. Wat mij betreft meer dan verdiende Oscar. Maar Olivia Colman had daar ook niet misstaan. Erg overtuigende rol van een Hopkins die zich ten volle in zijn personage gooit. Het is werkelijk een plezier hem aan het werk te zien. Zo overtuigend ook dat je soms de indruk had dat hij de waarheid sprak en helemaal niet aan het dolen was.

De film geeft een goede kijk op dementie. Vergeetachtigheid is één ding, maar ook wanen en paranoïa traden sterk naar voren. Prima aanpak trouwens van Zeller om bepaalde scènes te herspelen en de kijker geregeld op het verkeerde been te zetten. Het was wat verwarrend bij momenten wat nu wel of niet reëel was. Aan de andere kant houdt het de film vlot en scherp. Op zich wou ik er mijn hoofd niet meer over breken en genoot ik van elke scène.

The father is een harde film die je confronteert met deze nare aandoening waarvan je hoopt dat je er nooit mee te maken krijgt. Tegelijkertijd is het ook een warme film over zorg en zelfopoffering. Ook de verweven humor en luchtige scènes maken een fijn geheel. Een absolute topfilm! Zeer van genoten, maar mij ook heeft geraakt.

Deze film wou ik een tijdje zien omdat door sommigen de vergelijking werd gemaakt met 'Me and Earl and the dying girl". Waar deze laatste me wat tegenviel, was deze "The fault in our stars" een schot in de roos. De thematiek is soortgelijk waarbij kanker bij jongeren centraal staat en vooral hoe zij en hun omgeving hiermee omgaat.

De één wordt steeds vergezeld door een zuurstoftank als trolley, de ander loopt rond met een beenprothese. The fault in our stars is een ontroerende liefdeshistorie die nooit te sentimenteel wordt, toch niet voor mij althans al begrijp ik dat de regisseur daar toch af en toe naar streeft. Daarentegen vond ik de cinematografie erg goed en waren de acteerprestaties van Shailene Woodley en Ansel Elgort uitstekend. Mooie chemie tussen die twee! En ook de dialogen en filosofische oneliners zitten snor. Het zorgt er ook voor dat dit de gemiddelde romcom overstijgt en je vragen gepresenteerd krijgt of het wel de moeite loont relaties aan te knopen in de wetenschap dat je er binnenkort toch niet meer bent. Waarom je netwerk uitbreiden als je weet dat je hen verdriet zal aandoen?

Ondanks het zware thema blijft de film bovenal luchtig en makkelijk verteerbaar. Fijne personages, duidelijk ingespeeld op elkaar, humoristisch, spitsvondig, mooie subplot met het boek en bovenal een leuke trip naar het mooie Amsterdam. Alleen de rol van Willem Dafoe vond ik een beetje uit de toon vallen - hoewel op zijn acteerprestatie niet aan te merken was. Bizarre ontmoeting en bovendien vond ik zijn aanwezigheid op de begrafenis niet geslaagd. Het andere minpunt was de kus in het Anne Frankhuis die op het randje balanceerde. Voor de rest prima film! Nipte 4,0*.

Vond dit geen gemakkelijk film om te zien en ook niet om te beoordelen. Vrij moeizame zit voor me waarbij ik me (te) veel gefocust heb op wat ik zag en minder aandacht had voor de inhoud. Mede daardoor wellicht te weinig "in" de film gezeten. Kon me moeilijk concentreren op de dialogen die ik niet zo hapklaar vond. Het verhaal van Goethe was me wel enigszins bekend, maar toch. Ook Sokurov is na enkele films gezien te hebben geen persoonlijk hit wonder ...

Wel genoten van de gedetailleerde scènes die met veel zorg en kunde gebracht werden. Ook de vele geel-bruine kleuren gaven iets mysterieus en onbehaaglijk. Prima decor en aankleding waarvan je bij momenten ogen tekort kwam.

Ik was danig onder de indruk van de prachtige kostumering en sfeer, zeker voor een film uit 1926. Bijzonder sfeer- en klassevol gebracht. Dat mag overigens niet verbazen van Murnau, toch een vakman uit zijn tijd met evenzeer het hoog aangeschreven Nosferatu en Sunrise op zijn oeuvre. Misschien zag ik een volledig gerestaureerde versie, dat kan, maar toch blijf ik onder de indruk. Het blijft gewoon knap, ook zonder opsmuk.

Het verhaal gaat over de alchemist Faust die zijn ziel aan de duivel verkoopt. Het is gebaseerd op de legendarische figuur Faust en de bekende klassieke versie van het Faust-verhaal van Goethe. Het Duitse filmexpressionisme ken toen een bloei en Murnau was toch één van de grondleggers ervan. Het acteerwerk is zoals we mogen verwachten van stomme films theatraal, maar Murnau compenseert dit met spectaculaire special effects en ingenieus gebruik van de camera. Kosten noch moeite werden gespaard en daar hing een prijskaartje aan vast, welk naar verluidt niet in overeenstemming stond met de magere opbrengsten.

De grens tussen foppen, gefopt worden en de waarheid is flinterdun in het verhaal. Ook als kijker heb je de idee dat het wel serieus is ... of toch weer net niet? Onthutsend hoe die ene jongen in het drijfzand terecht komt en zijn vriend de wanhoop nabij is. Om dan tot de nuchtere vaststelling en komen dat er toch die ene keer niét gefopt werd. Het blijkt een magere troost te zijn na de tragische gebeurtenis. De vrachtwagen kon ik minder plaatsen in het verhaal.
Prima acteerwerk overigens van de jongens. Erg authentiek en naturel. Leunt erg dicht tegen de 4,0* aan!

Er zijn al wat films of docu’s gepasseerd met de favela’s als decor. Steeds erg indrukwekkend, rauw en intriest. Het is letterlijk een jungle met als motto survival of the fittest. Vooral het beginluik is erg sterk. Naarmate de film vordert nog steeds erg onderhoudend.

Prima setting en sfeerbeleving, goede montage en sterke weergave hoe het eraan toegaat in de sloppenwijken van Rio. Geen evidentie om erin op te groeien. Je wordt haast gedwongen mee te stappen met de criminele jeugdbendes. Eentje om bij stil te staan...

The favourite is mijn vierde Lanthimos geworden. Ik keek er echt naar uit, want ik ben wel fan geworden van Lanthimos na zijn toch wel eigenaardige vreemde producties als Dogtooth, The lobster en The killing of a sacred deer. Geen films doorgaans voor het grote publiek. Dat is deze The favourite ook niet, hoewel deze laatste niet binnen het genre valt van de eerder genoemde films. Integendeel zelfs.

The favourite is een prachtig kostuumdrama geworden waar ik elke seconde genoten heb van het uitstekende camerawerk en de erg mooie decors die een sterke sfeerschepping creëerden voor de film. Daarnaast heb je drie sublieme acteerprestaties van Olivia Colman, die een erg labiele besluiteloze Engelse koningin Anne vertolkt. Rachel Weisz is de manipulatieve domimante hofdame Lady Marlborough. Deze laatste krijgt concurrentie als favoriete hofdame van een even sterke Emma Stone als afvallige dame van adel die stilaan het vertrouwen wint van de koningin. Een oscarnominatie zit er zeker in, vermoedelijk dan voor Colman. En ook in de andere categorieën kan deze film hoge ogen scoren.

Wat de film verder erg sterk maakt zijn de pittige en gevatte dialogen. Soms een beetje bruusk, maar evenzeer subtiel wordt humor verweven in de dialogen en het script. Ook de rol van de steeds dronken lijkende Queen Anne is hier trouwens niet vreemd aan. Het subplot - naast de amoureuze insteek - over de oorlog met Frankrijk blijft boeiend alsook de groeiende vete en afkeer tussen Abigail en Lady Marlborough. Uitstekende film dus en ik had ook de indruk dat de rest van de zaal de film kon pruimen. Mooi zo!

Deens is me niet onbemind, maar deze viel me echt tegen. Nikolaj Lie Kaas, waar ben jij in verzeild geraakt? Wat een onbeduidende triestige rol. Zonde van je talent. Ik vond het vooral een erg vervelende film, tout court. Het had de pretentie om grappig en luchtig over te komen, maar het werkte me gewoon op de zenuwen.

De insteek vond ik wel goed: ouders die zich voordoen als elite en zichzelf beter(e) (ouders) vinden dan een andere omdat ze begaan zijn met de school en zich inzetten voor allerhande projecten met de idee van 'de middelen' zijn belangrijker dan het doel op zich.

Maar ik vond het zo flauw uitgewerkt met personages die één voor één vervelend waren. De kinderen zouden centraal moeten staan, maar dat deden ze hoegenaamd niet in deze moralistische sferen.

Deze passeerde zonet op Mubi waardoor ik hem niet links kon laten liggen ondanks de povere commentaren. Het moet inderdaad gezegd dat dit debuut van Kubrick niet veel bijzonders is. Zowat alles waarvoor hij staat in pakweg 5 - 6 topwerken van zijn hand vind je hier geen sporen of voorlopers van terug.

Al bij al weinig positieve dingen op te merken aan deze film. Theatrale acteerprestaties, een onbeduidend plot en doodse dialogen. Montage was wel redelijk en camera en belichting waren ok. Ook de idee dat de soldaten zichzelf bekampten waarbij "goed" en "slecht" in een duaal conflict terechtkwamen was nog vrij goed. Maar in zijn algemeenheid toch te pover, maar was het met zijn beperkte speelduur nog net te doen.

Oei, een film die eigenlijk al jaren op de hoop lag en ik eindelijk kon zien. Viel die even tegen. Zo te zien ben ik ondanks het hoge gemiddelde score niet de enige hier. Ik miste eerlijk gezegd een duidelijk verhaal. De film mist een duidelijk doel. Op zich hoeft dat ook niet altijd, maar ook met de rest kon ik niet veel.

Zo vond ik ook de humor ook niet echt geweldig. Absurd om absurd te doen. Het voelde allemaal wat chaotisch en ondoordacht aan. Een potpourri van wat alles. De acteerprestaties, tja, wat valt daarover te zeggen. Alsof Depp en co letterlijk aan de drugs gezeten hebben en vervolgens wat mochten improviseren…

Het heeft me moeite gekost om dit door te komen in de hoop dat het zou beteren. Een beetje misschien met die bekende cameo’s die de revue passeerden, maar in zijn geheel toch te weinig. Jammer…

Part III en ik kom tot de conclusie dat ik zeer heb genoten van dit tiener horror drieluikje van Netflix makelij. Duidelijk over nagedacht en goede beslissingen genomen om er een onderhoudend werk van te maken.

Wat ik ook altijd bijzonder vond aan de reeks waren de moordenaars. Niet 1 of 2, maar een stuk of vijf, allen even meedogenloos en creepy op zichzelf. Geweldig om zo een slasher in te gaan. Het hele heksgebeuren is een extraatje dat moeiteloos in het plot vervat zat.

Prima tienercast ook, de hele reeks door, met een afwisseling van de wacht in Part II. Specifiek voor dit laatste deel in 1666 best een fijne setting en sfeer. De overgang naar het heden is misschien wat bruusk, maar het plot kon dat wel aan. Beetje rare muziekkeuze vond ik het daar in the mall met The Offspring, maar dat is persoonlijk.

Deel twee blijft de goede dingen van de eerste film opstapelen. We moeten met twee woorden spreken voor het derde afsluitende deel, maar Netflix heeft hier zeker een geslaagde horror trilogie te pakken. Zeker niet perfect, maar hoogst vermakelijk. Ik vind die combinatie tussen slasher en de folk elementen heerlijk. Dat laatste zal in het afsluitende deel anno 1666 alleen maar versterkt worden, vermoed ik.

Een andere kwaliteit is eveneens dat het een andere cast betreft dat de hoofdrol speelt. Dat zorgt voor frisheid, maar het plot en herkenbaarheid van het 1e deel blijft wel aanwezig. Beide zussen doen het voorts ook gewoon erg goed. Ik blijf ook het gevoel hebben dat de film niet bijzonder eng is en als doelpubliek zich ook onder andere oudere tieners. Misschien ook daarom dat het niet allemaal of altijd gore en splatter is.

Net iets beter - al zullen de meningen daar verdeeld zijn, maar vooral gelijkaardig en geen ingezakte pudding. Ik kijk met volle verwachting uit naar het laatste deel en dat idee alleen al bevestigt al het goeds van deze trilogie.

Net als andere leden best positief verrast door dit eerste deel van de Fear street. Het lijkt me sowieso al interessant om terug te gaan in de tijd als ik er de twee andere films op na sla. De vervolgen staan dus zeker nog op het weeklijstje. Interessant om verschillende horror genres in elkaar te verweven en tegelijk nog geslaagd over te komen ook.

Ten eerste is het altijd fijn om als protagonisten minderjarige tieners in te zetten. Dat wil nog niet noodzakelijk zeggen dat het voor tieners gemaakt is, maar met minderjarige tieners heb ik toch altijd een soort van een adventure gevoel. Verder heb je het slasher genre dat duidelijk aanwezig is in combi met wat occulte witchcraft waarbij de psycho's toch anders zijn.

Niet alles is even geslaagd. De agenten mogen dan misschien niet geloven dat Ryan herrees uit de doden, dat wil daarom nog niet zeggen dat er misschien niemand anders is. En hoe het graf zou onteerd zijn van de heks, is me ook een raadsel, tenzij je amper onder het mos ligt natuurlijk. Beetje vreemd ook hoe de overlevende tieners omgaan met de dood van de anderen.

Maar ik genoot er wel van. Best fris en een andere aanpak. Leuke sound ook wel en best wel een prima uitgangspunt tussen die twee gemeenten die elkaar rauw lusten.

Op IMDB staat hij gecatalogeerd als body horror. Nouja, best wel wat ranzige momenten van naakte extreem dikke vrouwen. Doe daar nog wat perverse vreetbuien bovenop, hier en daar wat kots en als toemaatje het summum om gevoederd te worden met een trechter, tja dan kan je het inderdaad wel gore noemen.

Deze scènes worden dan tussendoor afgewisseld met wat meer visueel interessante erotische scènes van iets meer bevallige dames. Ik zag vooreerst de relevantie er niet van in en ten tweede, hoe kom je op het idee om dit zo te monteren? Dat slaat toch nergens op?

Er zijn wel meer dingen die vreemd waren. Een nitwit uit Australië die zogezegd voor Interpol werkt, gaat doodleuk op zijn eentje naar de VS om die ranzige vent de leveren te lezen? En moest hij zich nog gedragen als een flik ... neen, dat was zelfs te veel gevraagd.

Zwakke film dus die in mijn ogen eerder als exploitatie aanvoelde zonder meer.

Vroeger was de idee dat het de norm was om via een spartaans trainingsregime pas de top te kunnen bereiken. Grenzen van het toelaatbare werden vervolgens geregeld overschreden met mishandelingen en vernederingen tot gevolg. Je moest een ijzersterke wil hebben om daarmee te kunnen omgaan.

Deze film toont knap aan hoe zo'n aanpak er bijvoorbeeld kon uitzien en hoe kleine jongetjes gemaakt of gekraakt werden. Frappant was eveneens de onverschillige thuissituatie van Miklos waarbij hij te pas en te onpas moest paraderen met zijn "kunstjes".

Een prima film met een bitter rauw randje. Hij mag het dan wel gemaakt hebben, maar van de rest hoor je niets meer. Een film die inderdaad meer aandacht verdient.

Félicité geeft een boeiende inkijk in het leven van de Congolese hoofdstad Kinshasa waarbij mensen dagelijks de strijd aangaan om te overleven. Geen film over bittere armoede, wel de vaststelling dat het ieder voor zich is en de discrepantie tussen de haves en have nots groot is. Neem nu Félicité, zij is een zelfstandige vrouw die haar brood verdient met zingen in een bar. Ze heeft het niet breed, maar komt wel rond. Tot er een ongeluk gebeurt met haar zoon en hij dringend geopereerd dient te worden.

Haar wereld wordt op haar kop gezet en ineens dient ze dringend op zoek te gaan naar geld, veel geld. Die zoektocht is hard en die fragmenten zijn voor mij de beste van de film. Geen ziekteverzekering in Congo en dus ook geen operatie of hulp als je er het geld niet voor hebt. De Wet van Hippocrates is daar nog meer een loos begrip ... Ook de smeekbede bij haar erg welgestelde oom of de vader van haar zoon was scherp en hakte erop in.

Toen de zoon terug thuis was, daalde het niveau zienderogen en was het niet altijd even interessant meer. Ik had weinig voeling met de zoon. Ik was dan ook blij dat het gedaan was. Gemengde gevoelens dus. Nipte voldoende wat mij betreft.

Onderbelichte degelijke film over een chassidisch joods gezinnetje in New York waar zich in werkelijkheid een vrij grote gemeenschap bevindt. Er passeren een aantal typische gebruiken de revue, weinig verklarend allemaal (handen wassen, apart slapen, vrouwenpruik, etc ...), maar dankzij de uitstekende serie Unorthodox (2020) kon ik toch één en ander kaderen.

Steeds opvallend is toch het feit dat het huwelijk toch iets sacramenteel heiligs is. De vrouw is duidelijk ondergeschikt en wordt heel wat verboden, maar het is nu niet dat de vrouw of het gezin niet wordt lief gehad. En wanneer de weerspannige vrouw ermee ophoudt, wordt dat ook blijkbaar vrij makkelijk aanvaard. Verbanning uit de gemeenschap is dan wel hun deel, maar dat is net de bedoeling denk ik.

Sterke cast met ook een duo dat mooi naar elkaar toegroeit. Emoties komen goed naar voren, mede ook door de close-ups en stiltebeelden. Fijne arthouse!