Meningen

Neen, deze werd niet gesmaakt. Vreemde warrige film voor mij. Maar ik behoor blijkbaar tot de minderheid. Technisch wel prima verzorgd met de decors en cinematografie, maar veel verder dan dat kom ik niet. Mysterieus en hier en daar ook wat komische elementen die ik niet echt geslaagd vond. Goed camerawerk wel dit in omgekeerde evenredigheid tot het acteerwerk, maar dat hoeft op zich niet te verbazen.

De spanning gaat wat verloren met die humoristische insteek. Jammer. Gelukkig kan ik wat met meer met het andere werk van Argento.

Ik begrijp het eigenlijk niet zo goed. Mijn vrouw en ik zijn elkaars eerste lief dus we kunnen moeilijk vergelijken, maar we kunnen het ons wel inbeelden. De film begint met het feit dat Geoff vanuit Zwitserland bericht krijgt dat zijn voormalige vrouw/vriendin sinds 1962 gevonden is. Dat een mens daarvan aangedaan is en wat moet bekomen, lijkt me zelfs al die tijd niet meer dan logisch. Dat je haar wil bezoeken evenzeer. Het moet verschrikkelijk zijn een geliefde te verliezen niet wetende waar ze is en een begrafenis te moeten organiseren zonder lichaam. Het grote voordeel is dat Geoff het bestaan van Katya wel degelijk verteld heeft aan zijn huidige vrouw Kate. Zelfs voor het tegendeel zou ik nog begrip hebben. Komaan, precies om je nieuwe lief staat te wachen op al je verhalen van je ex-liefjes. Al is dit niet zomaar een verhaaltje natuurlijk.

De reactie van Kate is vrij koel en afstandelijk. Ze gedraagt zich als een jaloerse puber. Moet je daarom al die tijd getrouwd zijn? Voor iemand die vóór je elkaar überhaupt nog maar kende een relatie had met je man en onder tragische omstandigheden overleed? Het klinkt vrij onvolwassen en egoïstisch. Is het zo abnormaal dat Geoff op de zolder snuffelt naar herinneringen? Dat hij twijfelt om toch naar Zwitserland te gaan? Ik had wat meer empathie en steun verwacht. Anders kunnen we meteen ook het oudje uit Titanic (1997) op de brandstapel gooien ...

De zwangerschap vind ik moeilijker te plaatsen, maar de "ontdekking" van Kate vindt pas een paar dagen later plaats. Daar heb je misschien even recht op een paar dagen beeld zonder klank. Het viel me ook op dat vele gevoelens opgekropt werden. Er werd nauwelijks gepraat. Zelfs de "goed-maakseks leverde weinig op ... De een durfde niet meer babbelen, de andere wou gewoon niet, niet met hem en zeker niet met een buitenstaander. Er weerklonken zelfs geen vlammende ruzies. Tja, dan zoek je de crisis zelf wat op natuurlijk.

Soit, de film zelf dan. Vrij sereen en onderhoudend. Technisch zeker geen kraan. Sobere camerashots met weinig franjes. Wel uitstekende acteerprestaties van Courtenay en Rampling die terecht opgemerkt werden op diverse filmfestivals. Ondanks het feit dat ik het niet eens was met Kate een boeiend en intrigerend onderwerp. Het mocht wel nog wat scherper bij mij. Al bij al een voldoende met 3,0*.

Al bij al degelijke film. Had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Zweeft voor mij tussen een "net niet" en een "voldoende". Volgens de duikspecialisten onder ons misschien allemaal niet zo accuraat en ik stel me ook wel wat vragen bij de tijdslimieten waarmee de meiden te kampen hadden, maar los van dat best een degelijke thriller waarbij er toch enige spanning te bespeuren valt.

Het eerste deel vooraleer men de wateren opzoekt is het zwakst. Stelt amper iets voor, gaat over niets en boeit niet. Ik wil haaien zien in een haaienfilm of op zijn minst de suggestie. De film herpakt zich dus wel wat en Johannes Roberts deed er goed aan meerdere problemen met elkaar te verweven. Het was vooral de tijdsdruk die opeens de duikers parten speelde. De combinatie met de haaien was een mooie extra.

Tegenwoordig kan je geen film meer zien of er zit een twist in. Ook hier. Een beetje hallucineren en uiteindelijk toch gered worden, al hoefde dit laatste zeker niet voor mij.

Een film die ik als tiener meermaals zag. Nog geen Eddie Murphy met de status uit Beverly Hills cop of Coming to America, maar zijn Colgate smile viel toen al op en zijn ongedwongen charismatische acteerwerk opende toen wellicht al vele Hollywood deuren. Ondanks dat hij de boef is en Nick Nolte de politieagent is de sympathie eerder tegenovergesteld. Nolte is nors en ook vrij houterig in het acteren. Het is terecht Murphy die de show helemaal steelt.

Qua inhoud stelt het allemaal niet zo heel veel voor. Wat cheap eigenlijk en vaak getelefoneerd. Beetje gedateerd bij momenten en je ziet hoe de maatschappij toch is geëvolueerd. Nostalgisch bijna om een vol ontzettend chaotisch politiekantoor te zien met verdachten en ondervragingen midden in de bureaus. En de immer opvliegende tierende chief mag uiteraard niet ontbreken. Verder een vrij harde film, uiteraard niet gore, maar toch met het nodige geweld en uitspraken die vandaag anders liggen.

Een 2,0* is voor mijn doen een vrij strenge beoordeling, maar ik had me dan ook wel wat anders voorgesteld bij deze nieuwe van Spike Lee. Jammer dat hij het wederom niet kon laten om van zijn films een soort van propaganda te voeren tegen zwart onrecht. Heb ik op zich niets op tegen, integendeel zelfs, maar niet op zo’n gratuite manier zoals hij nu doet. Sommige beelden, zoals ook onder meer in de eindgeneriek, hebben erg weinig te maken met de film op zich. Het gaat vervolgens zijn boodschap voorbij en dat is jammer.

De film zelf is niet veel beter. Luchtig, dat is zeker en misschien moet je ook in die optiek de film instappen. Erg serieus kan je het allemaal niet noemen. Lachwekkend bij momenten zelfs met die mijnen. Wat me gigantisch stoorde was de ongepaste melige heroïsche muziek die gespeeld werd tijdens de gevechtsscènes, zowel in het heden als bij de flashbacks in de Vietnamoorlog. Mochten de gevechten nu nog uitstekend geweest zijn, maar ook dat was het niet.

Goudstaven die eruit zagen als chocoladebars hielp de film ook niet echt en de ietwat vreemde plotontwikkeling lijkt me eigenste zijn aan Spike Lee. Eigenaardig hoe koel en afstandelijk de Bloods reageerden op de dood van de eerste Blood bij de mijnontploffing, alsof het een fait divers betrof. Weinig of geen emoties... Neen, niet zo’n beste film, jammer!

Leuke losse gemoedelijke film over een zwaar beladen onderwerp. Niet zo makkelijk als het lijkt, maar Levine slaagt er zeer goed in om beiden te combineren. De film doet je ook nadenken over het leven. Niet zozeer over het hoofdpersonage dat kanker heeft, wel over het feit hoe je moet reageren als naaste. Adam heeft een behoorlijk netwerk om hem, maar elk individu gaat totaal anders om met zijn ziekte, hij niet in het minst met de nodige dosis humor en zelfrelativering. De reactie van zijn overste was dan ook pijnlijk grappig waarbij hij deed alsof hij al ging sterven.

Zijn vriendin Rachael wordt afgeschilderd als een bitch, maar is ze dat eigenlijk wel? De relatie stond al op springen, ze ging al vreemd en dan komt dat slechte nieuws waardoor ze zich moreel verplicht voelt om bij hem te blijven. En je kan hem toch niet nadat je het te weten komt, dumpen? Hoe kom je dan over ... Moeilijk dus en zeer fijntjes en luchtig gebracht in de film. Knap! De agressie op het schilderij was dan ook een leuke scène. Het zijn dan ook die elementen die ik graag terug zie in een film: Wat zou ik doen of welke boodschap brengt een film waarbij ik met wat maten op café kan over l*llen?

Kyle is de losbol en denkt maar aan één ding. Past in zijn geheel niet bij Adam die veel rustiger en beredeneerd is. Toch vullen ze elkaar goed aan. De conversaties tussen beiden leveren grappige en platte gesprekken op, soms wat seksistisch, maar leuk om volgen (zoals bvb die date).
De overbezorgde moeder is ook typisch en heeft het moeilijk om vast te stellen dat haar zoon niet meer dat kleine schooljongetje is. Hun relatie is erg verstikkend, maar tragisch tegelijkertijd.
Het grootste manco daarentegen vond ik het personage van Katie, de psychologe/dokter, nogal clichématig en geforceerd. Jammer, het haalt het niveau en de geloofwaardigheid van de film naar beneden (het liefdesverhaal dan). De onderlinge gesprekken boden voldoende stof om bij stil te staan.

Een sterke 3,5* voor mij, ondanks het beladen onderwerp een boeiende feel good movie met wat inhoud.

Fijne debuutfilm van Van Groeningen, stond als extra op de DVD van zijn andere film, Dagen zonder lief.
Af en toe hoor je van die clichézinnen als “de jeugd van tegenwoordig” of “dat is de toekomst van morgen”. Nu als ik 20 jaar terugkijk, merk ik weinig verschil met vandaag of pakweg 40 jaar terug. De hangjongeren zijn of doen niet anders doorheen de jaren heen.

Beetje marginaal en ergerlijk wel dat gekauw en gespuk, maar erg fijn en zelfs nostalgisch om naar te kijken. Zelfs de Seca was ik eigenlijk al vergeten. Ik herinner me er nu nog van dat we net als Artiszegels ook Secapuntjes konden sparen destijds, dit terzijde.

Inhoudelijk stelt het weinig voor, maar vond die conversaties over liefde en seks wel interessant. Dat Gentse accent doet het hem wel al was het zeker niet plat Gents. Ik wachtte echter op een climax, een race bvb die fout afloopt met het verhaal van Sam in het achterhoofd, niet dus. Wel jammer ...

Een degelijke film over de levensloop van een koppel van ontmoeting tot scheiding. Het is de chronologie die een extra cachet geeft aan de film waarbij de vijf belangrijkste fases binnen een relatie achterwaarts worden weergegeven waarbij wordt begonnen met de scheiding. Meteen emotioneel de zwaarste scene van de film.

Een ongemakkelijke film in zijn geheel toch. Op elk van de fases valt wel iets aan te merken. Kil en afstandelijk. Je kan je afvragen hoe het komt waarom het huwelijk nog zo lang heeft standgehouden. En tegelijkertijd is het misschien voor sommigen een spiegel. Niet dat elk huwelijk zo’n verloop kent, maar wel eentje met ook hoogtes en laagtes waarbij er soms wordt voor gekozen de sleur in stand te houden.

Prima acteerwerk ook van Freiss en V. Bruno Tadeschi. Ook Ozon die als mijn favoriete Franse regisseur geldt heeft de regie strak in handen. Fijn!

Met deze aangename giallo ben ik van me meer te focussen op dit specifieke filmgenre. Allereerst een fijne sfeerschepping en leuk decor met de nodige franjes en kleuren.

Altijd leuk zo´n who dunnit al moest ik er toch mijn aandacht bijhouden, want er passeren wel wat personages de revue. En ze vielen nog eens bij bosjes ook. De film biedt voldoende spanning, suspense en een vleugje mysterie met de gemaskerde dader.

Acteerwerk misschien wel wat theatraal, maar bij die oude films heeft dat wel zijn charme.

Dit is gewoonweg geen goede film. Het is zelfs geen leuke film. De film mist alles. We doen het voor de beestjes! Maar om nu te zeggen dat ik daar warm van werd, neen, helemaal niet. De vergelijking met de Jurassic Park franchise is misschien oneerlijk, maar Peter Jackson bvb creëerde wel een soort magie met de aanwezige dino's in zijn Kong.

Veel magie tussen de twee hoofdrolspelers was er evenmin. Driver mag dan nog zijn best doen. Het boeide me eigenlijk weinig wat er gebeurde. Er wordt hier geopperd dat de film saai is. Ik kan er me wel ergens in vinden. Ik hou het liever op vervelend.

Erg clichématig ook allemaal, de omgekeerde capsule, de geisers, wat melodramatiek, ineens een surrogaatdochter erbij, schoudertje uit de kom ... Bah!

Ik weet niet hoe het er momenteel aan toe gaat in Egypte, maar het is duidelijk dat het negeren van seksuele intimidatie een institutioneel probleem is dat je niet zomaar met een wetswijziging oplost. Daar gaat minstens een generatie over. Het is een Selffulfilling prophecy waarbij de “onschuld” van de man toch gecamoufleerd dient te worden door het bedekken van de vrouw zodat er geen onreine gedachten kúnnen ontstaan. Al die daar van afwijkt - de vrouw bedoel ik dan - zoekt het vervolgens zelf...

Ik vond het alvast een sterk eerste deel van de film. Vooral de prima montage viel op waarbij diverse scènes werden herhaald en de losse scènes mooi in elkaar overvloeiden alsof de regisseur wou aantonen dat seksuele intimidatie erg alledaags was. Die lijn werd niet doorgetrokken in de film, maar het plot bleef onderhoudend.

Acteerwerk is naturel. Prima gedaan en ook de sfeer van de grootstad Caïro komt goed tot uiting. Ook de verhalen van de drie vrouwen komen goed tot hun recht en beslaan iedere Egyptische vrouw, arm of rijk. Een film met een duidelijk standpunt en boodschap. Interessant!

Sterke psychologische dialoog- en redeneerfilm over een dilemma waarover een viertal voorstaande bedrijfsmensen zich buigen om te vermijden dat iedereen in de gevangenis belandt. De film speelt zich af in één ruimte en haast louter aan één en dezelfde tafel. De dialogen zijn sterk en elk personage - op eentje na - is welbespraakt en retorisch sterk.

Elk halen hun argumenten aan. Er wordt vaak van strategie gewisseld en enkel het eigenbelang staat voorop. Hoewel je in het begin de idee had dat de collega's een sterke band onderhielden met elkaar, merk je na een tijdje toch veel wrevel en onderhuidse spanningen. Het verleden speelt altijd mee in het nemen van beslissingen, zeker in dit soort. Sommige maskers vallen dan af.

Heb er toch wel van genoten en ik hou wel van dergelijke films. Een subgenre dat niet zo vaak voorkomt of je zou richting de betere rechtbankfilms moeten gaan. 12 Angry Men (1957) sluit hier bijvoorbeeld wel op aan. Het einde is licht onbevredigend, maar een interessante film is het zeker.

Toch één van de betere dingen die momenteel op Netflix te vinden zijn, denk ik. Prima film over jongeren die geronseld worden uit de kleine dorpjes en met een smoesje de kans krijgen om te werken in de grootstad. Wat ze alleen niet weten is dat ze gevangen worden gezet en worden uitgebuit. Ontsnappen is geen optie daar ook hun familie in de gaten worden gehouden.

Vrij intens portret van een uitzichtloze situatie voor de jongeren die enkel elkaar hebben. Al is het onder deze omstandigheden vaak ieder voor zich. Een film die zich uit als moderne slavernij. Morele dilemma’s werpen zich op bij de hoofdrolspeler en het is interessant om te volgen hoe hij zich ontwikkelt.

De filmtitel mag dan wat goedkoop klinken, inhoudelijk is deze film best sterk. Gaat toch richting de 4,0*.

De derde genomineerde voor beste film op de Oscars in 1927-1928. Wel een fijne stomme film die eigenlijk uiteen valt in twee grote delen. Het eerste deel is een romantisch gedeelte waarbij Chico Diana leert kennen. De één leeft al wat meer in de afgrond dan de andere, maar samen zijn ze sterk. Liefde overwint immers alles. Het is nogal mierzoet, maar het is wel mooi gedaan.

Nu niets dat hun levensgeluk nog in de weg staat, komt de Eerste Wereldoorlog opzetten. Chico wordt verplicht het vaderland te dienen. De oorlog wordt nogal gekunsteld naar voren gebracht, maar het blijft wel een beklijvend kijkstuk. Wel fijn om de mythe van de Parijse taxi's aan de Marne eens te kunnen bewonderen. De legende vertelt dat het de Parijse taxi's waren die de Duitsers tot stand hadden gebracht. Die taxi's voorzagen immers een enorme mobilisatie van de Franse troepen aan het front. Nouja, die impact is wel wat genuanceerder. Laat ons het erop houden dat vooral het Duitse leger enkele grote blunders heeft begaan daar in de zomer van 1914

Op het einde komt het allemaal wat als een potpourri samen. De dood van Chico, de Wapenstilstand én de herrijzenis van Chico. En dat allemaal in 5 minuten en op hetzelfde moment. Nouja, leuk was het wel!

Mijn 18e Ozon intussen en eigenlijk voor mij persoonlijk één van zijn mindere films. De film deed me eigenlijk denken aan zijn meest recente film Mon Crime (Film, 2023). Zelfde stijl en aanpak als een soort satire opgevat. Ik zou niet zeggen clownesk, maar zeker speels en luchtig zonder echt grappig te zijn.

Verwijzend hierbij naar de diverse who dunnit plots als daar zijn Knives out. Komt daar nog een vleugje musical bij en de kakofonie is compleet. Ik kon me ook niet van de indruk ontdoen steeds naar een toneelstuk te zien. Gelukkig wel een sterrencast met Deneuve, Huppert, Ardant en Béart, maar dat redt het onvoldoende voor mij.

Prima film over een veelbelovende witte rapper die zijn plaats tussen de sterren tracht af te dwingen. Geen evidentie, want behoudens zijn vrienden die sterk in hem geloven, is dit geloof van de buitenwereld en een pak minder. Het maakt hem faalangstig en onzeker.

Ook de zorg voor zijn kleine zus en de financiële problemen en liefdesperikelen van zijn moeder houden hem bezig. De film geeft een inkijk hoe bewoners van een trailer dagdagelijks trachten te overleven. Andere problemen als verslaving, ziekte, geweld en dergelijke meer steken vaak mee de kop op.

De rapscènes en -duels waren wel boeiend. Het ging er soms hard aan toe, verbaal dan. Telkenmale dacht ik van 'Oei, nu gaan er klappen vallen', maar het moet blijkbaar een bepaalde code zijn om alles te ondergaan, hoe boos men ook kijkt. Eminem verrast hier wel met prima acteerwerk. Dat alleen al verdient lof.

Wel nogal een eenzijdig beeld van de zwarte gemeenschap die aan het rappen gaat. Behoudens eens een minieme schermutseling geen grote accidenten met wapens en of doden. Al was die scène met Cheddar Bob best grappig.

Mijn 6e Fellini intussen en ik mag toch stilaan concluderen dat het niet bepaald mijn favoriete regisseur is. La strada bevond zich nog het meest binnen mijn interesses. Alle andere films - nochtans hoog aangeschreven - boeiden me weinig. Ook deze 8 1/2 valt hieronder. Op zich technisch prima en zeer verzorgd, maar de film kon me maar niet grijpen. Het deed me allemaal weinig.

Ik heb toch de indruk dat ik lang niet de enige ben die ditzelfde gevoel ervaart. Het zal ook voorlopig mijn laatste Fellini zijn. Bij momenten erg drukke film met veel personages die ik niet altijd kon plaatsen of kon zeggen wat ze nou eigenlijk als meerwaarde hadden. Al begon het allemaal prima met een uitstekende openingsscène, maar later naarmate de film vorderde viel het voor me als een pudding in elkaar.

Jammer ...

Niet al te best. Ik had het kunnen weten natuurlijk. Ik heb helemaal niets met W817, heb de serie slechts tijdens het zappen eens gezien. Een film die duidelijk bedoeld is voor de fans of een jong publiek. De humor en de gebeurtenissen zijn gewoon te flauw om au sérieux te nemen, maar dat is wellicht ook de insteek geweest.

Dan kan natuurlijk ook geen Oscarmateriaal verwachten of dat hoeft ook niet te betekenen dat ik dat als voldoende moet bestempelen. Doet wat denken aan de kolder van FC De Kampioenen of De buurtpolitie. Voluit inzetten op het amusement, maar zwaar inboeten op de kwaliteit.

Wanneer je je richt op een jeugdiger publieker dreig je te vervallen in overacting en clichés. Fijn voor de fans, maar niet voor de rest jammer genoeg.

Ik kan de meesten hierboven alleen maar bijtreden. Erg pover nietszeggend plot waarbij de drie afzonderlijke verhaallijnen door elkaar lopen en op het eerste zicht weinig met elkaar te maken hebben. Als kijker zit je daar toch even op je honger.

Moet je je dus wat optrekken aan wat erotisch getinte seksscènes waarbij het er vurig en passioneel aan toegaat. Verder wat rockmuziek en concertgedoe om dat helemaal tot rust te komen op Antarctica. Vlak en weinig zeggend allemaal. Wat moet je hier nu mee?

Audiovisueel misschien hier en daar OK, maar veel meer valt er niet uit te halen.

99 homes is een aangrijpende film over een mensen die door de financiële strop rondom hun nek met moeite de eindjes aan elkaar kunnen knopen. En wanneer de hypotheek niet tijdig afgelost wordt, staat er een makelaar in maatpak voor je deur om je uit je huis te zetten. Het begin van 99 homes is ijzersterk. Het format is vrij repetitief, maar verveelt eigenlijk nooit. Integendeel, elke uithuiszetting gaat gepaard met mensonwaardige koele omstandigheden die je bij de strot grijpen. Vooral het beeld van die oude man blijft me bij. Ook de scène waarbij dat ene gezin aangemaand wordt om niet te blijven hangen in de voortuin. Zij werden vriendelijk aangemaand om zich naar de stoep te begeven. Hallucinant...

De film doet me ook wat denken aan The big short dat eveneens de financiële crisis van enkele jaren terug belicht in de VS. De ineengeklapte hypotheekmarkt was toen de trigger voor een wereldwijde economische crisis. Het format is geheel anders dan The big short en het belicht ook eerder de gevolgen voor de man in de straat.

De gangbare praktijken bij uithuiszettingen in de VS zijn schandelijk. Van privacy is er weinig sprake. Je hele hebben en houwen wordt letterlijk te kijk gezet. Betrokkenen worden erg geculpabiliseerd en worden haast behandeld als criminelen of dieven. En naar verluidt is de film gebaseerd op waarheidsgetrouwe feiten en gaat het er in werkelijkheid echt zo aan toe. 99 homes is een film van de mensen aan de onderkant van de samenleving die in een negatieve armoedespiraal belanden versus de gehaaide zakenlui die zonder scrupules er misbruik van maken. Hoewel, minstens evenveel hardwerkende Amerikanen (working poor?) ondergaan de wetten van het corrupte alom tegenwoordige systeem. Geen American Dreamprincipe hier, integendeel zelfs ...

We zagen een geweldige Michael Shannon als de meedogenloze Carver, een acteur die eigenlijk nooit ontgoochelt. Carver, de persoonlijking van het verdorven kapitalisme. Ook Garfield deed het behoorlijk. Zijn rol vond ik wat vreemd en hoe hij dit geheim kon houden voor zijn gezin vind ik vrij bizar. Mooi, een dikke 3,5*!

Geen slechte film, maar duidelijk ook wel eentje waarvan ik meer had verwacht. Zeer sfeervol wel met prachtige grijstinten in het mooie decor dat Parijs ons biedt. Fraai camerawerk ook en prima stijl. Qua plot was het minder hoogstaand, maar dat is niet zo erg.

Kon me - hoewel het gewoon de rol is van - minder vinden in het personage Michel. Erg arrogant en verwaand, prima gedaan Belmondo, maar kon me weinig inleven in het verdere vervolg van de film. Onderhoudend en degelijke film, maar ook niet meer dan dat. Zo kon ik ook de lange nietszeggende dialoog in de hotelkamer tussen Michel en Patricia weinig plaatsen die louter ging om haar in zijn bed te krijgen, tot vervelends toe zelfs.

Daartegenover staat de naturelle ongedwongen sfeer die de film en de karakters uitstralen. Voor mij toch moeilijk te beoordelen...

Deze draait nog een aantal dagen op Mubi en gezien de positieve commentaren wou ik deze zeker nog meepikken. Inderdaad geen slechte film, maar echt overweldigend vond ik hem ook niet. Het is niet dat de film er qua acteerprestaties of dialogen bovenuit springt. Een film met een bepaald vakantiegevoel met de Franse zomercamping, het baden, de vakantieliefjes, de ontspannende uitstapjes en het gezellig niets doen.

Een film ook over verwachtingen, over het aangaan van relaties met het andere geslacht en hoe de visie op en over elkaar danig kan verschillen. Los van het feit hoe vooral de jongens worstelen hoe ze zich moeten gedragen tegenover het andere geslacht is de film lekker broeierig en 'doucement'. Ook het tikkeltje humor deed het hem wel en het wollige personage Chérif was toch wel mijn favoriet.

Best heavy. F*cked up zelfs. Zoals zo vaak ontspoort het helemaal de laatste 20 minuten ofzo. Nuja, het is ook maar een filmpje van nauwelijks 80 minuten. Een film waarbij het bloed écht in het rond spuit. Er wordt niet gekeken op een litertje meer of minder.

Geen enge film. Verwacht je dus niet aan ontelbare voorspelbare jump scares. Wel dreigend en mysterieus, zeker het begin gedeelte wanneer de inbreekster naar binnen kijkt en roerloos blijft stilstaan. De horror zit hem in de expliciete verwondingen en steekpartijen. Zo'n zware metalen schaar wordt voornamelijk gebruikt om kleren te maken, maar ze is dus ook multifunctioneel.

Weinig fantasie nodig hier. Het wordt allemaal netjes in beeld gebracht. Eén keer ging het écht uit de bocht, daar bij die "zombie flik", dat was totaal overbodig. Extreem gewelddadige horror en geschift. Paradoxaal deed het me eigenlijk weinig omdat het er gewoon over is. Maar wel een visueel knap opgezet werkje.

Mijn tweede Méliès op korte tijd. Net als in zijn tien jaar oudere film naar de maan gaat Lumière hier hij hier met een aantal avonturiers naar de Noordpool. De opzet en het verloop is vrij gelijkaardig. Zeer statische beelden die inderdaad aandoen als een toneelstuk. De opbouw met wild om zich heen wiekende lui in het begin is chaotisch en kwam ik al eerder tegen. Hierbij ook een snuifje maatschappijkritiek om er de suffragettebeweging erbij te halen, tevergeefs overigens. Dergelijke gevaarlijke trips zijn enkel voorbehouden voor mannen.

De trip naar de noordpool is magisch en fantasierijk. Vrij kinderlijk ook, maar redelijk uitgewerkt. Het landschap zelf ook vrij stijlvol. De sneeuwreus zag er in tegenstelling tot de rest wat minder uit al was zijn hongertje wel best grappig. De magnetische naald was niet geslaagd al begrijp ik wel dat dit ruim 100 jaar terug iets onbevattelijks moest geweest zijn. Tot slot nog de kleine opmerking dat de noordpool géén pinguins herbergt ...

Een film over 2 tienerzussen op vakantie ergens in het Zuiden van Frankrijk. Wild dromend over een liefje en misschien zelfs een eerste seksuele confrontatie. Twee zussen ook die weinig op elkaar lijken, letterlijk ook waarbij de ene elke jongen kan krijgen die ze wil en waarbij de andere als het dikke lelijke eendje wordt bestempeld. Hoewel de vriendschap en liefde tussen beiden wel aanwezig is, is er zeker ook sprake van jaloezie. Dat laatste speelt meer en meer op wanneer er een jongen op de proppen komt die de aandacht en band tussen de zussen wegneemt.

Anaïs blijkt ook minder romantisch ingesteld als het aankomt op de ontmaagding en in dat opzicht dient ook de eigenaardige slotzin van de film gezien te worden. Het is vanuit een soort minderwaardigheidscomplex dat ze de verkrachting ontkent om aan de buitenwereld te laten zien dat ze ook aantrekkelijk bevonden werd (met wederzijdse toestemming). Dit laatste kwam trouwens tijdens de daad toch even naar voren toen ze haar mondprop verwijderde ...

Dat hele einde was trouwens bizar en vooral hoogst verrassend en abrupt. Rauw en grimmig, niet passend in het geheel en sfeer van de film, maar misschien wel in de jungle van het leven. Mede daardoor blijft deze film toch wat hangen.

Erg stilistische rustige arthouse film die me ook deed denken aan de recentere Mongoolse prent Öndög (2019). De woestijn wordt hier ingeruild voor de sneeuwvlakten van Siberië. Mooie natuurbeelden, dat spreekt voor zich. Het is een regio waar de natuur het laatste woord heeft en waarbij het alle hens aan dek is wanneer een sneeuwstorm de tipi dreigt weg te blazen. Een regio ook waar ijsblokken kostbaar zijn en waarbij je ondanks de enorme afzondering toch afhankelijk bent van enkele levensnoodzakelijke import van petroleum.

En ook hun leven is getekend. De klimaatveranderingen vereisen nieuwe inventiviteit maar het gemis van hun dochter is een litteken dat blijft branden. Aga is een fijne rustige film voor wie houdt van rustige beelden doorspekt met wat antropologische culturele elementen. Degelijk allemaal, maar weinig wereldschokkends. Een stevige voldoende dan maar met 3,0*.

Een kortfilm die duidelijk aangeeft dat armoede meer gaat om uitsluiting dan over louter geldgebrek. Uiteraard zullen door het tekort aan geld kansen gemist worden of zal men sociaal bewust of onbewust uit de boot vallen. Niet expliciet hier, eerder onderhuids en subtiel. Kortfilm die het einde wat open laat, maar eveneens suggereert wat de kijker moet denken.

Wanneer een oppas of huishoudster een echte kindermeid wordt, creëer je een soort surrogaat-mama en worden de verplichte en opgedragen taken vaak erg emotioneel. Er ontstaat een band met het kind dat je - afhankelijk van de situatie - zelf opvoedt met je eigen waarden en normen. Die opvoedkundige taken die erg ruim zijn herbergen ook een troostende schouder wanneer het nodig is of is een toeverlaat wanneer het kind erom vraagt. De rol als werknemer vervaagt en de ouderrol vergroot. Niet altijd gezond denk ik ...

Ama Gloria speelt hier wat op in. De band tussen Cleo en Gloria is innig, hartverwarmend ook. De kleine Cleo speelt geweldig en het is hartverscheurend dat haar houvast haar zal verlaten. De film verdrinkt niet in de sentimenten, maar echt weggeblazen werd ik ook niet.

Hoewel ik de bedoeling van die animaties tussendoor wel begrijp - vanuit de leefwereld van een kind - vond ik ze voor de film overbodig en zelf storend. Zeker voor de rest een degelijke film die je als drama- of arthouseliefhebber niet links hoeft te leggen.

Best een fascinerend gegeven die de film vooropstelt als je meegaat in het verhaal dat men opgesloten was in die ruimte. Het gedrag van de mensen is divers en verandert ook vrij snel. Eerst is er ongeloof en verbazing. Vervolgens is er paniek en angst. Er is woede en er wordt een zondebok gezocht. Alle primaire emoties en behoeftes treden op en het is interessant die als kijker te ervaren.

Het dunne laagje van beschaving valt er bij sommigen vrij snel af, uit onmacht, uit zelfbehoud. Knappe scène daar met die waterleiding. Het grootste pijnpunt van de film vond ik toch wel de te grote cast. Er waren gewoon te veel mensen aanwezig. Dit kon gerust met minstens de helft minder. Nu gingen veel personages op in de massa en waren de dialogen onderling te beperkt.

Best ook wel een mooie steek van Bunuel naar aristocratische klasse en hij trekt dat helemaal op het eind ook door naar de Katholieke Kerk. De oplossing vond ik echter net iets te simpel, maar ik genoot volop van het voorgaande anderhalve uur.

Degelijke documentaire over een tiener die afkickt van drugs in een gesloten jeugdinstelling. Het eerste gedeelte van de docu vond ik echter rommelig. Er schortte iets met de montage denk ik, want een drietal scènes/gebeurtenissen werden erg plots en zonder duiding aan elkaar geplakt. Dit was nadien gelukkig wel beter.

Het viel op hoe sterk aanhankelijk het meisje was aan haar nieuwe "familie", haar lotgenoten en opvoeders. Vooral zichzelf als hen wou ze niet ontgoochelen. We krijgen een kleine impressie van de valkuilen en moeilijkheden in het proces.
Opvallend ook hoe sterk het netwerk bleef met haar moeder. Ondanks alle ontgoochelingen en problemen in het verleden, blijft de hoop aanwezig dat het ooit allemaal goed komt. Nochtans heeft ook de moeder nog steeds haar issues zodat deze relatie steeds broos blijft. Je zal maar opgroeien in dergelijk gezin ...

Niet slecht voor een Netflix. Er mogen er gerust zo nog verschijnen.