La Última Primavera (2020)

Speelfilmdebuut van de Nederlands-Spaanse filmmaker Isabel Lamberti die eerder twee broertjes uit de Mendoza familie filmde in haar afstudeerfilm Volando Voy (2015).

Wereldpremière op het Filmfestival van San Sebastian.

Brede publiekspremière op het Nederlands Filmfestival op 1 oktober.

Vanaf 29 oktober in de bioscoop (Cherry Pickers)

De film voelt als een documentaire en geeft daarom een overtuigend realistisch en dus interessant kijkje in het leven aan de onderkant in Spanje (enigszins vergelijkbaar met de positie van woonwagenbewoners in Nederland die ook werden gedwongen in flats te gaan wonen), maar uiteindelijk lijdt de film aan het feit dat het vlees noch vis is: te weinig spanning voor het verhaal en te weinig (achtergrond)informatie voor een documentaire. Wat dan wel weer prettig is is dat de film niet lang duurt.

Een grote familie in een armoedige wijk net buiten Madrid moet zich voorbereiden op het feit dat de overheid hun woning binnenkort zal afbreken. Het idee dat ze deze buurt, waarin de kinderen zijn opgegroeid, moeten verlaten weegt zwaar maar tot het zover is moet de familie iedere dag opnieuw proberen geld en eten op tafel te krijgen.

De Spaans-Nederlandse Isabel Lamberti werkte onder het mentoraat van de Mijke de Jong en ze maakt effectief gebruik van de niet-professionele cast die bestaat uit bewoners van de wijk waar het verhaal zich afspeelt. Dat levert weliswaar een aantal aardige momenten op die onderen anderen inzicht geven in de rol en het belang van familie, maar er is geen verhaallijn en de samenhang tussen de verschillende scènes is ver te zoeken. Het resultaat is een ratjetoe aardige scènes zonder enige dramatische opbouw of diepgang.

Een film van Nederlandse makelij zowaar, geschoten in een verpauperde (illegale) wijk rond Madrid. Een reden te meer voor het stadsbestuur om de grote middelen in te zetten en de boel met de grond gelijk te maken. De volgende lente zal er alvast anders uitzien.

Ondanks de vele tekortkomingen van hun woonsituatie is het een gekend fenomeen dat mensen ondanks alles toch gehecht zijn aan hun situatie, leefomgeving, hun roots of wat dan ook. Ze beschouwen het als een soort verwezenlijking, het enige wat ze hebben en zich aan kunnen vastklampen.

Het is zowat de grootste leidraad van de film. Hier en daar wat losse plots die naar weinig leiden. Maar de film biedt wel een interessante kijk hoe sommigen zich staande trachten te houden in een omgeving vol kommer en kwel.

Er zat misschien niet veel verhaal in, ofzo. Maar wel aangenaam om 1x te bekijken.

Zat weinig verhaal in, wel aardig om een keertje te bekijken.