Meningen

Fijne Almodovar en tevens de film waarbij Banderas naambekendheid verwierf bij het grote publiek. Hij speelt hier een labiel persoon dat ontslagen werd uit een psychiatrische instelling. Hij wordt smoorverliefd op een voormalige pornoactrice en drugverslaafde. Zijn aanpak om haar te veroveren daarentegen is weinig romantisch. Hij neemt het wel erg letterlijk door haar te ontvoeren en vast te binden.

Ondanks deze context blijft de film luchtig van aard. Het personage Ricky wekt zelfs enige sympathie op ondanks al zijn misstappen omdat je toch het gevoel hebt dat hij echt van haar houdt. Het levert soms ook komische situaties op. Verdere een aantal fijne camerabeelden met spiegels. De licht erotische scènes mochten er ook best wezen, zeker die in bad. Beiden groeien als verknipte persoonlijkheden dichter naar elkaar toe. De vrijscène was dan weer eerder humoristisch van aard, maar filmisch met die plafondspiegel best te pruimen. Zag ik onlangs ook nog eens in Verhoeven’s Basic Instinct (1992).

Erg fijne Sorrentino waarbij de sfeer van die typische Italiaanse cinema wordt uitgeademd. Het plot is een soort coming of age van de jonge Fabietto. Opgroeiend in een hechte familie en omgeving waar hier en daar een hoekje af is. Daar waar het het leven ondanks de sleur toch de moeite waard is. Zeer kleurrijke personages passeren de revue, maar het geheel dat al bij al weinig samenhang heeft, is toch goed te volgen.

Een film die me op geen enkel moment heeft verveeld. Maradona loopt als een rode draad doorheen de film en doorheen het leven van elke Napolitaan. Een obscure stad en club in verval die door God werd uitverkoren. De film herbergt enkele geweldige scènes en personages zoals het familiefeestje met de boze afzijdige tante en het nieuwe lief van een ander familielid, de immer geweldige Toni Servillo als vader van Fabietto, de wulpse tante, Capuano en tot slot de scène met de barones die me spontaan aan Chalamet's perzik deed denken.

Het knappe van de film, naast het stilistische vakmanschap, is hoe het leven in de film aan elkaar wordt gebreid. Liefde, vriendschap, toekomst, verdriet en passie worden mooi met elkaar verweven tot één mooi geheel. En ondanks het feit dat God is neergedaald in Napels, en ondanks het feit dat de hete tante Patrizia ondergeschikt is aan Maradona, toch blijkt dat het leven en geluk relatief is. Fabietto ontdekt dat zijn leventje een illusie was aan de huidige werkelijke realiteit. Film maken lijkt voor hem uiteindelijk de ideale vlucht om terug naar die droomwereld te gaan.

Films rond echtscheidingen en de impact ervan op een gezin komen inderdaad niet zo heel veel aan bod. Toch niet verhoudingsgewijs met de realiteit in onze maatschappij. Jusqu'à la Garde (2017) is in dat opzicht wel een interessante, net zoals het meer bekende Marriage story van Baumbach dat goed scoort op Netflix.

In deze Frans-Belgische productie een wat vreemd uitgangspunt waarbij het koppel samenblijft ondanks dat de scherven niet meer gelijmd kunnen worden. De impact op privacy is enorm en ook praktisch is het niet altijd even eenvoudig om afspraken na te leven. De film start onmiddellijk in de hetze. Hoe het zover is kunnen komen, wordt nooit duidelijk al kan je het gebrek aan verantwoordelijkheid van de man misschien wel suggereren in de loop van de film.

De vrouw stelt zich wel erg hard op, maar is duidelijk moegestreden. Zelden wordt de situatie vanuit het standpunt van de kinderen gezien. Schrijnend eigenlijk hoe blind uit woede voor elkaar men kan zijn, maar steeds de kinderen uit oog worden verloren. Sterke film die erin slaagt realistisch te zijn, mede door de sterke vertolkingen. Het dansje vond ik prachtig en erg subtiel weergegeven hoe moeilijk gevoelens en emoties liggen in een vat vol woede en afkeer.

Een kakofonie van diverse tekenstijl passeren de revue. Vaak onafgewerkte tekeningen waarbij het hoofd of de rest van het lichaam ontbreekt welk net bedraagt aan het geheel. Soms stilistische tekenen, soms bewegend. Vaak zwart-wit of beige, maar af en toe ook met kleurgebruik. Grove zwarte lijnen soms ook.

De animaties geven een beeld weer van het leven in een rusthuis waarbij alle denkbeelden de revue passeren. Vrij melancholisch van gevoel. Niet echt een plek om naar uit te kijken.

Een low budgetfilm van de Brugse regisseur Stroo. € 1500 budget las ik ergens, dat is wel bijzonder weinig. In verhouding met het resultaat enorm knap gedaan. Dat maakt van Egoiste nog geen topfilm, maar het dwingt wel respect en bewondering af.

Een film die letterlijk van de hak op de tak springt met zijn flashbacks en zelfs die verlopen ook niet altijd synchroon. Je moet er toch je aandacht wat bijhouden. Ik werd niet 100% ondergedompeld in de Parijse sfeer of de gebeurtenissen tussen de twee vrienden.

Vrij onbekende film, geheel onbekend zelfs, ook hier in België. Draaide op het FF van Peking. Camerawerk vond ik wel goed. Moeilijk om er een echt gevoel op te plakken.

Weet niet goed wat ik van deze film moet denken. Misbruik heb ik er nooit in gezien, toch niet op het moment zelf. Na het laten bezinken van de film zit ik ook nog steeds op het grensgebied. Vond hem vrij luchtig opgebouwd met afwezigheid van donkere negatieve gedachten of gevoelens. Eerder een experimentele zoektocht van een jongeman naar de grenzen van zijn seksuele verlangens. Een beetje een hippiegevoel van vrijheid en open liefde. Had ook daarnaast niet het gevoel dat de jongen gebruikt werd of dat hij geforceerd werd om iets te doen. Integendeel, het was Jonas die zelf op de proppen kwam met zijn issue. Het was ook hij die op een bepaald moment betrapt werd toen hij aan het masturberen was tijdens een pornofilm.

En toch zit je tegelijkertijd in je maag dat de jongen eigenlijk maar 16 is. En stel je je de vraag of Pierre niet te ver is gegaan of dat hij te manipulatief Jonas aan zich heeft gebonden. Ik weet het eerlijk gezegd niet. Zou de film opnieuw moeten zien dan. Lafosse pakt het echter erg ambigue op. Een oordeel wordt er niet gevormd. Heb nergens echt het gevoel gehad dat er slachtoffers en daders in het spel waren. Elève libre is een subtiele film die de grenzen opzoekt tussen vrije liefde en misbruik van vertrouwen. Interessant gegeven, maar werd tegelijkertijd ook te weinig begeesterd door de film.

Fijne nieuwe film van Ozon. De film deed me de hele tijd denken aan Pauline à la Plage (1983) en ook onvermijdelijk aan Call Me by Your Name (2017) gezien de ontluikende vriendschap en relatie van beide hoofdpersonages. De opbouw van de film is sowieso sterk en boeiend te noemen. Ik werd de gehele tijd wat op het verkeerde been gezet met wat er werkelijk gebeurd is tussen David en Alex. De gehele tijd zat ik met een moord in het hoofd omdat dat onderliggend werd gesuggereerd. Ozon zorgt hierdoor voor een soort spanning en houdt het relaas boeiend bij de kijker.

De spreekwoordelijke nikkel viel pas bij de dood van David zelf. Maar toen bleef de film onderhoudend, mede door de gevoelens van beide heren voor elkaar, hoewel het nooit zo intens wordt als Call me by your name. Feit is ook dat hier het homoseksueel zijn niet het doel op zich is van Ozon. Flirten, verleiden, obsessie en vrijheid staan centraler in deze zomerliefde.

Sterkste scènes vond ik die op de dansvloer (al vond ik het liedje van Rod Stewart minder geslaagd),waarbij vooral Alex volledig opgaat in de persoon van David. Het einde vond ik wat teleurstellend in die zin dat ik niet begreep dat blijkbaar niet de ware toedracht (en hun relatie) openbaar werd gemaakt. Voor de rest erg genoten van de film met mooie vakantiebeelden en degelijke acteerprestaties. Dikke 3,5* alvast!

Boeiende mystery thriller die vooral oogverblindend is omwille van zijn visuele effecten waarbij kleurgebruik en ronddraaiende silhouetten in het oog springen. Visueel zeker een pareltje en zeer de moeite. Het geeft de film extra cachette. Misschien net iets te veel allemaal, voor sommigen misschien wat overdaad. Ook de sound was een meerwaarde.

Niet alleen de effecten sloegen aan, maar ook het decor was met al zijn kunstige details een streling voor het oog.

Inhoudelijk aanvankelijk even interessant, maar na een tijdje kon ik er kop noch staart aan krijgen. Beetje rommelig in die zin dat ik het vond verspringen van tak tot tak. Ik was niet meer mee. Op de duur wist ik niet waar het verhaal nou eigenlijk heen wou. Surrealistisch, mysterie met dromen en realiteit door elkaar. Moeilijk te volgen wat jammer was.

Sterke film over de idee rond abortus in het Frankrijk van de jaren 60, wellicht door te trekken naar de algemene denkwijze in de Westerse wereld in die tijd. Abortus was strafbaar en dat was algeheel bekend. Ik was toch wel onder de indruk welk taboe er heerste rond het thema. Erover praten mochten niet. Naasten en medici waren er als de dood voor. Het leken wel dictatoriale toestanden, heuse beknottingen van zelfs nog maar vrije meningsuitingen. Ongewenst zwangere moeders met abortusideeën werden als paria beschouwd én behandeld…

Het overkomt Anne ook. Prima rol ook van Vartolomei. Zeer sterk acteerwerk waarbij de camera steeds dicht op de huid zat om de beklemmende sfeer naar voren te laten komen. Ongewenst zwanger zijn leek wel een ziekte en zoals Anne het beschreef een “ziekte die alleen vrouwen treft en hen tot huismoeder zijn veroordeelt”.

Haar zoektocht naar medische hulp is intens nadat zelfhulp faalde. Het leidt haar naar illegale clandestiene uitwegen. L’Événement is een schrijnend portret over wanhoop en uitzichtloosheid, op zoek naar een hernieuwde toekomst van een veelbelovend meisje. Enkele scènes hakken er op in, suggestief vaak, op eentje na dan (de toiletscène). Ligt wat mij betreft in de lijn van Never, rarely, sometimes, always.

Geen eenvoudige film waarbij veel mystery aan te pas komt, maar de vele antwoorden achterwege blijven. Een slow burner ook met langgerekte scènes, maar wel met idyllische waterbeelden. Een sprookje bijna, sober en sfeervol. Een bijzonder verhaal met alleen maar jonge knapen en vrouwen op het eiland. Fascinerend vond ik het zeker, inhoudelijk daarentegen kon ik er minder mee. Toch zeker geboeid naar gekeken.

Jammer dat het verhaal niet beter werd uitgewerkt, maar tegelijkertijd behoudt de film op deze manier ook zijn magie. Interessant. Eentje die blijft ronddwalen in mijn gedachten.

Nu ik regelmatig iets Aziatisch te voorschijn tover op de buis, kwam ik uit bij Audition van Miike. Een film waar ik al één en ander van gehoord had. Deze moest ik dus snel zien, al moet ik zeggen dat het al bij al nog wel meeviel. Mijn vrouw moet ik er niet laten naar kijken (die kan zelfs nog geen geweldpleging of een streepje bloed zien), maar echt goor wordt het nooit. Alles went tegenwoordig, ook dit.

Odishon is een rustige serene film die pas na een goed uur echt in een rollercoaster belandt en totaal een tegenovergesteld genre propagandeert dat je zou verwachten. Het te verwachten geweld wordt volledig bewaard tot het einde waarbij de climax gigantisch is zoals bij een vredig eilandje waarbij opeens de vulkaan erupteert en het eiland verzwelgt. Dit is eigenlijk de grote kracht van de film: stel dat je dit bekijkt zonder enige voorkennis van onderwerp of genre (totale tabula rasa) en je verwacht een sobere serene film zoals eentje van Kore-Eda of Ki-duk Kim om er maar twee te noemen en je vervalt in dergelijke einde, tja, begrijpelijk dat je dan gechoqueerd en verweesd achter blijft...

Het begint bij Aoyama die als zevenjarige weduwnaar op zoek gaat naar een nieuwe relatie. Via een bevriend filmrecensent organiseert hij een soort bind date en ontmoet hij zo Asami, een onschuldig ogende jonge knappe vrouw met een vertroebelde psychopathische geest. De film grijpt af en toe terug naar een flashback en de sterkste scène voor mij was de twijfel en de angst in de ogen van Aoyama toen Asami naast hem in het bed lag. Als in een soort visioen of droom ervaart hij de gruwel die hem te wachten staat. Al bij al vrij knap gedaan, zwevend tussen 3,0* en 3,5*, maar ik geef hem uiteindelijk het voordeel van de twijfel.

Zeer langzame slome arthouse uit Mongolië gespekt met vele stilistische beelden van de Mongoolse steppevlakten. Een film die je ook op het verkeerde been zet. Wie in deze film een detectivefilm verwachtte in een bijzonder decor komt eigenlijk bedrogen uit. De intentie van de regisseur is eigenlijk tegenovergesteld. Het is net de natuur die op de voorgrond treedt en het plot op de achtergrond dringt. Mooie beelden weliswaar zoals de nachtelijk verlichte hemel door het spetterende kampvuur of de herderin die wegmijmert aan de pergola. Ook vele mooie shots van zonsop- en zonsondergangen.

Daarnaast ook wat aandacht voor de liefde en de eenzaamheid. Of de hoop op leven. Mooi verhaal van het dinosaurusei. Geen verkeerde film, maar had er net dat tikkeltje meer van verwacht. Ik miste wat schwung en cachette.

Een film van Nederlandse makelij zowaar, geschoten in een verpauperde (illegale) wijk rond Madrid. Een reden te meer voor het stadsbestuur om de grote middelen in te zetten en de boel met de grond gelijk te maken. De volgende lente zal er alvast anders uitzien.

Ondanks de vele tekortkomingen van hun woonsituatie is het een gekend fenomeen dat mensen ondanks alles toch gehecht zijn aan hun situatie, leefomgeving, hun roots of wat dan ook. Ze beschouwen het als een soort verwezenlijking, het enige wat ze hebben en zich aan kunnen vastklampen.

Het is zowat de grootste leidraad van de film. Hier en daar wat losse plots die naar weinig leiden. Maar de film biedt wel een interessante kijk hoe sommigen zich staande trachten te houden in een omgeving vol kommer en kwel.