Félicité (2017)

Vanaf 14 september in de bioscoop (Cinemien)

Trailer geplaatst

Meer dan een standaard arthouse filmpje over armoede en culturele inkijkjes. Hier zat wat in van Claire Denis, Tran Anh Hung en zelfs een beetje Weerasethakul. De eerste twee namen door de cinematografie en broeierige straat- en muziekscenes, laatstgenoemde om het 'magisch realisme'. Fascinerend dus, helaas niet radicaal genoeg in vorm en inhoudt om echt indruk te maken.

Gebaseerd op de trailer, had ik hem ook al niet aan de watchlist toegevoegd.

De film is wel "sfeervoller" dan de traile doet vermoeden hoor.

Dit noem ik arthouse op zijn slechtst. Tergend langzaam relaas van een naïeve zangeres in Kinshasa die geld bijeen moet zien te sprokkelen om de behandeling van haar zoon, die ernstig gewond is geraakt na een 'ongeluk', te kunnen betalen. Het is moeilijk om sympathie op te brengen voor deze ijskoude, expressieloze hoofdpersoon. Hoewel regisseur Gomis met allerlei arthouse-truukjes (langdurige shots van gezichten, in- en uitfadend geluid, vervormde beelden) je ervan probeert te overtuigen dat hier werkelijk sprake is van een film met een diepgaande boodschap, heb ik die niet kunnen ontdekken. Er zal ook wel een artistiekerig kulargument zijn voor de valse score, maar ik vond het niet om aan te horen en ronduit irritant. Maar wie een deprimerend beeld wil krijgen van een wereld vol dronkelappen, dieven en oplichters, is hier aan het goede adres.

Dat klinkt toch als een teken van goedkeuring, of niet?

Zekers, dat gemiddelde hier slaat nergens op.

Félicité geeft een boeiende inkijk in het leven van de Congolese hoofdstad Kinshasa waarbij mensen dagelijks de strijd aangaan om te overleven. Geen film over bittere armoede, wel de vaststelling dat het ieder voor zich is en de discrepantie tussen de haves en have nots groot is. Neem nu Félicité, zij is een zelfstandige vrouw die haar brood verdient met zingen in een bar. Ze heeft het niet breed, maar komt wel rond. Tot er een ongeluk gebeurt met haar zoon en hij dringend geopereerd dient te worden.

Haar wereld wordt op haar kop gezet en ineens dient ze dringend op zoek te gaan naar geld, veel geld. Die zoektocht is hard en die fragmenten zijn voor mij de beste van de film. Geen ziekteverzekering in Congo en dus ook geen operatie of hulp als je er het geld niet voor hebt. De Wet van Hippocrates is daar nog meer een loos begrip ... Ook de smeekbede bij haar erg welgestelde oom of de vader van haar zoon was scherp en hakte erop in.

Toen de zoon terug thuis was, daalde het niveau zienderogen en was het niet altijd even interessant meer. Ik had weinig voeling met de zoon. Ik was dan ook blij dat het gedaan was. Gemengde gevoelens dus. Nipte voldoende wat mij betreft.